เพื่อนสนิทผมคลั่งรัก

เพื่อนสนิทผมคลั่งรัก

last updateDernière mise à jour : 2025-10-01
Par:  เธียรนราComplété
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 Notes. 2 commentaires
31Chapitres
3.0KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ต้น ต้นคิด หนุ่มเนิร์ดคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 4 ที่แอบรักเพื่อนสนิทตัวเองอย่าง กร ภากร เพื่อนคณะเดียวกันมาตั้งแต่ปี 1 แต่เพราะความเป็นเพื่อนเขาเลยเก็บงำความในใจนี้มานานแต่พอคิดจะตัดใจ ทั้งสองกลับพลาดท่ามีสัมพันธ์กันในชั่วข้ามคืน แต่แทนที่กรจะหมางเมินมันไป กลับทำตัวติดหนึบจนเป็นต้นที่ชักเริ่มรำคาญ เพื่อนน่ะกรมีเยอะแล้ว แต่เมียขอต้นคิดแค่คนเดียว

Voir plus

Chapitre 1

พูดคุยกับนักเขียน

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres

commentaires

Ampaiphan Boonlon
Ampaiphan Boonlon
สนุกดีัค่ะ
2026-02-11 23:52:46
0
0
เอ็มอร จันทร์ดี
เอ็มอร จันทร์ดี
สนุกมากค่ะ
2025-11-19 12:52:01
1
0
31
พูดคุยกับนักเขียน
สวัสดีนักอ่านที่น่ารักทุกท่านค่ะ ไรต์ขอฝากเรื่อง “เพื่อนสนิทผมคลั่งรัก” ผลงานของนามปากกา “เธียรนรา” เป็นนิยายเรื่องที่ 4 ใน SET คลั่งรัก ดังนี้ค่ะ เรื่องที่ 1 อคิราห์คนคลั่งรัก (คิณ x นิดา) เรื่องที่ 2 คลั่งรักคุณนักแข่ง (วิ x ธีร์) เรื่องที่ 3 เด็กของรามิล (มน x มิล) เรื่องที่ 4 เพื่อนสนิทผมคลั่งรัก (กร x ต้น) เรื่องที่ 5 **ขอเก็บไว้ก่อนนะคะ** 🌈 สำหรับเรื่องนี้เป็นนิยายวาย เรื่องราวระหว่างเพื่อนสนิทที่ก่อตัวจากความใกล้ชิดจนเกิดเป็นความรักที่ทำให้ยุบยิบหัวใจ 🌈มาทำความรู้จักตัวละครกันหน่อยนะคะพระเอก กร ภากร ทายาทของเจ้าของแบรนด์โทรศัพท์ชื่อดัง ตอนนี้เป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 4 สูง 180 ซม. เป็นหนุ่มเฟรนด์ลี่ ขี้เล่นแถมยังสายเปย์สุด ๆ คนนี้เป็นเหมือนเป้าหมายของสาว ๆ ที่อยากมีแฟนสายซัปพอร์ตพร้อมเปย์ จนหัวกระไดไม่เคยแห้งนายเอก ต้น ต้นคิด พ่อเป็นหมอ แม่เป็นพยาบาล เขาเป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 4
Read More
บทที่ 1 ขีดเส้นกั้น
คำว่า ‘เพื่อน’ ถูกใช้มาขีดเส้นกั้นระหว่างกลางความสัมพันธ์ของเราทั้งสองตั้งแต่แรก จนในวันที่ผมรู้สึกเกินเลยจากเส้นคำว่าเพื่อนแล้วก็ได้กระโดดข้ามผ่านเส้นความสัมพันธ์นั้น สุดท้ายผมก็ได้ตระหนักว่าข้ามเส้นคำว่าเพื่อนมาแล้ว ยังเจอเส้นกั้นบาง ๆ ที่เป็นดั่งกำแพงสูงเฉียดฟ้ายากจะกระโดดข้ามไป เส้นที่ถูกขีดนั้นเรียกว่า... เพื่อนสนิท ย้อนกลับมาในวันแรกของกิจกรรมรับน้องของคณะวิศวกรรมศาสตร์ของนักศึกษาปีหนึ่ง ผมขยับกรอบแว่นหนาเตอะที่สวมอยู่บนใบหน้าพลางหยิบป้ายชื่อที่แขวนห้อยคอของตัวเองไว้ด้วยความรู้สึกที่เบื่อหน่าย เสียงกลองสันทนาการปนกับเสียงร้องเพลงอย่างสนุกสนานไม่ได้ทำให้ผมมีความรู้สึกสนุกหรือตื่นตาตื่นใจขึ้นมาเลย สายตาของผมกลับไปจับจ้องอยู่ที่คู่ชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังออกลวดลายเต้นประชันกันอย่างสูสี ผมได้แต่ถอนหายใจแล้วมองไปรอบ ๆ ตัวเพื่อหาสิ่งน่าสนใจรอบตัว “เฮ้ย มึงชื่อต้นคิดเหรอ” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างซ้ายของผม ผมหันไปมองคนที่เรียกชื่อของผมด้วยความสงสัยแต่ก็พยักหน้ารับ ต้นคิด หรือ ต้น เป็นชื่อของผมเอง “เรียกกู
Read More
บทที่ 2 แอบล้ำเส้น
“มึงชอบคนแบบไหนวะ” ผมเอาแต่ยิ่งเงียบไม่ยอมตอบคำถามของมันแล้วเดินหนีออกมาจากรถเสียดื้อ ๆ มันเองก็ตามลงมาก่อนจะเดินเข้ามาเพื่อเดินเคียงไปกับผม “มึงถามกูทำไมวะ” ผมตัดสินใจหันไปเอ่ยถามไหน ๆ ก็เดินรั้งท้ายกันอยู่แค่สองคนแล้วปล่อยให้คิณ มิล และธิดาเดินนำหน้าไปก่อน “กูเห็นมึงไม่สนใจผู้หญิงคนไหนเลยกูเลยอยากรู้ว่ามึงชอบคนแบบไหน หรือว่ามึงไม่ได้ชอบผู้หญิง” ผมเกือบจะหยุดฝีเท้าลงแต่ก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเดินต่อไป “กูแค่ยังไม่เจอคนที่ชอบอะ กูเลยไม่รู้ว่ากูชอบคนแบบไหน” “งั้นแปลว่ามึงก็ชอบได้ทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชายเลยดิ” ผมช้อนสายตาขึ้นไปมองมันก่อนจะหันกลับไปมองข้างหน้าเหมือนเดิม “คงงั้นมั้ง” พวกเราเดินมานั่งที่โต๊ะมุมหนึ่งของร้านก่อนจะเริ่มสั่งอาหารมากินกันอย่างเอร็ดอร่อย ธิดามักจะเป็นคนเปิดหัวข้อสนทนาทำให้บรรยากาศบนโต๊ะไม่เงียบเหงามีเรื่องให้คุยได้ตลอดเวลา “ต้น ทำไมถึงมาเรียนสายนี้อะ” ธิดาเอ่ยถามผมพลางใช้ส้อมจิ้มกุ้งเข้าปากด้วยสีหน้าที่มีความสุขสุด ๆ “ชอบเรื่องไอทีอะ” “ในท
Read More
บทที่ 3 กระโดดข้ามเส้น
ตั้งแต่วันนั้นผมก็หลีกเลี่ยงที่จะได้ใกล้ชิดกับไอ้กรอีก หรือแม้แต่เวลาที่จะได้อยู่กันสองต่อสองผมก็จะเว้นระยะห่างกับมันเพราะผมรู้แล้วว่าสิ่งที่ตัวเองรู้สึกกับกรมันไม่ใช่ความรู้สึกแบบที่เพื่อนทั่วไปเขารู้สึกกัน “ไอ้ต้น” ร่างสูงเดินเข้ามาพร้อมกับพาดแขนลงบนลาดไหล่ของผม ผมได้แต่กัดริมฝีปากเพื่อข่มอารมณ์ของตัวเองไว้แล้วผ่อนลมหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อตั้งสติไม่ให้กระเจิงไปมากกว่านี้ “อะไรวะ” ผมขมวดคิ้วแล้วหันหน้าไปมองกรที่โอบไหล่ของผมอยู่ด้วยสีหน้าสงสัย “กูอ่านหนังสือที่มึงให้ยืมจบแล้วนะ เดี๋ยวกูเอามาคืน” ไม่อยากเชื่อว่ามันจะอ่านหนังสือเล่มนั้นจบ ผมเลยพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไป มันก็ยังคงตามติดผมด้วยการโอบไหล่แถมยังเกาะติดไม่ปล่อยอีกต่างหาก มันเป็นคนหรือตุ๊กแกวะเนี่ยเกาะเก่งจังฮะ “เซ็งว่ะ” ผมลงมานั่งบนเก้าอี้ในโรงอาหาร สิ่งแรกที่ได้ยินเห็นจะเป็นเสียงของเพื่อนสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มที่นั่งเท้าคางบนโต๊ะพลางบ่นออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์นัก “เป็นไรวะธิดาทำหน้าบูดเหมือนตูดลิงเลย” ไอ้กรเอ่ยแซวเธอจนเธอต้องช้อนส
Read More
บทที่ 4 ข้ามไม่ไหว
ผมยังรู้สึกช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกับว่าเมื่อกี้ผมโดนดูดวิญญาณไปด้วยรสจูบอย่างนั้นแหละ เสาร์อาทิตย์นี้ผมไม่เป็นอันทำอะไรเอาแต่นั่งนิ่งอยู่ในห้องนอนของตัวเองจนพ่อกับแม่ต้องมาเรียกลงไปกินข้าว “เป็นอะไรหรือเปล่าช่วงนี้จิตใจเหมือนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว” พ่อเอ่ยถามผมขณะที่ผมตักข้าวต้มเข้าปากพลางสายตายังคงเลื่อนลอยมองไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดมุ่งหมาย “ต้น” “ครับแม่” เสียงของแม่ปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์จนต้องหันไปมองท่านทั้งสองที่จับจ้องมาทางผมด้วยสีหน้าแปลกใจ “ช่วงนี้เรียนหนักเหรอลูก” ผมส่ายหน้าระรัว “เรียนมหา’ลัยแล้วนะ จะมาเรียนไปเล่นไปเหมือนแต่ก่อนไม่ได้แล้วนะลูก” แม่เอ่ยเตือน ผมเลยทำเพียงแค่พยักหน้ารับก่อนจะก้มหน้ากินข้าวต้มอยู่เงียบ ๆ แล้วเอาจานไปล้างให้สะอาด ผมแอบชำเลืองมองพ่อกับแม่ที่นั่งดูโทรทัศน์ด้วยกันบนโซฟาก่อนตัวเองจะเดินไปที่บันไดเพื่อที่จะเดินขึ้นห้อง ก่อนทางขึ้นบันไดผมก็หยุดนิ่งแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองรูปบนหิ้งนั้นด้วยดวงตาที่หมองหม่น รูปหน้าศพของยายตั้งข้างกับโกฐเก็บอัฐิยังคงทำให้ผมหวนนึ
Read More
บทที่ 5 Move on
ตั้งแต่วันนั้นผมก็ได้ติดต่อกับดารันมากขึ้น ทั้งโทรคุยกันบ้างหรือไม่ก็ส่งข้อความคุยกันตลอดจนได้รู้ว่าน้องเขาอยู่ปีสอง คณะบริหารธุรกิจมหาวิทยาลัยเดียวกันกับผม พอผมถามน้องเขาว่ารู้จักผมได้ยังไงน้องเขาก็จะชอบบ่ายเบี่ยงเสมอคงเป็นเพราะว่าความเขินอาย นิสัยเธอค่อนข้างจะน่ารัก เป็นเด็กผู้หญิงเรียบร้อยและอ่อนโยนมาก ๆ และที่บ้านก็มีชาติตระกูลค่อนข้างดี ผมคิดว่าตัวเองควรจะลองเปิดใจดูบ้างเพราะถ้าหากอยู่แบบนี้ต่อไปผมได้โสดยันเรียนจบแน่ ๆ “วันนี้ขากลับเราไปแวะกินร้านที่มึงเคยบอกดีปะ” กรเดินเข้ามาหาผมในขณะที่ผมกำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่ ผมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองมันก่อนจะกระชับสายกระเป๋าเป้ของตัวเองด้วยสายตาประหม่าเล็กน้อย “มึงกลับบ้านก่อนเลย วันนี้กูไม่ว่างว่ะ” คนได้ฟังถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย “ไปไหนวะ ปกติเห็นเลิกปุ๊บก็กลับพร้อมไอ้กรตลอดนี่” ธิดาเป็นคนเอ่ยถามขึ้นมาระหว่างที่พวกเรากำลังเดินตรงไปที่ลานจอดรถของคณะเพื่อเตรียมจะแยกย้ายกัน “กูมีนัดว่ะ” ผมตอบกลับก่อนสายตาจะหันไปเห็นน้องดารันที่ยืนรอผมอยู่ไม่ไ
Read More
บทที่ 6 แนบเนื้อ Nc
แสงแดดในตอนเช้าส่องเข้ามาผ่านช่องว่างของผ้าม่านที่ปิดเอาไว้ไม่สนิท ผมยกมือขึ้นกุมขมับของตัวเองหลังจากที่รู้สึกตัวความปวดหนึบก็แล่นเข้ามาในหัวจนต้องนิ่วหน้า เมื่อคืน... ผมนั่งกินเบียร์กับไอ้กรแล้ว แล้วไงต่อนะ เสียงรถยนต์ที่คุ้นเคยเคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้านพร้อมกับเสียงเปิดประตูรถทำเอาผมที่จำได้ว่านี่เป็นรถของพ่อก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก ถ้าพ่อกับแม่จับได้ล่ะแย่แน่ แต่สิ่งที่ผมลืมตาตื่นมาแล้วก็ต้องตกตะลึงยิ่งกว่าเก่าคือใบหน้าของเพื่อนสนิทที่นอนอยู่บนหมอนห่างกันไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือ ไอ้กรยังคงหลับตาสนิทเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ทว่าภาพในหัวของผมกลับฉายภาพเมื่อคืนขึ้นมาเป็นฉาก ๆ ผมรีบเด้งตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพร้อมกับจับริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ด้วยหัวใจที่สั่นระรัว เมื่อคืน ผมจูบไอ้กรอีกแล้ว!!! ยังไม่ทันที่ผมจะได้ขยับตัวไปไหนผมก็รู้สึกเจ็บแปลบที่บั้นท้ายชอบกลจนต้องนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อแล้วขมวดคิ้วแน่นพลางพยายามเค้นในสมองของตัวเองว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทันใดนั้นใบหน้าของผมก็แดงก่ำขึ้นมาพร้อมกับหัวใจที่มันเต้นแรงร
Read More
บทที่ 7 เกินเส้น
              ผมแทบอยากจะเป็นบ้าตาย แทนที่เรื่องคืนนั้นไอ้กรจะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่ก็จำไม่ได้เหมือนเรื่องที่เราเคยจูบกัน แต่มันกลับหาเรื่องที่จะอยู่กับผมทั้งวันเสาร์อาทิตย์แถมยังมาตีสนิทครอบครัวผมอย่างกับว่ามันเป็นลูกอีกคนของบ้านจนพ่อกับแม่ของผมก็หลงกลมัน             แถมมันยังทำตัวตีสนิทเอาตัวมาใกล้กับผมยิ่งกว่าเก่าจนจากความหวั่นไหวมันกลายเป็นความรำคาญแทนเสียแล้ว             “มึงว่ากูอ่านเล่มไหนดีวะ” ไอ้กรหยิบหนังสือออกมาจากชั้นในห้องของผมแล้วชูให้ผมเลือก             “อ่านเล่มไหนมึงก็หลับอยู่ดีนั่นแหละ” เล่มที่มันยืมผมไปตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสี่แล้วมันยังไม่คืนผมเลย             “งั้นกูอ่านเล่มนี้ก็แล้วกัน มันเป็นนิยายวายปะวะมึง” ผมรีบเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกตะลึงรีบวางแล็ปท็อปบนหน้าตักแล้วลุกขึ้นจากเตียงนอนไปคว้าเล่มนั้นออกจาก
Read More
บทที่ 8 เพื่อนกัน
ทั้งสัปดาห์ผมเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการทำงาน เวลาที่ไอ้กรทักมาผมก็จะตอบเพียงว่าตัวผมนั้นไม่ว่าง หลังจากเย็นวันนั้นที่เรากินข้าวด้วยกันเสร็จมันก็ขับรถมาส่งผมตามปกติ แต่ระหว่างทางเราก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลยจนบรรยากาศมันชักจะอึดอัด พอถึงบ้านผมก็ถามว่ามันอยากจะเข้าไปนั่งเล่นก่อนไหมเพราะปกติมันชอบอยู่บ้านผมมากกว่าบ้านตัวเองเสียอีก แต่มันกลับบอกว่าไม่อยากรบกวนเวลาของผมแล้วมันก็ขับรถออกไป ผมก็ได้แต่สงสัยว่าตัวเองทำอะไรผิดหรือเปล่าแต่ก็ได้แต่ช่างมันไป มันแทบจะไม่ได้ส่งข้อความอะไรมาหาผมหลังจากวันนั้นแต่พอสามวันให้หลังมันก็ส่งมาแค่อย่าลืมกินข้าวนะทั้งสามมื้ออาหารอย่างกับนาฬิกาปลุก ผมไม่ได้ใส่ใจอะไรลำพังแค่ฝึกงานผมก็แทบจะลากสังขารไม่รอดแล้ว ดีที่วันนี้งานไม่ได้หนักมากนักผมเลยมีเวลาได้มารับน้องดารันที่มหาวิทยาลัย เธอดูดีใจมากที่ได้เจอผมหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวัน น้องดารันเล่านู่นนี่ให้ฟังเต็มไปหมด ผมก็ได้แต่รับฟังด้วยความเต็มใจเพราะน้องเองก็เป็นผู้ฟังที่ดีเวลาที่ผมอยากระบาย พวกเราเข้ากันได้ดีมากแต่แปลกที่ว่าผมไม่เคยรู้สึกกับน้องแบบเดียวที่รู้สึกกับไอ้กร
Read More
บทที่ 9 เริ่มต้นใหม่
                ผมเริ่มยอมรับสภาพของตัวเองแล้วว่าต่อให้ความสัมพันธ์ทางกายจะเลยเถิดไปขนาดไหน แต่มันก็จะยังรู้สึกกับผมแค่เพื่อนอยู่ดี               ก็ได้ เพื่อนก็เพื่อน               ต่อจากนี้เขาจะเริ่มต้นใหม่แล้วลืมเลือนความรู้สึกนี้เหล่านี้ให้มันจางหายไปเอง               “พี่ต้น พี่ต้นคะ” เสียงเรียกปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์จนต้องกะพริบตาปริบ ๆ เรียกสติตัวเองคืน               “ครับ?” ผมเงยหน้าขึ้นมาจากปลาตัวหนึ่งที่กำลังว่ายวนไปมาอยู่ในตู้เป็นวงกลมจนละสายตาไปไม่ได้               “พี่ต้นเป็นอะไรหรือเปล่าคะ เหม่อลอยตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” น้องดารันเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงผมเลยรีบส่ายหน้า               “ไม่เป็นอะไรครั
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status