มาเฟียรั้นรัก

พวงกุญแจตุ๊กตาเน่าที่แขวนอยู่บนกระเป๋าเอกสารของเขานั้น เหมือนเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าอดีตเมื่อสิบปีก่อนเขาเคยเจอใครมาก่อนมาร์กัสหันมองนอกหน้าต่างนึกถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้น ตอนที่เขาได้กลับมาอยู่กับครอบครัวตัวเองอีกครั้ง หลังจากที่ปู่และย่าพาตัวเขาไปเลี้ยงดูตั้งแต่เด็กๆความทรงจำในวัยเยาว์นั้นเขามักจะได้คิดเสมอว่าตัวเขาอาจจะไม่ใช่ลูกรัก หรือลูกที่พ่อแม่ต้องการ ยามที่เห็นพี่และน้องมาเยี่ยมแล้วพวกเขาสนิทสนมกันหัวเราะมีความลับต่อกันเขาก็มักจะคิดว่าตัวเองเป็นคนนอกเสมอ ถึงแม้ตอนหลังเขาได้กลับมาอยู่กับพ่อแม่แล้ว แต่เวลามันล่วงเลยผ่านไปสิบปีเสียงเรียกของแอร์เพื่อรับเครื่องดื่มทำให้เขาหลุดจากความคิดหันมารับเครื่องดื่ม ในชั้นเฟิร์สคราสมองเห็นเด็กน้อยด้านหน้าเกตกำลังวิ่งเล่นอยู่ตรงห้องน้ำ ความทรงจำครั้งเดิมก็กลับมาอีกครั้งสิบปีที่เขาได้บินกลับมาไทยพร้อมพ่อแม่ครั้งแรก ครั้งนั้นเขาเดินไปยังด้านหลังคิดจะเข้าห้องน้ำชั้นเฟิร์สคลาสแต่พบว่ามีคนเข้าอยู่แล้ว เขารู้สึกปวดหนักจึงเลือกเดินไปยังด้านหลังชั้นรองแทน มาถึงห้องน้ำก็มีคนเปิดประตูพอดี เขาจะเข้าแต่แล้วก็มีเด็กสาวที่ไหนไม่ทราบวิ่งเข้ามาตัดหน้าเขาจา

“ฝ้าย” เสียงใสหนึ่งดังขึ้นทำให้ปอฝ้ายหันมอง พบว่าเป็นเกตุแก้วจริงๆ หญิงสาวดูสีหน้าตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็เดินมาหาเธอก่อนจะหันมองคนข้างตัวเธอ“เจอกันอีกแล้วนะ”ปอฝ้ายหันมองมาร์คัสที่นิ่งเงียบผิดปกติ “พวกเธอสองคนรู้จักกัน?” เป็นคำถามที่มาร์คัสเองไม่อยากตอบเมื่อคืนเขาไปเที่ยวผับแล้วก็ได้เจอกับเกตุแก้วก่อนที่พวกเราจะจบกันบนเตียง และเขาก็ให้เธอได้ลิ้มรสบทรักที่แสนร้อนแรงตอนเช้า แต่ไม่จบเพราะมีคนมาขัดเสียก่อนเกตุแก้วยิ้มแล้วถามปอฝ้าย “แฟนฝ้ายหรือเปล่า”ปอฝ้ายรีบส่ายหน้าปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “เปล่าเขาเป็นเพื่อนฝ้าย”“ออ อย่างนั้นถ้าเกตุจะขอจีบพ่อหนุ่มคนนี้ได้ไหม” มุมปากเกตุแก้วยิ้มอย่างมีเลศนัยปอฝ้ายหันมองคนข้างหลัง ก่อนจะมองเกตุแก้วอีกรอบ และนั่นก็ทำให้พวกเขาสองคนได้คบกัน โดยที่เธอเองก็ไม่มีสิทธิที่จะปริปากบอกความรู้สึกตัวเองได้อีกเลยพวกเขาไปด้วยกันแล้ว แต่เธอก็ยังนั่งอยู่ร้านกาแฟต่อ คิดจะหยิบหนังสือมาอ่านเล่น สมองก็ดูเหมือนจะไม่ทำงาน สายตาหันมองผู้คนที่รถที่กำลังวิ่งไปมาสี่ปีที่ผ่านมา ความรู้สึกที่เธอให้เขาแม้จะไม่ปริปากบอกแต่เธอก็คิดว่าเขาอาจจะรับรู้ แต่สุดท้ายเธอก็เป็นได้แค่เพื่อนของเขา

เพี๊ยง ๆ เสียงฟ้าผ่าลงมากลางอากาศทำให้ปอฝ้ายตกใจแล้วก้มหน้าปิดตาเอาไว้ สองมือก็ท่องพุธโธเพื่อให้เธอไปถึงที่หมายโดยเร็ว หวังเพียงให้ตัวเองมีชีวิตรอดก็พอคิ้วมาร์กัสก็ขมวดเช่นกัน ดูเหมือนสภาพอากาศวันนี้จะเลวร้ายพอสมควร หลังจากที่ประเมินแล้วดูเหมือนพวกเราต้องหาที่จอดก็เลยบอกคนขับเฮลิคอปเตอร์ด้านหน้าเจลโล่รับคำพยายามจะเลี้ยวกลับไปยังโรงงานดังเดิมหรือไม่ก็ขอลงจอดที่สนามบินที่เชียงใหม่แทน แต่จังหวะเลี้ยวกลับนั้นจู่ๆ ก็มีเสียงสัญญาณเตือน จากนั้นเสียงฟ้าผ่าลงมาใกล้หูชิปหายแล้ว เจลโล่มองสัญญาณใบพัดด้านบนเสียหายไปสองใบ หันมองมาร์กัสที่เริ่มหยิบร่มชูชีพขึ้นมาอย่างรวดเร็วให้พวกเราใส่เอาไว้ จากนั้นก็เตรียมตัวให้พร้อมเมื่อเครื่องบินกำลังสั่นขึ้นเรื่อยๆ เสียการทรงตัวอย่างหนัก“บินไปภูเขาลูกโน่น” แม้จะฝนตกแต่ก็พอมองเห็นว่าภูเขาลูกนั้นโล่งเตียนพอที่จะสามารถลงจอดได้ แต่แล้วไม่ทันจะหักเลี้ยวพายุลูกใหม่ก็พัดเข้ามาทำให้เฮลิคอปเตอร์หมุนเข้าไปในพายุดังกล่าวจากนั้นเสียงร้องของปอฝ้ายก็ดังขึ้น มาร์กัสโอบหญิงสาวไว้ในอกจากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบไป....หรือว่าพวกเราตายแล้วตอนที่มาร์กัสรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมาก็พบว่า

ปอฝ้ายพยายามถอยห่างแต่เขาก็ยกมือขึ้นให้เธอเงียบที่สุด มือหนาดึงผ้าห่มออก “เปลี่ยนผ้าถุงหน่อยจะได้นอนสบาย” แต่มือหนากลับหยิบผ้าห่มขึ้นห่มกายเขาแทนจากนั้นก็หันไปดับเทียน “ผมขอนะ” คนได้ยินหน้าแดงแก้มแดงจนไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว ใบหน้าคมก้มลงจากนั้นก็โยกตัวเข้าหาเธอเสียงเขาคำรามใกล้ใบหู แม้รู้ว่าเขาไม่ได้ทำจริง แต่ทำไมเธอต้องหน้าแดงด้วย เสียงลมอุ่นกระซิบข้างหู “คุณต้องครางด้วย”ปอฝ้ายหันมองอย่างตกใจ เธอไม่เคยทำเรื่องแบบนี้เสียหน่อย ให้ร้องครางเธอต้องร้องยังไง? ดูเหมือนมาร์กัสจะรู้ความคิดเธอเขาจึงก้มลงจากนั้นก็กัดที่ใบหูหนึ่งครั้ง“อ๊ะ” เสียงปอฝ้ายร้อง หันมองเขาเสียงทุ้มกระซิบต่อ “แบบนี้แหละที่ผมต้องการ”ความหวังดีเขาทำให้ร่างกายเธอร้อนยิ่งกว่าอากาศตอนนี้เสียอีก ปอฝ้ายพยายามขยับหนี แต่เขาก็ยังขยับตามการโยกเอนและมือหนาที่เคาะลงบนเบาะดูๆ ไปแล้วก็สงสารคนอยากช่วยเหมือนกันเธอจึงร้องประสานเสียงกับเขา จนสุดท้ายแล้วเขาก็หยุดเมื่อเสียงด้านนอกเหมือนคนขยับเท้าจากไปแล้ว มาร์กัสลุกขึ้นเดินเท้าเบาไปยังประตูด้านนอกแง้มดูไม่มีคนเฝ้าก็เดินกลับมา“คืนนี้ยังไงผมก็ต้องนอนตรงนี้เพราะไม่รู้ว่ากลางคืนจะเกิดอ

การอยู่ในกองกำลังแห่งนี้ถือว่าพวกเราโชคดีที่มีชบาคอยช่วยเหลือ แต่ผ่านมาสองเดือนกว่าแล้วพวกเราก็ยังไม่มีโอกาส แม้ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นมิตรมากขึ้น แต่ท้ายที่สุดแล้วก็มีเรื่องให้เขาต้องเร่งตัดสินใจตอนที่น้องชายของอองยี้กลับมาจากชายแดนไทย อองซองเตที่มาถึงค่ายก็พบพวกเรา “พวกคุณหน้าคุ้นๆ เหมือน” เขาชี้หน้าจากนั้นก็พูดกับพี่ชายเมื่อนึกได้“คนที่อยู่ในทีวีไทย เป็นลูกนักธุรกิจชื่อดังกับเพื่อนร่วมงานที่หายไปเมื่อสองเดือนก่อน”อองยี้ที่คุยกับน้องชายหันมองสองผัวเมียที่กล้าหลอกเขา มันเหมือนหักหน้าเขาจนทำให้อองยี้โกรธมาก คิดจะจัดการพวกเขาสองคน“กล้าลองดีกับกู” มือหันไปจับปืน ทำให้อองซานเตห้ามเสียก่อน“เดี๋ยวพี่ ผู้ชายนะผมยกให้พี่ แต่ผู้หญิงผมขอนะ”อองซานเตยกยิ้มมีแผนการ “พวกนั้นดูจะฉลาด แต่ในเมื่อกล้าลูบคมพี่ พวกเราก็ต้องเอาให้สาสมหน่อย เอางี้คืนนี้” อองซานเตขยับเข้าใกล้พี่ชายจากนั้นก็กระซิบแผนการเป็นการเอาคืนที่เจ็บแสบดี จากนั้นก็เอาพวกมันไปเรียกค่าไถ่คงได้หลายสิบล้านบาท แบบนี้เขาก็ได้ทั้งขึ้นทั้งร่อง “ดีทำตามนั้น”ชบาที่นั่งอยู่ ได้ยินก็ขมวดคิ้วอยากคิดที่จะไปเตือนพวกเขา แต่เหมือนอองยี้รู้ทัน “จะ