Mag-log inเรื่องราวของรุ่นพี่รุ่นน้องคณะเดียวกันที่บังเอิญได้รู้จักกันจากการตามหาพี่รหัส โฮปรุ่นพี่ขี้เก๊กหน้าเหวี่ยงและดูดุสุดๆที่จู่ๆต้องมาเป็นพี่รหัสให้รุ่นน้องคนนึงแทนเพื่อนตัวเอง แล้วดันไปตกหลุมรักรุ่นน้อง
view more第1章
「サミュエル……ノーラが、ノーラが消えたの。新婦控室にノーラがいないのよ」
サミュエルはゆっくりと体を振り返らせた。控室の入り口に立つ中年女性を、その瞳でじっと見つめる。青ざめた顔で肩を上下させて息を荒げているその女性は、アリス叔母さん——これから妻になるはずだったノーラの母親であり、彼の義理の母となる人物だった。
「どういうことですか、叔母さん」サミュエルの声は掠れていた。「冗談でしょう? ノーラが結婚式当日に逃げ出すなんて、そんなわけがない」
アリス叔母さんは一瞬目を閉じた。両手がドレスを強く握りしめる。「冗談なんかじゃないわ、サミュエル。ノーラは控室にいないの。あちこち探したけれど、どこにもいないのよ。携帯電話すら置いていってしまって……」
サミュエルは絶句した。喉がキュッと締め付けられる。あまりにも強烈な一撃だった。屋外にはすべてのメディアが待機している。名だたる実業家、役員、そして親族一同。誰もがサミュエルとノーラの結婚を見届けるために集まっていたのだ。
「どうしてノーラは行ってしまったんだ? 僕に泥を塗るなんて」サミュエルはついに口を開いた。彼の顎に力が入る。「ノーラが僕にこんなことをするなんて、信じられない」
アリス叔母さんはサミュエルを深く見つめた。「私だって信じられないわ。でも、今はノーラのことを話し合っている場合じゃないの。家族の体面のために、何か手を打たなければ」
サミュエルは黙り込んだ。強烈な怒りが込み上げていた。両手は固く握りしめられ、呼吸は荒くなっていた。
間もなく、ドアがギーッと静かに開いた。レベッカが現れた。「あの……何かあったのですか、叔母さん? どうして私をここに呼んだのですか?」
アリス叔母さんはレベッカを見た。「あなたが、ノーラの代わりになってくれないかしら?」
「え……なんですって?」レベッカは信じられないといった様子で目を見開いた。「私がノーラの代わりをするんですか? 叔母さん、どういう意味ですか?」
「ノーラは逃げ出したの。私たちにはもう選択肢がないのよ」アリス叔母さんはきっぱりと言い放った。「式はすでに準備されている。ウィルソン家の人々も来ているわ。もしこのニュースがメディアに漏れたら、ウィルソン家の名誉もノーラの評判も台無しになってしまうのよ、レベッカ」
「でも……私にはできません、叔母さん」レベッカはささやいた。「私がノーラの代わりに花嫁になるなんて、そんなことできるわけが……」
「レベッカ、お願いだから」アリス叔母さんは一歩歩み寄り、すがるような表情でレベッカを見つめた。
レベッカはサミュエルに視線を向けた。男は立ち尽くしていた。その眼光は鋭いものの、どこか虚ろだった。突きつけられた残酷な現実を、頭の中で必死に消化しようとしているかのようだった。
「私の一方的な決定では決められません」レベッカの声は消え入りそうだった。「サミュエル様はどう思われるのですか? 私が花嫁になることに同意されるのですか?」
サミュエルは大きくため息をつき、歩み寄ってきた。その視線は突き刺すように鋭く、顔には何の感情も浮かんでいなかった。
「これがウィルソンの名誉を守る唯一の方法だというのなら……」彼は冷ややかに言った。「君を花嫁にする以外に道はないな」
レベッカはうつむいた。心臓が激しく脈打っていた。
「……分かりました」彼女は静かに答えた。
サミュエルは背を向け、拳を固く握りしめた。
「彼女にウェディングドレスを着せてくれ」彼は衣装係に命じた。「それから、誰が花嫁か分からないように顔をしっかり覆うんだ。花嫁がノーラではなくレベッカだと、誰にも気づかせてはならない」
「かしこまりました、サミュエル様」
そして彼はもう一度レベッカを見つめた。怒り、失望、そして氷のような冷たさが入り混じった、読めない眼差しだった。
「君は僕が望んだ花嫁ではない」彼は淡々と言い放った。「だから、僕の妻になれるなどと絶対に夢見るな」
その言葉は胸に突き刺さったが、レベッカはただうつむくことしかできなかった。自分がただの身代わりに過ぎないことは、重々承知していた。
「はい、サミュエル様」
結婚式が終わると、サミュエルはレベッカを自身の豪華なマンションへと連れて行った。
玄関に到着すると、使用人の一人が頭を下げた。「お帰りなさいませ、若様。おいでをお待ちしておりまし——」
サミュエルはすぐに言葉を遮った。「客間を用意しろ」
使用人は困惑した。「あの、若様、どなたのお部屋でしょうか? もしかして、そちらの——」
「そうだ、僕の隣に立っている女性の部屋だ! 早くしろ」サミュエルはまくし立てた。
レベッカは何も言わずにサミュエルの後に続いた。
すると、サミュエルは振り返った。「絶対に自分をウィルソン夫人と名乗るな。オフィスでは、君は今まで通り僕の秘書だ。このことは秘密にしなければならない」
レベッカはうなずいた。「承知いたしました、サミュエル様」
「忘れるな、これ以上を期待してはならない」サミュエルは顔を近づけた。「夢を見るな。僕はノーラを見つけ出す。ノーラが戻ったら、君とは離婚する」
レベッカは彼を見つめた。「私は何も期待してなどおりません、サミュエル様。アリス叔母さんのお願いに従っただけです」
サミュエルは一瞬黙り込み、それから背を向けて歩き去り、レベッカだけを取り残した。レベッカは、今や法律上も宗教上も自分の夫でありながら、自分を妻と認める気などさらさらない男の背中を見つめていた。
心の中で、彼女は静かに呟くことしかできなかった。「私はただの身代わり。それは分かってる。でも、少しは望んでもいいんじゃないかしら? もし彼が、あの時——だったのが私だと知っていたなら」レベッカはウェディングドレスを強く握りしめ、涙を溢れさせた。
จูบอันแสนเร่าร้อนและดูดดื่มมันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว มือหนาค่อยๆ ขยับสอดเข้าใต้เสื้อของคนตัวเล็กที่นอนอยู่ใต้ล่าง มือค่อยๆ ขยับเขยื้อนร่ายยาวขึ้นไปจนถึงช่วงเนินอกจนเผลอโดนจุดไวต่อความรู้สึกของฟินขึ้นมาทำเอาฟินเริ่มมีอารมณ์ร่วมกับโฮปขึ้นมามากขึ้นอีก“อื้อออ!” เสียงควรครางจากฟินเริ่มมาหลังจากได้รับการจับสัมผัสผ่านมือของโฮปตรงช่วงอก เมื่อโฮปรู้แล้วว่าจุดนี้ทำให้ฟินรู้สึกแบบนั้นไปด้วยโฮปก็ยิ่งสัมผัสจุดนั้นตรงช่วงอกสักพักหนึ่งแล้วค่อยๆ เลื่อนเปลี่ยนจุดลงมาที่บริเวณหัวกางเกง มือของโฮปเริ่มการสอดเข้าไปใต้กางเกงอย่างง่ายดาย“โอ๊ะ! พี่โฮปเดี๋ยวก่อนครับ” แต่ทันใดนั้นเองฟินก็จับมือของโฮปข้างที่ได้สอดเข้าไปใต้กางเกงไว้แน่นเพื่อเป็นการสั่งหยุด ถึงแม้ฟินจะเริ่มเคลิ้มไปกับโฮปแล้วแต่ทว่าตอนนี้ฟินเหมือนกำลังจะพยายามดึงสติตัวเองกลับมาได้แล้วคนร่างบางเล็กอย่างฟินที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่ใต้ล่างเหมือนจะหายใจไม่ทั่วท้องอาจจะเกิดจากการตื่นตกใจกลัวกับความรู้สึกที่มันกำลังนำไปสู่เรื่องการมีเซ็กส์ เขาจึงรีบหยุดมันเสียก่อนที่มันจะเกิดขึ้น“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” โฮปพูดพลางถอดมือออกจากด้านในกางเกงของฟิน“เอ่อคือ! เปล
ในช่วงเวลาหลังทานมื้อเย็นเสร็จ ทุกคนนั่งทานของหวานกันต่อพร้อมกับดูหนังด้วยกัน แต่สักพักไม่นานเหมือนว่าฟินอาจจะลำไส้แปรปรวนนิดหน่อยเมื่อได้พบเจอกับของหวานและผลไม้“พี่โฮปครับ” ฟินขยับตัวเข้ามากระซิบข้างหูผมเบาๆ“ฮึ! ว่าไงครับ”“ผมขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะครับ ห้องน้ำไปทางไหนครับ”“เดี๋ยวพี่พาไป” พูดจบปุ๊บโฮปก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับฟินทันที“จะไปไหนกันลูก”“จะพาน้องไปเข้าห้องน้ำครับ”“อ๋อโอเคจ๊ะ”โฮปพาฟินเดินมาเข้าห้องน้ำ โดยที่โฮปยังยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าประตูห้องน้ำยังไม่ไปไหนปุ้งปั้งๆๆ~ 💩“…!!” โฮปที่อยู่ด้านหน้าประตูห้องน้ำก็ทำหน้าที่อยู่แบบนิ่งๆ เงียบๆ แม้จะได้ยินเสียงอะไรก็ตามก๊องแก๊ง~แต่มือของโฮปกับไปของอะไรสักอย่างที่อยู่ตรงด้านหน้าประตูห้องน้ำจนเกิดเสียงของล้มลง“พี่โฮป พี่โฮปยังอยู่เหรอครับ” เมื่อฟินได้ยินเสียงดังก๊องแก๊งด้านนอกห้องน้ำก็เลยเรียกโฮปถามดู“ครับบบ!”“อ้าวแล้วเมื่อกี้ผมพึ่งปล่อยระเบิดลงไปพี่ก็ได้ยินหมดเลยสิ”“เอ่อ!” โฮปไม่กล้าบอกตรงๆ ว่าได้ยิน เอาแต่ทำตัวอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่พูดออกมาสักที“พี่โฮปปปป! มายืนฟังผมอึอยู่ทำไมออกไปจากตรงนี้ได้แล้วครับ”“พี่ก็ยืนเฝ้าฟินเข้าห้องน้ำไง”
“นี่! มานี่ๆ” โฮปเข้ามาในห้องแล้วเรียกฟินด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนเดินไปหยิบกุญแจรถยนต์ที่ห้อยอยู่ให้ประตูห้อง“หึ?” ฟินทำหน้างงเมื่อเห็นโฮปเรียก“มานี่เร็ว” โฮปหันหน้าไปเรียกฟินอีกรอบ“หึ! ไปไหนเหรอครับ” ฟินอาจจะยังงงๆ อยู่ว่าโฮปเขาจะพาไปไหนแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินไปหาโฮปที่ยืนรออยู่ตรงประตูห้อง“ป่ะ!”“เดี๋ยวครับบอกผมก่อนว่าจะพาไปไหน” ฟินจับแขนโฮปไว้ให้หยุดคุยกับเขาก่อนที่จะพาออกไปข้างนอก“พี่จะพาไปข้างนอก”“ข้างนอกแล้วคือที่ไหนครับ”“บ้านพี่เอง”“บ้านพี่!”“ใช่! พอดีวันนี้พี่ต้องไปกินข้าวเย็นกับครอบครัว”“แต่มันกำลังจะค่ำแล้วนะครับ ผมว่าผมคงไปด้วยไม่ได้”“ทำไมอ่ะ”“ที่บ้านผมน่าจะดุเอาถ้าเป็นเวลานี้”“ไปได้สิแค่บอกพ่อแม่ตรงๆ เอ่อแต่จะว่าไปวันนี้จริงๆ พี่ก็ลืมวันเกิดตัวเองไปแล้วนะถ้าฟินไม่มาเซอร์ไพรส์พี่ ว่าแต่ฟินรู้วันเกิดพี่ได้ไง”“พี่ชาเย็นบอกครับ ผมเล่าให้พี่ชาเย็นฟังว่าอีก 2 สัปดาห์ก็ถึงวันเกิดผมแล้วก็เลยจะให้พี่ชาเย็นหาของขวัญให้ผม แล้วพี่ชาเย็นก็พูดประมาณว่า…เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังเลยก็แล้วกัน”[[“อย่าลืมของขวัญวันเกิดให้ผมนะครับพี่ชาเย็น อีก 2 สัปดาห์ก็ถึงวันเกิดผมแล้ว”“ได้สิสำหรับ
“ให้กูช่วยเนี่ยนะ!” โฮปเอานิ้วชี้ตรงบริเวณหน้าอกตัวเองพร้อมกับถามชาเย็นด้วยสีหน้าที่ดูงงๆ นิดหน่อย“ใช่ไง หรือมึงไม่อยากช่วยกู”“เปล่า แต่ว่า!” เอาไงดีผมควรบอกไอ้เย็นมันไปตรงๆ ไหมว่าผมกับฟินเป็นแฟนกันแล้ว แต่ถ้าผมบอกไปตรงๆ แบบนั้นไอ้เย็นมันจะรู้สึกยังไง ผมว่ามันคงเสียใจและมีโกรธผมบ้างแหละ“แต่ว่าอะไร! จะพูดอะไรก็พูดมา”“ไม่มีไร”“ซะงั้น! …สรุปยังไง มึงช่วยกูนะ”“อือ!” สุดท้ายผมก็ไม่กล้าบอกมันตอนนี้กลัวได้ผิดกันกลางห้าง“ดีเลย อย่างแรกช่วยกูเลือกของขวัญให้น้อง” ชาเย็นพูดพลางกอดคอโฮปเดินไปหาร้านที่จะซื้อของให้ฟินสีหน้าและแววตาของโฮปตอนนี้อย่างกับว่ากำลังคิดอะไรมากมายในหัวอยู่ตลอด ทั้งดูเหมือนกำลังกังวลอยู่ ดูเหมือนใจไม่อยู่กับร่องกับรอย“มึงว่าเอาอันนี้ให้น้องดีใหม่”“ก็ดีนะ”“เอาดีๆ มึงพูดจากใจป่ะเนี่ย ปากพูดแต่ตามึงลอยละล่องไปไหนแล้วก็ไม่รู้อย่างกับว่าพูดให้จบๆ ไปงั้น ไม่เห็นมึงจะรู้สึกกับที่พูดเลย”“จริงๆ นะกูก็ว่ามันดีจริงๆ ดูเหมาะกับน้อง น้องน่าจะชอบอะไรแบบนี้อยู่นะ”ของที่ให้ชาเย็นพาผมเข้ามาดูคือร้านกระเป๋าสตางค์ที่ดูดีมากครับ มันชี้ชิ้นไหนผมก็ว่าดีก็ว่าสวยกับมันไปหมด ก็ของในร้าน
[โฮป]เวลา 08:30 นาที“วันนี้มีเรียนป่ะมึง” เสียงของเพื่อนของผมที่พึ่งจะตื่น“มี ไม่เห็นเหรอกูกำลังทำอะไรอยู่” โฮปพูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ในขณะที่กำลังใส่เสื้อผ้าชุดนักศึกษาเตรียมออกไปเรียน“กี่โมง”“9 โมงครึ่ง”“ห๊ะ!”“อือ! ไปไหมถ้าจะไปก็รีบลุก เพราะกูจะออกไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหารของตึกเราด้วยนัดกับเ
“งั้นผมก็กลับไปนอนห้องตัวเองได้แล้วสิ” ฟินพูดบนรถขณะที่นั่งรถกับบ้านกับพี่ชายและชู“อะไร”“ก็ให้ชูไปนอนกับพี่สิเป็นแฟนกันแล้ว”“คืนนี้พี่จะกลับไปนอนหอ พรุ่งนี้พี่มีงานที่มหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้า”“แล้วชูไปด้วยกันป่ะ”“ไม่ๆ พรุ่งนี้เราไม่ได้ไปแบบพี่เขา”“หมายถึงไปนอนหอด้วยกันกับพี่เฟรมไหมคืนนี้”“อะไร
กริ๊งๆๆ~ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจูบปากกันอย่างดูดดื่มเกือบจะไปถึงขั้นที่เลยเถิดไปมากกว่าจูบ แต่จู่ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือของฟินดังขึ้น“พี่โฮปครับหยุดก่อนครับ”ทางโฮปเองไม่ได้ที่จะสนใจเสียงโทรศัพท์มือถือแต่อย่างใดตั้งหน้าตั้งตาที่จะทำสิ่งนั้นต่อทั้งเริ่มขยับไปไซร้ซอกคอฟินต่อ“อื้อออ!! อ๊ะ…พี่โฮปคร
วันอาทิตย์ เวลา 17:00 นาทีกริ๊งๆๆๆ ~“ไอ้ฟินอยู่บ้านไหมมมมม!” เสียงของเพื่อนผมดังลั่นขึ้นมาถึงบนห้องนอน ผมรีบลุกจากเตียงนอนและไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนนไหน“โห! มาไงกันพวกนาย” ผมไม่คิดเลยว่าเพื่อนจะมาถึงบ้านผม ผมเดินออกมาเจอจูที่ยื่นอยู่ตรงหน้าประตูรั้วบ้านและพลูที่นั่งอยู่บนรถตรงที่นั่งคนขับพร้อมกับ





