Se connecterPartager
บทที่ 10
Date de publication:
2025-08-21 11:45:17ความคาดหวังอันท่วมท้นย้อมให้นัยน์ตาสีนิลเปล่งประกายระยิบระยับ
ยิ่งกว่าแสงดาวในคืนเดือนมืดที่อากาศเย็นสบายที่สุดเจ้าของใบหน้านิ่งสนิทมองตาเธอ นิ่ง นาน ในที่สุดก็เอ่ยขึ้นหนึ่งคำ
“เอามานี่”
จวี๋ฮวาคลี่ยิ้มงดงาม แววตาเต็มตื้น
ลูกศิษย์ร่างเล็กรีบเดินลากชายเสื้อคลุมตัวใหญ่ไปหาซือฝุ
อาจเพราะเร่งรีบจนเกินไป จังหวะเดินใกล้จะถึงคนยืนรอ ปลายเท้าขาวผ่องก็เกิดสะดุดชายเสื้อที่ลากยาว พุ่งเข้าใส่อ้อมอกท่านจ้าวหุบเขาราวกับเสแสร้ง
“อ๊ะ...”
คราวนี้ดูเหมือนซือฝุของเธอจะมือไว
จังหวะที่จวี๋ฮวาเสียหลัก ท่านจ้าวหุบเขาก็ขยับมือแข็งแกร่งสองข้างขึ้นจับแขนนางไว้
จวี๋ฮวาเงยหน้าขึ้นสบตาซือฝุ ดวงตาซื่อใส
“ซือฝุ...ขอบพระคุณเจ้าค่ะ” ลูกศิษย์ร่างเล็กรีบหงายมือยื่นเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เขา ความใกล้และความขาวของเสื้อผ้าขับให้เห็นชัดเจนว่ายามนี้ฝ่ามืออันบอบบางของจวี๋ฮวาแดงก่ำ บางจุดมีรอยช้ำเป็นจ้ำๆ ดูน่าสงสาร
คล้ายไม่ต้องการให้คนตรงหน้าเห็นสิ่งนี้ จวี๋ฮวารีบพลิกมือลงคว่ำ ก้มหน้าหลบสายตา เบี่ยงตัวหลบเยื้องไปทางด้านข้าง
ท่ามกลางแสงสลัวราง ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นช่างดูน่าถนอมแต่ก็เย้ายวน...
“ซือฝุ...ท่านต้องการให้ศิษย์ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไม่”
เจ้าของดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าเด็กสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าแววตาสงบราบเรียบยากจะอ่านใจ เมื่อมองแล้วไม่เห็นว่านางจะมีสิ่งผิดแปลกใด จ้าวหุบเขาเดียวดายก็ขยับริมฝีปากถามเสียงขรึม
“เจ้ากล้าหรือ”
“เอ๊ะ? ”
จวี๋ฮวาเงยหน้าขึ้น สีหน้างุนงง ชั่วเสี้ยววินาทีถัดมา ใบหน้าขาวนวลก็พลันขึ้นสีอีกระลอก
“ขะ ข้า...ศิษย์...ศิษย์หมายความว่า ที่นี่เองก็มีฉากกั้น หากท่านต้องการ ศิษย์สามารถช่วยท่านผูกปมเสื้อ ส่งของให้ และช่วยผูกสายคาดเอว” นางรีบอธิบาย “นะ นี่ก็ดึกแล้ว ข้าคิดว่า...เอ่อ...ศิษย์เพียงแต่ ศิษย์แค่... ”
“เอาสิ”
คำตอบสั้นๆ ทำเอาอาจูถึงขั้นกรีดร้องในใจ
เดี๋ยวๆๆๆ เอาจริงหรือเฮีย นี่ท่านเริ่มคิดอะไรนอกลู่นอกทางกับข้าแล้ว
ใช่หรือไม่! ข้าเต๊าะท่านได้เพราะไส้ในของข้าเป็นศิษย์ไร้คุณธรรมจากโลกสมัยใหม่ แต่ท่านเป็นครูบาอาจารย์ของยุคโบร่ำโบราณของแท้และดั้งเดิม จำได้ว่าตามหลักคำสอนที่มีมาแต่โบราณ...จะยุคสมัยไหนก็ช่างเถอะ กล่าวกันว่าครูบาอาจารย์ ก็เหมือนหนึ่งบิดา ในเมื่อครูบาอาจารย์มีสถานะเหมือนหนึ่งบิดา ท่านย่อมต้องเห็นข้าเป็นบุตรี ท่านจะประพฤติตนให้เสื่อมเสียสถาบันครูบาอาจารย์และบิดาอัน น่าเคารพนับถือมิได้นะ!...คราวนี้ใบหน้าเธอแดงจัดจริงๆ แล้ว...
Dernier chapitre
นางมารน้อยข้ามภพ บทที่ 346
ทันทีที่เห็นว่าใครเป็นคนขี่ม้ามา อาจูดีใจจนแทบอยากจะโผเข้าไปหาซะเดี๋ยวนี้สามีอ๋องของเธอมาช่วยแล้ว!แม่ทัพเทียนเฉาที่จับตัวเธอเอาไว้เองก็เห็นใบหน้าคนที่ขี่ม้าตามมาถนัดตาเหมือนกันนี่เขา...คนผู้นี้...แม่ทัพเทียนเฉา...ซึ่งแท้ที่จริงแล้วก็คือรัชทายาทองค์ปัจจุบัน พลันนึกถึงโฉมหน้าอันโดดเด่นสะดุดตาของคนผู้หนึ่งในหุบเขาเดียวดายขึ้นมาทันทีที่แท้ภายใต้หน้ากากของหลี่ผิงอ๋อง แม่ทัพใหญ่เทียนจิน ก็คือจ้าวหุบเขาที่วางท่าสงบนิ่งเฉยชา ไม่แยแสต่อเรื่องใดผู้นั้น! ที่แท้เรื่องที่เขาเคยติดใจสงสัยเมื่อครั้งปลอมตัวเป็นกุนซือแซ่หวางออกหาพันธมิตรมาร่วมรบก็เป็นเรื่องจริง! คนผู้นี้ก็คือบุตรชายของหลี่ผิงอ๋องผู้ล่วงลับที่บังอาจช่วงชิงชัยชนะในงานฉลองครบเดือนของสตรีในอ้อมแขนไปจากเขา! ผิงอ๋องคนปัจจุบัน หลี่หยาง!ตอนนี้ทั่วทั้งร่างผิงอ๋อง หลี่หยาง ปรากฏไอสีดำทะมึนหนาแน่น อาจูตกใจจนตาโตนี่...นี่เขา...สามีอ๋องของเธอจะกลายเป็นมารแล้ว!“ท่านรีบหยุดม้า! ถ้าไม่อยากกลายเป็นศพไร้หัว รีบๆ ปล่อยตัวข้ากลับไปเดี๋ยวนี้นะ!”ปล่อยตัวนาง?ในเมื่อได้สวมกอดนางเอาไว้แนบอกเช่นนี้แล้ว เหตุใดเขาต้องยอมปล่อยมือจากนาง!ไม่...เขาไม่ยิน
นางมารน้อยข้ามภพ บทที่ 345
อาจูสบถบ่นในใจพลางลงแส้ม้า บังคับให้ม้าพ่วงพีที่ไช่เฉวียนหามาให้เร่งฝีเท้าขึ้นอีก ทั้งๆ ที่เป็นอย่างนั้น แม่ทัพของข้าศึกที่ไล่ตามมา กลับไล่ตามทันตอนนี้อาจูมีพลังปราณในตัวมากกว่าเมื่อก่อน หนำซ้ำยังสามารถรับรู้ถึงกระแสพลังปราณจากสรรพสิ่ง จึงรู้ตัวก่อนที่ทวนของข้าศึกจะถึงตัว เบี่ยงตัวหลบได้ทัน ทั้งอย่างนั้น แรงเหวี่ยงจากการที่เธอเผลอกระตุกสายบังคับม้าไปด้วยจนทำให้ม้าศึกเอี้ยวตัวเลี้ยวไปทางซ้ายกะทันหัน ก็ทำเอาหมวกบนหัวที่ผูกเอาไว้อย่างลวกๆ หลุดลงไปกองบนพื้นไม่เพียงแค่หมวกที่หลุด ผ้าที่ใช้รัดผมก็คลายออกไปด้วย ตอนนี้เส้นผมยาวเหยียดของเสี่ยวจวี๋ฮวาแผ่สยายออกมาเหมือนฉากเด็ดฉากสำคัญในโฆษณายาสระผม!บ้า บ้า บ้า!อาจูก่นด่าตัวเองในใจตั้งไม่รู้กี่ครั้งยัยโง่ ยัยหมูจู ยัยบ้า! ทำไมถึงเสียดายผมยาวๆ นี่นัก ทำไมไม่ตัดๆ มันทิ้งไปซะ! ทีนี้คนทั้งกองทัพก็รู้กันหมดว่าผิงอ๋องซุกซ่อนภรรยาไว้ในค่าย!แม่ทัพเทียนเฉาที่ไล่ตามมาเห็นภาพนี้แล้วถึงกับตกตะลึง ตาค้างเหล่าทหารเทียนจินบนกำแพงที่มองมาเองก็ตื่นตะลึงไม่แพ้กันที่แท้...ที่แท้ในกองทหารของพวกเขาก็มีสตรีที่งดงามถึงเพียงนี้แฝงตัวมาร่วมรบ!ทหารชั้นผู้น้อยบนกำ
นางมารน้อยข้ามภพ บทที่ 344
“นายหญิงน้อย หากท่านเป็นอะไรไป ท่านอ๋องคงไม่แคล้วต้องใจสลายแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าขอร้องต่อท่าน อย่างมากที่สุดขอให้ท่านร่วมรบกับพลธนูอยู่ด้านหลัง อย่าได้ออกมารบพุ่งเอาตนเองเข้าเสี่ยงเด็ดขาด!”อาจูไม่อยากสร้างความลำบากใจให้แม่ทัพรักษาการณ์ นอกจากนี้...ขืนเธอที่ขี่ม้าไม่เป็นขี่ม้าออกไปรบรากับพวกทหารทั้งๆ ที่ไม่ได้ร่วมฝึกฝนกับพวกเขา คนนอกกองทัพอย่างเธออาจจะทำให้ทั่วทั้งกองทัพปั่นป่วน เสียกระบวนทัพได้ คอยอยู่ข้างหลังอย่างที่ไช่เฉวียนว่า ใช้ปราณช่วยขว้างหอกขว้างธนูพวกนี้ใส่ข้าศึกนี่แหละ ดีที่สุด!อาจูรีบขึ้นไปบนกำแพงค่าย เจ้างูเลื้อยตามติด ไช่เฉวียนเองก็ควบม้าออกไปสั่งการทัพ ไม่นานนักทหารเทียนเฉาก็บุกมาถึงค่ายจริงๆ“ยิงธนู!” เสียงคำสั่งของไช่เฉวียนดังก้องไปทั่วทั้งค่าย พลธนูบนกำแพงค่ายและหอสังเกตการณ์รีบระดมยิงธนูสกัดเหล่าข้าศึกทันที!หลังเหลียวซ้ายแลขวา อาจูก็เลือกหยิบธนูมาหนึ่งดอก หักด้ามทิ้ง ใช้ปราณหล่อเลี้ยง เล็งไปทางแม่ทัพของอีกฝ่าย แล้วขว้างหัวธนูในมือออกไป!เคร้ง!ผู้นำทัพเทียนเฉาใช้ทวนในมือปัดหัวธนูจากอาจูได้ทันท่วงที ทั้งอย่างนั้น ปราณอันหนักหน่วงก็ทำเอาทวนของเขาถึงกับหลุดมือ ตก
นางมารน้อยข้ามภพ บทที่ 343
อาจูรีบใช้ผ้าพันหน้าอก สวมเสื้อหนาๆ จากนั้นสวมชุดเกราะตามวิธีที่เคยช่วยทำให้ท่านอ๋องจ้าวหุบเขาอย่างรวดเร็ว ตอนนี้สถานการณ์คับขัน ไม่มีเวลาแปลงโฉม โชคยังดีที่ในกระโจมไม่ได้มีแค่ชุดเกราะ แต่ยังมีหมวกที่หลี่หยางเตรียมเอาไว้ให้เธอใช้พรางตัว หลังจากสวมหมวกออกศึกใบนี้แล้ว อาจูพบว่าเงาสะท้อนของตัวเองในถังอาบน้ำก็ดูเข้มขรึม องอาจ คล้ายทหารหน้าอ่อนตัวเล็กขึ้นมาเหมือนกันทันทีที่อาจูออกมาจากกระโจมก็เห็นไช่เฉวียนร้องสั่งการเสียงดัง เหล่าทหารที่ถูกปลุกก่อนรุ่งสางต่างรีบแต่งเนื้อแต่งตัวออกมาจัดทัพ เตรียมตั้งรับข้าศึกที่ใกล้เข้ามาได้ยินทหารคนหนึ่งคุยกับเพื่อนทหารอีกคนว่าครั้งนี้สามารถเตรียมรับมือได้เพราะสายลับที่แฝงตัวอยู่ในทัพเทียนเฉาเสี่ยงตายหลบหนีมาแจ้งข่าว อาจูก็อดอกสั่นขวัญหายไม่ได้ที่นี่กำลังจะมีการรบราฆ่าฟัน! กำลังจะเกิดการสู้รบของจริง!อาจูกำกระบี่ดำในมือแน่น ที่เธอฝึกฝนมาก็มีแค่วิชากระบี่เท่านั้น นี่เป็นอาวุธเพียงชนิดเดียวที่เธอใช้เป็นอาจูคิดช่วยสู้ศึก แต่ไช่เฉวียนกลับไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น ในระหว่างที่เหล่าทหารจัดทัพตามคำสั่งแม่ทัพรักษาการณ์อย่างตน ไช่เฉวียนรีบจูงม้าพ่วงพีตัวหนึ่งมาให้แ
นางมารน้อยข้ามภพ บทที่ 342
ศึกสงครามก็คือศึกสงคราม...ยิ่งนานวัน บรรยากาศในค่ายทหารก็ยิ่งตึงเครียดขึ้นทุกวัน ทั้งอย่างนั้น ยามย่ำค่ำ เหล่าทหารก็ยังมีเสียงฉินจากกระโจมท่านแม่ทัพปลอบประโลมจิตใจ...จิตใจที่รุ่มร้อนว้าวุ่นจึงพอจะสงบลงได้บ้างยามนี้เหล่าทหารต่างเคยชินต่อสุนทรียะทางดนตรีของท่านอ๋องกันไปแล้ว กลายเป็นว่าหากวันใดได้ยินเสียงฉินช้าหน่อยก็อดเดินไปเยี่ยมๆ มองๆ กระโจมของท่านอ๋องสักเล็กน้อยมิได้มีเพียงไช่เฉวียนที่รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในนั้น เสียงฉินจึงขาดหายบ่อยครั้งไช่เฉวียนที่น่าสงสารจึงต้องมาลากตัวเหล่าแม่ทัพนายกองใจกล้าของสกุลหลี่ที่คิดจะเข้าไปสนทนากับท่านอ๋องผู้ไม่ถือตัวและสดับรับฟังเสียงฉินในระยะประชิดเหมือนเมื่อตอนออกรบคราวก่อนๆ โดยอ้างว่าท่านอ๋องที่ห่างภรรยาคล้ายจะพื้นอารมณ์ไม่สู้ดี ระยะนี้ถึงกับสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนการพักผ่อนในกระโจม ไม่แน่ว่าที่เอาแต่บรรเลงฉินหยกที่ขอยืมมาจากนายหญิงน้อยอยู่ทุกวัน อาจเป็นเพราะคิดคำนึงถึงภรรยาที่น่าสงสารในเรือนหลังเหล่าแม่ทัพนายกองสกุลหลี่คิดตามแล้วก็พอจะเข้าใจได้ จึงไม่คิดเข้าไปรบกวนท่านอ๋องผู้จมลึกในห้วงรักในเวลาพักผ่อนงานที่ได้รับมอบหมายของไช่เฉวียนจ
นางมารน้อยข้ามภพ บทที่ 341
สถานการณ์ระหว่างเทียนจินและเหล่าชนเผ่าค่อยๆ ตึงเครียดขึ้นทุกขณะ ในแต่ละวันมีม้าเร็วมีสายลับส่งสารมารายงานไม่หยุด อาจูเห็นใบหน้าอ่อนล้ายามท่านอ๋องบางคนกลับมาที่กระโจมแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ขณะกำลังนวดคลึงขมับให้ท่านสามีที่นั่งแช่ตัวอยู่ในถังอาบน้ำใบใหญ่ จู่ๆ หลี่หยางที่ดูสีหน้าผ่อนคลายลงมากก็ดึงมือเธอขึ้นมาจุมพิตแล้วจับมือน้อยๆ ไปแนบแก้มตัวเองเอาไว้“มือเจ้า...สัมผัสจากเจ้า...ทำให้ข้าสงบใจลงได้มากจริงๆ”อาจูก้มลงจูบหน้าผากสามีอ๋อง สวมกอดรอบลำคอเขาไว้ เอาแก้มแนบแก้ม ถามเสียงเบา “กังวลหรือ”หลี่หยางส่ายหน้าน้อยๆ เปิดปากระบายความอึดอัดในใจออกมาเขาพบว่าต่อหน้าสตรีผู้นี้ เขาไม่จำเป็นต้องเสแสร้งแกล้งทำตัวเข็มแข็งสมบูรณ์แบบใดใดทั้งนั้น อยู่กับนาง ผิงอ๋องอย่างเขาสามารถเป็นตัวของตัวเอง ทั้งยังสามารถบ่นระบายออกมาได้ทุกเรื่อง“ข้าเพียงแต่รู้สึกว่าสองมือข้าเปื้อนเลือดมากมายเกินไปแล้ว”อาจูนึกตามแล้วก็เข้าใจ เลื่อนมือกลับขึ้นนวดคลึงขมับให้เขาทั้งที่ยังคงอิงแอบแนบชิด ขยับริมฝีปากปลอบประโลม “ทำศึกสงคราม ที่ไหนเลยจะไร้การรบราฆ่าฟัน...ไม่ว่าท่านหรือเหล่าทหารก็ล้วนกระทำลงไปเพราะภาระหน้าที่ ทุกอย่างล้วน
นางมารน้อยข้ามภพ บทที่ 264
ที่อยู่อาศัยของขุนนางทั้งหลายในเมืองหลวงจะใหญ่หรือเล็กล้วนแล้วแต่ขึ้นอยู่กับสองสิ่ง หนึ่งคือเงินตรา สองคือยศศักดิ์ ยศศักดิ์ยิ่งสูงก็ยิ่งมีสิทธิ์ในการครอบครองที่ดินเพิ่มขึ้น ดังนั้น ตำหนักผิงอ๋องซึ่งพรั่งพร้อมด้วยยศศักดิ์และทรัพย์สินจึงยิ่งกว่ากว้างขวาง กว่าอาจูจะก้าวขามาถึงเรือนด้านหน้า กรอบหน้าจึง
Dernière mise à jour : 2026-04-01นางมารน้อยข้ามภพ บทที่ 253
อาจูเกร็งจนหายใจติดขัด คิดไว้เสร็จสรรพว่าถ้ามารดาท่านจ้าวหุบเขาลุกขึ้นมาเล่นงิ้วขับไล่ หรือกลั่นแกล้งรังแกลูกสะใภ้ไร้ศักดินาไม่รู้หัวนอนปลายเท้าตามวิสัยแม่สามีในละครหลังข่าว จะรับมือแบบไหน แต่พอเอาเข้าจริง องค์หญิงผิงหยางกลับทั้งอ่อนโยน อ่อนหวาน แค่เห็นหน้าลูกสะใภ้เยาว์วัยก็ปราดเข้าประคอง ไล่สายตาส
Dernière mise à jour : 2026-04-01นางมารน้อยข้ามภพ บทที่ 260
สาวใช้ยกฉินอีกตัวเข้ามาอย่างรวดเร็วต่อให้ฉินที่ยกเข้ามาจะไม่ได้ทำจากหยก แต่พอมองออกว่าเก่าแก่ล้ำค่าไม่เบา หานลี่หรูกวาดตาดูแล้วพอใจเป็นอย่างยิ่งจะด้วยอยากแสดงให้คนอื่นๆ เห็นว่าบริสุทธิ์ใจก็ดี จะด้วยมีความรู้ด้านดนตรีแตกฉานจนทะนงตัวเกินไปก็ช่าง หานลี่หรูขอให้เธอเป็นฝ่ายเริ่มบรรเลงก่อน คนที่ตั้งแต่
Dernière mise à jour : 2026-04-01นางมารน้อยข้ามภพ บทที่ 259
“ไม่ทราบว่าแท้จริงแล้วแม่นางท่านนี้มาจากตระกูลใด” ผู้ถามคือหานลี่หลิน“ราวสามปีก่อนข้าตกทุกข์ได้ยาก ประสบเคราะห์กรรมจนถึงขั้นสูญเสียความทรงจำ ตกอยู่ในสภาพไร้ญาติขาดมิตร ทุกวันนี้ก็ยังไม่รู้ว่าตนเองเป็นใคร คำถามนี้ของคุณหนู เกรงว่าคงไม่อาจ...”หานชิวเยว่ก้าวขาออกมากุมมือเธอทันที “ที่แท้พี่สาวประสบเค
Dernière mise à jour : 2026-04-01
Vous vous intéresseriez aussi à
ใต้หล้าสยบรัก
จูน194.4K Vuesบ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน95.8K Vuesภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง36.1K Vuesทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย659.4K Vuesทะลุมิติ ไปวาดการ์ตูนวายในราชวงศ์เวิน
ไป๋ซวง228 Vuesยอดชีวาชายาพระราชทาน
กัวซืออวี่2.1K Vuesเดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง270 Vuesองค์หญิงพลิกชะตา
หนามชมพู338 Vues
