ตอนที่ 3 แตกตื่น

“นางเป็นอันใด คงไม่ใช่ว่านางไปทำอันใดผิดจนถูกเทพแห่งสรรพสัตว์ลงโทษใช่หรือไม่?”

“เสียงนางดูเจ็บปวดมาก อาจจะเผลอไปทำอันใดให้ท่านเทพโมโหเข้าจริง ๆ พวกเราอย่าไปอยู่ใกล้นาง เพราะอาจจะโดนลูกหลงจากโทสะของท่าน”

“ไปเรียกท่านหัวหน้าเผ่ามา เรียกนักรบมา!!”

“นางจะตายหรือ? นางจะมาตายในกระโจมรวมไม่ได้ พวกเรายกนางออกไปดีหรือไม่”

“เจ้ากล้าจับหรือ? นางหากเกิดอาละวาดขึ้นมาแล้วทำร้ายพวกเราเล่า แล้วไหนจะโทสะของท่านเทพอีก เจ้ากล้าเข้าไปช่วยแบ่งรับหรือ” คนถูกถามส่ายหัวเป็นพัลวัน

“บางทีนางอาจจะไม่ได้โทษท่านเทพโมโห นางอาจแค่เจ็บปวด”

“เจ็บปวด? นางโดนอันใดถึงได้เจ็บปวดขึ้นมากลางดึก หากไม่ใช่โดนท่านเทพลงโทษสภาพนางคงไม่เป็นเช่นนี้ ปกติก็เป็นได้เพียงตัวภาระของเผ่า ไม่แปลกที่ท่านจะลงโทษในความไม่เอาไหนของนาง”

ผู้คนในกระโจมต่างคาดเดากันไปต่าง ๆ นานา ส่วนใหญ่ต่างคิดว่าที่นางเป็นเช่นนี้เพราะนางทำตัวนางเอง

สตรีตรงหน้าพวกเขาแต่ละวันมักไม่เคยทำประโยชน์อันใด ออกไปหาของป่าก็ได้กลับมาเพียงผลไม้ไม่กี่สิบลูก ระหว่างทำงานยังชอบบ่นว่าเหนื่อยไม่อยากทำงานแล้ว

พอนางกลายมาเป็นเช่นนี้จึงไม่มีใครนึกสงสารหรือเห็นใจ

พวกเขาทั้งหมดต่างทำเพียงยืนอยู่ห่าง ๆ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้คนที่ดิ้นไปมาข้างกองไฟเลย ทุกคนถอยมายืนชิดกระโจมกันหมด สายตามองตรงไปยังจุดเดียวกัน สายตาซึ่งเต็มไปด้วยความหวาดระแวง สงสัย และสมเพช

การที่นางเป็นเช่นนี้ทำพวกเขาไม่ได้หลับนอน เมื่อพระอาทิตย์ลอยเด่นเหนือท้องนภาพวกเขายังต้องออกไปทำงาน แต่กับต้องมาเสียเวลาอันมีค่าไปเพราะสตรีคนหนึ่ง ทำเอาหลายคนต้องการให้เทพแห่งสรรพสัตว์ลงโทษนางให้ตายตกไปเสียรู้แล้วรู้รอด

ตัวตนซึ่งถูกเรียกว่าเทพแห่งสรรพสัตว์สำหรับพวกเขาคือสิ่งสำหรับยึดเหนี่ยวจิตใจ ความเคารพยำเกรง ความศรัทธาอันแรงกล้า กลุ่มชนเผ่ามากมายล้วนมีความเชื่อตามเรื่องเล่าว่า คนที่ถูกเทพแห่งสรรพสัตว์ลงโทษร่างกายจะผิดแปลกไปจากปกติ สติปัญหาจะไม่เหมือนเดิม บ้างก็กลายเป็นจำใครไม่ได้ บ้างก็อาละวาดทำร้ายผู้อื่น บ้างก็สูญเสียพละกำลัง บ้างก็แข็งขาบิดเบี้ยว เรื่องราวต่าง ๆ ที่ได้ฟังมาทำให้พวกเขาหวาดกลัว กลัวว่านางจะลุกขึ้นมาทำร้าย

คนในกระโจมหลังนี้หากไม่ใช่เด็กที่ไม่มีใครดูแล ต่างก็เป็นผู้อ่อนแอไม่สามารถออกไปล่าสัตว์ได้ทั้งนั้น เป็นกลุ่มคนที่ทำได้เพียงออกไปหาของป่ากลับมากินประทังชีวิต หรือรอรับการแจกจ่ายเนื้อจากกลุ่มล่าสัตว์

ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หญิงสาวข้างกองไฟ

หลังยืนหวาดระแวงได้ไม่นานนัก หัวหน้าเผ่าของพวกเขาได้ก้าวเข้ามาในกระโจมแล้ว

หัวหน้าเผ่าร่างกายอุดมสมบูรณ์ ผิวสีน้ำผึ้ง ใบหน้าติดอ่อนโยนแต่น่าเกรงขาม เขาก้าวเข้ามาภายในกระโจมอย่างมั่นคง ก่อนกวาดตามองผู้คนภายในกระโจมมาหยุดลงบนร่างกายบนพื้น

สีหน้านางบิดเบี้ยว เนื้อตัวเต็มไปด้วยดินจากการดิ้นรนไปมา ทำให้ดูไม่ออกว่าความจริงแล้วหน้าตางดงามหรือขี้ริ้วขี้เหร่ ร่างกายของนางบิดเกร็ง นิ้วหงิกงอ ส่งเสียงร้องลั่นกระโจมไม่หยุด