บทที่ 7 คำสั่งแกมบังคับ

ใบหน้าของบอสจะเรียกว่าไร้ที่ติก็คงจะไม่เกินจริงนัก เพราะทุกอวัยวะบนใบหน้ารับกันเป็นอย่างดี ทั้งคิ้วโก่งคมเข้มที่เรียงเส้นสวย สันจมูกโด่งรับกับหน้าผากกว้าง ดวงตาคมคู่นั้นที่ผมไม่กล้าสบตาเท่าไหร่นัก ไหนจะริมฝีปากหนาอวบอิ่มที่มีสีแดงระเรื่อให้ได้เห็นชัดเจน จะว่าไปแล้ว ปากบอสก็น่าจูบไม่น้อย ให้ตายเถอะนี่ผมกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้ผมต้องหยุดคิดฟุ้งซ่านทันที และจังหวะที่พนักงานเอาอาหารเข้ามาเสิร์ฟก็เป็นนาทีเดียวกับที่บอสลืมตาขึ้นแล้วลุกขึ้นนั่งตัวตรง

ผมเห็นเขามองอาหารบนโต๊ะด้วยสายตาแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรจนพนักงานเสิร์ฟอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินออกไป

“ฉันไม่รู้ว่านายสั่งอาหารผิดหรือพนักงานทำผิด เพราะฉันไม่กิน สปาเกตตีคาโบนาร่า ไม่ชอบอาหารพวกครีม ชีส นม ทุกอย่างทำนองนี้”

“อ้าว บอสไม่ได้สั่งคาโบนาร่าเหรอครับ แต่ผมจำได้ว่าบอสให้สั่งสปาเกตตี”

“ใช่ แต่ฉันให้นายสั่งผัดขี้เมา พวกครีม ชีส เนย ต้องใช้เวลาเบิร์นออกเยอะ ถ้าฉันกิน เย็นนี้ก็ต้องไปออกกำลังกายเผาผลาญแคลอรี”

สายตาอำมหิตจับจ้องมายังผมอีกครั้ง ผมจึงรีบหลบสายตาลงต่ำพยายามคิดหาข้อแก้ตัว จะว่าไปผมก็สั่งไปตามใจผมนั่นแหละ เพราะอาหารอีกสองจานก็มาเหมือนกันเด๊ะ และอาหารประเภทครีม ๆ ชีส ๆ ที่บอสไม่ชอบน่ะ ผมกลับชอบมาก

“ไหน ๆ ร้านก็ทำมาแล้ว ผมว่าบอสทานเถอะครับ แล้วเย็นนี้บอสก็ค่อยไปเผาผลาญ”

“คราวนี้นายทำงานพลาด ถ้าเป็นเรื่องงานหรือเอกสารสำคัญที่แก้ไขไม่ได้นายจะรับผิดชอบยังไง”

น้ำเสียงเย็นยะเยือกของบอสคืออีกอย่างที่ผมไม่ชอบเอาซะเลย แต่ก็ยอมรับว่าครั้งนี้ผมผิดเองและคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย

“ขอโทษครับบอส ผมยอมรับผิด ครั้งหน้าผมจะตั้งใจฟังในสิ่งที่บอสบอกให้มากกว่านี้ และผมจะจำไว้ว่าบอสชอบทานอะไร ไม่ชอบอะไรครับ”

“มันไม่จบแค่นั้นหรอก เย็นนี้นายต้องไปออกกำลังกายกับฉัน”

“ห้ะ !”

ช้อนส้อมในมือผมแทบหล่น คำว่าออกกำลังกายพูดเบาๆ ก็เจ็บ แค่ได้ยินก็เหนื่อยแล้ว ให้ตายเถอะ มันเป็นสิ่งที่ผมเกลียดที่สุด และมันดูไม่เกี่ยวกับงานเลขาสักเท่าไหร่เลย

“มันเป็นเพราะความผิดพลาดของนายเอง ถ้าไม่สั่งอาหารผิดฉันก็ไม่ต้องไปเผาผลาญหรอก”

บอสพูดจบก็หยิบช้อนส้อมที่วางข้างจานขึ้นมา เตรียมทานอาหารตรงหน้า ใบหน้าเขาดูไม่ทุกข์ร้อนอะไร ต่างจากผมที่เริ่มรู้สึกว่าไม่อยากทานอาหารมื้อนี้ซะแล้ว

“ทำไมบอสต้องลากผมไปด้วย ผมไม่ชอบการออกกำลังกายเลย”

พูดจบผมก็ใช้ช้อนส้อมจิ้มเนื้ออกไก่ในสลัดผักเอาเข้าปาก รสชาติมันยอดเยี่ยมมากเลยล่ะ เข้าใจแล้วว่าทำไมร้านอาหารร้านนี้ถึงเป็นร้านโปรดของบอส

“ไม่ได้ให้ออกกำลังกายเพราะชอบหรือไม่ชอบ แต่เพราะนายทำงานพลาดเอง”

บอสตักผักสลัดคำโตเข้าปาก ก่อนจะหันไปมองแก้วเครื่องดื่มที่วางอยู่ข้าง ๆ

“นายสั่งเครื่องดื่มผิด ช่วยจำไว้ด้วยว่าเครื่องดื่มของฉันคือชาเขียวโฮจิฉะ”

บอสเหลือบสายตามองผมอย่างคาดโทษ เห็นแล้วอยากเอานิ้วจิ้มตาให้หลุดซะจริง ๆ ผมไม่ชอบสายตาแบบนั้นของเขาเลยให้ตายเถอะ

“ผมจะจำไว้ครับบอส ส่วนเรื่องออกกำลังกายผมคงไม่มีข้อโต้แย้ง ในเมื่อบอสเป็นหัวหน้า สั่งอะไรผมก็ต้องทำ”

พูดจบผมก็ก้มหน้ากินมื้อเที่ยงต่อ หิวก็หิว หงุดหงิดก็หงุดหงิดที่โดนบังคับไปออกกำลังกาย ไม่ชอบใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่ก้มหน้ารับคำสั่ง ให้ตายเถอะ

บทสนทนาของเราสองคนจบลงแค่นั้น หลังจากนั้นต่างฝ่ายต่างจัดการมื้อเที่ยงของตัวเอง อาหารที่นี่รสชาติอร่อยมากทีเดียว มีแค่ผักในสลัดบางชนิดที่ผมไม่กินเลยปล่อยมันทิ้งไว้ในจาน ส่วนอาหารอย่างอื่นผมกินเกลี้ยงแทบไม่เหลือ

“ทำไมไม่กินผัก”

“ห้ะ?”

“ไม่ชอบทานผักแล้วสั่งสลัดทำไม”

สายตาบอสเหลือบมองจานสลัดผักตรงหน้าผมสลับกับมองหน้าผม เขาจะรู้ตัวไหมนะว่าเขาเป็นคนที่ใช้สายตาได้เก่งมากจริง ๆ

“ผมขี้เกียจเลื่อนดูเมนูก็เลยสั่งตามบอสครับ แต่ผักในจานผมก็กินไปเยอะแล้วนะครับ ไอ้ที่เหลือน่ะมันขม ผมก็เลยไม่กิน”

“กินเข้าไป”

“วะ ว่าไงนะครับ”

ผมไม่ชอบน้ำเสียงดุดันของเขาเลย ไม่ชอบเวลาที่เขาออกคำสั่ง และไม่ชอบเวลาที่เขาทำหน้าเคร่งขรึมใส่ผมด้วย ให้ตายเถอะ ผมสามารถย้ายกลับไปทำงานในตำแหน่งเดิมได้ไหมเนี่ย เงินเดือนที่เพิ่มขึ้นผมไม่อยากได้แล้ว ถ้าต้องอยู่ใกล้บอสจอมบงการแบบนี้

“ผักมีประโยชน์ กินเข้าไปอย่าเลือกมาก”

“แต่ผมไม่ชอบหนิ”

“ให้กินเพราะมันมีประโยชน์ ไม่ได้ให้กินเพราะชอบหรือไม่ชอบ”

“แต่ว่า..”

“กิน”

คราวนี้เขาไม่ได้แค่พูดแต่กลับมีสายตาดุดันท่าทีเคร่งขรึมจ้องมองผมตลอดเวลา สุดท้ายผมเลยต้องเอาช้อนตักผักที่เหลือในจานเข้าปากอย่างเลี่ยงไม่ได้

ทุกการกระทำของผมมีสายตาของบอสจับจ้องแทบไม่กะพริบตา และถ้าเกิดว่าผมไม่ได้ตาฝาดไป ผมแอบเห็นเขายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มบาง ๆ นั่นถึงจะไม่ชัดเจนนักแต่ก็เกิดขึ้นอยู่บนใบหน้าเขานานพอสมควร นี่เขาชอบใจมากหรือไงนักที่สามารถออกคำสั่งผมได้ทุกเรื่องขนาดนี้ ผู้ชายคนนี้นี่จอมบงการเป็นที่สุด เห็นทีผมต้องเอาตัวเองออกห่างเขาไว้ให้มาก เป็นไปได้ก็ขอเกี่ยวข้องแค่เรื่องงานก็พอเถอะ

หลังจากมื้อเที่ยงวันนี้เสร็จสิ้น ผมและบอสก็กลับมายังบริษัทในเวลาเกือบบ่ายสอง และผมนึกได้ว่าลืมของอีกนิดหน่อยไว้ที่โต๊ะทำงานตัวเองจึงแวะกลับไปเอา ส่วนบอสเดินนำไปยังห้องทำงานตัวเองก่อนแล้ว

“น้องภัท เป็นไงบ้างงงง”

พี่ดาที่เห็นผมผลักประตูห้องทำงานของแผนกสินเชื่อเข้าไปก็รีบเอ่ยทักทายทันที ระหว่างที่ผมกำลังเก็บของที่เหลือพี่ดาก็เลื่อนเก้าอี้ทำงานมาข้าง ๆ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงบางเบา

“ภัท พี่ได้ยินมาว่าบอสให้ยกโต๊ะทำงานไปนั่งในห้องเหรอ นี่เค้ากะจะไม่ให้แกเห็นเดือนเห็นตะวันเลยรึไง แล้วเลขาคนที่ผ่านมาน่ะ ไม่มีใครต้องเข้าไปนั่งในห้องทำงานบอสหรอกนะ ภัทโอเครึเปล่า อึดอัดมั้ยเนี่ย”

“โอเคครับพี่ดา ภัทไม่ได้อึดอัดอะไร แล้วก็คงไม่มีอะไรหรอก การที่บอสให้เอาโต๊ะทำงานไปนั่งในห้องคงเพราะภัทเป็นเด็กใหม่ เขาจะได้สอนงานง่าย ๆ มั้งครับ”

“แล้วเช้านี้เป็นไงบ้างล่ะ สีหน้าแกดูไม่โอเคเลยนะ”

พี่ดาดูจะสนใจเรื่องของผมเป็นอย่างมาก และผมเองก็ไม่ได้สนิทกับพนักงานคนไหนในบริษัทอยู่แล้ว เมื่อมีเวลาปลีกตัวออกมาเลยนั่งลงที่โต๊ะทำงานตัวเดิม ทำทีเป็นเก็บของแล้วระบายความในใจกับพี่ดา

“มันก็ไม่เชิงไม่โอเคหรอกครับ การได้ทำงานหลายหน้าที่มันก็ดี แต่ผมไม่ชินที่ต้องรับคำสั่งแทบทุกชั่วโมง อีกอย่าง บอสชอบทำหน้าดุ ผมไม่ชอบ”

“โอ้ย เรื่องนั้นน่ะปกติ เดี๋ยวแกก็ชินเองแหละภัท ถ้าวันไหนเขาพูดกับแกดี ๆ หวาน ๆ เพราะ ๆ นั่นแหละไม่ปกติ เชื่อพี่”

“เหรอครับ”

ผมหลุดขำออกมานิดหน่อยเมื่อเห็นสีหน้าพี่ดาที่พูดถึงเจ้านายอย่างออกรส แต่ก็คงจะจริงอย่างที่พี่ดาบอก บอสเขาเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว กับการวางท่าเคร่งขรึม ปั้นหน้าตึงแทบตลอดเวลา สงสัยวันไหนที่เขาคุยกับผมดี ๆ วันนั้นฟ้าคงถล่มฝนคงตกหนักน้ำคงท่วมกรุงเทพแน่นอน

ผมกับพี่ดาพูดคุยกันอีกนิดหน่อย หลังจากนั้นผมก็ขอตัวกลับมายังห้องทำงานของบอส เกรงว่าถ้านั่งคุยกับพี่ดานานกว่านี้คงมีคนเหวี่ยงผมอีกแน่ ๆ

แล้วก็จริงอย่างที่คิด เพราะเมื่อผมเปิดประตูเข้าไปในห้องของบอส คนที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำคู่ใจก็ส่งสายตาคาดโทษมายังผมทันที

“นายใช้เวลาในการกลับไปเก็บของที่โต๊ะยี่สิบเจ็ดนาทีเลยเหรอ โดยของที่นายว่าเป็นเพียงปฏิทินตั้งโต๊ะแล้วก็ปากกาไฮไลท์ไม่กี่แท่งในมือเนี่ยนะ”

เครื่องปรับอากาศในห้องของบอสยังคงเย็นเฉียบดังเดิม แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกร้อนผิดปกติจนเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมรอบกรอบหน้า

“ขอโทษครับบอส พอดีผม เอ่อ”

แม้ในหัวของผมตอนนี้จะว่างเปล่า แต่ผมก็พยายามคิดหาเหตุผลที่ดีที่สุดที่พอจะเอ่ยออกไปได้ เพื่อที่ไม่ต้องเห็นสายตาดุดันแบบนั้นไปตลอดจนเลิกงาน

“ว่าไง?”

“อ้อ คือผม แวะเข้าห้องน้ำน่ะครับ ร้านอาหารร้านโปรดของบอสคงจะไม่เป็นที่โปรดปรานสำหรับท้องของผม แหะ ๆ”

พูดจบก็เอามือเกาหัวเล็กน้อยแสร้งทำหน้าเจื่อน ๆ สักหน่อยให้สมเหตุสมผล

“งั้นคราวหลังฉันจะเป็นฝ่ายให้นายเลือกร้านบ้าง”

“คราวหลังเหรอครับ?”

“อื้ม ทำไม?”

“คือ แบบว่า เราจะต้องไปทานข้าวด้วยกันอีกเหรอครับ”

“แน่สิ ในเมื่อนายเป็นเลขาฉัน ไม่ว่าฉันไปไหนนายก็ต้องไปด้วย ไม่ใช่แค่การทานข้าวหรอกนะ แต่มันรวมไปถึงเวลาที่ฉันมีประชุมนอกสถานที่ หรือมีงานประชุมกับประธานบริษัทหรือหุ้นส่วนในภาคส่วนอื่น ๆ นายต้องไปกับฉันด้วย ทุกครั้ง”

คำว่าทุกครั้งของบอสเหมือนตั้งใจขีดเส้นใต้ เพราะน้ำเสียงคนพูดดังชัดเจนในโสตประสาทของผมเหลือเกิน ทุกครั้ง ทุกครั้ง ทุกครั้ง ให้ตายเถอะ นี่ผมกับเขาต้องเจอกันวันละกี่ชั่วโมงเนี่ย แค่เวลาทำงานผมก็อึดอัดจะแย่แล้ว หน้าที่เลขาอะไรนี่ผมขอไม่ทำแล้วได้ไหม อึดอัดเหลือเกิน

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น หรือนายมีปัญหาอะไรอีก”