Главная / วาย / บอสครับอย่าทำผม / บทที่ 7 คำสั่งแกมบังคับ

Share

บทที่ 7 คำสั่งแกมบังคับ

last update Последнее обновление: 2025-04-25 22:18:32

ใบหน้าของบอสจะเรียกว่าไร้ที่ติก็คงจะไม่เกินจริงนัก เพราะทุกอวัยวะบนใบหน้ารับกันเป็นอย่างดี ทั้งคิ้วโก่งคมเข้มที่เรียงเส้นสวย สันจมูกโด่งรับกับหน้าผากกว้าง ดวงตาคมคู่นั้นที่ผมไม่กล้าสบตาเท่าไหร่นัก ไหนจะริมฝีปากหนาอวบอิ่มที่มีสีแดงระเรื่อให้ได้เห็นชัดเจน จะว่าไปแล้ว ปากบอสก็น่าจูบไม่น้อย ให้ตายเถอะนี่ผมกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้ผมต้องหยุดคิดฟุ้งซ่านทันที และจังหวะที่พนักงานเอาอาหารเข้ามาเสิร์ฟก็เป็นนาทีเดียวกับที่บอสลืมตาขึ้นแล้วลุกขึ้นนั่งตัวตรง

ผมเห็นเขามองอาหารบนโต๊ะด้วยสายตาแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรจนพนักงานเสิร์ฟอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินออกไป

“ฉันไม่รู้ว่านายสั่งอาหารผิดหรือพนักงานทำผิด เพราะฉันไม่กิน สปาเกตตีคาโบนาร่า ไม่ชอบอาหารพวกครีม ชีส นม ทุกอย่างทำนองนี้”

“อ้าว บอสไม่ได้สั่งคาโบนาร่าเหรอครับ แต่ผมจำได้ว่าบอสให้สั่งสปาเกตตี”

“ใช่ แต่ฉันให้นายสั่งผัดขี้เมา พวกครีม ชีส เนย ต้องใช้เวลาเบิร์นออกเยอะ ถ้าฉันกิน เย็นนี้ก็ต้องไปออกกำลังกายเผาผลาญแคลอรี”

สายตาอำมหิตจับจ้องมายังผมอีกครั้ง ผมจึงรีบหลบสายตาลงต่ำพยายามคิดหาข้อแก้ตัว จะว่าไปผมก็สั่งไปตามใจผมนั่นแหละ เพราะอาหารอีกสองจานก็มาเหมือนกันเด๊ะ และอาหารประเภทครีม ๆ ชีส ๆ ที่บอสไม่ชอบน่ะ ผมกลับชอบมาก

“ไหน ๆ ร้านก็ทำมาแล้ว ผมว่าบอสทานเถอะครับ แล้วเย็นนี้บอสก็ค่อยไปเผาผลาญ”

“คราวนี้นายทำงานพลาด ถ้าเป็นเรื่องงานหรือเอกสารสำคัญที่แก้ไขไม่ได้นายจะรับผิดชอบยังไง”

น้ำเสียงเย็นยะเยือกของบอสคืออีกอย่างที่ผมไม่ชอบเอาซะเลย แต่ก็ยอมรับว่าครั้งนี้ผมผิดเองและคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย

“ขอโทษครับบอส ผมยอมรับผิด ครั้งหน้าผมจะตั้งใจฟังในสิ่งที่บอสบอกให้มากกว่านี้ และผมจะจำไว้ว่าบอสชอบทานอะไร ไม่ชอบอะไรครับ”

“มันไม่จบแค่นั้นหรอก เย็นนี้นายต้องไปออกกำลังกายกับฉัน”

“ห้ะ !”

ช้อนส้อมในมือผมแทบหล่น คำว่าออกกำลังกายพูดเบาๆ ก็เจ็บ แค่ได้ยินก็เหนื่อยแล้ว ให้ตายเถอะ มันเป็นสิ่งที่ผมเกลียดที่สุด และมันดูไม่เกี่ยวกับงานเลขาสักเท่าไหร่เลย

“มันเป็นเพราะความผิดพลาดของนายเอง ถ้าไม่สั่งอาหารผิดฉันก็ไม่ต้องไปเผาผลาญหรอก”

บอสพูดจบก็หยิบช้อนส้อมที่วางข้างจานขึ้นมา เตรียมทานอาหารตรงหน้า ใบหน้าเขาดูไม่ทุกข์ร้อนอะไร ต่างจากผมที่เริ่มรู้สึกว่าไม่อยากทานอาหารมื้อนี้ซะแล้ว

“ทำไมบอสต้องลากผมไปด้วย ผมไม่ชอบการออกกำลังกายเลย”

พูดจบผมก็ใช้ช้อนส้อมจิ้มเนื้ออกไก่ในสลัดผักเอาเข้าปาก รสชาติมันยอดเยี่ยมมากเลยล่ะ เข้าใจแล้วว่าทำไมร้านอาหารร้านนี้ถึงเป็นร้านโปรดของบอส

“ไม่ได้ให้ออกกำลังกายเพราะชอบหรือไม่ชอบ แต่เพราะนายทำงานพลาดเอง”

บอสตักผักสลัดคำโตเข้าปาก ก่อนจะหันไปมองแก้วเครื่องดื่มที่วางอยู่ข้าง ๆ

“นายสั่งเครื่องดื่มผิด ช่วยจำไว้ด้วยว่าเครื่องดื่มของฉันคือชาเขียวโฮจิฉะ”

บอสเหลือบสายตามองผมอย่างคาดโทษ เห็นแล้วอยากเอานิ้วจิ้มตาให้หลุดซะจริง ๆ ผมไม่ชอบสายตาแบบนั้นของเขาเลยให้ตายเถอะ

“ผมจะจำไว้ครับบอส ส่วนเรื่องออกกำลังกายผมคงไม่มีข้อโต้แย้ง ในเมื่อบอสเป็นหัวหน้า สั่งอะไรผมก็ต้องทำ”

พูดจบผมก็ก้มหน้ากินมื้อเที่ยงต่อ หิวก็หิว หงุดหงิดก็หงุดหงิดที่โดนบังคับไปออกกำลังกาย ไม่ชอบใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่ก้มหน้ารับคำสั่ง ให้ตายเถอะ

บทสนทนาของเราสองคนจบลงแค่นั้น หลังจากนั้นต่างฝ่ายต่างจัดการมื้อเที่ยงของตัวเอง อาหารที่นี่รสชาติอร่อยมากทีเดียว มีแค่ผักในสลัดบางชนิดที่ผมไม่กินเลยปล่อยมันทิ้งไว้ในจาน ส่วนอาหารอย่างอื่นผมกินเกลี้ยงแทบไม่เหลือ

“ทำไมไม่กินผัก”

“ห้ะ?”

“ไม่ชอบทานผักแล้วสั่งสลัดทำไม”

สายตาบอสเหลือบมองจานสลัดผักตรงหน้าผมสลับกับมองหน้าผม เขาจะรู้ตัวไหมนะว่าเขาเป็นคนที่ใช้สายตาได้เก่งมากจริง ๆ

“ผมขี้เกียจเลื่อนดูเมนูก็เลยสั่งตามบอสครับ แต่ผักในจานผมก็กินไปเยอะแล้วนะครับ ไอ้ที่เหลือน่ะมันขม ผมก็เลยไม่กิน”

“กินเข้าไป”

“วะ ว่าไงนะครับ”

ผมไม่ชอบน้ำเสียงดุดันของเขาเลย ไม่ชอบเวลาที่เขาออกคำสั่ง และไม่ชอบเวลาที่เขาทำหน้าเคร่งขรึมใส่ผมด้วย ให้ตายเถอะ ผมสามารถย้ายกลับไปทำงานในตำแหน่งเดิมได้ไหมเนี่ย เงินเดือนที่เพิ่มขึ้นผมไม่อยากได้แล้ว ถ้าต้องอยู่ใกล้บอสจอมบงการแบบนี้

“ผักมีประโยชน์ กินเข้าไปอย่าเลือกมาก”

“แต่ผมไม่ชอบหนิ”

“ให้กินเพราะมันมีประโยชน์ ไม่ได้ให้กินเพราะชอบหรือไม่ชอบ”

“แต่ว่า..”

“กิน”

คราวนี้เขาไม่ได้แค่พูดแต่กลับมีสายตาดุดันท่าทีเคร่งขรึมจ้องมองผมตลอดเวลา สุดท้ายผมเลยต้องเอาช้อนตักผักที่เหลือในจานเข้าปากอย่างเลี่ยงไม่ได้

ทุกการกระทำของผมมีสายตาของบอสจับจ้องแทบไม่กะพริบตา และถ้าเกิดว่าผมไม่ได้ตาฝาดไป ผมแอบเห็นเขายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มบาง ๆ นั่นถึงจะไม่ชัดเจนนักแต่ก็เกิดขึ้นอยู่บนใบหน้าเขานานพอสมควร นี่เขาชอบใจมากหรือไงนักที่สามารถออกคำสั่งผมได้ทุกเรื่องขนาดนี้ ผู้ชายคนนี้นี่จอมบงการเป็นที่สุด เห็นทีผมต้องเอาตัวเองออกห่างเขาไว้ให้มาก เป็นไปได้ก็ขอเกี่ยวข้องแค่เรื่องงานก็พอเถอะ

หลังจากมื้อเที่ยงวันนี้เสร็จสิ้น ผมและบอสก็กลับมายังบริษัทในเวลาเกือบบ่ายสอง และผมนึกได้ว่าลืมของอีกนิดหน่อยไว้ที่โต๊ะทำงานตัวเองจึงแวะกลับไปเอา ส่วนบอสเดินนำไปยังห้องทำงานตัวเองก่อนแล้ว

“น้องภัท เป็นไงบ้างงงง”

พี่ดาที่เห็นผมผลักประตูห้องทำงานของแผนกสินเชื่อเข้าไปก็รีบเอ่ยทักทายทันที ระหว่างที่ผมกำลังเก็บของที่เหลือพี่ดาก็เลื่อนเก้าอี้ทำงานมาข้าง ๆ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงบางเบา

“ภัท พี่ได้ยินมาว่าบอสให้ยกโต๊ะทำงานไปนั่งในห้องเหรอ นี่เค้ากะจะไม่ให้แกเห็นเดือนเห็นตะวันเลยรึไง แล้วเลขาคนที่ผ่านมาน่ะ ไม่มีใครต้องเข้าไปนั่งในห้องทำงานบอสหรอกนะ ภัทโอเครึเปล่า อึดอัดมั้ยเนี่ย”

“โอเคครับพี่ดา ภัทไม่ได้อึดอัดอะไร แล้วก็คงไม่มีอะไรหรอก การที่บอสให้เอาโต๊ะทำงานไปนั่งในห้องคงเพราะภัทเป็นเด็กใหม่ เขาจะได้สอนงานง่าย ๆ มั้งครับ”

“แล้วเช้านี้เป็นไงบ้างล่ะ สีหน้าแกดูไม่โอเคเลยนะ”

พี่ดาดูจะสนใจเรื่องของผมเป็นอย่างมาก และผมเองก็ไม่ได้สนิทกับพนักงานคนไหนในบริษัทอยู่แล้ว เมื่อมีเวลาปลีกตัวออกมาเลยนั่งลงที่โต๊ะทำงานตัวเดิม ทำทีเป็นเก็บของแล้วระบายความในใจกับพี่ดา

“มันก็ไม่เชิงไม่โอเคหรอกครับ การได้ทำงานหลายหน้าที่มันก็ดี แต่ผมไม่ชินที่ต้องรับคำสั่งแทบทุกชั่วโมง อีกอย่าง บอสชอบทำหน้าดุ ผมไม่ชอบ”

“โอ้ย เรื่องนั้นน่ะปกติ เดี๋ยวแกก็ชินเองแหละภัท ถ้าวันไหนเขาพูดกับแกดี ๆ หวาน ๆ เพราะ ๆ นั่นแหละไม่ปกติ เชื่อพี่”

“เหรอครับ”

ผมหลุดขำออกมานิดหน่อยเมื่อเห็นสีหน้าพี่ดาที่พูดถึงเจ้านายอย่างออกรส แต่ก็คงจะจริงอย่างที่พี่ดาบอก บอสเขาเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว กับการวางท่าเคร่งขรึม ปั้นหน้าตึงแทบตลอดเวลา สงสัยวันไหนที่เขาคุยกับผมดี ๆ วันนั้นฟ้าคงถล่มฝนคงตกหนักน้ำคงท่วมกรุงเทพแน่นอน

ผมกับพี่ดาพูดคุยกันอีกนิดหน่อย หลังจากนั้นผมก็ขอตัวกลับมายังห้องทำงานของบอส เกรงว่าถ้านั่งคุยกับพี่ดานานกว่านี้คงมีคนเหวี่ยงผมอีกแน่ ๆ

แล้วก็จริงอย่างที่คิด เพราะเมื่อผมเปิดประตูเข้าไปในห้องของบอส คนที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำคู่ใจก็ส่งสายตาคาดโทษมายังผมทันที

“นายใช้เวลาในการกลับไปเก็บของที่โต๊ะยี่สิบเจ็ดนาทีเลยเหรอ โดยของที่นายว่าเป็นเพียงปฏิทินตั้งโต๊ะแล้วก็ปากกาไฮไลท์ไม่กี่แท่งในมือเนี่ยนะ”

เครื่องปรับอากาศในห้องของบอสยังคงเย็นเฉียบดังเดิม แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกร้อนผิดปกติจนเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมรอบกรอบหน้า

“ขอโทษครับบอส พอดีผม เอ่อ”

แม้ในหัวของผมตอนนี้จะว่างเปล่า แต่ผมก็พยายามคิดหาเหตุผลที่ดีที่สุดที่พอจะเอ่ยออกไปได้ เพื่อที่ไม่ต้องเห็นสายตาดุดันแบบนั้นไปตลอดจนเลิกงาน

“ว่าไง?”

“อ้อ คือผม แวะเข้าห้องน้ำน่ะครับ ร้านอาหารร้านโปรดของบอสคงจะไม่เป็นที่โปรดปรานสำหรับท้องของผม แหะ ๆ”

พูดจบก็เอามือเกาหัวเล็กน้อยแสร้งทำหน้าเจื่อน ๆ สักหน่อยให้สมเหตุสมผล

“งั้นคราวหลังฉันจะเป็นฝ่ายให้นายเลือกร้านบ้าง”

“คราวหลังเหรอครับ?”

“อื้ม ทำไม?”

“คือ แบบว่า เราจะต้องไปทานข้าวด้วยกันอีกเหรอครับ”

“แน่สิ ในเมื่อนายเป็นเลขาฉัน ไม่ว่าฉันไปไหนนายก็ต้องไปด้วย ไม่ใช่แค่การทานข้าวหรอกนะ แต่มันรวมไปถึงเวลาที่ฉันมีประชุมนอกสถานที่ หรือมีงานประชุมกับประธานบริษัทหรือหุ้นส่วนในภาคส่วนอื่น ๆ นายต้องไปกับฉันด้วย ทุกครั้ง”

คำว่าทุกครั้งของบอสเหมือนตั้งใจขีดเส้นใต้ เพราะน้ำเสียงคนพูดดังชัดเจนในโสตประสาทของผมเหลือเกิน ทุกครั้ง ทุกครั้ง ทุกครั้ง ให้ตายเถอะ นี่ผมกับเขาต้องเจอกันวันละกี่ชั่วโมงเนี่ย แค่เวลาทำงานผมก็อึดอัดจะแย่แล้ว หน้าที่เลขาอะไรนี่ผมขอไม่ทำแล้วได้ไหม อึดอัดเหลือเกิน

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น หรือนายมีปัญหาอะไรอีก”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Related chapter

  • บอสครับอย่าทำผม   บทที่ 8 บอสต้องพูดดี ๆ

    “ผมเป็นลูกน้องจะกล้ามีปัญหากับบอสได้ไงครับ เพียงแต่ผมไม่ชอบเข้าสังคมเท่าไหร่ เลยคิดว่าการจะต้องไปกับบอสทุกที่อาจจะทำได้ไม่ดี เผื่อบอสจะเอาเรื่องนี้ไปคิดแล้วหาคนมาแทนผมครับ”ความเงียบภายในห้องเกิดขึ้นอีกครั้ง ผมเองก็ได้แต่ยืนก้มหน้า แต่มันอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว เพราะหากปล่อยไว้ความรู้สึกของผมคงแย่ไปกว่านี้ ถ้าต้องกลับไปทำงาน“โดนบังคับให้กินผักแค่นี้ ถอดใจแล้วรึไง ป๊อดว่ะ”จากที่ยืนก้มหน้าผมถึงกับเงยหน้ามองบอสทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น จู่ ๆ มาว่าผมป๊อดได้ยังไง ทั้งที่ผมโดนบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำต่างหาก“ผมไม่ได้ถอดใจ แต่”“ไม่ถอดใจงั้นก็ไม่ต้องมีแต่ หลังจากนี้ห้ามมีข้อโต้แย้งอะไรอีก ฉันสั่งอะไรนายก็แค่ทำ ส่วนงานเรื่องติดตามทวงหนี้นายก็ยังต้องทำอยู่ เข้าใจรึเปล่า”สุดท้ายผมเลือกอะไรไม่ได้สินะ จะกลับไปทำตำแหน่งเดิมก็ไม่ได้ จะไม่ทำงานเลขาก็ไม่ได้ จะไม่กินผักก็ไม่ได้ บ้าบอชิบ“เข้าใจแล้วครับ”“บ่ายนี้ฉันขอรายงานลูกหนี้สีแดงทั้งหมดด้วย เรียงตามยอดหนี้สูงสุดไปถึงน้อยสุด ส่วนเคสไหนที่พอจะลดหย่อนได้หรือทำส่วนลดให้ลูกค้าได้ก็จัดการซะ สิ้นปีนี้ฉันต้องปรับโครงสร้างลูกหนี้ของบริษัทให้

    Последнее обновление : 2025-04-25
  • บอสครับอย่าทำผม   บทที่ 9 รู้จักกันมากขึ้น

    เย็นวันนี้ผมและบอสออกมาจากบริษัทพร้อมกัน และขึ้นรถไปด้วยกัน แน่นอนว่ามันเป็นจุดสนใจของสายตาทุกคู่ที่ได้เห็นเราสองคน ที่สำคัญคือบอสย้ายตัวเองมานั่งข้างคนขับ แทนที่จะนั่งด้านหลังอย่างเมื่อกลางวัน มันยิ่งกลายเป็นที่จับจ้องเข้าไปใหญ่“ทำไมพี่มานั่งข้างคนขับ”ผมถามขึ้นหลังจากเคลื่อนรถออกมาจากบริษัท จุดหมายเย็นนี้คือสวนสาธารณะแห่งหนึ่งใกล้ ๆ ที่พักของผม“พี่เป็นเจ้าของรถ จะนั่งตรงไหนก็ได้ไหม หื้ม”คนข้าง ๆ หันมามองหน้าผม ใบหน้าดูกวน ๆ ยังไงชอบกล ให้ตายเถอะ ตั้งแต่เขาเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเอง ดูเหมือนว่าท่าทีและการกระทำของเขาก็เปลี่ยนตามไปด้วย“ก็ใช่ แต่ผมเป็นเลขาพี่ คนในบริษัทจะมองพี่ไม่ดี”“ทำไม กลัวเค้าจะคิดว่าพี่กำลังจีบเลขาอยู่เหรอ ก็ให้เขาคิดไปสิ”“ปะ เปล่า แต่มันก็ เอ่อ”อยู่ดี ๆ ผมก็ใบ้กินขึ้นมาซะอย่างนั้น ยิ่งเขาจับจ้องสายตามาทางผมไม่ยอมละไปไหนผมก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก“เอาหน่า อย่าไปสนใจคนอื่นเลย ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็พอแล้ว”“ครับ”ผมตอบรับสั้น ๆ แล้วตั้งใจมองถนนเส้นยาวเบื้องหน้า ช่วงเลิกงานแบบนี้การจราจรบนท้องถนนมันช่างขัดใจยิ่งกว่าอะไรดีระหว่างที่กำลังรอสัญญาณไฟแดงเกือบสองนาที ผม

    Последнее обновление : 2025-04-25
  • บอสครับอย่าทำผม   บทที่ 10 ไปอยู่คอนโดไหม

    เมื่อเห็นแววตาของบอสเปลี่ยนไปผมก็ไม่คิดจะถามอะไรอีก เรื่องความสัมพันธ์ภายในครอบครัวคงไม่ใช่เรื่องที่เลขาอย่างผมต้องรู้ แต่สิ่งที่ผมทำได้คงเป็นการแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งบนบ่าของบอสมากกว่า“พี่วิน”“หื้ม”“หิวไหม ไปหาไรกินกันดีกว่า”“นึกอะไรถึงชวน”ใบหน้าของบอสเต็มไปด้วยความสงสัย“แถวบ้านผมมีตลาดเปิดใหม่อะ อยากไปเดินเล่นปะ ของกินก็มีของใช้ก็มี”“น่าสนใจ”“โอเค ผมถือว่านี่คือคำตอบละกัน”พูดจบผมก็ขับรถออกมาจากสวนสาธารณะทันที แล้วตรงไปยังตลาดใกล้บ้าน ที่จริง ๆ แล้ว ไม่ใช่ตลาดเปิดใหม่อะไรหรอก ผมแค่อยากพาพี่วินไปเปิดหูเปิดตาบ้าง เดาได้เลยว่าร้อยทั้งร้อยคนบ้างานแบบเขาคงไม่เคยมาเดินเที่ยวตลาดกลางคืนแน่ ๆใช้เวลาไม่นานเราสองคนก็มาถึงจุดหมาย ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่า บรรยากาศรอบตลาดประดับประดาไปด้วยโคมไฟสีส้ม อีกอย่างตอนนี้ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ลมหนาวที่พัดมากระทบผิวกายช่วงกลางคืนยิ่งทำให้ตลาดแห่งนี้น่าเดินมากขึ้น“พี่วินกินเตี๋ยวกันปะ”ผมหันไปถามบอสขณะที่เราทั้งคู่กำลังจะเดินเลยผ่านร้านก๋วยเตี๋ยวเรือร้านหนึ่ง“อื้ม เอาดิ”ถึงแม้หน้าตาเขาจะดูงง ๆ แต่ก็ตกปากรับคำ ผมเลยรีบลากแขนพี่วินเข้ามานั่งในร้านเ

    Последнее обновление : 2025-04-25
  • บอสครับอย่าทำผม   บทที่ 11 โจ๊กหมูและน้ำเต้าหู้

    เช้าวันต่อมา ผมมาถึงที่ทำงานในเวลาฉิวเฉียด นั่นก็คือแปดโมงสามสิบนาทีแบบเป๊ะ ๆ เนื่องจากวันนี้นาฬิกาปลุกดันไม่ปลุก ผมเลยตื่นสาย ตอนแรกก็กลัวแทบแย่ คิดว่าเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาคงจะเจอบอสนั่งหน้าเหวี่ยงอยู่แน่นอน เพราะเขาค่อนข้างซีเรียสเรื่องเวลา แต่กลายเป็นว่า ห้องทำงานว่างเปล่า ไม่มีบอสอยู่ในห้องเครื่องปรับอากาศไม่ได้ถูกเปิด ไฟในห้องปิดหมดทุกดวง โต๊ะทำงานของบอสยังอยู่ในสภาพเอกสารกองพะเนินเหมือนเมื่อวาน ราวกับว่าวันนี้ยังไม่มีใครย่างกรายเข้ามาที่นี่และระหว่างที่ผมกำลังมึน ๆ งง ๆ ป้าแม่บ้านของบริษัทก็เปิดประตูห้องทำงานเข้ามาพร้อมกับไม้กวาดและที่โกยขยะ“อ้าวน้องภัท เพิ่งมาเหรอจ๊ะ”ป้านวลเอ่ยทักทายด้วยใบหน้าแต้มรอยยิ้ม ก่อนจะเริ่มงานของตัวเอง“ครับป้า พอดีวันนี้ภัทตื่นสายนิดหน่อย บอสยังไม่มาเหรอครับ”“ป้ายังไม่เห็นนะ แต่มันน่าแปลก ปกติบอสจะมาก่อนใครแล้วก็ไม่เคยสาย นี่ก็เลยเวลาทำงานแล้วนะ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรรึเปล่า”จริง ๆ ไม่ใช่แค่ป้าที่คิดแบบนั้นหรอก ผมเองก็คิดเหมือนกันว่ามันน่าผิดสังเกต เมื่อคืนนี้ก่อนเราจะแยกกันบอสก็ยังดูปกติดีนี่นา ผมอดสงสัยไม่ได้ เลยรอให้ป้านวลทำความสะอาดห้องทำงานเ

    Последнее обновление : 2025-04-25
  • บอสครับอย่าทำผม   บทที่ 12 ภาพบอสเย็นชาเริ่มหายไป

    “พี่อยากรู้ไปทำไม”ผมเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม แต่ส่งประโยคคำถามกลับไปแทน แล้วขยับช้อนไปใกล้ปากของบอสมากขึ้น อีกฝ่ายเลยจำต้องเอาอาหารตรงหน้าเข้าปากไปซะก่อน“ก็ขอใช้สิทธิ์เจ้านายไม่ได้เหรอ”“ฟังดูไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย แล้วการที่ผมดีกับพี่มันไม่ดีรึไง อีกอย่างผมเป็นเลขา ผมก็ไม่อยากทำหน้าที่นี้บกพร่อง และที่สำคัญไปกว่านั้นคือ ผมเป็นต้นเหตุที่ทำให้พี่ท้องเสีย”“โอเค หน้าที่เลขา พี่เข้าใจแล้ว”บอสพูดจบก็แย่งช้อนไปจากมือผม แล้วตักโจ๊กกินเองแบบเดิม ผมไม่รู้ว่าจะต้องทำไงต่อเลยเอาตัวเองออกมาจากตรงนั้น ย้ายมานั่งยังมุมโซฟาใกล้ ๆ แล้วหยิบไอแพดประจำตัวมาเปิดดูเคสลูกค้าวันนี้รายชื่อสีแดงยังคงขึ้นแดงเถือกแทบทั้งหน้า ดูเหมือนว่าเคสลูกหนี้จะไม่หมดไปง่าย ๆ เพราะถึงจะปิดเคสเก่าไปได้ เคสใหม่ก็มีเพิ่มทุกวัน การจะช่วยบอสทำผลงานในช่วงสิ้นปีนี้จึงเป็นเรื่องที่หินพอสมควร“พี่วินครับ”“หื้ม”ผมเอ่ยเรียกอีกฝ่ายขณะที่สายตายังจับจ้องอยู่กับหน้าจอไอแพดเพราะเห็นความผิดปกติในบางอย่าง“พี่วินรู้จักลูกค้าที่ชื่อ มีชัย อัครไพศาลรึเปล่าครับ เขาเอาที่ดินมาจำนองกับทางเราไว้ แต่ไม่จ่ายค่างวดหลายเดือนแล้ว แปลกจังที่ผมเพิ่งเค

    Последнее обновление : 2025-04-25
  • บอสครับอย่าทำผม   บทที่ 13 เดี๋ยวพี่ทำเอง

    ช่วงเช้าวันนี้ผมอยู่เป็นเพื่อนบอสหลายชั่วโมง จนช่วงบ่ายก็ได้เวลาไปเก็บเคสลูกค้า พยายามทำเวลาเพื่อปิดเคสให้ได้มากที่สุด และจนถึงห้าโมงเย็นผมก็ปิดจบไปได้ห้าเคสและเนื่องจากวันนี้ผมทำงานเลยเวลาแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องกลับเข้าบริษัท เพราะหลังจากห้าโมงพนักงานก็กลับกันหมดแล้ว แต่แน่นอนว่าผมยังต้องทำรายงานการติดตามลูกค้าส่งบอสเช่นเคยผมขับรถมอเตอร์ไซค์ออกมาจากบ้านลูกค้าคนสุดท้ายแล้วมุ่งตรงไปยังทางกลับบ้าน ระหว่างทางแวะซื้ออาหารตามสั่งเป็นข้าวผัดทะเลง่าย ๆ เพื่อเอากลับไปทานที่บ้านแต่เมื่อมาถึงบ้านผมก็เห็นว่าบอสมายืนอยู่ที่หน้าประตูรั้ว เขามาที่นี่ทำไมกันล่ะเนี่ย มันไม่ใช่ที่ที่เขาควรจะเอาตัวเองมาอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ“พี่ออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ”ผมดับเครื่องรถมอเตอร์ไซค์ ถอดหมวกกันน็อค เสยผมที่ยุ่งเหยิงสองสามทีแล้วมองหน้าบอสอย่างตั้งใจรอฟังคำตอบ“ออกแล้วสิ ถ้าไม่ออกจะมาอยู่ตรงนี้ได้ไง หรือคิดว่าพี่หนีมา”“หายดีแล้วรึไง เมื่อเช้าพี่ยังดูหน้าซีด ๆ อยู่เลย”“หายแล้วครับ”เขาตอบสั้น ๆ แต่กลับเดินเข้ามาใกล้ผมมากกว่าเดิม โน้มใบหน้ามาใกล้ ใช้สายตาคู่เดิมแบบเดิมที่พยายามจะสำรวจทุกอณูบนใบหน้าของผมและวินาที

    Последнее обновление : 2025-04-25
  • บอสครับอย่าทำผม   บทที่ 14 คืนที่ไฟดับ

    หลังจากข้าวสวยหุงสุกพร้อมทาน ไข่เจียวหอมแดงก็ตามมาติด ๆ ผมเอาจานข้าวสองใบและช้อนส้อมสองคู่มาจัดโต๊ะทานข้าวหน้าโซฟา ส่วนพี่วินก็ยกจานอาหารตามมาข้าวผัดทะเลที่ซื้อมาจากร้านอาหารตามสั่งถูกเอามาผัดใหม่เพื่ออุ่นร้อน ผมแบ่งให้พี่วินลองชิมครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งอยู่ในจานผม ส่วนไข่เจียวหอมแดงก็ถือเป็นกับข้าวของมื้อนี้ไปโดยปริยายและไม่น่าเชื่อว่าหลังจากพี่วินชิมข้าวผัดไปหมดแล้ว เขาตักข้าวสวยมาทานเป็นจานที่สอง เขาดูมีความสุขกับอาหารมื้อนี้มากกว่าตอนที่เราไปทานร้านโปรดของเขาเสียอีก“ไข่เจียวฝีมือตัวเองมันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอครับ”ผมอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว“ไม่ได้อร่อยขนาดนั้นหรอก แต่คงเพราะได้กินกับภัทมากกว่า”“เอ่อ ครับ”ไม่รู้ว่าต้องตอบอะไรกลับไปในประโยคเมื่อครู่ ผมเลยพยักหน้าตอบรับสั้น ๆ แล้วรีบจัดการอาหารในจานตัวเองต่อ ระหว่างนั้นบทสนทนาระหว่างเราก็ยังดำเนินไปเรื่อย ๆ ดูเหมือนพี่วินจะคุยเก่งกว่าครั้งแรกที่เราเจอกัน เขากลายเป็นอีกคนไปเลยจริง ๆ และผมก็ชอบพี่วินในมุมนี้มากกว่ามุมที่เป็นบอสวินน้ำแข็งเป็นไหน ๆ“พ่อแม่ภัทล่ะ อยู่ต่างจังหวัดเหรอ”“ครับ พ่อกับแม่อยู่ต่างจังหวัด ตั้งแต่เรียนจบแล้ว

    Последнее обновление : 2025-04-25
  • บอสครับอย่าทำผม   คืนที่ 15 พี่ชอบภัท

    ผมไม่ได้จับเวลาว่าพี่วินใช้เวลาในห้องน้ำกี่นาที ที่รู้คือนานกว่าผมมาก กว่าเขาจะออกมาจากห้องน้ำเสียงฝนด้านนอกก็เริ่มเบาบางลงแล้วกลิ่นสบู่ที่คุ้นเคยลอยฟุ้งมาแต่ไกล ก่อนที่ร่างพี่วินจะมาหยุดอยู่ข้างเตียง เขาก้มหน้ามองผมที่นอนอยู่ชิดขอบเตียง เส้นผมเปียกหมาด ๆ กับแผ่นอกกว้างที่เห็นกล้ามเนื้อชัดเจน และลอนซิกซ์แพ็กที่หน้าท้องของเขามันทำให้หัวใจผมเต้นรัวขึ้นมาอีกครั้ง และดูเหมือนว่าครั้งนี้มันจะเต้นแรงกว่าทุกครั้งเลย“พะ พี่ ไม่ใส่ชุดนอนเหรอครับ”“ไม่เอาอะ ไฟดับ ร้อน ใส่แค่ผ้าขนหนูผืนเดียวนี่แหละ”พูดจบพี่วินก็เดินอ้อมไปทางปลายเตียง แล้วเดินมานั่งลงบนพื้นที่ว่างบนเตียงอีกด้านแผ่นหลังกว้างเอนพิงหัวเตียง แขนข้างหนึ่งของเขาตั้งวางไว้บนขอบเตียง เสียงฝนกระทบหลังคายังคงดังเบา ๆ ให้ได้ยิน แสงสีส้มสลัวจากเปลวเทียนหลายเล่มในห้องพอจะเป็นแสงสว่างให้เราสองคนได้เห็นหน้ากันได้ชัด ๆและตอนนี้หัวใจผมเต้นแรงเหลือเกิน รู้สึกว่ามันแทบจะหลุดออกมาแล้วกลิ่นสบู่บนตัวคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ ยังคงส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ จนผมรู้สึกดีไม่น้อย ตั้งแต่ใช้สบู่กลิ่นมะลิมาผมไม่เคยรู้สึกว่าครั้งไหนมันจะหอมได้เท่าครั้งนี้เลย

    Последнее обновление : 2025-04-25

Latest chapter

  • บอสครับอย่าทำผม   ตอนพิเศษ (3) พี่ทำเอง (nc)

    ร่างกายของผมถูกถอดเสื้อผ้าออกไปอย่างรวดเร็วสกิลด้านนี้ของพี่วินช่ำชองมากขึ้นทุกวัน ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีผมก็เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า เสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังกว่าทุกครั้ง เวลาพี่วินเมาเขาดูเหมือนคนหื่นกระหายที่ไม่เคยทำเรื่องแบบนี้เลย ทั้งที่ความจริงแล้วเขาช่ำชองเป็นที่สุดและครั้งนี้เขาก็เริ่มต้นด้วยการ หยิบเจลหล่อลื่นออกมาจากลิ้นชักใต้โต๊ะเครื่องแป้งแล้วเดินมุ่งมาหาผมที่นอนหงายอยู่บนเตียงท่าทีคลานเข่าเข้ามาหาก่อนจะคร่อมร่างผมไว้ไม่ต่างจากเสือร้ายที่กำลังจะล่าเหยื่อ สายตาของเขามองผมราวกับว่าสามารถกลืนผมลงไปได้ทั้งร่าง และไม่บ่อยนักที่ผมจะได้เห็นเขาในมุมนี้“คืนนี้ภัทน่าเอากว่าทุกคืนเลย รู้ตัวไหมครับ”เขาก้มลงมากระซิบข้างหูผมเบา ๆ ก่อนจะใช้ปลายลิ้นลากไล้ตั้งแต่ซอกคอของผมลงมาตามลำคอ แล้วกลับไปส่งมอบรสจูบแสนหวานอย่างช้า ๆเราจูบกันเนิ่นนานและค่อย ๆ เพิ่มระดับความเร่าร้อนมากขึ้น สอดลิ้นแลกเปลี่ยนความหวานในโพรงปากของกันและกันอย่างโหยหา ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จาง ๆ ที่ยังอยู่ในตัวทำให้ความต้องการของผมถูกปลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้ผมรู้สึกปวดหน่วงกลางกายขึ้นมาในทันที“พะ พี่วิน”ผมเอื้อมม

  • บอสครับอย่าทำผม   ตอนพิเศษ (2) คนเมามันน่าเอา

    ความสัมพันธ์ของผมกับพี่วินยังคงเป็นไปด้วยดีถึงแม้เราจะมีงอนกันบ้างโกรธกันบ้าง แต่ผมคิดว่ามันคือความธรรมดาของชีวิตคู่แหละครับ และสุดท้ายเราสองคนก็รู้ดีว่า ต่อให้จะทะเลาะกันขนาดไหนเราไม่มีวันปล่อยมือกันไปแน่นอน และเราก็จะกลับมาคุยดีกันเหมือนเดิมภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง เพราะถึงยังไงก็ต้องทำงานด้วยกันอยู่แล้วอย่างเช่นวันนี้ที่กำลังมีคนหน้าบึ้งอีกแล้ว เหตุเพราะเห็นผมไปสอนงานให้น้องใหม่ที่เพิ่งมาทำงานวันนี้วันแรก“ปั้นหน้ายักษ์นาน ๆ ระวังหน้าเหี่ยว เดี๋ยวแก่เร็วนะครับ”ผมอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวแล้วเดินไปโอบล้อมรอบคอพี่วินเอาไว้จากด้านหลัง“พี่ไม่กลัวแก่ครับ แต่พี่ไม่ชอบให้ภัทไปใกล้ใคร ไปดีกับคนโน้นคนนี้เดี๋ยวก็มีคนมาชอบภัทอีก”“โห คิดไปโน่น ที่ผ่านมามีใครได้เข้าใกล้ภัทบ้างล่ะ แค่มาเฉียดพี่ก็ขู่ฟ่อ ๆ แล้ว”“ภัท พี่ไม่ใช่หมา !”ใบหน้าเง้างอนชัดเจนยิ่งกว่าเดิม พี่วินกอดอกแน่น หายใจฟึดฟัดเหมือนเด็กเอาแต่ใจที่โดนแย่งของเล่น ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนนิสัยของเขาก็ไม่เคยเปลี่ยน“โอ๋ ๆ ภัทไม่ได้ว่าพี่เป็นหมาสักหน่อย แค่จะบอกว่าพี่หวงภัทขนาดนี้ ใครจะกล้ามายุ่งกับภัทครับ และภัทก็ไม่มีทางไปยุ่งกับใครแน่น

  • บอสครับอย่าทำผม   ตอนพิเศษ (1) คนนี้ของผม

    “เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหม”พี่วินหันมาถามขณะที่ผมกำลังจะเคลื่อนรถออกจากบริษัท วันนี้เราสองคนต้องไปต่างจังหวัดเนื่องจากมีสาขาเปิดใหม่พี่วินเลยรับหน้าที่ไปดูแลการเปิดสาขาใหม่วันแรก โดยวันนี้เราจะลงใต้ไปจังหวัดชุมพรด้วยกัน“ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ ทั้งเอกสารแล้วก็กระเป๋าเสื้อผ้า”“เยี่ยมมาก เป็นทั้งเลขาเป็นทั้งแฟน ทำทุกอย่างโดยไม่บกพร่อง ไตรมาสหน้าพี่จะปรับเงินเดือนเป็นห้าแสนดีไหม”“หึ เว่อร์มาก”ผมหลุดขำออกมา แต่เมื่อหันไปมองหน้าพี่วิน ผมรู้ว่าเขาคิดจริงและคงทำจริงได้ไม่ยาก เห็นแบบนั้นเลยต้องเอ่ยห้ามไว้ก่อน“แค่เดือนละแสนห้าผมก็เกรงใจคนอื่นจะแย่ ถ้าปรับเป็นเดือนละห้าแสนพ่อพี่คงเรียกผมไปคุยแน่”“เขาไม่เรียกหรอก เขาโอนกรรมสิทธิ์สาขาสามให้พี่เต็มตัวแล้ว”“ถามจริง”ผมแทบไม่เชื่อหูที่ได้ยินข่าวดีสุด ๆ ในวันนี้ แต่จะว่าไปก็คงไม่แปลกหรอก เพราะที่ผ่านมาพี่วินก็ตั้งใจและทุ่มเทกับสาขาสามเป็นอย่างมาก นับตั้งแต่พี่วินเข้าไปดูแล ผลประกอบการก็ดีขึ้นและเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ อีกทั้งลูกค้ายังบอกต่อและเอ่ยคำชมไม่หยุดหย่อนถึงการบริการและความเอาใจใส่ของพนักงาน ส่วนเรื่องมีตติ้งยิ่งไม่ต้องพูดถึง ในทุกเดือนพ

  • บอสครับอย่าทำผม   บทที่ 35 ผมรักพี่นะ

    “พี่วินจะเอาชุดพวกนี้ไปทั้งหมดจริง ๆ เหรอครับ”ผมหันไปถามคนที่นอนสบายใจเฉิบอยู่บนเตียง ตอนนี้เราสองคนกำลังจัดกระเป๋าเตรียมไปมีตติ้งภาคเหนือ แต่ถ้าจะพูดให้ถูกต้องพูดว่าเป็นผมคนเดียวมากกว่าที่กำลังจัดกระเป๋าทั้งของผมและของพี่วิน ส่วนอีกฝ่ายน่ะ เอาแต่นอนมองผมทำโน่นทำนี่ เอามือเท้าคาง กลิ้งตัวไปมาบนเตียงอย่างอารมณ์ดี“ใช่แล้ว เอาไปหมดนั่นเลย รวมสกินแคร์ในขวดเล็ก ๆ ที่พี่เตรียมไว้บนโต๊ะหน้ากระจกด้วยครับ”ผมหันไปมองสกินแคร์ที่พี่วินบอกก็ได้แต่ส่ายหน้า นี่เขาลืมไปรึเปล่าว่าเราไปแค่ไม่กี่วัน เขาเอาทุกอย่างไปหมดราวกับจะย้ายบ้านยังไงอย่างนั้น“แล้วเสื้อคู่ กางเกงคู่ พี่จะเอาไปทุกชุดเลยเหรอ”“ครับ ทุกชุดเลย ของภัทก็ด้วย เราจะได้ใส่เหมือนกันไง”“เอาจริงดิ?”“อื้ม ตามนั้น”พี่วินยักคิ้วยียวน เขายังคงนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง มองหน้าผมเป็นครั้งคราว รอยยิ้มบนใบหน้าเกิดขึ้นแทบตลอดเวลาที่ได้ดูผมจัดกระเป๋าให้เขาและเตรียมข้าวของทุกอย่างที่จำเป็นให้ไม่แน่ใจเหมือนกันว่านอกจากหน้าที่เลขาและคนรักแล้ว ตอนนี้ผมพ่วงหน้าที่แม่บ้านไปอีกตำแหน่งด้วยรึเปล่า แต่ไม่ว่าจะหน้าที่ไหนผมก็เต็มใจครับ เพราะผมรักเขา รักมากที

  • บอสครับอย่าทำผม   บทที่ 34 มีคนงองก็ต้องง้อ

    ผมกับภัทเป็นแฟนกันครับ แจ้งให้ทราบ เผื่อใครยังไม่ทราบ ถ้าทราบแล้วก็อยากให้ทราบอีก“พี่วิน พี่ส่งข้อความอะไรไปในไลน์กลุ่มพนักงานเนี่ย”ผมเอ่ยถามหลังจากที่เห็นข้อความแจ้งเตือนในกลุ่มไลน์พนักงาน และตอนนี้เราสองคนกำลังทานมื้อเที่ยง ก่อนจะกลับไปบริษัท“เปิดตัวไงครับ พี่อยากทำอะไรแบบนี้มาตั้งนานแล้ว”“แบบนี้?”“อื้ม ใช่ พี่อยากประกาศให้โลกรู้ อยากบอกทุกคนว่าภัทเป็นแฟนพี่ ในที่สุดก็ได้ทำตามใจสักที”“ต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ กรุปไลน์บริษัทมีพนักงานตั้งเยอะแยะนะพี่ อีกอย่าง วันก่อนพี่ก็บอกพนักงานทุกคนไปแล้วรอบนึงนี่นา”“แล้ว?”คนตรงหน้ามองผมด้วยสีหน้ายียวนกวนบาทาเป็นอย่างมาก หากไม่ติดว่าผมรักเขามากผมอยากจะเอื้อมมือไปเขกกบาลเขาสักทีเดี๋ยวนี้เลย“ก็ไม่แล้วยังไงหรอก ผมแค่ไม่ชิน แต่ถ้าพี่สบายใจที่จะประกาศเรื่องของเรากับใคร ๆ ก็แล้วแต่พี่ครับ”พูดจบผมก็ก้มหน้ากินข้าวต่อ ส่วนอีกฝ่ายก็นั่งหัวเราะชอบใจ ไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้พี่วินจะมีท่าทีหรือการกระทำอะไรแปลก ๆ ตามมาอีกรึเปล่า เพราะเขาดูมีความสุขซะเหลือเกินที่เราสองคนไม่ต้องปิดบังสถานะอีกต่อไปแล้วและหลังจากที่ผมกับพี่วินกลับมาบริษัท ทุกอย่างก็เป็นไ

  • บอสครับอย่าทำผม   บทที่ 33 มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้รึเปล่า

    พ่อของพี่วินสั่งให้ทุกคนออกไปจากห้องประชุม แม้แต่พี่วินเองก็ตาม แม้ว่าเขาจะพยายามขออยู่ข้าง ๆ ผม แต่พ่อเขาก็ไม่ยอม ดูเหมือนว่าเรื่องที่เขาอยากคุยกับผมจะเป็นเรื่องซีเรียสขนาดหนัก ถึงขั้นไม่ยอมให้ใครอยู่ในห้องเลย สุดท้ายพี่วินเลยต้องจำยอมออกจากห้องไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ตอนนี้เลยมีแค่ผมและผู้ก่อตั้งองค์กรอยู่ในห้องประชุมกว้างขวาง ทั้งห้องเงียบสนิท แม้แต่เสียงของเครื่องปรับอากาศยังไม่มีให้ได้ยิน หัวใจของผมเต้นเร็วและแรงจนแทบจะหลุดออกมาอยู่แล้ว เดาไม่ออกเลยว่าเขามีเรื่องสำคัญอะไรจะคุยกับผมผมที่เป็นแค่พนักงานธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น“ฉันติดตามการทำงานของเธออยู่ตลอดนะ เป็นพนักงานที่อายุงานน้อยที่สุดในบริษัท แต่กลับทำผลงานได้ดีเยี่ยม อีกทั้งยังได้รับคำชมจากลูกค้าหลายคนเรื่องของการบริการ ที่ฉันรู้เพราะคำชมพวกนั้นส่งตรงมายังเว็บเพจของบริษัทที่ฉันคอยดูอยู่ตลอด”ผมได้แต่ก้มหน้านิ่ง สมองกำลังประมวลว่าเขากำลังเอ่ยชมผมอยู่รึเปล่า ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนสมองเบลอและอ๊องมาก อาจเพราะตื่นเต้นที่เขาเรียกคุยส่วนตัว และผมก็ฟังอะไรแทบไม่รู้เรื่องเลย“ขอบใจเธอมากที่มาช่วยงานวิน แต่มีเรื่องนึงที่ฉันอยากรู้”“ครับท

  • บอสครับอย่าทำผม   บทที่ 32 ประชุมพร้อมหน้า

    เวลาผ่านมาจนถึงวันรายงานผลประกอบการ ซึ่งทุก ๆ สามเดือนพี่วินจะต้องไปประชุมที่บริษัทใหญ่กับน้องชายอีกสองคนเพื่อบอกกล่าวผลงานของสาขาแก่ประธานบริษัทแน่นอนว่าสองเดือนที่ผ่านมาผลงานของบริษัทเราไม่ดีเท่าไหร่นัก มาทำผลงานได้ดีในช่วงเดือนที่สาม และเป็นผลงานที่ดีที่สุดหากเทียบกับผลงานทั้งปีผมไม่รู้ว่าผลงานเดือนสุดท้ายของสาขาจะช่วยให้พี่วินไม่โดนดุได้มากน้อยแค่ไหน วันนี้พนักงานทุกคนต่างพร้อมใจกันส่งกำลังใจให้พี่วินอย่างล้นหลาม ส่วนผมเองก็ติดตามพี่วินมายังบริษัทใหญ่ เพื่อคอยเป็นกำลังใจให้เขาอยู่ข้าง ๆ“ภัทไปนั่งเล่นที่ห้องเครื่องดื่มก่อนนะครับ พี่คงใช้เวลาไม่นาน”พี่วินหันมาบอกผมขณะที่เราสองคนมาหยุดอยู่หน้าห้องประชุมขนาดใหญ่“ภัทอยากเข้าไปด้วย ภัทไม่อยากให้พี่ไปเจอสถานการณ์แย่ ๆ คนเดียว อย่างน้อยก็ในฐานะเลขานะครับ”“เอางั้นเหรอ”พี่วินมองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแปลกใจ จริงๆ เรื่องนี้เราคุยกันมาก่อนแล้ว และพี่วินก็ไม่อยากให้ผมไปเผชิญหน้ากับพ่อของเขาเท่าไหร่ และทุกครั้งพี่วินก็จะเข้าไปรายงานผลงานทุกสามเดือนเพียงคนเดียว แต่ครั้งนี้ผมอยากไปกับเขาด้วย ไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นผมก็อยากไปอยู่

  • บอสครับอย่าทำผม   บทที่ 31 ผมมีเรื่องสำคัญจะแจ้ง

    “ก่อนแยกย้ายกันกลับบ้านวันนี้ ผมขอเวลาทุกคนสักสิบนาทีนะครับ มีเรื่องอยากจะแจ้ง”หลังจากกลับเข้ามาในบริษัทผมก็เห็นว่าพี่ ๆ พนักงานหลายคนเคลียร์งานกันเรียบร้อยแล้ว หลังจากพี่ดารายงานเรื่องยอดสินเชื่อที่ทะลุเป้าไปแล้วทุกตัวพี่วินก็ยิ้มหน้าบานในทันทีตอนแรกผมคิดว่าทุกอย่างจบแค่นั้น แต่หลังจากที่ทุกคนยินดีกับเรื่องยอดต่าง ๆ กันจนพอใจ พี่วินก็เอ่ยบางอย่างขึ้นจนทำให้ห้องประชุมทั้งห้องเงียบสนิทลงอีกครั้งแน่นอนว่าผมเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะพูดอะไร เรื่องนี้เราไม่ได้คุยกันมาก่อน“ก่อนอื่น ผมขอบคุณทุกคนมากที่ร่วมแรงร่วมใจกันทำยอดให้สาขาจนทะลุเป้า ผมรู้ว่าอาทิตย์ที่ผ่านมาทุกคนทำงานกันหนักมาก ทั้งออกไปทำตลาด หาลูกค้า ทำสื่อโซเชียล ผมอาจจะไม่ได้มาคุยกับพวกคุณบ่อย ๆ แต่ผมก็ตามดูอยู่ตลอด ขอบคุณสำหรับการร่วมมือกันครั้งนี้ครับ แล้วก็ตามสัญญา เรื่องงานมีตติ้ง หลายคนอาจจะทราบแล้วว่าเราจะเปลี่ยนแพลนจากหัวหินเป็นภาคเหนือ ผมอยากให้ทุกคนได้ไปพักผ่อนกันอย่างเต็มที่โดยครั้งนี้ค่าที่พักและค่าเดินทางผมจะจัดการให้เอง”“หู้ยยยย”เสียงฮือฮาดังตามมาทันทีหลังจากพี่ ๆ พนักงานหลายคนได้ยินแบบนั้น ทุกคนต่างพร้อมใจกันปรบมือเกร

  • บอสครับอย่าทำผม   บทที่ 30 ภัทต้องเป็นของพี่คนเดียว

    “แต่งตัวเหมือนกันไปแบบนี้ มีหวังพนักงานในบริษัทรู้แน่ ๆ ว่าเราเป็นแฟนกัน”ผมมองตัวเองในกระจกโดยที่มีพี่วินยืนอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้เราสองคนลองชุดในห้องลองเสื้อผ้าด้วยกัน และชุดที่พี่วินเลือกก็เป็นเสื้อคู่ลายเดียวกันและกางเกงยีนแบบเดียวกัน ไหนจะหมวก แว่นตา และอะไรอีกหลายอย่างที่ตั้งใจซื้อเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเขานึกยังไง ถึงอยากจะแต่งตัวเหมือนกันไปมีตติ้ง“รู้ก็ดีสิครับ พี่เองก็ขี้เกียจปิดแล้วเหมือนกัน”พี่วินสวมกอดผมจากด้านหลัง ขโมยหอมแก้มผมไปอีกหนึ่งที“พี่ก็รู้ดีเรื่องกฎบริษัท นี่กะจะทิ้งทวนแล้วทำอะไรแบบสุดโต่งไปเลยงั้นเหรอ”“อื้ม ใช่ เพราะพี่ไม่อยากปิดบังใครอีกแล้ว”“พี่ไม่คิดจะอยู่ต่อที่นี่จริง ๆ เหรอครับ ภัทอยากให้พี่อยู่นะ พนักงานทุกคนก็รักพี่ ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าพี่เหมาะจะเป็นบอสที่นี่มากที่สุดแล้ว”“พูดแบบนี้มีแผนเหรอ นี่กำลังโน้มน้าวพี่ให้เปลี่ยนใจใช่ไหม”“ว๊า รู้ทันซะและ นี่ผมกำลังคิดว่าจะให้พวกพี่ ๆ เขาไปประท้วงบริษัทพ่อพี่อยู่นะเนี่ย”“หึ”“ทำไมครับ หัวเราะหึในลำคอนี่มันหมายความว่ายังไง”ผมเอียงหน้าถามคนด้านหลังที่สองมือยังคงโอบเอวผมไว้ไม่ยอมปล่อย“จะงัดกับพ่อพี่รึไง ต

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status