ศิโรราบเพียงคุณ

เหมือนจันทร์ แสงกระจ่าง มีใบหน้ารูปไข่ผิวขาวอมชมพู ดวงตากลมโตมักทอประกายความเศร้าบ่อยครั้ง จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากบางกระจับชมพูแดงสะดุดตา ผมยาวสลวยจนถึงเอวคอดกิ่วถูกมัดลวกๆ ไว้ แม้จะใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในชนบท ทว่า หญิงสาวกลับดูสวยสง่าน่ารัก ผิวพรรณละเอียดขาวราวกับหยวก เป็นที่สะดุดตาให้คนเมียงมองนัก

เพียงแต่หญิงสาวไม่คิดปักใจชื่นชอบคนเมืองเหล่านั้น เธอรู้ถึงฐานะต่ำต้อยของตนเอง ไม่อาจเอื้อมหวังจับคนรวย

 แม้บิดาอย่าง ดนัยจะคอยยุแยงให้กระทำบ่อยครั้ง ทว่ามารดาอย่างกนกนุชก็คอยสั่งสอนให้รักดีเสมอ เธอรักแม่ ดังนั้นจึงเชื่อใจท่านตลอด แตกต่างกับดนัย ซึ่งมีฐานะเป็นเพียงแค่พ่อในนาม ไม่เคยปฏิบัติหน้าที่พ่อจริงๆ สักครั้ง

ดนัยติดเหล้า ติดพนัน จากเงินทองที่เคยพอมีพอใช้กลับร่อยหรอจนกลายเป็นขัดสน เหมือนจันทร์และกนกนุชต้องทำงานเหน็ดเหนื่อย ขายของตามตลาดนัดไม่เพียงพอ เหมือนจันทร์ยังต้องสมัครทำงานกลางคืนที่ผับ เป็นเด็กเสิร์ฟอาหารที่นั่น เนื่องด้วยเจ้าของผับนึกเอ็นดูและสงสาร จึงรับและดูแลเป็นกรณีพิเศษ

แม้จะมีลูกค้าเงินหนักหยิบยื่นการค้ากับเจ้าของร้านก็ไม่คิดขายเธอให้กับใคร เปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่อีกคนหนึ่งของเธอ

เธอโชคดีที่ได้รับความเอ็นดูจาก บรรวรรณ วิเชียรชาญ เจ้าของผับชื่อดังย่านชนบทที่อาศัยอยู่

เมื่อก่อนตอนยังพอมีเงินเธอได้เข้าเรียนต่างจังหวัด ทำให้ได้พบเพื่อนอย่าง คคนานต์ ธนาปรีชา เพื่อนสาวเธอมีฐานะร่ำรวยจนเธอเทียบไม่ติด แต่อีกฝ่ายไม่อวดรวยไม่ถือตัว เธอผ่านมาได้หลายๆ ครั้งก็เพราะคคนานต์

หลังจากจบมัธยมศึกษา ต่างก็ต้องแยกย้ายไปเรียนมหาวิทยาลัยที่สอบได้ เพื่อนสาวเธอสอบได้เมืองนอก นั่นจึงทำให้ขาดช่วงติดต่อไป

จนกระทั่งเมื่อหลายเดือนก่อนก็ได้ข่าวกลับไทยแล้ว ไม่เคยนึกอิจฉาคคนานต์ เพียงแค่เธอยอมคบหาด้วยก็ดีใจมากแล้ว ความจริงใจไม่สนฐานะ ทำให้เหมือนจันทร์รู้สึกโชคดีมากจริงๆ ที่มีเพื่อนอย่างคคนานต์

“จันทร์ มาช่วยแม่ยกหม้อลงจากเตาหน่อย” กนกนุชโผล่สีหน้าอิดโรยออกจากห้องครัว เหงื่อท่วมตัว ดวงตาอันอ่อนล้าจับจ้องเหมือนจันทร์ด้วยความอาทร

“ได้ค่ะแม่” เหมือนจันทร์ลุกจากเก้าอี้ซึ่งกำลังนั่งพับกระทงใบตองเพื่อใส่ข้าวเหนียวสังขยาที่กนกนุชกำลังทำอยู่นั่นเอง

สองสาวต่างวัยยกหม้อซึ่งมีสังขยาด้านใน พอวางลงกับโต๊ะในครัว กนกนุชก็ซวนเซจนเกือบล้มหน้าคะมำหากเหมือนจันทร์ประคองไว้ไม่ทัน

“แม่คะ เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไรหรอก มาทำขนมต่อเถอะ”

“จันทร์ว่าแม่ควรพักก่อนเถอะค่ะ ดูสิ หน้าซีดหมดแล้ว”

“ไม่เป็นไรหรอก แม่ยังไหว”

“หน้าแม่ซีดขนาดนี้ จะไหวยังไงคะ จันทร์ขอร้องนะคะแม่”

กนกนุชจำต้องพยักหน้าแม้ไม่เต็มใจ ไม่อยากเห็นเหมือนจันทร์เป็นห่วง ไม่อยากให้ลูกต้องกังวล แค่สถานการณ์ตอนนี้ก็ย่ำแย่มากพอแล้ว

กนกนุชมองเหมือนจันทร์ทำงานคนเดียวด้วยความสงสาร ขบเม้มปากเล็กน้อย เธอไม่ได้อยากให้ลูกต้องมาลำบากด้วยกัน แต่เหมือนจันทร์ไม่ยอมจากไป คงเพราะเป็นห่วงเธอ หากเหมือนจันทร์ไป ใครจะช่วยเธอทำงานพวกนี้ ในเมื่อดนัย คนเป็นสามีหายตัววันๆ อยู่แต่บ่อนไม่คิดกลับบ้านหาเมียลูก ยามกลับก็ถามหาแต่เงิน พอไม่มีเงินให้ก็ถูกทำร้ายร่างกายจนเจ็บระบม

เหมือนจันทร์ใส่น้ำเหนียวมูลในกระทงใบตอง โปะหน้าด้วยสังขยาเมื่อเสร็จนำเรียงใส่ถาดสำหรับนำไปวางขายตลาด พวกเธอทำขนมไทยหลายอย่าง ทั้งข้าวเหนียวสังขยา บัวลอย สาคูเปียกน้ำกะทิ สาคูไส้หมูและยังมีก๋วยเตี๋ยวลุยสวน คิดค้นสูตรน้ำจิ้มรสเด็ดจนคนต่างบอกปากต่อปากว่าอร่อย

เมื่อตระเตรียมทุกอย่างจนครบ สองแม่ลูกจึงพากันไปขายของตลาดเพราะมันถึงเวลาพอดี แดดในตอนบ่ายสองบ่ายสามค่อนข้างแรงพอควร ใบหน้างามแดงเรื่อ แต่กระนั้นกลับไม่ได้ดูคล้ำแต่อย่างใดจนคนได้แต่อิจฉา

หลังจากขายของเสร็จกลับบ้าน เหมือนจันทร์ก็อาบน้ำเปลี่ยนชุดสบายๆ พร้อมออกเดินทางไปที่ผับ กนกนุชได้แต่มองตามด้วยความเป็นห่วง เหมือนจันทร์ขับรถมอไซต์คันเก่าๆ ออกจากบ้านตั้งแต่หกโมงเย็นพร้อมเริ่มงานที่โน่นหนึ่งทุ่ม

หากชีวิตสามารถเลือกได้ เธอจะไม่ขอภาวนาให้ตัวเองมีชีวิตที่ดี ทว่า คำขอเพียงหนึ่งเดียวจากคนเป็นแม่ ขอให้เหมือนจันทร์หลุดพ้นจากขุมนรกแห่งนี้เท่านั้น