ตอนที่ 6  ชายในหมวกกันน็อกสีดำ

“ขอโทษค่ะ!”

เสียงของลลินดังขึ้นจนคนสองสามคนที่ยืนคุยกันอยู่หน้าร้านหันมามอง

ชายหนุ่มในหมวกกันน็อกสีดำหยุดอยู่ข้างมอเตอร์ไซค์ เขาก้มมองรอยขูดสีขาวบนตัวรถครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองผู้หญิงสองคนที่ยืนตัวแข็งอยู่ตรงหน้า

ลลินยกมือไหว้อีกครั้ง

“พวกเราไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ เพื่อนฉันรีบลงจากรถก่อนที่ฉันจะจอดสนิท รถเลยเสียหลักไปขูดรถคุณเข้า เดี๋ยวฉันรับผิดชอบค่าซ่อมให้ทั้งหมดนะคะ”

“ลิน...” มะปรางกระซิบอยู่ด้านหลัง “พูดว่าช่วยกันรับผิดชอบก็ได้”

ลลินหันไปถลึงตาใส่เพื่อน

“เมื่อกี้ใครรีบลงจากรถ”

“ฉันแค่ลืมว่าแกยังไม่ได้ตั้งขาตั้ง”

“แล้วมันต่างกันตรงไหน”

“ต่างตรงที่ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“ฉันก็รู้ว่าแกไม่ได้ตั้งใจ!”

ชายหนุ่มมองทั้งสองคนเถียงกันอยู่ครู่หนึ่ง ความเหนื่อยล้าจากตารางงานที่ต่อเนื่องมาหลายวัน รวมกับสายตาของคนรอบข้างที่เริ่มจับจ้อง ทำให้ความหงุดหงิดซึ่งกดไว้ตลอดทางค่อย ๆ ปะทุขึ้นมา

วันนี้เขาต้องการเพียงกาแฟหนึ่งแก้ว มุมเงียบ ๆ สักมุม และเวลาที่ไม่มีใครเรียกชื่อเขา

แต่ดูเหมือนแม้แต่ความสงบเล็กน้อยนั้นก็ยังเป็นสิ่งที่เขาต้องพยายามแย่งชิงจากโลกภายนอก

คีรินถอนหายใจ ก้มลงใช้นิ้วปาดตรงรอยขูด สีขาวบางส่วนหลุดติดปลายนิ้วขึ้นมา รอยที่เหลือไม่ได้ลึกอย่างที่เห็นในตอนแรก น่าจะเป็นสีจากตัวรถของลลินซึ่งครูดติดอยู่บนพื้นผิวมากกว่าเนื้อสีของรถเขาที่เสียหายจริง

“ไม่เป็นไร”

น้ำเสียงของเขาสั้นและแข็งกว่าที่ควร

ลลินชะงัก

“แต่รอยมันยัง—”

“ผมบอกว่าไม่เป็นไรครับ”

คราวนี้เขาเติมคำสุภาพลงไป แต่สีหน้าและน้ำเสียงกลับไม่ได้อ่อนลงเลย

คีรินหมุนตัวเดินเข้าร้านทันที เหมือนต้องการจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดก่อนที่จะมีใครจำเขาได้หรือเข้ามาถามมากกว่านั้น

ลลินมองตามแผ่นหลังของเขา ความโล่งใจเรื่องค่าซ่อมเกิดขึ้นเพียงชั่ววินาที ก่อนถูกความรู้สึกผิดกลบจนหมด

เขาบอกว่าไม่เป็นไรเพราะรอยไม่หนัก หรือเพราะรำคาญจนไม่อยากเสียเวลาคุยกับเธอกันแน่

“ดีจัง เขาไม่เอาเรื่อง” มะปรางถอนหายใจยาว “เรารอดแล้ว”

“รอดอะไร”

“รอดจากค่าซ่อมรถไง”

“แต่เขาโกรธมาก”

“ใครถูกทำรถเป็นรอยก็ต้องอารมณ์เสียเป็นธรรมดา เดี๋ยวพอได้ดื่มกาแฟก็คงดีขึ้นเอง”

ลลินยังคงมองตามชายหนุ่มไป

“ฉันไม่สบายใจ”

“แกขอโทษไปแล้ว เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร”

“เขาพูดเพื่อปัดความรำคาญต่างหาก”

“แล้วแกจะทำยังไง วิ่งตามไปบังคับให้เขารับเงินเหรอ”

ลลินหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า

“อย่างน้อยฉันควรให้เบอร์ไว้ ถ้าเขากลับไปเช็กแล้วพบว่ารอยลึกกว่าที่คิด จะได้ติดต่อมา”

“ลิน ฉันว่า—”

แต่ลลินเดินตามชายหนุ่มเข้าไปแล้ว

มะปรางยืนมองเพื่อนอย่างเหนื่อยใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคว้ากระเป๋าและรีบตามเข้าไปในร้าน

• •

คีรินเดินผ่านประตูไม้ของเรือนปลายฝนเข้าไปได้เพียงไม่กี่ก้าว

กลิ่นกาแฟคั่วใหม่ลอยอบอวลอยู่ภายใน บ้านไม้เก่าถูกปรับปรุงอย่างเรียบง่ายโดยยังคงผนังไม้และคานเดิมเอาไว้ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกระจกบานใหญ่ ตกกระทบพื้นเป็นลายสีทอง

มุมหนึ่งของร้านมีเครื่องเล่นแผ่นเสียงรุ่นเก่า ข้างกันเป็นชั้นวางแผ่นเสียงกับลำโพงไม้คู่หนึ่ง เสียงพูดคุยของแขกไม่ได้ดังมาก แต่สำหรับคนที่เพิ่งเดินหนีความวุ่นวายเข้ามา ทุกเสียงกลับดูชัดเจนเกินไป

ภูวดลกำลังยืนต้อนรับแขกอยู่ด้านใน เมื่อเห็นคีริน เขายกมือขึ้นทักทายและส่งสัญญาณว่ารอเดี๋ยว เพราะกำลังพูดคุยกับเจ้าของร้านกาแฟอีกคนอยู่

คีรินพยักหน้ารับ ก่อนหันไปมองหามุมที่ไม่มีใคร

ในจังหวะนั้นเอง เสียงเปียโนโน้ตแรกก็ดังขึ้นจากลำโพง

เท้าของเขาหยุดนิ่ง

ทำนองนั้นเบาเสียจนแทบกลืนไปกับเสียงลมหายใจของผู้คน แต่เขาจำมันได้ทันที

เพลงที่ดังผ่านวิทยุในคืนเงียบงัน

เพลงที่เขาเฝ้ารอฟังซ้ำมาตลอดหลายวัน

เพลงที่ทำให้ความว่างเปล่าในบ้านหลังใหญ่มีรูปร่างขึ้นมาเป็นครั้งแรก

“ก่อนท่วงทำนองจะเลือนหาย...”

ชื่อเพลงหลุดออกจากริมฝีปากเขาอย่างแผ่วเบา

และคราวนี้ เพลงนั้นไม่ได้ดังมาจากวิทยุเครื่องเก่าในบ้านที่ไม่มีใคร

มันกำลังดังอยู่ในห้องเดียวกับเขา

เสียงนักร้องหญิงเริ่มบรรเลงตามท่วงทำนอง

หากคืนหนึ่งเสียงเพลงเลือนหาย

หากแสงจันทร์ไม่หวนกลับมา

โปรดจดจำมือที่เคยกุมไว้ก่อนร่ำลา

และคำสัญญาแห่งศิลาสีขาว...

คีรินรู้สึกเหมือนทุกสิ่งรอบตัวค่อย ๆ ถอยห่างออกไป

ไม่มีภาพอดีตปรากฏขึ้น ไม่มีใบหน้าของใครลอยผ่านความคิด และไม่มีความทรงจำใดกลับคืนมา

มีเพียงความรู้สึกว่า บางอย่างซึ่งสำคัญที่สุดในชีวิตเคยอยู่ใกล้เขามาก แล้วหายไปโดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว

ความสูญเสียที่ไม่มีชื่อไหลเข้ามาในอกอย่างหนักหน่วง

มือข้างหนึ่งของเขาเริ่มสั่น

...จบตอนที่ 6...