ตอนที่ 11 เชื่อใจ

โซนรีบโทรหาเพื่อนสนิททันที เมื่อเขารู้สึกว่ามันไม่ปกติ

ครืน!!

“มีอะไรหรือเปล่าโซน” มีนรับสายเพื่อนสนิทขณะที่มือก็กำลังตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายของร้าน เขาว่าจะทำให้เสร็จสักครึ่งหนึ่งก่อนคืนนี้จะได้ไม่เหนื่อย

"ไอ้มีนมึงทำอะไรอยู่"

"ดูบัญชีอยู่ มึงมีอะไรเสียงร้อนรนเชียว"

"วันนี้แฟนมึงไปไหน"

"เฮียโฮปเหรอ น่าจะทำงาน"มีนพูดด้วยน้ำเสียงปกติ

"ทำงานอะไร ที่ไหนกับใคร"โซนยิงคำถามรัวๆ

"อะไรของมึงเนี่ยถามเป็นเมียเขาเลย"มันก็ถามแปลกคน แล้วมันอยากรู้เรื่องเฮียโฮปไปทำไม หรือมีเรื่องอะไรกัน?

"เอาน่าบอกมาก่อน"

"เขาบอกว่ามีธุระไปคุยกับผู้รับเหมาที่รับทำต่อเติม อย่างอื่นกูก็ไม่ได้ถามอะไรมาก"มีนพูดตามสิ่งที่เขารู้

"ผู้รับเหมาเหรอวะ"โซนขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นตาเหลือบไปมองโฮปกับผู้หญิงคนนั้นอีกครั้งแล้วหันหน้าไปทางอื่น

"เออดิ สรุปมึงมีอะไร"

"กูกับไอ้ฟาร์มาเดินห้างแล้วเจอเฮียโฮปเดินอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งดูสนิทสนมกันมาก มึงดูรูปที่ฟาร์มันส่งไป" มีนกดดูภาพถ่ายถึงจะไม่ได้ชัดมากด้วยถูกซูมจากระยะไกลแต่ก็พอจะดูออกว่าคนในภาพคือเฮียโฮปจริงๆ

"ผู้หญิงข้างๆ เฮียโฮป มึงรู้จักเธอไหม"โซนถามต่อ

"ไม่รู้จัก"มีนตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาคล้ายพึมพำมากกว่า เขาไม่เคยเห็นหน้าตาของผู้หญิงคนนี้เลย

"จะเป็นใครได้วะ"

"อาจจะเป็นเพื่อนหรือญาติของเฮียหรือเปล่า"มีนพยายามคิดไปในทางที่ดีทั้งที่ใจเขาตอนนี้ก็อยู่ไม่สุขเท่าไหร่

"แต่กูว่าคนนี้ไม่ใช่ญาติ เฮียโฮปเหรอจะว่างพาใครมาซื้อเครื่องสำอาง"โซนเดาจากความน่าจะเป็นจากสิ่งที่เห็น

"ไม่มีอะไรหรอกมึงคิดมาก แต่ก็ขอบใจมากนะที่อุตส่าห์โทรมาบอก"มีนยังไว้ใจและเชื่อใจโฮป เพราะที่ผ่านมาอีกฝ่ายไม่เคยมีเรื่องสาวๆ ให้เขาหนักใจหรือคิดมาก แม้อดที่จะกังวลไม่ได้แต่เขาก็เลือกที่จะปัดๆไป เฮียโฮปเหนื่อยกับงานมามากแล้วเขาไม่อยากเอาทุกอย่างไปลงกับอีกฝ่าย

"นี่มึงคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอไอ้มีน” โซนไม่ค่อยจะสบอารมณ์กับคำตอบของเพื่อนสักเท่าไหร่ ยังมีใครบ้างที่ทำตัวเฉยๆ โดยที่เห็นว่าแฟนตัวเองไปกับหญิงอื่นที่ทำท่าทีสนิทสนมแบบนี้กัน

"เออกูไว้ใจเฮียโฮป กูคบเขามาเป็นปีแล้วนะมึง เขาไม่เคยนอกใจกูเลย” มีนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นย้ำถึงความเชื่อใจที่เขามี

“ไม่เคยไม่ได้แปลว่าจะไม่ทำ” โซนพูดกลับให้กับความซื่อและความใจเย็นของเพื่อน (แม่พระเกิดไปแล้วเพื่อนกู)

“พอๆ เอาเป็นว่าไว้กูจะลองถามเฮียโฮปดูแล้วกัน"มีนก็หวังในใจลึกว่าจะเป็นใครสักคนที่ไม่ผูหญิงแอบคุยลับหลังตน

"ตามใจมึง"โซนพูดปัดๆ

"ขอบใจมึงมาก" มีนวางสายแล้วกดภาพถ่ายขึ้นมาดูอีกครั้ง

เขายังคงเชื่อมั่นในความซื่อสัตย์ที่เฮียโฮปมีให้มาโดยตลอด ผู้หญิงในภาพก็อาจจะเป็นแค่ใครสักคนที่บังเอิญเกี่ยวข้องกับเรื่องงานหรือไม่ก็เป็นญาติกัน

เฮียโฮปไม่เคยมีอะไรปกปิดเขา เรื่องที่เพื่อนเป็นกังวลก็อาจจะไม่มีอะไร เอาไว้เขาหาโอกาสคุยอีกที

"ไอ้มีนมันว่าไง"ฟาร์เอ่ยถามเมื่อเห็นโซนยกโทรศัพท์ออกจากหูเก็บเข้ากระเป๋ากางเกง

"มันบอกก็คงเป็นคนรู้จัก หรือญาติอะไรทำนองนั้น"แต่โซนยังคงเชื่อในเซนต์ของตัวเองว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ญาติแน่นอน

"มึงคิดว่าไง"ฟาร์ถามความคิดเห็นจากเพื่อน

"กูว่าไม่ใช่"

"เราจะเอายังไง"

"มึงไปกับกู"พูดเสร็จโซนก็เดินสาวเท้านำหน้าเพื่อนไป

"ไปไหนวะ” ฟาร์เดินตามแบบงงๆ

"ไปจับโจร"โซนกับฟาร์เดินตามโฮปไปเรื่อยๆ โดยเว้นระยะห่างไม่ให้โฮปรู้ตัว

"บังเอิญจังครับเจอเฮียโฮปที่นี่"โซนทำท่าพูด เขาอดที่จะเข้าไปทักไม่ได้ เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนรอผู้หญิงคนนั้นที่หน้าห้องน้ำ

"อ้าว..ฟาร์ โซน"โฮปมีสีหน้าตกใจเล็กน้อยแต่ก็ยังเก็บท่าทีนั้นไว้ แต่ก็ยังไม่มิดจนคนอายุน้อยกว่าทั้งสองจับสังเกตได้

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นละครับ นี่เพื่อนแฟนนะไม่ใช่ผี" โซนพูดอย่างจับผิด

"ไม่คิดว่าจะมาเจอที่นี่ แล้วมากันสองคนเหรอ"โฮปมองซ้ายมองขวาเผื่อว่ามีนอาจจะมาด้วย (ไม่หรอกคงไม่มาเพราะร้านลูกค้าเยอะคงยุ่งๆอยู่)

"ใช่ แล้วนี่มาซื้ออะไรเหรอครับ"

"เฮียแวะมาซื้อของเข้าผับ"

"เห็นมีนมันบ่นๆ ว่าช่วงนี้เฮียยุ่งๆ ไม่ใช่เหรอ" โซนเริ่มถามจี้จุด ในขณะที่โฮปเองก็กลัวว่าจะถูกจับได้

"ก็ใช่เดี๋ยวก็ต้องรีบไปเคลียร์งานต่อ เฮียขอตัวก่อนนะ"โฮปรีบปลีกตัวออกมาก่อนจะโดนเพื่อนของแฟนจะเจอตอนเขากับพราวอยู่ด้วยกัน

"อ้าว ทำไมรีบไป"ฟาร์รีบทักท้วงไล่หลังคนอายุมากกว่าที่รีบสาวเท้าหนีตนออกไป

"เฮียรีบจริงๆ เอาไว้เจอกัน"

"ครับๆ รีบก็รีบ" ฟาร์กับโซนมองหน้ากัน แค่นี้ก็พอจะรู้สึกได้ว่าเขาทั้งสองคนไม่ได้คิดไปเอง ระหว่างโฮปกับผู้หญิงคนนั้นมันต้องมีอะไรมากกว่าเพื่อนหรือคนรู้จักแน่ๆ (พิรุธออกซะขนาดนี้)

.

.

ฟรืด!!

“ทำอะไรอยู่ครับ” โฮปที่กลับมาคอนโดหลังจากที่แวะไปสั่งลูกน้องที่ผับแล้วรีบกลับมาหามีนไวกว่าปกติเพราะเขากลัวว่าเพื่อนของมีนจะมาพูดอะไรกรอกหู

"อ้าว เฮียวันนี้กลับเร็วจังเลยครับ"มีนที่นั่งสไลด์หน้าจอมือถืออยู่ตรงโซฟาเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่าย

"รีบเคลียร์งานที่ผับเสร็จแล้วก็รีบกลับมาเลย ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน"โฮปเดินมานั่งลงแล้วสวมกอดคนอายุน้อยกว่าด้วยท่าทีที่เหนื่อยล้า เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่มีปฏิกิริยาผิดแปลกอะไร

"กินข้าวมาหรือยังครับ"มีนเอียงคอมอง

"ยังเลย มีอะไรกินบ้าง"

"กำลังเลือกอยู่ เราสั่งเป็นอะไรง่ายๆ มากินกันดีไหมครับ"

"ได้นะ มีนเลือกเลยเฮียกินอะไรก็ได้"เขายังพูดเอาพูดใจคนรักเหมือนทุกครั้งเพราะความรู้สึกผิดมันดันเกิดขึ้นเมื่อรู้ว่ามีนอาจจะจับได้

"เฮียครับ"มีนที่นึกขึ้นได้เรื่องที่โซนโทรมาถาม

"ว่าไง"

"วันนี้ไปไหนมาบ้างเหรอครับ"

"มีนถามทำไมเหรอ"หัวใจของโฮปวูบไปแวบหนึ่ง เขากลัวว่ามีนจะรู้อะไรมาดวงตาสีน้ำข้าวจ้องมองไปที่ใบหน้าของคนรัก

"ไอ้โซนกับไอ้ฟาร์บอกว่าเจอเฮีย"

"ใช่ยังทักกันอยู่นะ เฮียยังถามหามีนอยู่เลย"โฮปแสร้งพูด

"ไม่เห็นบอกนะครับ"มีนก็แอบหวังว่าโฮปจะพูดออกมาสักคำว่าไปทำอะไรที่ห้างไปกับใคร แต่อีกฝ่ายก็ไม่พูดอะไรออก จะให้ถามออกไปตรงๆ จะเหมือนเขาจับผิดหรือจู้จี้มากเกินไปหรือเปล่า

"เรื่องทริปไปเที่ยวคืบหน้ายังไงบ้าง" โฮปรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเพราะไม่อยากให้มีนถามถึงเหตุการณ์ที่ห้างในวันนี้อีก

"โซนมันบอกว่าน่าจะจบที่ชลบุรีครับ ใกล้ดี"

"ก็ดีนะ แล้วจะไปกันเมื่อไหร่เหรอ"

"น่าจะสิ้นเดือนครับ ให้ทุกคนได้มีเวลาเคลียร์งาน"

"ได้เลย"

ทั้งสองพูดคุยกันไปสักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเป็นเบอร์แปลกที่โทรเข้ามา..

"ข้าวน่าจะมาส่งแล้วเดี๋ยวมีนลงไปเอาก่อนนะครับ"มีนเดาว่าน่าจะเป็นคนส่งอาหาร

"ให้เฮียลงไปเอาให้ไหม"โฮปอาสา

"ไม่เป็นไรครับ กลับมาเหนื่อยๆ ไปนั่งพักดีกว่า" พูดเสร็จมีนก็เดินออกจากห้องไป

ไลน์!!

โฮป— (พี่ถึงคอนโดแล้วนะครับขอโทษนะที่อยู่กินข้าวด้วยไม่ได้ เอาไว้วันหน้าแก้ตัวใหม่นะครับ)

พราว— (ไม่เป็นไรเลยค่ะ จริงๆ ก็แอบเกรงใจที่ชวนพี่โฮปกินข้างด้วยกันทุกวันเลย)

โฮป--- (เกรงใจอะไรกันครับคนกันเอง)

พราว--- (ต้องออกไปผับอีกใช่ไหมคะ)

โฮป--- (ครับงานรออีกเพียบ) เขาเลือกที่จะให้เธอเข้าใจแบบนั้นแต่ความจริงวันนี้เขาคงต้องให้เวลากับมีนบ้าง

พราว--- (สู้ๆ นะคะ เอาไว้เจอกัน)

โฮป--- (ครับไว้เจอกัน)

ฟรืด!!

"ข้าวมาแล้วครับ" มีนเปิดประตูเข้ามาพร้อมถุงกับข้าวที่สั่งมา

"ได้อะไรมากินบ้างครับ"โฮปคว่ำโทรศัพท์ไว้ที่ขาของตัวเอง

"เยอะแยะเลยครับเดี๋ยวแกะใส่จานแล้วมากินพร้อมกัน"

"เฮียไปเปลี่ยนชุดแป๊บหนึ่งครับ" โฮปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเดินไปก้มลงหอมแก้มมีนแล้วเดินเข้าห้องนอนไป

จากการกระทำเพียงเล็กน้อยก็ทำให้มีนลืมเรื่องภาพถ่ายที่ตั้งใจว่าจะถามโฮปไปจนหมดสิ้น ส่วนโฮปก็ยังเป็นโฮปคนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง