ตอนที่ 12 เริ่มสงสัย

ครืน!!

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” มีนรับสายโฮปที่โทรเข้ามา

“วันนี้เฮียติดงานไม่น่าจะกลับไปกินข้าวเย็นกับมีนทันนะ มีนกินได้เลยนะครับ ไม่ต้องรอ”

"ครับเฮีย"มีนพยักหน้าอย่างเข้าใจกับตัวเอง

“มีนไม่โกรธเฮียนะ” โฮปถามย้ำ

“ไม่ครับ”

“งั้นแค่นี้ก่อนนะครับคนดี” หลังจากนั้นสายก็ถูกตัดไป

"เป็นไงไม่ว่างอีกตามเคย" โซนพูดขึ้นทันทีหลังจากที่มีนวางสายจากเฮียโฮป

"อืม ติดงาน"มีนพยักหน้าอย่างเหนื่อยใจ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เป็นแบบนี้ไอ้โซนถึงได้รู้ทัน

"งานอะไร ทำมาเป็นเดือนๆ ไม่เสร็จสักที"อะไรมันจะยุ่งขนาดนั้นวะขนาดเฮียคิงทำบริษัทอสังหาฯยังไม่ยุ่งขนาดนี้ โซนนึกคิด

"เขาต้องดูแลลูกน้องดูแลผับ"

"ไอ้มีน!!"โซนเรียกเสียงแข็ง คำโต้เถียงของมีนคล้ายจะไม่มีน้ำหนักเอาซะเลย

"เออยอมรับก็ได้ ว่ากูก็ไม่รู้"มีนเอาสายตาที่วูบไหวนั้นหลบเฉไปทางอื่น

"พูดแบบนี้แปลว่ามึงเองก็เริ่มจะลังเลแล้วเหมือนกันใช่ไหม"โซนย้อนถามอีกครั้งทั้งหรี่ตามองอย่างจับผิด

"กูไม่ได้ลังเลเรื่องที่มึงสงสัยว่าเขามีคนอื่น แต่กูแค่อยากรู้ว่าเขากำลังทำอะไรกันแน่"ถ้าออกจะมีคนอื่นจริงๆ ทำไมไม่เลิกกับเขาไปเลย ทำไมยังทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ อยู่แบบนี้ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง

"มึงคิดว่าคนเราจะทุ่มเทตัวเองให้กับเรื่องอะไรได้อีก ถ้านอกเหนือจากเรื่องงาน"

"ก็เรื่อง..." มีนนิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่งที่เขาพูดไม่ออก

"เห็นไหมมึงเองก็ตอบไม่ได้"โซนสรุปเอาเองจากท่าทีอึกอักของเพื่อน

"กูตอบไม่ถูก"

"ไอ้มีนมึงฟังกูนะ กูไม่ได้มาเพื่อยุยงให้มึงกับเฮียโฮปผิดใจกันแต่กูมาเพื่อบอกให้มึงลองสังเกตรอบตัวบ้าง ไม่ใช่มองโลกแคบๆ ที่มีแค่มึงกับแฟน"

"กูรู้"

"รู้ก็ทำด้วย ก่อนที่มันจะสายเกินไป" โซนเตือนก่อนจะลุกออกไปปล่อยให้มีนได้มีเวลาทบทวนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นบางครั้งมันก็อาจจะมีอะไรมากกว่าที่เขาคิด

.

.

2 วันต่อมา

"วันนี้ไม่ไปร้านเหรอครับ"โฮปที่กำลังแต่งตัวอยู่เห็นคนรักยังนอนอยู่บนเตียง ปกติอีกฝ่ายจะลุกอาบน้ำแต่งตัวไปร้านแล้ว

"มีนปวดหัวเหมือนจะไม่สบายเลยว่าจะพักวันหนึ่ง โทรบอกน้องๆ ที่ร้านแล้วครับ"มีนพูดเสียงอ้อมแอ้มเหมือนคนไม่มีเรี่ยวแรง

"เป็นอะไรมากหรือเปล่า ให้เฮียพาไปหาหมอไหม"โฮปถามด้วยความเป็นห่วง

"เดี๋ยวมีนลองกินยาแล้วนอนพักก่อนดีกว่าครับ"มีนพูดเสียงเบาๆ ยกแขนก่ายหัวตนเอง

"เอางั้นเหรอ"เขาถามอย่างลังเล

"ครับ"

"ถ้าอย่างนั้นมีอะไรด่วน มีนรีบโทรหาเฮียเลยนะ"โฮปเดินมานั่งลงที่ขอบเตียงลูบผมคนที่นอนอยู่อย่างเบามือ

"ได้ครับ ว่าแต่วันนี้เฮียจะไปไหนเหรอครับทำไมออกแต่เช้าเลย"

"ร้านต้นไม้ที่สั่งเอาไว้เขาจะมาส่งวันนี้เฮียเลยว่าจะไปดูสักหน่อย"

"เฮียรีบไปเถอะครับ มีนขอนอนพักต่อสักหน่อย"

"ดูแลตัวเองดีๆ นะ อย่าลืมมีอะไรโทรหาเฮีย จะรีบกลับมาครับ" โฮปก็รีบร้อนออกจากห้องไป ปล่อยให้มีนนอนพักผ่อนอยู่ที่ห้องตามลำพัง ด้วยความอ่อนเพลียเพราะฤทธิ์ไข้ มีนที่กินยาเข้าไปก็หลับยาวจนเกือบบ่ายเลยตั้งใจว่าจะลุกออกมาหาอะไรกิน

ก๊อกๆๆ

"ใครมาวะ" มีนค่อยๆ เดินเตาะแตะไปเปิดประตู

"อ้าวไอ้ฟาร์"

"กูโทรหามึงก็ไม่รับสาย ไปหามึงที่ร้านเขาบอกว่ามึงป่วยกูเลยแวะมาดู"เขานึกแล้วว่ามันต้องอยู่คอนโดเฮียโฮป ดีนะที่เคยมาแล้วทางพนักงานจำได้เลยให้ขึ้นมา

"จู่ๆ ป่วยเฉย"มีนเอามือกุมหัวตัวเองเพราะรู้สึกปวดหนึบขึ้นมากะทันหัน

"เป็นไงบ้าง หน้าซีดเลยมึง"

"ไหวอยู่..ฟึบ!!"มีนตอบทั้งที่กุมหัว หลับตาปี๋ร่างกายที่อ่อนแรงทำให้ยืนไม่ได้ไม่มั่นคงมีนเหมือนจะล้มลงไปกองกับพื้นข้างล่าง

"เห้ยยย!!ไอ้มีน" โชคดีที่ฟาร์เข้าไปรับตัวไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นมีนคงจะล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว ฟาร์จึงรีบพามีนไปโรงพยาบาลทันที

"เป็นไงบ้างมึง กูตกใจหมด"มีนที่นั่งวิวแชร์ถูกเข็นออกมาจากห้องตรวจ ฟาร์ย่อตัวลงไปนั่งลงตรงหน้าเลยถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

"อ่อนเพลีย พักผ่อนน้อย แล้วตอนเช้ากูก็นอนเพลินเลยไม่ได้กินข้าวก็เลยหน้ามืด"มีนพูดเสียงแผ่วเบา

"สภาพ ทำงานหนักจะอยู่ถึงได้ใช้เงินไหมเนี่ยมึง"ฟาร์ส่ายหัวอย่างเหนื่อยล้าบอกให้พักบ้างก็ไม่เชื่อ

"เออน่า แค่ป่วยเอง"

"กลับเลยไหมเดี๋ยวกูไปส่ง"

"ไปรับยาแล้วก็คงกลับเลย ว่าแต่มึงโทรบอกเฮียโฮปให้ยัง กูกลัวเขาเป็นห่วง"ป่านนี้ไม่รู้เฮียกลับมาที่ห้องหรือยัง ถ้าเกิดไม่เจอเขาเฮียจะกังวลหรือตกใจหรือเปล่า

"ทั้งโทร ทั้งส่งข้อความแต่ยังไม่เห็นตอบรับอะไรกลับมา"

"จริงเหรอวะ"มีนขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น

"กูโทรตั้งแต่มาถึงโรงพยาบาลจนมึงออกมานี่เขายังไม่รับสายเลย ข้อความก็ไม่อ่าน"ฟาร์เริ่มใส่อารมณ์อีกครั้ง เขาไม่ชอบใจกับแฟนเพื่อนเลยพักหลังๆ มานี่

"คงติดงานมั้ง" มีนยังคงคิดในทางที่ดีแม้ในใจจะเริ่มหวั่นไหวมากแล้วก็ตาม

"ไอ้มีน จะทำงานหนักหนาแค่ไหนโทรศัพท์เข้าไปเป็นสิบสายก็ควรจะคิดได้บ้างไหมวะว่าคนโทรเขามีเหตุด่วน"

"เวลาติดงานเฮียโฮปชอบปิดเสียงมือถือ"

"แต่มึงเป็นคนบอกกูเองว่าช่วงนี้เฮียโฮปของมึงเขาติดมือถือ กดดู กดอ่านข้อความตลอด นี่ช่วงเวลาเกือบสามชั่วโมง เขาจะไม่ดูอะไรเลยหรือไง"ฟาร์พูดเป็นเหตุเป็นผลตามที่เพื่อนเคยบอกไว้

"ก็เฮียเขา..."มีนหลุบตามองต่ำ

"มึงหยุดหาข้อแก้ตัว แล้วเอาเวลาไปดูแฟนมึงดีกว่าว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ถึงไม่มาสนใจมึง"จากนั้นฟาร์ก็พามีนมาส่งที่คอนโด

ระหว่างทางมีนเองก็พยายามโทรหาโฮปแต่ก็ไม่ยอมรับสาย มันแปลกและผิดปกติอย่างที่ฟาร์ว่าจริงๆ ซึ่งมีนมาทบทวนดูก็ถึงได้รู้ว่าจริงๆ แล้วเหตุการณ์พวกนี้มันเกิดขึ้นมาเป็นเดือนแล้วเพียงแต่มีนไม่ได้ใส่ใจเพราะมัวแต่เป็นห่วงโฮปที่บ่นตลอดว่าทำงานหนัก

"ให้กูอยู่เป็นเพื่อนก่อนไหม"

"จะดีเหรอมึงกูเกรงใจ"

"จากอาการของมึงกูอยู่เป็นเพื่อนก่อนดีกว่า" ฟาร์ตัดสินใจขึ้นคอนโดมาพร้อมกับมีน

"กินข้าวหน่อยนะมึงจะได้กินยา ดีนะที่กูซื้อข้าวจากหน้าโรงพยาบาลติดมา ตู้เย็นมึงแม่งไม่มีอะไรเลย"ฟาร์ที่สำรวจของในตู้เย็นและห้องครัวไม่มีอะไรที่สามารถประกอบเป็นอาหารได้เลย

"ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ทำกับข้าวเลยไม่มีของสดติดตู้"

"ช่างมัน อะกินซะ จะได้นอนพัก หน้ามึงยังซีดๆ อยู่เลยน่าจะนอนโรงพยาบาลสักคืน"ฟาร์วางถ้วยเข้าต้มกุ้งที่ตนซื้อมาวางลงตรงหน้าของคนป่วย

"ขอบใจมากมึง"มีนหันไปพูดกับเพื่อน ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมา "ฟาร์ถ้าเกิดเฮียโฮปเขานอกใจกูขึ้นมาจริงๆ กูจะทำยังไงวะ" น้ำเสียงดูเศร้าลงและหวั่นใจอย่างเห็นได้ชัดทำเอาฟาร์ได้แต่พ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบา

"มันก็ขึ้นอยู่กับมึง กูตัดสินใจแทนไม่ได้ หรือมึงอาจจะเลิกไปเลย"เรื่องแบบนี้มันตัดสินใจแทนกันได้ที่ไหน สภาพจิตใจไม่เหมือนกัน และความผูกพันฉันคนรักมากขนาดไหนของแต่ละคู่ก็ไม่เหมือนกัน เขาก็ได้แต่แนะนำและมองดูอยู่ข้างๆ แบบนี้

"มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ"

"อะไรที่มันยากไหนมึงลองว่ามาซิ"ฟาร์ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ

"ก็รักไง คนรักกันจะเลิกกันง่ายๆ แบบนั้นจริงๆ เหรอ"ในชีวิตมีนแทบไม่เคยมีแฟนและส่วนใหญ่มักจะอยู่ในช่วงวัยเรียนเขาเลยไม่ได้เสียใจอะไรนัก ทุกๆ ครั้งที่เลิกกันก็เพราะว่าเข้ากันไม่ได้หรืออยู่ไปนานๆ แล้วมันเดิมๆ แต่โฮปไม่ใช่แบบนั้นเขาและเฮียโฮปมาเจอกันในช่วงเวลาที่เราทั้งสองต่างเป็นผู้ใหญ่ไม่มีอารมณ์เหมือนเด็กๆ แล้ว เพราะอย่างนั้นทุกอย่างเลยเกิดจากความตั้งใจที่จะใช้ชีวิตไปด้วยกันเขายอมย้ายเข้ามาที่นี่ เพราะอยากทดลองใช้ชีวิตด้วยกันก่อนจะแต่งเป็นฝั่งเป็นฝา

"การที่เขานอกใจเรา ทำไมเขาไม่เห็นสนใจเลยว่าเรารักเขามากแค่ไหน"ฟาร์สวนกลับ

"เขาอาจจะมีเหตุผล"

"เหตุผลคนนอกใจเหรอมึง มันไม่มีหรอกมันมีแต่ข้ออ้าง ถ้าเขารักเราจริงเขาจะไม่ทำแบบนี้"ตอนนี้มีนเอาแต่หาข้ออ้างให้โฮปมันอดทำฟาร์รู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ เขาเองก็ไม่ใช่พวกละเอียดอ่อนเลิกคือเลิก ทำผิดคือทำผิด

"ก็จริงของมึง"

"แต่มึงอย่าพึ่งคิดมากอะไรขนาดนั้นเขาอาจจะมีเหตุผลอื่น มึงก็แค่ต้องสืบมาว่าเหตุผลที่เฮียโฮปมันเป็นแบบนี้คืออะไร"ฟาร์พูดเพราะอยากให้กำลังใจรู้ว่ามีนคงยังรับไม่ได้หรอกตอนนี้

"เออ กูจะพยายาม"

"กินข้าวได้แล้ว หยุดคิดเรื่องอื่นก่อนแล้วไปนอนพัก" มีนยอมกินข้าวกินยาแล้วเข้าไปนอนพักส่วนฟาร์ก็ตั้งใจว่าจะอยู่ดูแลจนกว่าเฮียโฮปจะกลับมา