อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)

อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)

last updateHuling Na-update : 2025-06-15
By:  นินาเนะKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
52Mga Kabanata
882views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เรื่องราวของรุ่นพี่รุ่นน้องคณะเดียวกันที่บังเอิญได้รู้จักกันจากการตามหาพี่รหัส โฮปรุ่นพี่ขี้เก๊กหน้าเหวี่ยงและดูดุสุดๆที่จู่ๆต้องมาเป็นพี่รหัสให้รุ่นน้องคนนึงแทนเพื่อนตัวเอง แล้วดันไปตกหลุมรักรุ่นน้อง

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

第1章

「サミュエル……ノーラが、ノーラが消えたの。新婦控室にノーラがいないのよ」

サミュエルはゆっくりと体を振り返らせた。控室の入り口に立つ中年女性を、その瞳でじっと見つめる。青ざめた顔で肩を上下させて息を荒げているその女性は、アリス叔母さん——これから妻になるはずだったノーラの母親であり、彼の義理の母となる人物だった。

「どういうことですか、叔母さん」サミュエルの声は掠れていた。「冗談でしょう? ノーラが結婚式当日に逃げ出すなんて、そんなわけがない」

アリス叔母さんは一瞬目を閉じた。両手がドレスを強く握りしめる。「冗談なんかじゃないわ、サミュエル。ノーラは控室にいないの。あちこち探したけれど、どこにもいないのよ。携帯電話すら置いていってしまって……」

サミュエルは絶句した。喉がキュッと締め付けられる。あまりにも強烈な一撃だった。屋外にはすべてのメディアが待機している。名だたる実業家、役員、そして親族一同。誰もがサミュエルとノーラの結婚を見届けるために集まっていたのだ。

「どうしてノーラは行ってしまったんだ? 僕に泥を塗るなんて」サミュエルはついに口を開いた。彼の顎に力が入る。「ノーラが僕にこんなことをするなんて、信じられない」

アリス叔母さんはサミュエルを深く見つめた。「私だって信じられないわ。でも、今はノーラのことを話し合っている場合じゃないの。家族の体面のために、何か手を打たなければ」

サミュエルは黙り込んだ。強烈な怒りが込み上げていた。両手は固く握りしめられ、呼吸は荒くなっていた。

間もなく、ドアがギーッと静かに開いた。レベッカが現れた。「あの……何かあったのですか、叔母さん? どうして私をここに呼んだのですか?」

アリス叔母さんはレベッカを見た。「あなたが、ノーラの代わりになってくれないかしら?」

「え……なんですって?」レベッカは信じられないといった様子で目を見開いた。「私がノーラの代わりをするんですか? 叔母さん、どういう意味ですか?」

「ノーラは逃げ出したの。私たちにはもう選択肢がないのよ」アリス叔母さんはきっぱりと言い放った。「式はすでに準備されている。ウィルソン家の人々も来ているわ。もしこのニュースがメディアに漏れたら、ウィルソン家の名誉もノーラの評判も台無しになってしまうのよ、レベッカ」

「でも……私にはできません、叔母さん」レベッカはささやいた。「私がノーラの代わりに花嫁になるなんて、そんなことできるわけが……」

「レベッカ、お願いだから」アリス叔母さんは一歩歩み寄り、すがるような表情でレベッカを見つめた。

レベッカはサミュエルに視線を向けた。男は立ち尽くしていた。その眼光は鋭いものの、どこか虚ろだった。突きつけられた残酷な現実を、頭の中で必死に消化しようとしているかのようだった。

「私の一方的な決定では決められません」レベッカの声は消え入りそうだった。「サミュエル様はどう思われるのですか? 私が花嫁になることに同意されるのですか?」

サミュエルは大きくため息をつき、歩み寄ってきた。その視線は突き刺すように鋭く、顔には何の感情も浮かんでいなかった。

「これがウィルソンの名誉を守る唯一の方法だというのなら……」彼は冷ややかに言った。「君を花嫁にする以外に道はないな」

レベッカはうつむいた。心臓が激しく脈打っていた。

「……分かりました」彼女は静かに答えた。

サミュエルは背を向け、拳を固く握りしめた。

「彼女にウェディングドレスを着せてくれ」彼は衣装係に命じた。「それから、誰が花嫁か分からないように顔をしっかり覆うんだ。花嫁がノーラではなくレベッカだと、誰にも気づかせてはならない」

「かしこまりました、サミュエル様」

そして彼はもう一度レベッカを見つめた。怒り、失望、そして氷のような冷たさが入り混じった、読めない眼差しだった。

「君は僕が望んだ花嫁ではない」彼は淡々と言い放った。「だから、僕の妻になれるなどと絶対に夢見るな」

その言葉は胸に突き刺さったが、レベッカはただうつむくことしかできなかった。自分がただの身代わりに過ぎないことは、重々承知していた。

「はい、サミュエル様」

結婚式が終わると、サミュエルはレベッカを自身の豪華なマンションへと連れて行った。

玄関に到着すると、使用人の一人が頭を下げた。「お帰りなさいませ、若様。おいでをお待ちしておりまし——」

サミュエルはすぐに言葉を遮った。「客間を用意しろ」

使用人は困惑した。「あの、若様、どなたのお部屋でしょうか? もしかして、そちらの——」

「そうだ、僕の隣に立っている女性の部屋だ! 早くしろ」サミュエルはまくし立てた。

レベッカは何も言わずにサミュエルの後に続いた。

すると、サミュエルは振り返った。「絶対に自分をウィルソン夫人と名乗るな。オフィスでは、君は今まで通り僕の秘書だ。このことは秘密にしなければならない」

レベッカはうなずいた。「承知いたしました、サミュエル様」

「忘れるな、これ以上を期待してはならない」サミュエルは顔を近づけた。「夢を見るな。僕はノーラを見つけ出す。ノーラが戻ったら、君とは離婚する」

レベッカは彼を見つめた。「私は何も期待してなどおりません、サミュエル様。アリス叔母さんのお願いに従っただけです」

サミュエルは一瞬黙り込み、それから背を向けて歩き去り、レベッカだけを取り残した。レベッカは、今や法律上も宗教上も自分の夫でありながら、自分を妻と認める気などさらさらない男の背中を見つめていた。

心の中で、彼女は静かに呟くことしかできなかった。「私はただの身代わり。それは分かってる。でも、少しは望んでもいいんじゃないかしら? もし彼が、あの時——だったのが私だと知っていたなら」レベッカはウェディングドレスを強く握りしめ、涙を溢れさせた。

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
52 Kabanata
บทที่ 1
ณ ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในช่วงเวลาพักกลางวัน นักศึกษาต่างทยอยกันออกไปทานข้าวร้านข้างนอกมหาวิทยาลัยบ้างและทานที่โรงอาหารในมหาวิทยาลัยบ้างเช่นเดียวกับเด็กหนุ่มปีหนึ่งที่พึ่งเข้ามาเรียนวันแรกก็ได้รับภารกิจตามหาพี่รหัสเข้าแล้ว[ฟิน]ฟินหนุ่มนักศึกษาปีหนึ่งที่ตามหาพี่รหัสจากคำใบ้ได้มาแค่คำว่า ชา… แต่ด้วยหัวสมองอันฉลาดหลักแหลมที่ยังมีพอจะทำให้เขาคิดได้ว่าก็น่าจะเป็นชื่อเล่นคน ที่มีสองพยางค์ขึ้นต้นด้วยคำว่า ‘ชา…’“แบบนี้ผมก็สบายเลย ชาก็น่าจะมีคนเดียวแหละ คงหาไม่ยาก” ได้ยินมาว่าพี่รหัสจะมีชั่วโมงกิจกรรมให้ด้วยตั้ง 5 ชั่วโมงมันเยอะนะถ้าแค่หาพี่รหัสให้เจอก็ได้ 5 ชั่วโมงกิจกรรมมันดูง่ายมากๆ และถ้าเปรียบกับกิจกรรมอื่นๆ อันนี้ง่ายสุดล่ะผมคิดว่านะ ผมถึงอยากตามหาพี่รหัสให้เจอดีกว่าไปทำอย่างอื่นที่ยากเพื่อแลกเอาชั่วโมงกิจกรรม เพราะถ้าทำอย่างอื่นก็ดูจะยากสำหรับผมเกินไป แบบนี้ง่ายผมต้องทำให้ได้แต่ว่าสุดท้ายบางกิจกรรมที่ผมไม่อยากจะเข้าร่วมผมก็คงจำเป็นที่จะต้องเข้าร่วมเพื่อเก็บชั่วโมงกิจกรรมให้ครบตามทางมหาวิทยาลัยเขากำหนดไว้จำนวนชั่วโมงที่ต้องทำให้ครบก็ตามนี้เลยครับ ‘นักศึกษ
Magbasa pa
บทที่ 2
“พี่จะทำเสียงตึงใส่ผมทำไมครับ”“ฮึ!! อะไรของนาย”“ก็เสียงพี่มันดูตึงมาก ช่วยหย่อนลงมาให้ผมหน่อยได้เปล่า ผมคุยด้วยแล้วไม่ค่อยสบายหูเท่าไหร่ครับ”“ทำไม ถ้าไม่สบายหูก็ไม่ต้องคุยสิ”“อ้าวพี่… ผมก็มาตามหาพี่รหัสแบบดีๆ ทำไมพี่ต้องพูดกับผมเหมือนผมทำผิดอะไรด้วย”“ก็ผิดจริงนะ”“ผิดตรงไหน”“ผิดที่นายใช้คำพูดที่มันไม่ค่อยถูกใจผมเท่าไหร่”“ถ้าพี่ไม่พอใจไม่ถูกใจตรงไหนผมก็ขอโทษด้วยครับ”“นายเจอพี่รหัสแล้วนี่ไง จะไปไหนก็ไปได้แล้วไป”“ไปไหนครับ”“ไปไหนก็ไปนั้นมันเรื่องของนาย”“โห!! ไล่กันอย่างนี้เลย แต่ผมยังไม่ไปหรอกนะจนกว่าผมจะได้เลขชั่วโมงกิจกรรมไปกรอกบนเว็บไซต์ลงชั่วโมงกิจกรรม”“อ๋อนี่คือตามหาผมเพราะอยากได้ชั่วโมงกิจกรรมนี่เอง”“ใช่ครับ”“แล้วรู้ไหมว่าได้กี่ชั่วโมงจากพี่รหัส”“น่าจะ 10 ชั่วโมงถ้าผมจำไม่ผิดนะครับ”“ผิด ใครจะให้ตั้งขนาดนั้น”“ล้อเล่นครับ 5 ครับ 5 ชั่วโมง”“ฮื่อ!! เออถูก”“เฮ้ยเมื่อกี้พี่ยิ้มแล้ว ผมเห็นนะครับ”“ยิ้มอะไร”“พี่ยิ้มจริงๆ ผมเห็น ถึงแม้จะเป็นยิ้มมุมปากเล็กน้อยก็ตาม แต่ผมเรียกมันว่ายิ้มเหมือนกันนั่นแหละครับ”“อย่าพึ่งนอกเรื่อง สรุปอยากได้ชั่วโมงกิจกรรมกับพี่”“ใช่ครับ”“งั
Magbasa pa
บทที่ 3
ผมเดินตามพี่เขามาจนถึงที่จอดรถหน้าตึกคณะ จนถึงรถของพี่เขาแล้วด้วยเขาก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะยอมให้ชั่วโมงกิจกรรมผมแบบง่ายๆ สงสัยพี่เขาคงจะให้ผมรับใช้พี่เขาไปจนครบ 5 ชั่วโมงจริงๆ สินะผมยื่นกระเป๋าให้พี่เขาก่อนพี่เขาจะเปิดประตูรถเข้าไป ผมหันหลังจะเดินออกจากตรงนั้นเพราะคิดว่าคงเสร็จหน้าที่ของผมในวันนี้แล้ว“จะไปไหน ไม่เอาแล้วหรือไงชั่วโมงกิจกรรม”“ครับ เอาครับ”“ขึ้นรถมา”“ห๊ะ!!” ตอนนี้มัน 4 โมงเย็นแล้วนะผมต้องรีบกลับบ้านนะเดี๋ยวพ่อแม่ของผมก็เป็นห่วงหรอก“บอกให้ขึ้นรถมา”“ไปไหน!”“ขึ้นมา!!” เสียงพี่รหัเขาก็ยังคงตึงและทำหน้าคิ้วขมวดดูดุๆ ใส่ผมอยู่อีก ผมไม่กล้าแม้แต่เดินหนีทำได้เพียงรีบขึ้นรถไปกับเขา“ขึ้นก็ได้ไม่เห็นต้องดุเลย” ฟินยอมขึ้นรถในทันทีที่เห็นอีกคนทำหน้าดุและเสียงตึงใส่เขาแค่เสียงตึงผมก็ว่าไม่น่าคุยด้วยแล้วนี่ยังมาทำหน้าดุใส่อีก จากที่ผมไม่กลัวตอนนี้ผมก็เริ่มกลัวแล้ว ดูดินี่จะพาไปไหนก็ไม่รู้ หลอกผมไปทำร้ายร่างกายหรือเปล่าก็ไม่รู้ ยิ่งช่วงนี้ผมเห็นข่าวรุ่นพี่ฆ่ารุ่นน้องด้วยดิ ผมก็ยิ่งกลัวไปกันใหญ่แต่ว่าผมก็ได้ตัดสินใจขึ้นรถมากับพี่เขาแล้วจะลงรถตอนนี้ก็ไม่ทันเพราะรถยังวิ่งด้วยความเ
Magbasa pa
บทที่ 4
“รถคุณอยู่ในมหาลัยใช่ไหม เดี๋ยวผมไปส่งคุณเอารถนะ”“ไม่ครับ ผมไม่ได้ขับรถมาเอง”“อ๋อ งั้นเดี๋ยวผมไปส่งคุณที่หอพัก หอพักคุณอยู่แถวไหน”“ผมพักที่บ้านครับ ไม่ได้เช่าหอพัก พอดีบ้านผมอยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองและไม่ไหลจากมหาลัยมากนัก”“ผมก็นึกว่าคุณเป็นคนที่อื่นซะอีก”“เปล่าครับ”“งั้นบอกทางผมนะเดี๋ยวผมขับรถไปส่งที่บ้าน” พี่รหัสพูดพลางขึ้นรถไปพร้อมกันกับฟิน“ได้ครับ” ผมรีบไลน์บอกพ่อทันทีว่าพี่รหัสจะไปส่งบ้าน รายงานทุกสถานการณ์“แล้ววันนี้นายเดินทางไปมหาลัยยังไง” พี่รหัสชวนคุยตอนอยู่บนรถด้วยกัน“ผมเหรอ พ่อผมมาส่งครับเนื่องจากวันนี้เป็นวันแรกของการเปิดเรียนพ่อก็เลยอยากมาดูอยากมาเห็นบรรยากาศการมาเรียนวันแรกของผม”“อ๋อ”“ครับ”(“แล้วคือพี่ที่หอพักเหรอ” / “แล้วพรุ่งนี้ล่ะไปไง”) ทั้งสองคนพูดถามขึ้นมาพร้อมกันแต่เป็นคนละคำถาม“พรุ่งนี้ยังไม่แน่ใจครับว่าพ่อจะมาส่งหรือจะให้ผมขับรถไปเอง แต่พ่อดูยังไม่กล้าให้ผมขับรถมาเองเพราะแกยังดูเป็นห่วงผมเรื่องขับรถอยู่”“ทำไมล่ะ”“ก็เพราะว่าผมพึ่งหันขับรถได้ไม่นานเพียง 1 เดือนก่อนจะเปิดเรียนที่มหาลัยนี้เอง”“อ๋อเข้าใจแล้ว แล้วนายได้บอกพ่อยังว่ามากับผม”“บอกแล้วครับ แต่
Magbasa pa
บทที่ 5
“แม่กับพ่อแอบดูผมตอนผมอยู่ตรงหน้าบ้านเหรอ!!”“ไม่นะลูก พ่อไม่ได้แอบดู แม่คนเดียวเลย” พ่อพูดด้วยความลนลาน“จริงไหมครับแม่” ผมถามแม่ต่อว่าจริงไหม“พ่อคนเดียวจ๊ะลูก แม่ไปล่ะ”“ทั้งสองคนแหละครับ ผมเห็นนะยืนดูกันอยู่เมื่อกี้ชัดเจนมากว่าแอบมองอยู่ก่อนแล้ว” ก็ผมเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นสายตาของพ่อแม่มองมาที่ผมและก็ยังยืนอยู่ตรงหน้าหน้าต่างกระจกดำอยู่เลย ถ้าปกติพ่อแม่ผมก็ไม่มายืนอยู่ตรงนี้ในตอนนี้แน่ๆ“แฮร่!! ก็พ่อเขาเล่าให้ฟังว่าลูกมีรุ่นพี่มาส่งบ้านด้วย พ่อแม่เลยคุยกันว่าลูกเราเนื้อหอมตั้งแต่วันแรกที่เข้ามหาลัยเลยเหรอ”“นั่นพี่รหัสครับแม่แล้วเขาก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน เขาพาไปเลี้ยงข้าวแล้วมาส่งบ้านแค่นั้นเลย”“อ๋อ!! โอเคแม่กับพ่อเข้าใจแล้ว”ช่วงเวลา 21:30 นาที ผมออกจากห้องนอนลงมาดื่มน้ำที่ห้องครัว เจอแม่ยังนั่งดูซีรีส์อยู่ที่ห้องรับแขกอยู่เลย ด้วยความที่ผมกำลังคิดเรื่องพี่รหัสอยู่พอดี ผมก็เลยจะเข้าไปถามอะไรแม่หน่อย“แม่ครับ” ฟินเดินเข้าไปหาแม่ที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ในช่วงเวลา 3 ทุ่มครึ่ง“ว่าไงลูก”“เคยมีคนทำเสียงตึงแบบดุๆ ใส่แม่ป่ะนอกจากพ่อในตอนที่ทะเลาะกันกับแม่”“ก็เคยนะ แล้วทำไมถึงถามเรื่องนี
Magbasa pa
บทที่ 6
“ยังกูเก็บไว้อยู่ แต่กูจำไม่ได้ว่าเก็บไว้ตรงไหนของในห้องนอน ต้องกลับไปหาเองถึงจะเจออ่ะ”“พรุ่งนี้ก็วันรับน้องแล้วด้วย”“ค่อยให้ก็ได้หรอก มึงก็บอกน้องว่าเดี๋ยวให้ ลืมเอามาจากบ้านก็ว่ากันไป พูดๆ ไปก่อน”“เออๆๆ แต่วันนี้กูเลี้ยงข้าวน้องรหัสมึงด้วยนะ”“เฮ้ยไปถึงขั้นเลี้ยงข้าวเลยเหรอพึ่งเจอวันแรก”“เออดิ ก็น้องมึงตามไม่เลิก อยากเอาชั่วโมงกิจกรรมกับกูมาก”“ฮ่าๆๆ กูชักจะอยากเห็นน้องรหัสกูแล้วสิ จากที่กูฟังมึงเล่ามาน้องดูเป็นคนที่ตามตื๊อเก่งมาก”“ก็จริง”“แต่วันนี้กูได้ยินมาจากเพื่อนคนนึงในกลุ่มเรามันบอกว่ามึงเกือบจะให้ไอ้ชานมไปโกหกน้องรหัสกูแทนแล้วนะ”“ไม่ๆ นั้นมันตอนเช้าไง ตอนนั้นยังกล้าๆกลัวๆอยู่ นี่กูไม่เคยโกหกใครแบบนี้มาก่อนเลยนะ มันก็ทำใจยากอ่ะมึงที่จะโกหกคนๆหนึ่งให้เขาเชื่อได้สนิทใจ”“แต่สุดท้ายก็…”“เออ สุดท้ายกูก็โกหก”“เสียงตึงแบบนี้ใส่เขาด้วยอ่ะดิใช่ไหม”“กูก็เป็นของกูแบบนี้อยู่แล้วอ่ะ”“ฮ่าๆ แต่มึงไม่ต้องเป็นห่วงการโกหกครั้งนี้ไม่ได้เป็นการโกหกแล้วปล่อยให้เขาเข้าใจผิดไปตลอด เดี๋ยวกูจะไปเฉลยและบอกความจริงกับน้องรหัสเองตอนที่กูหายดีแล้วนะ”“ถึงวันนั้นน้องน่าจะว่ากู”“ไม่ว่าหรอก”“มึ
Magbasa pa
บทที่ 7
@มหาวิทยาลัย…สายตาผู้คนจับต้องมองมาที่ทางฟินแต่ทว่าพวกเขาไม่ได้จ้องมองที่ฟิน จริงๆ แล้วมองเฟรมพี่ชายของฟินที่ลงจากรถแล้วเดินตามหลังฟินมา“ผมก็ว่าทำไมคนถึงมองมาทางนี้ พี่จะตามผมมาทำไม”“ก็มึงทำโทรศัพท์หล่นไว้ตรงเบาะที่นั่งในรถพี่ พี่ก็เลยเดินตามเอามาให้”“ผมไม่รู้ตัวเลยว่าทำหล่นไว้ ขอบคุณครับพี่” ฟินพูดพลางยื่นมือรับโทรศัพท์จากพี่ชาย“จะทำอะไรหรือลุกจากที่นั่งที่ตรงไหนก็ก้มมองที่นั่งและรอบๆ ก่อนว่าตัวเองทำอะไรหล่นไว้ไหมแล้วค่อยเดินหนีของจะได้ไม่หาย คิดดูนะถ้านี่ไม่ใช่รถพี่แกคงไม่ได้คืนนะโทรศัพท์เครื่องนี้ที่ราคาสองสามหมื่นอีกอย่างแม่คงดุแน่ๆ ถ้าแกทำของราคาแพงหาย”“รู้แล้วครับ เข้าใจแล้ว ผมไปได้ยัง”“เออๆ ไปได้แล้ว เสร็จกิจกรรมรับน้องก็โทรหาพี่เดี๋ยวพี่มารับ”“ครับ”นี่ละครับผมมีพี่ที่ค่อนข้างที่จะ…เอ่อก็อย่างที่เห็นๆ นี่แหละครับว่าเป็นยังไง มีพี่ชายแบบนี้ก็เหมือนกับว่าผมมีพ่อแม่อีกคน“มากับใครอ่ะนาย” จู่ๆ ก็มีคนเข้ามาถามผมต่างจากเมื่อวานที่ไม่มีใครเข้าหาเลยสักคน วันนี้ทั้งหญิงและชายเข้ามาถามผมว่าผมมากับใคร“พี่ชายเราเองแหละ”“พี่ชายของน้องเหรอ หล่อจังเลยอ่ะ” ผู้หญิงคนนี้ที่น่าจะไม่ใช่
Magbasa pa
บทที่ 8
“มาครบทุกคนแล้วเนาะ นี่ลุงต้นกับภรรยาลุงชื่อสร้อยและลูกชายชื่อชู ส่วนนี้ก็ลูกชายผมเอง เฟรมกับฟิน”“สวัสดีครับ” คุณพ่อของผมแนะนำพวกเขาให้ผมกับพี่ชายได้รู้จักและแนะนำผมให้พวกเขารู้จักด้วยเช่นกันก่อนผมกับพี่ชายสวัสดีพวกเขาอีกรอบ“สวัสดีครับ เคยเจอแต่ตอนเด็กตอนนี้โตเป็นหนุ่มหล่อกันหมดแล้ว”“สวัสดีจ้ะหลานทั้งหลานทั้งสอง”ลุงกับภรรยาก็สวัสดีผมกับพี่ชายกลับด้วยนะ แต่มีลูกชายของเขาคนเดียวที่ไม่มีแม้แต่จะสวัสดีเลย“ครับ”“เอาล่ะๆ กินข้าวกันก่อนค่อยคุยกันเรื่องสำคัญ” คุณพ่อผมพูดขึ้นมาแบบนี้มันจะมีเรื่องสำคัญอะไรกันนะหลังจากกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อย ผมกับพี่ชายนั่งกินของหวานกันต่อส่วนพ่อก็กำลังจะพูดเรื่องสำคัญที่ว่า“ที่พ่อพามากินข้าวข้างนอกวันนี้ก็เพราะว่าลุงต้น เขาพึ่งกลับจากต่างประเทศนั่นแหละลูก อ่ะๆ ให้ลุงต้นพูดเองดีกว่า”“ลุงว่าจะมาขอพักอาศัยอยู่บ้านด้วย ฟินและเฟรมจะว่าอะไรไหมพอดีพ่อแม่ของฟินและเฟรมเขาอยากถามความเห็นฟินและเฟรมด้วย”ผมกับพี่ชายหันหน้ามองกันและยิ้มแห้งๆ ก่อนหันไปมองที่ลุงและภรรยาของลุงอีกครั้ง“ส่วนตัวผมเอง ผมแล้วแต่พ่อกับแม่และพี่ชายเลยครับ” ฟินรีบตอบก่อนพี่ชายทันที“แล้วเฟร
Magbasa pa
บทที่ 9
มื้อเช้ากับพี่ชายในเวลา 10:30 นาที เพราะวันนี้ตื่นสาย แต่วันนี้วันอาทิตย์ผมตื่นสายได้“พี่เฟรมจะกลับหอกี่โมงอ่ะ”“ช่วงหัวค่ำก็กลับแล้ว”“อ้าวพี่ไม่ได้กินข้าวเย็นด้วยกันสิแบบนี้”“ใช่แล้ว”“พี่อยู่กินข้าวเย็นก่อนค่อยกลับ”“ทำไมอยากให้พี่อยู่จัง ปกติไม่เป็นต้องการพี่”“ก็คนนั่งกินด้วยกันมันเยอะกว่าปกติอ่ะ ผมอยากมีพี่นั่งกินด้วยค่อยสบายใจ”“พูดอะไรของแก จะพูดว่าเกร็งทำตัวไม่ถูกเวลาที่นั่งกินข้าวกับบ้านลุงต้นก็พูดมาตรงๆ”“เออครับพี่”“แม่ได้ยินยังครับที่ผมพูดเมื่อกี้”“ได้ยินเต็มสองหูเลยแหละ”“ต้องทำยังไงกับน้องมันดีครับมันดูไม่ค่อยกล้าที่จะร่วมทำอะไรกับครอบครัวลุงเลย”“แม่อย่าเอาไปบอกพ่อน่าเดี๋ยวพ่อเข้าใจผิดว่าผมไม่ชอบครอบครัวลุงต้น”“แม่ไม่ไปบอกหรอกแม่รู้นะว่าฟินไม่ชอบการทำอะไรร่วมกับครอบครัวคนอื่นแต่ว่านี่ก็ญาติเราฟินลองเปิดใจให้กับครอบครัวลุงเขาหน่อยไหม ส่วนเจ้าเฟรมที่พูดถึงเรื่องครอบครัวลุงต้นเมื่อกี้อย่าไปพูดให้เขาได้ยินเชียวนะเดี๋ยวเขาจะเข้าใจปิดครอบครัวเรา”“ครับ” เฟรมตอบแม่ก่อนฟิน เมื่อฟินเงียบแม่เลยมองไปทางฟินที่ยังไม่ตอบโต้อะไรแม่สักคำก่อนแม่จะพูดขึ้นมาอีกเพื่อให้ฟินตอบ“เข้าใจ
Magbasa pa
บทที่ 10
“คืองี้ เรื่องนี้มันเป็นความผิดพี่เองที่ทำให้มันต้องหลอกน้อง พี่มันบอกว่าเป็นพี่รหัสน้องฟินเพราะพี่ขอให้มันทำเองอย่าไปโทษมัน”“แล้วทำไมพี่ต้องขอให้เพื่อนพี่ทำแบบนั้นด้วย”“พี่ไม่อยากให้น้องรู้สึกแบบพี่เหมือนตอนที่พี่เข้ามาใหม่ๆ ปีที่แล้วไม่มีพี่รหัสมาหาพี่มาคอยดูแลพี่เหมือนคนอื่นในวันรับน้อง”แต่จะว่าไปพี่เขามีเหตุผลดีนะ เหมือนพี่เขาเคยเจอเหตุการณ์แบบนั้นมาแล้วเคยไม่อยากให้เรารู้สึกแบบเขาเมื่อปีที่แล้ว อันนี้ถือว่าเป็นห่วงความรู้สึกน้อง แต่ว่าถ้าสมมติเราไม่มีพี่รหัสมาจริงๆ เราก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ ว่าแต่ทำไมเขาไม่มาล่ะ ทำไมพึ่งมาตอนนี้“ครับ ว่าแต่พี่ทำไมถึงมาตอนนี้”“วันนั้นพี่เกิดอุบัติเหตุครับพี่พึ่งจะหายดี วันนั้นก็เลยมาหาน้องไม่ได้ แต่พี่ฝากไอ้โฮปซื้อของมาให้น้องแล้วนะได้รับจากมันไหมวันนั้น”อันนี้เรื่องใหญ่เลยนะ เราอย่าไปว่าอะไรพี่เขาเลยดีกว่า เขาเกิดอุบัติเหตุเลยนะ“ได้รับครับ เอาเป็นว่าเรื่องที่พี่คนชื่อโฮปโกหกหนูว่าเป็นพี่รหัสของผม ผมจะไม่โกรธผมยกโทษให้ ส่วนเรื่องที่พี่รหัสตัวจริงมาหาผมไม่ได้เพราะเกิดอุบัติเหตุอันนี้ผมก็ไม่โกรธครับผมไม่ว่าอะไร หมดธุระแล้วงั้นผมขอตัวนะครับ”ที่ผมร
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status