บทที่ 8 งานแต่งงาน

บทที่ 8

งานแต่งงาน

น้ำรินตื่นขึ้นมาในช่วงเวลาตี 2 เธอเตรียมอาบน้ำแต่งตัว เพื่อรอเวลาที่ช่างแต่งหน้าทำผมจะขึ้นมาจัดการดูแลเธอ เธอไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดูข้อความจากครามว่าเขาส่งข้อความอะไรกลับมาหรือเปล่า แต่ปรากฏว่าเขาไม่ได้ตอบกลับและไม่ได้เปิดอ่านข้อความของเธอด้วย

"คุณน้องคะเจ้าบ่าวมาถึงหรือยังคะ"

"ยังค่ะ"

ช่างแต่งหน้าทำผมได้แต่มองหน้ากันไม่มีใครกล้าพูดอะไร ทุกคนต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จและให้กำลังใจเจ้าสาวเพราะหวังว่าเจ้าบ่าวจะมาทันเวลา

อีกด้านของงานแต่ง 

ผู้หลักผู้ใหญ่เริ่มอยู่ไม่สุขเพราะตอนนี้ยังไม่มีใครติดต่อครามได้เลยและเขาก็ยังไม่มาสักที แม้แต่เลขาก็พยายามติดต่อจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน

"กายติดต่อตาครามได้หรือยัง!"

"ยังเลยครับคุณท่านจนป่านนี้คุณครามยังไม่เปิดเครื่องเลย"

"ลูกเวร! ถ้าเกิดงานวันนี้ล่มล่ะก็เตรียมเรียกฝ่ายกฎหมายมาได้เลย ฉันจะโอนกรรมสิทธิ์บริษัทให้มูลนิธิทั้งหมด!" 

"คะ... ครับคุณท่าน"

"เป็นยังไงบ้างคุณลูกชายตัวดีของคุณมาถึงหรือยังล่ะ"

"คุณคะลูกของคุณมันไม่ได้เรื่องเลย!"

"หึ ผมบอกคุณแล้วว่าจะบังคับอะไรตาครามก็ได้ทั้งนั้นยกเว้นเรื่องแต่งงาน ลูกคุณเกลียดการคลุมถุงชนยิ่งกว่าอะไร"

"แต่เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะว่าเพราะอะไรเราถึงต้องทำแบบนี้ อีกอย่างคุณเองก็ต้องการให้หนูน้ำรินมาเป็นลูกสะใภ้ไม่ใช่หรือไง" 

"มันก็ใช่"

เถียงกันไปก็เท่านั้นเพราะว่ายังไงก็ไม่มีใครสามารถติดต่อครามได้เลย จนกระทั่งตอนนี้เป็นเวลาเกือบตี 5 เลขาของครามวิ่งหน้าตาตื่นมาหาคุณท่านทั้งสองเพื่อแจ้งข่าวว่าครามลงจากเครื่องแล้ว กำลังเดินทางมาที่โรงแรมทำให้ผู้ใหญ่ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก 

แม้แต่น้ำรินพอเธอได้ข่าวเธอก็เบาใจอย่างน้อยเขาก็ไม่หนีงานแต่งไปไหนแต่เธอยังไม่ทันได้เห็นหน้าตาว่าตอนนี้เขามาถึงหรือยัง หลังจากแต่งตัวเสร็จเธอก็ถูกเก็บตัวอยู่ในห้องเพื่อรอเวลาเข้าพิธีในช่วงเช้า 

ในช่วงเช้าจะเป็นการเข้าพิธีสมรสในแบบประเพณีไทย บ่าวสาวสวมใส่ชุดไทยสวยงามที่ถูกตัดเย็บด้วยช่างฝีมือดี น้ำรินถูกพามานั่งบนเวทีต่อหน้าผู้ใหญ่และแขกในงาน ส่วนครามเขาตามมาที่หลังเพราะต้องใช้เวลาแต่งหน้าทำผม เมื่อเขาเดินตามมาเขาก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเจ้าสาวของตน 

เธอใส่ชุดไทยแล้วดูดีจนเขาตกใจ ยิ่งแต่งหน้าทำผมมันทำให้เธอสวยเด่นจนทุกคนอดจ้องมองไม่ได้แม้แต่ตัวเขาเอง

ในช่วงเช้าจะเป็นพิธีหมั้นสู่ขอ แขกในงานส่วนใหญ่จะเป็นผู้หลักผู้ใหญ่มากกว่าวัยรุ่นหนุ่มสาว 

ส่วนงานกลางคืนจะไปงานเลี้ยงที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวต้องจัดเต็ม น้ำรินถูกเปลี่ยนชุดเป็นชุดเจ้าสาวสีขาวกระโปรงยาวไม่ว่าจะมองมุมไหนเธอก็สวยไปทุกตรง ส่วนครามเขาแต่งตัวด้วยชุดสูทดูดีเซตผมใหม่หล่อปานดารา

"คุณครามครับลำดับต่อไปคุณครามต้องไปยืนอยู่ด้านหน้า เพื่อรอให้เจ้าสาวถูกส่งตัวเข้ามาในงานเลี้ยงนะครับ"

"อืม"

"ผมขอร้องนะครับช่วยยิ้มให้เยอะกว่าเมื่อเช้าหน่อยนะ เมื่อเช้ามีแต่คนพูดว่าดูเหมือนเจ้าบ่าวเจ้าสาวไม่ค่อยมีความสุขเลย"

"มึงเห็นกูมีความสุขเหรอ?"

"ผมเข้าใจครับแต่ช่วงเวลาที่คุณครามไม่อยู่ คุณน้ำรินก็จัดการทุกอย่างเองหมดคนเดียว เธอไม่ได้ไปเรียนแถมยังนอนดึกทุกคืนผมเห็นแล้วก็สงสาร"

"ปากบอกไม่อยากแต่งงานแต่การกระทำตรงกันข้าม คงจะอยากมีผัวจนตัวสั่นน่ะสิ"

ครามใส่สูทเรียบร้อยเขาก็เดินออกมาเพื่อไปทำตามลำดับพิธี ในขณะที่เขายืมอยู่กับพิธีกรด้านหน้าประตูห้องประชุมใหญ่ก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างเจ้าสาวที่ค่อยๆ เดินอย่างสง่างาม แสงไฟที่สาดส่องไปที่เธอมันทำให้เธอทั้งสวยสง่าดูผุดผ่องจนแขกในงานพากันลุกขึ้นปรบมือให้เธอ

"เจ้าสาวสวยมากๆ เลยครับ"

เสียงชื่นชมของพิธีกรทำให้ครามดึงสติตัวเองกลับมา เขาแกล้งฝืนยิ้มตามคำสั่งของเลขาที่ยืนอยู่ด้านหลัง จนทั้งสองมายืนในตำแหน่งจุดมาร์กที่พิธีกรทำเอาไว้

"วันนี้พวกเราทุกคนมาร่วมกันเป็นสักขีพยานในงานแต่งของคุณคราม CEO หนุ่มสุดหล่อ ไม่น่าเชื่อนะคะว่าจะได้เจอกับเจ้าสาวที่แสนน่ารักเหมือนตุ๊กตา ในฐานะที่ผมเป็นพิธีกรและเป็นรุ่นน้องของคุณคราม ผมขออวยพรให้คุณครามกับคุณน้ำรินมีแต่ความสุขในชีวิตคู่หลังจากนี้ รีบมีทายาทตัวน้อยๆ มาให้พวกเราได้ชื่นชมนะครับ"

เมื่อพิธีกรพูดจบแขกในงานก็พากันปรบมือจนกระทั่งถึงเวลาที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวต้องกราบขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกคน

"ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่มางานแต่งงานของผมในวันนี้ ผมสัญญาครับว่าหลังจากนี้ผมจะจัดการ... ไม่สิหลังจากนี้ผมจะดูแลเจ้าสาวของผมให้ดีที่สุดครับ"

น้ำรินหันไปมองหน้าเจ้าบ่าวของเธอ เธอรู้สึกว่าเขากำลังหาเรื่องที่จะกลั่นแกล้งเธอ เมื่อพิธีกรส่งไมค์ให้เธอกล่าวขอบคุณแขกในงาน เธอก็เริ่มกล้าๆ กลัวๆ กลัวว่าจะพูดออกมาได้ไม่ดีพอ

"สวัสดีค่ะวันนี้เป็นวันแต่งงานที่ฉันไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะมีวันนี้ ที่ผ่านมาฉันคิดมาตลอดเมื่อสักวันฉันจะถูกรักจากใครสักคนที่รักฉันจริงๆ ไม่ทำร้าย ไม่นอกกาย ไม่นอกใจ ขอบคุณ คุณครามนะคะที่ให้คำมั่นสัญญาว่าจะดูแลฉันให้ดีที่สุด"

สิ่งที่เธอพูดมามันทำให้ครามรู้สึกท้าทาย เธอเองก็ต่อล้อต่อเถียงเป็นแบบนี้ค่อยสนุกกับชีวิตหลังแต่งงานขึ้นมาหน่อย 

เมื่อทั้งสองเดินลงมาจากเวทีแขกในงานก็เริ่มเข้ามาทักทายพร้อมกับขอถ่ายรูป เพื่อนๆ ของครามไม่มีใครรู้เรื่องว่าครามจะแต่งงานและไม่มีใครรู้ว่าน้ำรินเป็นใคร พอเห็นการ์ดงานแต่งทุกคนยังพากันตกใจ ไม่มีใครคิดว่าครามจะยอมถอดเขี้ยวเสือของตัวเองเพื่อผู้หญิงคนนี้

"ยังไงของมึงเนี่ยทำผู้หญิงท้องหรือเปล่าจู่ๆ ก็แต่งงานฟ้าแลบ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้ามึงประกาศว่าจะไม่มีวันแต่งงานกับใคร"

"เรื่องมันยาวจะเอาเถอะพวกมึงก็เออออตามน้ำไปนั่นแหละ คืนนี้ไปต่อที่ไหนหรือเปล่าวะ"

"อะไรของมึงคืนนี้มึงต้องเข้าหอจะไปแดกกับพวกกูไม่ได้ ไอ้ซีมึงตบหัวมันหน่อยซิช่วยเตือนสติมันหน่อยว่าคืนนี้มันต้องเข้าหอไปแดกเมียมันไม่ใช่มาแดกเหล้ากับพวกเรา"

"มึงให้กูตบหัวมันตอนนี้มันมองหน้ามึงเหมือนจะกินหัวมึงแล้วไอ้อาร์ต มึงฟังกูนะไอ้ครามกูไม่รู้ว่างานแต่งครั้งนี้มันถูกจัดขึ้นมาเพราะความเต็มใจของมึงหรือเพียงเพราะมึงต้องทำตามคำสั่งพ่อกับแม่ แต่กูอยากให้มึงนึกถึงเจ้าสาวของมึงเอาไว้ด้วยถ้าน้องเขาถูกบังคับมาเหมือนกันน้องเขาก็น่าสงสาร มึงดูดิพอลงจากเวทีมึงก็เดินมาหาพวกกูปล่อยให้น้องยืนรับแขกอยู่คนเดียวน้องฝืนยิ้มจะร้องไห้อยู่แล้วนะ"

"ก็ช่างมันดิเกี่ยวอะไรกับกู"