บทที่ 7  ไปต่างประเทศกับผู้หญิง

 บทที่ 7

 ไปต่างประเทศกับผู้หญิง

 ครามขับรถมาที่บริษัทเขารีบเดินลงจากรถแล้วหันไปมองคนด้านหลัง ตอนนี้น้ำรินกำลังค่อยๆ เดินเข้ามา เมื่อเข้ามาในตัวบริษัทรปภ.รีบไปกดลิฟต์ชั้น 41 ทั้งสองก็เดินเข้าไปด้านในเพื่อขึ้นไปยังชั้นผู้บริหาร

 น้ำรินไม่กล้าพูดอะไรเลยเพราะกลัวว่าเขาจะด่า เธอเลือกที่จะเงียบก้มมองรองเท้าของตัวเองจนกระทั่งประตูลิฟต์เปิด 

 เลขาที่นั่งอยู่หน้าห้องเปลี่ยนเป็นผู้ชายแล้ว เหมือนที่คุณป้าบอกไว้ว่าไล่คนเก่าออกมันเป็นเรื่องจริง 

 "สวัสดีครับคุณคราม สวัสดีครับคุณน้ำริน"

 "สวัสดีค่ะ"

 "คุณน้ำรินอยากทานอะไรไหมครับเดี๋ยวผมจะสั่งขึ้นมาให้"

 "ไม่เป็นไรค่ะฉันทานมาแล้วขอบคุณมากนะคะ"

 น้ำรินเดินตามเข้ามาด้านใน เธอนั่งรอเขาอยู่ที่โซฟารับแขกส่วนครามเข้ามาเซ็นเอกสารที่เลขาของเขาจัดเตรียมเอาไว้ให้ เธอฟังการทำงานก็พอเข้าใจว่าน้ำหอมล็อตใหม่ไม่เพียงพอต่อกันขายเฉพาะในไทยลูกค้าก็แย่งกันถึงขั้นนายหน้าที่รับหิ้วอัพราคาขึ้นจากหลักพันไปเป็นหลักหมื่น

 "ต้องเพิ่มการผลิตขึ้นอีกสองเท่า"

 "แต่หัวเชื้อน้ำหอมเราต้องนำเข้าใหม่นะครับ"

 "ให้ฝ่ายจัดซื้อไปจัดการได้เลยไม่ต้องรอ ตอนนี้ของไม่พอขายเดี๋ยวเราจะเสียลูกค้าเปล่าๆ"

 "ผมเช็กกับโรงงานที่ฝรั่งเศสแล้วครับหัวเชื้อน้ำหอมที่นั่นถูกกว้านซื้อไปจนหมดทำให้เราหาหัวเชื้อน้ำหอมตัวนี้ไม่ได้ครับ"

 "จะกว้านซื้อได้ยังไงในเมื่อสัญญาโรงงานนั้นเป็นผู้ผลิตมาจัดจำหน่ายให้เราแต่เพียงผู้เดียว!"

 "เรื่องนี้ผมก็ไม่ทราบครับว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมว่าคุณครามคงต้องไปคุยกับโรงงานผลิตหัวเชื้อเองครับ"

 "จองตั๋วเครื่องบินให้กู เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะบินไปฝรั่งเศสเอง"

 "ช่วงนี้คุณครามห้ามเดินทางไม่ใช่หรือครับ ใกล้จะแต่งงานแล้วผมว่าเลื่อนไปก่อนก็ได้"

 "สรุปมึงเป็นเลขาหรือเป็นหัวหน้ากูกันแน่วะ!"

 "คุณครามคะถ้าเรื่องงานสำคัญคุณไปจัดการเรื่องงานก่อนก็ได้ค่ะ ส่วนทางนี้ฉันจะจัดการเรื่องงานแต่งเอง"

 "อืม" 

 เมื่อทุกอย่างลงตัวทั้งสองก็เตรียมเดินทางออกมาจากบริษัท ระหว่างทางครามพยายามโทรติดต่อกับโรงงานที่ฝรั่งเศสด้วยอาการหัวร้อน มีคำพูดต่อว่าโรงงานที่ไม่รักษาสัญญาจนนำเข้ากระบวนการฟ้องร้องซึ่งครามจะไม่มีวันยอมโดยเด็ดขาด

 ครื้นนน~ 

 เสียงฟ้าฝนด้านนอกร้องคำรามอีกครั้ง เวลานี้เป็นเวลา 3 โมงเย็น โรงเรียนกำลังเลิกทำให้การจราจรติดขัด ครามจึงตบไฟเลี้ยวมาอีกทางซึ่งเป็นทางเข้าคอนโด

 "พาฉันมาที่นี่ทำไมคะ คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า"

 "รถติดขนาดนี้เธอจะให้ฉันเสียเวลาไปทำไม ฉันแวะมาคอนโดมาเคลียร์งานเดี๋ยวรอให้ฝนหยุดตกรถไม่ติดแล้วฉันจะไปส่ง"

 "ค่ะ"

 คอนโดหรูที่เป็นเหมือน penthouse ส่วนตัว มีที่จอดรถส่วนตัวด้วย ทุกอย่างดูหรูแล้วราคาคงจะแพงมาก น้ำรินเข้ามาด้านในก็พบความหรูหราของเฟอร์นิเจอร์ที่ตกแต่งแต่ละชิ้นราคาแพงทั้งนั้น 

 "ที่คุณบอกว่าแต่งงานแล้วคุณจะแยกจากที่บ้านมาอยู่คอนโดก็คือที่นี่ใช่ไหมคะ"

 "ใช่แล้วคอนโดเธอล่ะอยู่แถวไหน"

 "ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยค่ะ ไม่ไกลจากบริษัทของคุณด้วย"

 "แม่ฉันบอกว่าจะให้เธอมาทำงานกับฉัน"

 "ใช่ค่ะคุณป้าบอกว่าอยากให้ฉันลองไปฝึกงานกับคุณดู เผื่อว่าจะช่วยงานคุณได้บ้าง"

 "อืม"

 กว่าครามจะเคลียร์งานเสร็จก็ปาไป 20:00 น น้ำรินเริ่มอยากกลับบ้านง่วงก็ง่วงหิวข้าวก็หิวเหมือนเขาจะทำงานจนเพลินไม่ได้สนใจน้ำรินที่นั่งอยู่ด้านนอกเลย

 "เดี๋ยวฉันให้คนไปส่งวันนี้ฉันมีงานต่อ"

 เขาเดินออกมาบอกน้ำรินด้านนอก เธอจึงรีบเก็บของไม่รู้ว่าเขามีงานด่วนอะไร แต่เธอเองก็ไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ จึงรีบเก็บกระเป๋าแล้วเดินออกมา

 ทันทีที่น้ำรินเปิดประตูก็มีผู้หญิงกำลังยืนรออยู่ด้านนอก เธอดูสวยเซ็กซี่ที่สำคัญกลิ่นน้ำหอมของเธอมันเป็นกลิ่นเดียวกับคุณครามด้วย 

 เธอคงจะเป็นคนสำคัญของเขาจริงๆ ...

 หลังจากวันนั้นน้ำรินก็ไม่สามารถติดต่อครามได้อีกเลย จนวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเตรียมงานแต่งแต่ครามก็ยังไม่กลับมา ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเริ่มร้อนรนเพราะกลัวว่าครามจะหนีงานแต่ง

 "คุณกายคะยังติดต่อคุณครามไม่ได้อีกหรือคะ"

 "เอ่อ... เมื่อคืนนี้คุณครามส่งรายงานมาครับให้ผมนำเข้าที่ประชุมในวันนี้ หลังจากนั้นก็ติดต่อไม่ได้เลย"

 "เขาจะกลับมาทันใช่ไหมคะ"

 กายเริ่มสงสารว่าที่เจ้าสาวของเจ้านายตั้งแต่เจ้านายของเขาไม่อยู่ เขาก็เห็นว่าที่เจ้าสาวของเจ้านายจัดเตรียมทุกอย่างเองหมดเลย เธอกลับบ้านดึกทุกคืนเช้าก็ต้องมาเตรียมงานแจกการ์ดเองด้วย 

 "คุณน้องน้ำรินคะ 03:00 น ช่างแต่งหน้าจะมารอที่นี่นะคะ คุณน้องน้ำรินจะนอนที่นี่หรือเปล่าหรือจะกลับไปนอนที่บ้าน"

 ทีมออแกไนซ์เดินมาถามเขาจะได้นัดกับช่างแต่งหน้าถูกว่าจะแต่งหน้าที่ไหนเพราะว่าตอนนี้ไม่มีใครติดต่อว่าที่เจ้าบ่าวได้เลย

 "เดี๋ยวรินนอนที่นี่ก็ได้ค่ะจะได้ไม่ต้องขับรถตอนดึกๆ"

 "เจ้าบ่าวมาทันใช่ไหมคะมีเวลาเลทถึง 5:00 น นะคะ"

 "น่าจะทันค่ะ"

 จะให้เธอตอบว่ายังไงเธอคิดว่าครามน่าจะไม่หนีงานแต่ง เขาคงไม่ใจร้ายแบบนั้นที่จะทิ้งให้เธอต้องกลายเป็นหม้ายขันหมาก

 คืนนี้น้ำรินตัดสินใจโทรไปหาคราม หลังจากที่เธอเข้ามาในห้องพักของโรงแรมแต่เธอยังติดต่อเขาไม่ได้จึงส่งข้อความไปบอกเขาว่างานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว ช่างแต่งหน้านัดเจ้าบ่าวเจ้าสาวเวลา 3:00 น เลทได้ถึงตี 5 เขาต้องทำพิธีตอนเช้า

 ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

 (น้ำรินเปิดประตูให้แม่หน่อยลูก) 

 "ค่ะคุณแม่" 

 เมื่อเธอลุกไปเปิดประตูเธอก็เห็นคุณแม่กำลังยืนรอถามอาการร้อนรน ท่านเองก็เครียดเพราะกลัวว่างานแต่งจะล่ม แทนที่จะให้กำลังใจลูกสาวแต่ก็กลับมาต่อว่าเรื่องที่ปล่อยให้เจ้าบ่าวเดินทางไปต่างประเทศในช่วงนี้

 "แม่ไม่อยากจะพูดนะว่าแกเอาผัวตัวเองไม่อยู่ แม่ได้ข่าวมาว่าตาครามไปกับผู้หญิงด้วย"

 "รินไม่รู้ค่ะ"

 "อย่ามาพูดว่าไม่รู้หน่อยเลยตัวแกเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ จะแต่งงานกันอยู่แล้วยังจะปล่อยให้ว่าที่เจ้าบ่าวไปไหนมาไหนกับผู้หญิง ทำไมไม่รู้จักแสดงความเป็นเจ้าของบ้าง!"

 "ก็รินไม่ชอบนี่คะรินเคยบอกคุณแม่แล้วว่าคุณครามเป็นคนแบบไหนแต่คุณแม่ก็ยังยัดเยียดที่จะให้รินแต่งงานกับเขา เขาไม่อยู่ก็ดีค่ะจะได้ไม่ต้องแต่งอีกอย่างค่าใช้จ่ายในงานบ้านเราก็ไม่ได้เป็นคนจ่าย"

 "หึ!"

เธอได้แต่มองแผ่นหลังของผู้เป็นแม่ที่เดินกระฟัดกระเฟียดออกไปจากห้องของเธอ เรื่องมันเกิดขึ้นแบบนี้จะให้เธอทำยังไงจะให้เธอตามไปต่างประเทศด้วยเขาคงได้ถีบหัวส่งเธอลงมาจากเครื่องกันพอดี เขาเองก็ไม่ได้ชอบเธอเป็นทุนเดิมและเธอเองก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับเขาอะไรจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิดไปเลย