บทที่ 4

รถลีโรลด์รอยด์คันหรูเคลื่อนตัวไปตามถนนด้วยความเร็ว บรรยากาศภายในรถเงียบเชียบตลอดทางกระทั่งรถเคลื่อนตัวมาจอดยังบ้านพักตากอากาศติดทะเลแห่งหนึ่ง

"ทะเล" ยาหยีตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นทะเลเป็นครั้งแรก รีบเปิดประตูลงจากรถวิ่งตรงไปยังชายหาดสีขาว ยืนหลับตา อ้าแขนรับลมอย่างมีความสุข

เธอระบายยิ้มออกมาบาง ๆ ที่แท้ชายหนุ่มก็พาเธอมาทะเลนี่เองหากเธอไม่เข้าข้างตัวเองจนเกินไปเขาคงพาเธอมาเที่ยวเนื่องในวันเกิด เขาช่างแสนดีกับเธอเสมอตั้งแต่ปีแรกที่เธอมาอยู่กับเขาจนถึงปีนี้เขาก็ไม่เคยลืมวันเกิดของเธอเลย

วันเกิดทุก ๆ ปีเขาจะพาเธอเที่ยว และมีของขวัญให้ตลอดแล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอตกหลุมรักเขาได้อย่างไรกันแม้พยายามหักห้ามใจแล้วก็ตาม

"ยาหยีเข้าบ้าน" เสียงร้องเรียกดังขึ้นทำให้ยาหยีค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เธอสูดกลิ่นอายทะเลเข้าปอดพรืดใหญ่ ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปหาชายหนุ่มที่ยืนเรียกเธออยู่หน้าบ้าน

"มาแล้วค่า" ใบหน้าเรียวส่งยิ้มแป้นให้คนตัวโตที่ยืนหน้าตึงอยู่ มือเรียวยื่นไปเกาะท่อนแขนแกร่งไว้พลางส่งสายตาเว้าวอนสุดฤทธิ์ "หายโกรธหนูได้แล้วค่ะ"

เควิลไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ เขาเพียงก้มมองใบหน้าเรียวที่อยู่ระดับอกเพียงเล็กน้อย แล้วเดินตัวปลิวเข้าบ้านไปทำเหมือนยังโกรธคนตัวเล็กอยู่

"คนแก่นี่ง้อยากจัง" ยาหยีมองตามแผ่นหลังกว้างตาละห้อยปากก็พึมพำไปด้วยคนอะไรช่างง้อยากจริง ๆ เธอถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ก่อนจะเดินกึ่งวิ่งตามเข้าบ้านไป

เมื่อเข้ามาในบ้านก็พบกับแม่บ้านที่ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น ส่วนชายหนุ่มนั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟา

"สวัสดีค่ะ" เธอยกมือขึ้นไหว้แม่บ้านอย่างนอบน้อม แล้วเดินผ่านหน้าแม่บ้านไปยืนตรงหน้าชายหนุ่มอย่างคนมีความผิด แต่ชายหนุ่มเหมือนจะไม่สนใจเธออยู่ดีเขากลับมองผ่านไปที่แม่บ้าน

"ของที่ผมสั่งเตรียมไว้หมดแล้วใช่ไหม" เควิลเอ่ยกับแม่บ้านที่คอยดูแลที่นี่

"ค่ะ ในตู้เย็นมีครบทุกอย่างทั้งผักสด อาหารทะเล ไก่ เนื้อหมู เนื้อแกะ"

"อืม งั้นป้าก็กลับไปได้แล้วครับ หากผมไม่โทรเรียกก็ไม่ต้องมา" เขาต้องการอยู่กันตามลำพังกับเด็กสาวจึงไล่แม่บ้านกับลูกน้องที่มาส่งกลับไปหมด เวลาเขาทำอะไรจะได้ทำได้เต็มที่ ขณะที่อีกคนไม่ได้รู้ชะตากรรมตัวเองเลยยังคงคิดว่าเขาพามาเที่ยวเหมือนเช่นวันเกิดทุกปี

"ฉันจะพาขึ้นไปดูห้องนอน" เขาเอ่ยกับเด็กสาวหลังจากแม่บ้านกลับไปแล้ว สิ้นเสียงพูดก็ลุกเดินนำเธอขึ้นไปยังห้องนอนที่อยู่ชั้นสองของบ้าน "คืนนี้นอนห้องนี้แหละ"

"ค่ะ แต่หนูไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามาเลยจะเอาชุดที่ไหนเปลี่ยนคะ" ก็เขาเล่นรับเธอจากมหาวิทยาลัยแล้วพามาเลยจะให้เธอเตรียมเสื้อผ้าได้อย่างไรกัน หรือคืนนี้เธอต้องนอนทั้งชุดนักศึกษา

"เสื้อผ้าเธออยู่ในถุงนั้น" แน่นอนว่าคนอย่างเควิลเตรียมพร้อมเสมอ เขาเลื่อนสายตามองไปยังถุงหลายใบที่วางอยู่บนโซฟาริมผนังเชิงบอกให้เด็กสาวรู้ ยาหยีก็ไม่รอช้ารีบเดินไปเปิดถุงดูทันที

ใบหน้าของเธอพลันเห่อร้อนขึ้นมาดื้อ ๆ เมื่อดันหยิบชุดออกมาจากถุงใบหนึ่งมันเป็นชุดคอสเพลย์กระต่ายแบบเซ็กซี่ เธอรีบใส่มันลงในถุงเหมือนเดิม แล้วล้วงไปหยิบอีกถุงมาดูใบหน้าของเธอเห่อร้อนซ้ำสองเพราะมันเป็นชุดนอนไม่ได้นอนสุดเซ็กซี่ไม่ต่างจากชุดแรกเลย และในถุงไม่ได้มีแค่ตัวเดียว แต่มีเป็นสิบ

เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอดังอึกชายหนุ่มซื้อชุดวาบหวิวแบบนี้มาให้เธอมันหมายความว่ายังไงกันทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเขาสั่งห้ามเด็ดขาดว่าไม่ให้ใส่เสื้อสายเดี่ยว หรือเสื้อที่โชว์ไหล่ กระโปรงหรือกางเกงก็ห้ามสั้นต้องคลุมเข่าเสมอ ขนาดชุดนักเรียนเขาก็ให้เธอใส้เสื้อตัวโต ๆ กระโปรงพีชยสฃาวถึงตาตุ่มแต่วันนี้กลับซื้อชุดแบบนี้มาให้เธอเอง

เธอได้แต่ภาวนาว่าถุงต่อไปที่เธอจะหยิบมาดูมันจะดี ๆ พอให้เธอเปลี่ยนตอนนี้ได้บ้าง มือเล็กค่อย ๆ ล้วงไปในถุงอีกใบแล้วหยิบเสื้อผ้าด้านในออกมาดูปรากฏว่าเป็นชุดเดรสสายเดี่ยวลายดอกไม้แสนน่ารักกระโปรงสั้นประมาณขาอ่อนซึ่งดูเรียบร้อยกว่าหลายชุดที่ผ่านมา เธอจึงตัดสินใจจะใส่ชุดนี้

"ไปเปลี่ยนสิจะได้ลงไปทำอาหาร" เควิลที่ยืนยิ้มมุมปากมองปฏิกิริยาของเด็กสาวเอ่ยสั่งพลางเดินไปหย่อนก้นนั่งริมเตียงอย่างสบายใจ ส่วนยาหยีก็เดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำอย่างว่าง่าย เธอยืนมองตัวเองในชุดเดรสหน้ากระจกอ่างล้างหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่ชินตา และแปลก ๆ เมื่อตอนโชว์เนินหน้ากับเรียวขาเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอใส่เสื้อผ้าแบบนี้

มันหวิวยังไงก็ไม่รู้เธอยืนมองตังเองพักใหญ่ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ

ไม่ใช่แค่ยาหยีที่ไม่คุ้นตาตัวเองในชุดแบบนี้เควิลเองก็เช่นกัน เขาถึงกับอึ้งเมื่อเห็นเด็กสาวในชุดเดรสแบบนี้เธอดูสวย และโตกว่าที่เขาคิดเรียกได้ว่าซ่อนรูปไม่เบาเขาชักอยากจะสัมผัสร่างกายเธอเต็มทนแล้วสิคงนุ่มนิ่มน่าดู

"มันแปลก ๆ ใช่ไหมคะ หนูเองก็รู้สึกแปลก ๆ พอใส่ชุดแบบนี้" ยาหยีเอ่ยอย่างประหม่าเมื่อเห็นสายตาทอประกายของชายหนุ่มที่มองมาพลางใช้มือดึงชายกระโปรงที่สั้นจู้

"ทำตัวให้ชินเพราะต่อจากนี้ไปเวลาอยู่กับฉันเธอต้องใส่ชุดพวกนั้น"

ยาหยีได้แต่ลอบกลืนน้ำลายลงคอดังอึกกับประโยคจากริมฝีปากหนาเธอต้องใส่ชุดวาบหวิวพวกนั้นจริง ๆ หรือแค่คิดก็อายแล้ว

ตอนนี้เธอไม่แน่ใจแล้วว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่จะถามก็ไม่กล้าถามเพราะเขาโกรธอยู่ ทำได้ค่ะพยักหน้ารับจากนั้นก็ขอตัวลงไปทำกับข้าว "หนูไปทำอาหารก่อนนะคะ"

เมื่ออีกคนพยักหน้ารับเธอก็รีบเดินตัวปลิวออกไปทันที