ตอนที่ 7  อ้อมกอดจากคนแปลกหน้า

คีรินกำหมัดเพื่อควบคุมมัน แต่ปลายนิ้วกลับไม่ยอมเชื่อฟัง เขาเอื้อมไปจับพนักเก้าอี้ใกล้ตัวไว้เพื่อไม่ให้เสียหลัก ลมหายใจขาดเป็นช่วง ๆ ราวกับอากาศในร้านบางลงอย่างกะทันหัน

เสียงระนาดดังแทรกขึ้นในช่วงกลางเพลง

หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

สามครั้ง

แต่ละจังหวะเหมือนเคาะลงตรงช่องว่างกลางอก

หยดน้ำตาไหลลงมาตามแก้มโดยไม่มีสัญญาณเตือน

คีรินก้มหน้า เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

เขาไม่ได้คิดถึงใคร ไม่ได้มีเหตุการณ์ใดให้เสียใจ และไม่ได้รู้จักผู้แต่งบทเพลงนี้ด้วยซ้ำ

แต่หัวใจกลับปวดร้าวเหมือนเคยปล่อยคนที่รักที่สุดให้จากไป

เหมือนมีใครบางคนรอให้เขาตามหาอยู่ไกลเกินเอื้อม

เหมือนเขามาสายไปนานแสนนาน

“คุณคะ...”

เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลัง

คีรินไม่ได้หันกลับไปมอง

ลลินยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว โทรศัพท์ที่ตั้งใจจะใช้แลกเบอร์ยังอยู่ในมือ

เมื่อครู่เธอเพียงต้องการขอโทษเรื่องรถให้เรียบร้อย แต่ทันทีที่เพลงดังขึ้น ความหนักอึ้งอย่างประหลาดก็ไหลเข้ามาในอกของเธอเช่นกัน

เป็นความเศร้าแบบเดียวกับที่เธอเคยรู้สึกในห้องส่ง ทว่าครั้งนี้มันลึกกว่า รุนแรงกว่า และดูเหมือนไม่ได้เกิดจากหัวใจของเธอเพียงคนเดียว

ความรู้สึกของชายหนุ่มตรงหน้าคล้ายส่งผ่านช่องว่างระหว่างพวกเขา เข้ามาปะปนกับความอาลัยซึ่งซ่อนอยู่ในตัวเธอจนแยกไม่ออกว่าส่วนใดเป็นของใคร

ลลินมองเห็นมือของเขาสั่น

มองเห็นหยดน้ำตาที่ตกลงบนหลังมือ

ความรู้สึกผิดเรื่องรถหายไป เหลือเพียงความเป็นห่วงซึ่งเกิดขึ้นฉับพลันจนเธอเองก็ประหลาดใจ

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

คีรินยังคงเงียบ

ไหล่ของเขาเกร็ง ลมหายใจสั่นราวกับกำลังพยายามข่มความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้คนเดียว

ลลินไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

เธอไม่รู้จักเขา ไม่รู้ว่าเขากำลังพบเจอกับอะไร และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการแตะตัวคนแปลกหน้าจะทำให้เรื่องแย่ลงหรือไม่

อย่าเข้าไปนะลลิน

เสียงหนึ่งในใจรีบห้าม เธอกำโทรศัพท์แน่นและพยายามตรึงฝ่าเท้าไว้กับพื้น ชายตรงหน้าเป็นคนแปลกหน้า ต่อให้เขากำลังร้องไห้ เธอก็ไม่มีสิทธิ์ล่วงล้ำเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขา

เพียงแค่เรียกพนักงาน หรือไปตามเพื่อนของเขาก็พอ เธอควรทำเพียงเท่านั้น

แต่เมื่อเสียงระนาดดังขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของลลินกลับไม่ยอมเชื่อฟัง

หัวใจของเธอกระตุกวูบ ความอาลัยที่ไม่ใช่ของตนเองถาโถมเข้ามา ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นดึงเธอให้เข้าใกล้แผ่นหลังโดดเดี่ยวนั้น

หยุดสิ...ฉันกำลังจะทำอะไร

เธอพยายามสั่งให้ตัวเองถอยหลัง ทว่าฝ่าเท้ากลับก้าวไปข้างหน้าเองหนึ่งก้าว แล้วอีกหนึ่งก้าว ความรู้สึกบางอย่างซึ่งฝังอยู่ลึกกว่าความคิดกำลังกระซิบว่า ครั้งนี้เธอต้องไม่ปล่อยให้เขายืนอยู่ตามลำพังอีก

ก่อนสมองจะทันควบคุม ลลินก็ยกแขนขึ้นโอบร่างสูงจากด้านหลังอย่างแผ่วเบา มือทั้งสองประสานกันอยู่เหนือหน้าท้องของเขา หน้าผากแตะลงบนแผ่นหลังซึ่งปกคลุมด้วยเสื้อสีดำ

คีรินชะงักทั้งร่าง

อ้อมแขนนั้นไม่ได้แน่นจนทำให้รู้สึกอึดอัด แต่กลับอบอุ่นอย่างเหลือเชื่อ

ราวกับเป็นสถานที่ซึ่งเขาเฝ้าตามหามานาน โดยไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันมีรูปร่างเช่นไร

“ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังเสียใจเรื่องอะไร” ลลินพูดเบามากจนแทบกลืนไปกับเสียงเพลง “แต่คุณไม่จำเป็นต้องฝืนก็ได้นะคะ”

คีรินหลับตาลง

ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ความตึงเครียดในร่างกายค่อย ๆ คลายตัว น้ำตายังคงไหล แต่เขาไม่ได้พยายามหยุดมันอีก

มือข้างหนึ่งซึ่งสั่นอยู่เมื่อครู่ค่อย ๆ ยกขึ้น วางทับบนแขนของลลินที่โอบเขาอยู่

ผิวสัมผัสเพียงเล็กน้อยทำให้ทั้งสองรู้สึกเหมือนมีกระแสบางอย่างไหลผ่าน

ไม่ใช่ความเจ็บปวด

ไม่ใช่ความหวาดกลัว

แต่เป็นความคิดถึงที่ไม่มีชื่อ

หัวใจของลลินเต้นช้าลง จังหวะของมันค่อย ๆ สอดประสานกับลมหายใจของชายหนุ่มตรงหน้า ราวกับบทเพลงกำลังเชื่อมความรู้สึกของคนแปลกหน้าสองคนเข้าหากัน

ในช่วงเวลานั้น พวกเขาไม่ได้เป็นซูเปอร์สตาร์กับผู้ช่วยดีเจ

ไม่ได้เป็นเจ้าของรถกับคนที่ทำรถเป็นรอย

และไม่ได้เป็นคนสองคนที่เพิ่งพบกัน

พวกเขาเป็นเพียงคนสองคนซึ่งกำลังยืนอยู่กลางบทเพลงเดียวกัน แบ่งปันความเศร้าที่ไม่มีใครอธิบายได้

แสงแดดจากหน้าต่างทอดผ่านร่างของทั้งคู่ ละอองฝุ่นเล็ก ๆ ลอยอยู่ในลำแสงสีทอง กลิ่นกาแฟอบอุ่นปะปนกับกลิ่นไม้เก่าของตัวบ้าน เสียงเครื่องสายกับเสียงระนาดเคลื่อนไหวอยู่รอบตัวราวกับสายน้ำ

ใต้แขนเสื้อของคีริน ศิลาสีขาวบนสร้อยข้อมือค่อย ๆ อุ่นขึ้น

ความร้อนนั้นไม่ได้แผดเผา แต่เต้นเป็นจังหวะช้า ๆ คล้ายหัวใจอีกดวงซึ่งกำลังรับรู้ถึงอ้อมกอดนี้

คีรินสูดลมหายใจเข้าลึก

“ขอบคุณครับ”

เสียงของเขาแหบพร่า

เมื่อท่อนเพลงเคลื่อนผ่านไป แรงดึงดูดประหลาดนั้นก็คลายตัวลง ลลินเพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังกอดผู้ชายแปลกหน้าอยู่ จึงรีบปล่อยมือและถอยออกมาสองก้าว

“ขอโทษค่ะ!”

เธอก้มศีรษะอย่างรวดเร็ว แก้มทั้งสองร้อนผ่าว ขณะหัวใจร้องถามซ้ำ ๆ ว่า เมื่อครู่เธอทำอะไรลงไป

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินนะคะ ฉันพยายามจะไม่เข้าไปแล้ว แต่พอได้ยินเพลงนั้น...ร่างกายฉันเหมือนขยับไปเอง ฉันอธิบายไม่ถูกจริง ๆ ค่ะ”

คีรินหันกลับมา

เป็นครั้งแรกที่ลลินมองเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน

ดวงตาของเธอเบิกกว้าง

ใบหน้าคมคายตรงหน้าเป็นใบหน้าเดียวกับที่ปรากฏบนป้ายโฆษณา ในภาพยนตร์ และหน้าจอโทรศัพท์ของผู้หญิงครึ่งประเทศ

เธอเพิ่งกอดผู้ชายคนนั้นจากด้านหลัง

“คะ...คีริน?”

...จบตอนที่7...