Masukต้น ต้นคิด หนุ่มเนิร์ดคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 4 ที่แอบรักเพื่อนสนิทตัวเองอย่าง กร ภากร เพื่อนคณะเดียวกันมาตั้งแต่ปี 1 แต่เพราะความเป็นเพื่อนเขาเลยเก็บงำความในใจนี้มานานแต่พอคิดจะตัดใจ ทั้งสองกลับพลาดท่ามีสัมพันธ์กันในชั่วข้ามคืน แต่แทนที่กรจะหมางเมินมันไป กลับทำตัวติดหนึบจนเป็นต้นที่ชักเริ่มรำคาญ เพื่อนน่ะกรมีเยอะแล้ว แต่เมียขอต้นคิดแค่คนเดียว
Lihat lebih banyakElena's POV
The rain in Chicago didn't just fall; it punished the city. I stood by the floor-to-ceiling windows of my father's mahogany-row office, watching the gray clouds swallow the skyline. It felt fitting. My own world was about to go dark. "Elena, look at me," my father, Lorenzo, commanded. I didn't move. I kept my eyes on the street below, where black SUVs were idling like sharks in shallow water. "I spent four years in law school and three years in the District Attorney’s office trying to clean the blood off our family name, Papa. And now you’re telling me you’ve dragged us back into the mud?" "I didn't have a choice!" he roared, slamming his glass of scotch onto the desk. "The shipments were seized. The Valenti family squeezed every port we own. We are fifty million in debt, Elena. Fifty million." I turned slowly, my heart a cold stone in my chest. "And how do you plan to pay it? We don't have that kind of liquid cash." "I don't," he whispered, his eyes finally dropping to the floor. "But I have an asset. A daughter whose reputation as the city’s 'Ice Queen' prosecutor makes her the ultimate trophy for the man who holds our markers." The air left my lungs. "You sold me? To a crime lord?" "I saved the family," he countered, though his voice lacked conviction. "He’s downstairs. He’s here to collect." I didn't wait for him to explain. I marched out of the office and toward the grand marble staircase of our estate. I expected some gray-haired, bloated Don with a wandering hand. I was ready to cite every statute in the penal code to destroy him. But when I reached the landing, the front doors swung open. A man stepped inside, shaking the rain from a black cashmere coat. He was tall—over six feet of pure, lethal muscle. His jaw was like granite, and a jagged scar ran through his left eyebrow, a permanent reminder of a violent night ten years ago. The world stopped spinning. "Dante?" The name was a prayer and a curse all at once. Dante Valenti. The boy I had betrayed to save his life. The man I had told our child was dead. "It’s Don Valenti now, Elena," he said, his voice a low, gravelly vibration that sent a shiver of terror down my spine. He walked toward me, his heavy boots echoing on the marble. He didn't stop until he was inches away, his scent—expensive cologne and ozone—filling my senses. He reached out, his gloved thumb tracing the line of my throat, right over my pulse point. "I heard you’ve been busy," he whispered, leaning down so his lips brushed my ear. "Putting my men in prison. Building a case against my family. You’ve become quite the formidable Prosecutor, Little Bird." "This is kidnapping, Dante. It’s a federal offense," I hissed, trying to regain my "Ice Queen" mask. "You can’t just walk in here and—" "The law ended at the front gate, Elena," he snapped, his grip tightening just enough to make me gasp. "You sold your soul to the state ten years ago when you turned on me. Now, your father has sold your body back to the man you ruined." He pulled a set of heavy, silver handcuffs from his coat pocket. With a clinical, metallic click, he snapped one side around my wrist and the other around his own. "The debt is fifty million, Elena," he said, his eyes burning with a decade of resentment. "And I intend to collect every cent in pain. Starting tonight." He jerked the chain, pulling me flush against his hard chest, but his eyes didn't stay on me. His gaze shifted, narrowing as he looked toward the darkened hallway of the upper west wing—the wing that housed the nursery. "Wait," he murmured, his nostrils flaring as if catching a scent that didn't belong in a house of mourning. "What is that sound?" My blood turned to ice. From the distant end of the hall, the faint, unmistakable sound of a child’s music box began to chime. Dante’s head snapped toward the sound, his grip on my wrist becoming a vice. "You told me there were no survivors, Elena. You told me our past was buried." He began walking, dragging me toward the stairs he had just descended, his eyes locked on the room where my son—our son—lay sleeping. "Let’s see what else you’ve been hiding in the dark."“เป็นไงบ้าง” ไอ้กรเดินเข้ามาถามผมหลังจากที่ผมเดินออกมาจากบริษัทหนึ่งหลังจากที่เขานัดมาสัมภาษณ์งานในตำแหน่งผู้จัดการ ผมช้อนสายตามองมันก่อนจะถอนลมหายใจออกมายังไม่ทันได้พูดอะไรไอ้กรก็พูดแทรกขึ้นก่อน “ถ้าเขาไม่รับหรือพูดจาไม่ดีมึงก็ไม่ต้องทนนะคนอย่างมึงไม่จำเป็นต้องของานใครทำด้วยซ้ำขอเงินกูก็พอแต่ถ้าอยากทำงานมาทำงานกับกูก็ได้” “กร ใจเย็น” ผมรีบยกมือห้าม “กูอยากทำงานที่บริษัทนี้มากมึงก็รู้” ผมบอกกรหลายครั้งแล้วว่าผมอยากทำงานที่นี่เพราะเป็นเกี่ยวกับบริษัทวิจัยเครื่องมือทางการแพทย์ซึ่งผมก็สนใจเอามาก ๆ เพราะถือว่าเป็นงานที่มีน้อยมากและเป็นรายใหญ่ในประเทศ หลังจากที่เรียนจบมาผมเลยรีบร่อนใบสมัครมาในทันที “กูรู้ แต่ถ้าเขาไม่อยากร่วมงานกับเรา เราก็ไม่จำเป็นต้องร่วมงานกับเขา” “แล้วใครเขาไม่อยากร่วมงานกับกู” ผมเลิกคิ้วมองแฟนหนุ่มที่แสดงสีหน้ากังวลออกมา กรขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย “สรุปคือมึงได้งาน” “เออดิ” “...” มันอึ้งจนแทบพูดไม่ออกไม่แสดงสีหน้าอะไรนอกจากอ้าปากค้าง “ไม่ดีใจกับกูหน่อยเ
“ขับรถเล่น ค่ำไหนนอนนั่นสามวันสองคืน” มิลทวนประโยคหลังจากที่ธิดามาเล่าไอเดียบรรเจิดให้พวกเราฟังว่าอยากให้พวกเราพากันขับรถเล่นไปเรื่อย ๆ เที่ยวแถวชายหาด นอนดูดาวหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนาน “ต้อนรับต้นกลับมาไง พวกมึงไม่ดีใจกันเหรอ” ธิดาว่า “ไปกันแค่พวกเราห้าคนไง” “มึงแน่ใจนะว่าแฟนมึงจะไม่ว่า” ผมเอ่ยถามเพราะต่อให้พี่คุณแฟนธิดาจะสนิทกับพวกเรามากก็จริงแต่การที่แฟนจะไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนผู้ชายทั้งกลุ่มไม่รู้ว่าจะเหมาะสมหรือเปล่า” “สามีจ้ะ แต่งแล้วเรียกสามีได้เนอะ” เพื่อนสาวชูโชว์นิ้วนางข้างซ้ายที่มีแหวนเพชรสะท้อนแสงเข้าตาจนต้องหรี่ตามอง “พี่คุณไม่ว่าอะไรหรอกมีกูไปด้วยแถมให้เงินค่าเปิดโรงแรมมาอีก” คิณอธิบาย “ก็น่าสนใจดีเหมือนกันนะ ต้นไปอยู่ต่างประเทศนานให้มาเที่ยวเมืองไทยบ้างก็ดีเหมือน กันมึงว่าปะ” กรหันมาถามความคิดเห็นจากผม ซึ่งถ้าจะให้ผมตอบผมก็คงจะยินดีที่ได้ไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ แต่ว่าช่วงนี้ผมค่อนข้างจะสับสนกับเวลาหลังจากที่ไปอยู่คนละไทม์โซนมาทำเอาผมสามารถหลับได้ทุกที่เลย “กูเจ็ตแล็กว่ะกลัวไปเที่ยวไม่สนุกจะ
หนึ่งปีต่อมา และแล้ววันที่ผมรอคอยก็มาถึง วันที่ผมจะได้กลับไทยสักทีถึงแม้จะกลับไปชั่วคราวเพราะงานรับปริญญาแต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้กลับเลยล่ะวะ ไอ้กรมันบ่นทุกวันว่าพยายามจะเคลียร์ตารางงานมาหาผมให้ได้แต่มันก็ยุ่งเสียเหลือเกิน การจะลามาต่างประเทศแค่สองสามวันมันไม่พอจริง ๆ ผมเลยบอกมันว่าไม่เป็นไรยิ่งมันได้ขึ้นมาเป็นรองประธานคณะกรรมการฝ่ายบริหารด้วยแล้วยิ่งปลีกตัวไม่ได้เข้าไปใหญ่ บทบาทหน้าที่สูงขึ้น ความรับผิดชอบก็ต้องเพิ่มขึ้นเป็นธรรมดา หลังจากที่ผมนั่งเครื่องมาเกือบครึ่งวันในที่สุดผมก็มาถึงสนามบินสุวรรณภูมิเสียที ผมก้าวเดินออกมาตามทางเดินด้วยหัวใจที่ฟูฟ่องเตรียมที่จะได้พบหน้ากับคนรัก กรมันบอกว่ามันจะเป็นคนมารับผมเอง ผมเลยตั้งหน้าตั้งตารอเป็นพิเศษ “กร” ผมเรียกชื่อของอีกฝ่ายเบา ๆ จากด้านหลัง เจ้าของชื่อค่อย ๆ หันมาช้า ๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างเมื่อสบตาเข้ากับผม “ต้นคิด” มันเข้ามาสวมกอดผมเอาไว้อย่างแนบแน่นแต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดอยากกอดมันแน่นยิ่งกว่านี้เสียอีก “กูคิดถึงมึงมากเลย” มั
แค่ถูกมันสัมผัสผมก็อารมณ์กระฉูดจนเกินจะต้านแล้ว “มองค้างขนาดนี้ อิจฉากูหรืออยากได้กู” ผมช้อนสายตาขึ้นไปมองมันด้วยดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยม่านน้ำตา ไม่รู้ว่ามันดูเย้ายวนหรือเปล่าแต่ความรู้สึกของผมตอนนี้ ผมเหมือนผู้ชนะที่ได้มันมาครองเลยแฮะ “มึงมากกว่ามั้งที่อยากได้กู” ผมถอดเสื้อของตัวเองออกก่อนจะโยนไปกองไว้ข้าง ๆ โซฟาจากนั้นก็รั้งท้ายทอยของมันให้ลงมาจูบกับผมอีกครั้ง รสจูบในครั้งงนี้ร้อนแรงราวกับลาดน้ำมันลงบนกองเพลิงที่โหมกระหน่ำจนไม่มีสิ่งใดมายับยั้งได้ ไอ้กรไม่รอช้าอีกต่อไปมันลูบไล้ตามลำตัวของผมอย่างหลงใหล บีบหน้าอกบ้าง บีบสะโพกบ้าง แล้วก็ใช้นิ้วเขี่ยเม็ดบัวจนผมเผลอกระตุกแล้วปล่อยเสียงครางออกมา “คืนนี้กูจะกินมึงทั้งคืนเลย เตรียมตัวไว้เถอะ” มันว่าก่อนจะรีบกระชากกางเกงขาสั้นของผมออกโดยไม่รีรออะไรอีกต่อไป ราวกับประโยคเมื่อกี้มันแค่แจ้งให้ทราบไม่ได้ให้ผมร่วมตัดสินใจด้วยเลย มันลุกขึ้นไปถอดกางเกงของมันออกเหมือนกันก่อนจะหยิบกล่องถุงยางขึ้นมาแกะ ผมเอื้อมมือไปแย่งซองถุงยางของมันมาก่อนจะดันให้มันนั่งลงบนโซฟาอย่างเคย
“น้องแพรเขาทำคลิปขอโทษแล้วนะเว้ย” ไอ้กรยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้ผมดูคลิปแพรที่ยกมือไหว้ขอโทษแล้วก็สารภาพความผิดทุกอย่างออกมาด้วยปากของตัวเอง ถึงแม้มันจะเป็นภาพที่ผมคิดเอาไว้อยู่แล้วแต่พอได้เห็นจริง ๆ ก็รู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อย “มึงยังเสียใจเรื่องเด็กอยู่อีกเหรอวะ” “กูพยายาม
“พี่ต้นนัดแพรมาทำไมเหรอคะ” หญิงสาวรุ่นน้องเดินเข้ามาหาผมในร้านอาหารแห่งหนึ่ง เธอดูมีท่าทีหวาดระแวงผมเล็กน้อยไม่ปากดีเหมือนตอนที่คุยโทรศัพท์กัน “พี่อยากเคลียร์เรื่องโพสต์น่ะ” ผมยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้ววางไว้บนโต๊ะ หน้าจอมีหน้าโพสต์นั้นอยู่แต่แพรกลับยกยิ้มบาง “โพ
“ใช่ไหมล่ะกูก็เลยไม่ทำไงเพราะกูรักมึงที่สุด” มันว่าพลางส่งสายตาออดอ้อน “แล้วทำไมมึงถึงไม่เล่าให้กูฟัง ต้องให้แพรหลอกกูก่อนใช่ไหมมึงถึงจะยอมบอก” “กูไม่รู้จะบอกมึงยังไงดีอะ กูขอโทษนะ” มันทำหน้าหงอยอย่างกับหมาน้อยที่หูลู่เพราะทำความผิด “กูไม่ชอบตอนมึงพูด
ในคนนี้พวกเราต่างพากันกินเลี้ยงสังสรรค์กันไปเรื่อย ๆ ตามประสายังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหย่อน ธิดาเริ่มเมาแล้วเลยเอนตัวนอนไปกับโซฟาโดยมีไอ้คิณดูแลว่าที่พี่สะใภ้ของตัวเองไม่ห่าง เรียกว่าดูแลได้ไหมนะแค่โยนเสื้อกันหนาวไปปิดหน้าเพื่อนแค่นั้นเอ


![นายบำเรอของมาเฟีย [Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





![เกิดใหม่เป็นตัวร้ายในซีรีส์วายเรื่องหนึ่ง [Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
![[Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


Ulasan-ulasan