บทที่ 9

ข้างฝ่ายคู่ศิษย์อาจารย์ในห้องหับมิดชิด...

ยามนี้จวี๋ฮวาคล้ายจะเสียขวัญจนลืมตัว นางแทบจะฝังร่างตนเองในอ้อมอกท่านจ้าวหุบเขา หน้าอกหน้าใจหนั่นแน่นบดคลึงแผงอกแกร่งไปถึงไหนต่อไหน สองมือเล็กๆ กอดรัดเขาแน่นด้วยความรักและไว้วางใจสูงสุด ทำราวกับในสายตานาง บุรุษผู้นี้คือที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวบนโลกนี้

เธอไม่ค่อยแน่ใจนักว่าท่านจ้าวหุบเขาคิดเห็นเช่นไร เพราะเขาเอาแต่ยืนนิ่งเหมือนตุ๊กตาหน้าหล่อไร้ความรู้สึก...

และเพราะเขาไม่มีปฏิกิริยาใดใด ไม่แม้แต่จะแข็งขืนหรือผลักไส ต่อให้อยากซุกไซ้แผงอกกรุ่นกลิ่นหอมดิบเถื่อนแปลกประหลาดที่ตัวเองเคยสักแต่เขียนบรรยายลงในนิยายทั้งๆ ที่ไม่เคยสัมผัสและไม่คาดคิดว่าจะมีอยู่จริงสักแค่ไหน นักเขียนสายมโนอย่างเธอก็ยังอดตะขิดตะขวงใจขึ้นมาไม่ได้

อะ...ไอ้ความรู้สึกเหมือนว่าเป็นสีกาชั่วกำลังยั่วยวนพระตบะสูงแบบนี้

มันคืออะไร?

มีใครสักคนเคยบอกไว้ คนเราต้องไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงในสถานการณ์ที่ตัวเองไม่ได้เป็นผู้ควบคุม เพราะฉะนั้น...

ก่อนที่ตัวเองจะทำอะไรไม่ถูกเพราะปฏิกิริยาเหนือความคาดหมายนี้ อาจูรีบดันตัวเองออกจากแผงอกอุ่นด้วยสีหน้าตกใจระคนสับสน เมื่อดวงตาคู่งามที่เต็มไปด้วยอารมณ์วาบหวามหวั่นไหวบังเอิญสบกับดวงตาเรียบเฉยคู่คม ใบหน้างดงามก็พลันแดงก่ำ ร่างกายคล้ายสูญเสียการควบคุม ได้แต่ยืนอยู่อย่างโง่งม ไม่อาจคิดหรือปริปากพูดสิ่งใดทั้งนั้น

ยัง...ยังไม่จบ

เธอเริ่มนับเลขในใจช้าๆ โดยเริ่มจากหนึ่ง...พอนับถึงสาม จวี๋ฮวาผู้ไร้เดียงสาก็กะพริบตาสองสามปริบคล้ายหลุดจากภวังค์ ใช้เวลาอีกหนึ่งวินาทีหลังจากนั้น ถึงค่อยดูเหมือนเพิ่งได้ลำดับเหตุการณ์ในหัวแล้วรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

ลูกศิษย์ร่างน้อยรีบยกมือขึ้นปิดทรวงอก แต่ไม่รู้ว่าปิดอิท่าไหน หน้าอกหน้าใจที่ใหญ่เกินตัวจึงคล้ายยิ่งโดนขับเน้นให้เด่นชัด

“ซะ ซือฝุ ขะ ขออภัย ข้า...ศิษย์...” ภายนอกทำหน้าแดงจัดเหมือนแก้มร้อนผ่าวจนแทบไหม้ แต่ภายในใจ อาจูกำลังปรบมือชื่นชมตัวเองสุดฤทธิ์

ท่านดูสิ ซือฝุ! ท่านดู! นี่ไงล่ะ กิริยา “ปฏิกิริยาของสาวน้อยใสซื่อผู้กำลังสับสน” ในตำนาน!

ด้วยใบหน้างามล้ำและรูปร่างเด็ดสะระตี่ทั้งที่เพิ่งจะสิบสี่สิบห้า ควบรวมกับแอคติ้งระดับนางเอกพันล้านเหล่านี้ อาจูแน่ใจว่าถ้าตอนนี้เธอและจวี๋ฮวาอยู่ในยุคปัจจุบัน เธอจะต้องพาจวี๋ฮวาทะยานขึ้นเป็นดาวจรัสแสงดวงใหม่ของวงการละครได้แน่ๆ

แหม...เสียดายจัง

ขณะอาจูกำลังยืนคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น ซือฝุผู้สงบนิ่งก็คว้าเสื้อคลุมที่เธอ

ตากไว้บนราวขึ้นมาห่อร่างให้แก้ขัด

เสื้อตัวที่เขาหยิบขึ้นมานั้นเป็นเสื้อคลุมของเขา เมื่อมันมาอยู่บนร่างเธอ ผืนผ้าอันใหญ่ยาวจึงห่อหุ้มเรือนร่างสาวรุ่นซึ่งเหลือเพียงเอี๊ยมตัวในไว้อย่างมิดชิด

ท่ามกลางความเงียบงัน ท่านจ้าวหุบเขาเอ่ยออกมาเพียงสองคำ

“เสื้อข้า”

อาจูกะพริบตาสองปริบ คราวนี้เธอไม่ได้เสแสร้งเลยสักนิด

ข้ารู้แล้วว่าบนตัวข้าคือเสื้อคลุมของท่าน แล้วมันอย่างไรกันล่ะ? หือ?

“เสื้อผ้าชุดใหม่อยู่ที่ไหน”

อ้อ...ที่แท้ท่านมาที่นี่ก็เพราะจะเอาเสื้อผ้าชุดใหม่แทนเสื้อคลุมตัวนี้

อาจูรีบกระชับเสื้อคลุมตัวใหญ่แล้วก้าวขาเดินไปยังมุมเล็กๆ หลังฉากกั้น มุมเดียวกับที่เธอวางหีบเสื้อผ้าที่เพิ่งได้มาใหม่เรียงไว้ หลังจากรื้อค้นอยู่ชั่วอึดใจ ร่างอ้อนแอ้นในชุดเสื้อคลุมรุ่มร่ามไม่พอดีตัวอย่างที่สุดก็หยิบเสื้อผ้าเนื้อดีสีขาวบริสุทธิ์ขึ้นมา

ท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้มีเสื้อผ้าเนื้อดีอยู่มากมาย แต่ส่วนใหญ่มักจะเป็นสี

น้ำเงินเข้ม นี่เป็นชุดสีขาวในจำนวนน้อยชิ้นที่มีอยู่...

“ซือฝุ...ท่านคิดว่าเสื้อผ้าชุดนี้เป็นอย่างไร?” ปากถามไป ในใจก็คาดหวังให้เขาตอบรับอย่างที่สุด

หลังจากเห็นเขาปรากฏตัวในชุดสีขาวเจิดจ้าใต้แสงจันทร์ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงได้รู้สึกว่า ถึงแม้ชุดสีขาวจะทำให้เขายิ่งดูสูงส่ง ขณะเดียวกันมันกลับทำให้เขาดูอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด...

เธอยังอยากจะมองเขาในรูปแบบนี้ไปอีกนานๆ เพราะฉะนั้น...

ซือฝุเจ้าคะ! ช่วยสวมชุดนี้เถอะนะเจ้าคะ!