Share

บทที่ 350

Penulis: อิงเซี่ย
ซูมั่วได้ยินดังนั้นก็หันสายตากลับมาตรง พยายามรักษาความสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นก็ยิ้มบาง ๆ

“สารภาพมาตามตรงเถอะน่า ต่อให้คุณบอกว่าทำนามบัตรตกส้วมไปแล้วผมก็ไม่ว่าอะไรเธอหรอก” หลีเชินพูด

ซูมั่ว “...”

ความสามารถในการคาดเดาของคนคนนี้ช่างแข็งแกร่งจริง ๆ...

เธอต้องพูดจริง ๆ เหรอ? หรือว่าจะโกหกเพื่อเอาตัวรอดดีนะ...

“ตกส้วมจริง ๆ เหรอ?” หลีโย่วที่อยู่ข้าง ๆ มองเพื่อนแล้วถาม

“ไม่เป็นไรหรอก~ ไม่ใช่ว่าเธอตั้งใจซะหน่อย”

ซูมั่วมองเธอ แล้วก็มองไปที่หลีเชิน ท่าทางของชายหนุ่มนั้นดูเหมือนจะบีบบังคับให้เธอต้องพูดอะไรออกมาให้ได้

อีกทั้ง ถ้าโกหกไป ก็ยังมีความเสี่ยงที่จะถูกเขาจับได้

“ก็...มัน อยู่ในที่ที่ปลอดภัยมากค่ะ ประธานหลีไม่ต้องกังวลว่าจะถูกคนไม่ดีนำไปใช้ประโยชน์” ซูมั่วยิ้มอย่างฝืดเฝื่อน

“พูดมาตรง ๆ” หลีเชินพูด

ซูมั่ว “...ในถังขยะค่ะ ไม่มีใครไปค้นดูหรอก และก็จะถูกพนักงานทำความสะอาดเก็บไปในวันนั้นเลย”

ยิ่งพูดเสียงของเธอก็ยิ่งเบาลง ยิ่งพูดก็ยิ่งเอียงศีรษะไปด้านข้างมากขึ้น

หลีเชินหรี่ตาลง ‘...ถังขยะ?’

เหอะ หรือว่าตอนที่ซูมั่วเดินผ่าน ‘บังเอิญ’ ทำตก ‘อย่างแม่นยำ’ ลงไปในนั้นพอดี
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ   บทที่ 352

    เธอไม่กล้าให้มือถือของเขามีลายนิ้วมือของเธอติดแม้แต่นิดเดียว เพราะมีคนเป็นโรครักสะอาดขั้นสุด แล้วถ้าเขาเป็นอย่างนั้นล่ะ?อีกอย่างนะ เธอรู้สึกว่านี่คือการกระทำที่มีมารยาท แสดงว่าเธอมีขอบเขต ไม่รู้ว่าทำไมทำแล้วกลับถูกเข้าใจผิดเสียได้...“ในสถานการณ์ที่ยังไม่เกิดเรื่องเฉพาะ ทำไมผมต้องรังเกียจคุณด้วย” หลีเชินพูดดังนั้นนี่คือข้ออ้างที่ซูมั่วหามาเพราะรังเกียจเขาน่าโมโหชะมัด เขาไม่ได้อาบน้ำตัวเหม็นเหรอ? หรือว่าซอมซ่อมอมแมม ดูน่าขยะแขยง?“...มีบางคนรักสะอาด ไม่ชอบให้คนอื่นแตะต้องของของเขา” ซูมั่วตอบ“ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้ถามผม แล้วรู้ได้ยังไงว่าผมรักสะอาดหรือเปล่า?” หลีเชินถามกลับเขากลับอยากดูสิว่าเธอยังจะแก้ตัวยังไง วันนี้ถ้าจะพูดให้จบ ๆ งั้นก็คือรังเกียจเขา“...ฉันจะถามปัญหานี้ก่อนก็ไม่ได้ใช่ไหมคะ มันเสียมารยาทมาก ดังนั้นจึงเลี่ยงผลที่จะเกิดทั้งหมด” ซูมั่วพูดรวมถึงตอนนั้นที่หลีเชินถามว่าทำไมไม่โทรนัดเขา เธอตอบแล้วก็ขอโทษทันที ถึงยังไงก็ทำอย่างครบถ้วน ไม่ให้อีกฝ่ายหาเรื่องตำหนิได้แต่เธอไม่คิดว่าครั้งนี้จะถูกเข้าใจผิดรุนแรงอย่างนี้ เรียกได้ว่าอวดฉลาด...ตรงเก้าอี้หนังแท้หลีเชิ

  • นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ   บทที่ 351

    กับ “ประกาศิต” ของประธานหลี ซูมั่วหมุนตัวอย่างเชื่องช้าปานหอยทาก หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าโดยยังคงไม่เงยหน้ามองอีกฝ่ายปลดล็อก เปิดแอปพลิเคชันโซเชียล เปิดสแกนแล้วเล็งให้ตรงบนหน้าจอแสดงหน้าแรกของผู้ติดต่อ ภายใต้สายตาใครบางคนที่จ้องจะกินคนเธอยื่นนิ้วชี้ออกมา หยุดหนึ่งวินาทีก่อนจะกดลงไปบนโต๊ะบนโทรศัพท์มือถือของอีกฝ่ายปรากฏข้อความขอเป็นเพื่อน หลีเชินจึงเคลื่อนสายตากวาดไปมอง“เบอร์มือถือด้วย” เขาพูดอีกซูมั่วเงยหน้าเล็กน้อย อีกฝ่ายจึงพูดกับเธอ“ผมจะบอก แล้วคุณเมม”“หนึ่งเก้าแปด...”ซูมั่วได้ยินอีกฝ่ายพูดไม่ให้เวลาเธอได้รับปากก็บอกหมายเลขโทรศัพท์มือถือแล้ว จึงรีบเปิดหน้าสมุดโทรศัพท์แล้วกดปุ่มบันทึกหลีเชินพูดจบ ซูมั่วพิมพ์หมายเลขแล้ว เดิมนึกว่านี่ก็เรียบร้อย สุดท้ายอีกฝ่ายพูดขึ้นอีกว่า“กดโทรหาผมหน่อย เกิดคุณแค่เมมไปเรื่อยล่ะ”ซูมั่ว “...”เธอสาบานได้ เธอไม่ได้เมมไปเรื่อย...กดปุ่มโทรออก ครู่หนึ่งก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นบนโต๊ะ เป็นทำนองเพลงท่อนหนึ่งเมื่อนั้นหลีเชินจึงฝืนพอใจ หลีโย่วที่อยู่ด้านข้างเห็นแล้วกลั้นขำไม่ไหว“พี่ ความอยากเอาชนะพี่จะมากไปแล้วมั้ง

  • นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ   บทที่ 350

    ซูมั่วได้ยินดังนั้นก็หันสายตากลับมาตรง พยายามรักษาความสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นก็ยิ้มบาง ๆ“สารภาพมาตามตรงเถอะน่า ต่อให้คุณบอกว่าทำนามบัตรตกส้วมไปแล้วผมก็ไม่ว่าอะไรเธอหรอก” หลีเชินพูดซูมั่ว “...”ความสามารถในการคาดเดาของคนคนนี้ช่างแข็งแกร่งจริง ๆ...เธอต้องพูดจริง ๆ เหรอ? หรือว่าจะโกหกเพื่อเอาตัวรอดดีนะ...“ตกส้วมจริง ๆ เหรอ?” หลีโย่วที่อยู่ข้าง ๆ มองเพื่อนแล้วถาม“ไม่เป็นไรหรอก~ ไม่ใช่ว่าเธอตั้งใจซะหน่อย”ซูมั่วมองเธอ แล้วก็มองไปที่หลีเชิน ท่าทางของชายหนุ่มนั้นดูเหมือนจะบีบบังคับให้เธอต้องพูดอะไรออกมาให้ได้อีกทั้ง ถ้าโกหกไป ก็ยังมีความเสี่ยงที่จะถูกเขาจับได้“ก็...มัน อยู่ในที่ที่ปลอดภัยมากค่ะ ประธานหลีไม่ต้องกังวลว่าจะถูกคนไม่ดีนำไปใช้ประโยชน์” ซูมั่วยิ้มอย่างฝืดเฝื่อน“พูดมาตรง ๆ” หลีเชินพูดซูมั่ว “...ในถังขยะค่ะ ไม่มีใครไปค้นดูหรอก และก็จะถูกพนักงานทำความสะอาดเก็บไปในวันนั้นเลย”ยิ่งพูดเสียงของเธอก็ยิ่งเบาลง ยิ่งพูดก็ยิ่งเอียงศีรษะไปด้านข้างมากขึ้นหลีเชินหรี่ตาลง ‘...ถังขยะ?’เหอะ หรือว่าตอนที่ซูมั่วเดินผ่าน ‘บังเอิญ’ ทำตก ‘อย่างแม่นยำ’ ลงไปในนั้นพอดี

  • นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ   บทที่ 349

    “ฉันเป็นน้องสาวพี่นะ ส่วนมั่วมั่วเป็นเพื่อนฉัน มันจะเหมือนกันได้ยังไง” หลีโย่วที่อยู่ข้าง ๆ พูดแขวะอย่างจนปัญญาดังคาด พี่ชายของเธอก็แค่แกล้งเธอจนเคยชิน ผลสุดท้ายก็เลยแกล้งเพื่อนของเธอไปด้วยกับตัวเองก็ต่อว่ากันตรง ๆ แต่กับมั่วมั่วกลับหยอกล้อสารพัดซูมั่วฟังเหตุผลที่หลีเชินให้มา ก็เห็นด้วยกับคำโต้แย้งของหลีโย่วเธอไม่ใช่คนตระกูลหลี หลีเชินออกจะ ‘สนิทสนม’ กับตัวเองเกินไปหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น ตอนแรกเขายังเข้าใจผิดและจากไปอย่างหยิ่งผยองอีกด้วยเมื่อเผชิญหน้ากับคำตำหนิของน้องสาวแท้ ๆ หลีเชินก็มีคำตอบที่สมบูรณ์แบบ“ก็เพราะว่าเป็นเพื่อนของเธอไง ฉันถึงได้ดูแลเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ไม่ได้มองว่าเป็นคนนอก”พอพูดประโยคนี้ออกมา ซูมั่วกับหลีโย่วก็มองหน้ากัน ในชั่วขณะนั้นกลับไม่มีคำพูดใดจะโต้เถียงกลับไปได้ซูมั่ว ‘การไม่มองว่าเป็นคนนอกของคุณมันออกจะเกินไปหน่อยแล้ว อย่ามาทำเป็น “สนิทสนมง่าย” ขนาดนั้นเลยดีกว่า ยังไงฉันกับคุณก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกัน’หลีโย่ว ‘ไม่ใช่สิ ยังรู้สึกว่ามันแปลก ๆ พี่ชายจะมาหยอกล้อแซวเล่นกับน้องสาวทางวาจาเหรอ?’เธอขมวดคิ้วมองพี่ชายของเธอ กำลังจะพูดข้อสงสัยออ

  • นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ   บทที่ 348

    “ฉันไม่ได้จะจับผิดซูมั่วนะ...”“ก็แค่ถามดูเฉย ๆ จริง ๆ” เขารับรองก็แค่ทุกครั้งที่ซูมั่วตอบเขา เธอจะสุภาพและมีมารยาทอย่างยิ่ง กระทั่งเขาไม่ได้หมายความแบบนั้น เธอก็รีบขอโทษก่อนแล้ว“มีอะไรน่าถามนักหนา การที่พี่ถามออกมาก็แสดงว่าพี่ใส่ใจเรื่องนี้” หลีโย่วแค่นเสียงหลีเชิน “...”เขาไม่ได้หมายความแบบนั้นจริง ๆ นี่มันช่างเหมือนกระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็ล้างตัวก็ไม่สะอาดเสียแล้ว“ผมไม่ได้กำลังโทษคุณนะ อย่าเข้าใจผิด” หลีเชินพูดกับซูมั่ว“เหมือนครั้งที่แล้วตอนคุยโทรศัพท์กัน ที่ผมพูดนั่นก็ไม่ได้แช่งให้คุณป่วย แค่เป็นคำแนะนำในมุมมองทางการแพทย์” เขาพูดต่อซูมั่วพยักหน้า จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้โกรธ แล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่าถูกตำหนิด้วยเพียงแต่ว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลีเชิน แน่นอนว่าต้องพูดจาให้เหมาะสม การ ‘ยอมรับผิด’ ไปก่อนย่อมไม่ผิดพลาดจะปล่อยให้อีกฝ่ายจับผิดเธอได้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะโดนล้อเลียนเอาเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเข้าใจความหมายของเขาแล้ว หลีเชินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก หลีโย่วแทรกขึ้นมาว่า“พี่ ไม่อย่างนั้นพี่เงียบ ๆ ไปเลยดีกว่า พี่พูดอะไรพวกเราก็รู้สึกว่ามีปัญหาไปหมด”หลีเชิน “...”ภาพลัก

  • นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ   บทที่ 347

    เวลากินอาหารไม่ควรพูดคุย ทั้งสามคนรับประทานอาหารกันอย่างเงียบ ๆ มีเพียงเสียงมีดกับส้อมกระทบกันเบา ๆ เท่านั้นซูมั่วก้มหน้าลิ้มรสอาหารอย่างเงียบ ๆ ร้านอาหารที่จองวันนี้ราคาค่อนข้างแพง แต่อาหารก็คุ้มค่ากับราคา อร่อยมากเธอกำลังตั้งใจรับประทานอาหาร ฝั่งตรงข้าม หลีเชินเงยหน้าขึ้นเป็นครั้งคราว สายตามองไปที่เธอ จ้องมองสำรวจอย่างเงียบเชียบหญิงสาวรับประทานอาหารอย่างสง่างาม ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการอบรมสั่งสอนที่ดีของเธอการพูดจาก็ฉลาดหลักแหลม มารยาทก็รอบคอบ ไม่แพ้ลูกหลานที่ถูกเลี้ยงดูมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยเลยเขาเคยได้ยินหลีโย่วพูดว่าซูมั่วเป็นเด็กกำพร้า ดูเหมือนว่ารายละเอียดด้านมารยาทเหล่านี้เธอคงจะเรียนรู้ด้วยตัวเองในภายหลังอีกทั้งเธอยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเอได้ ไม่เหมือนหลีโย่วที่เดินสายศิลปะ ดังนั้นซูมั่วฉลาดมากจริง ๆ ไอคิวสูงเป็นพิเศษ ไม่น่าแปลกใจที่เจิ้งเซวียนบ่นกับเขาว่าไม่สามารถหลอกล่อเธอได้เลย กลับถูกเธอตลบหลังเสียอีกสายตามองหญิงสาว ในสมองก็ครุ่นคิด หลีเชินอดไม่ได้ที่จะคิดเตลิดไปไกลกว่าเดิมถึงแม้จะไม่แต่งงานกับฟู่อี้ชวน ซูมั่วก็คงจะมีสามีที่ดีเลิศคนหนึ่งได้อย่างแน่นอน ชีวิตห

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status