All Chapters of บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง: Chapter 1 - Chapter 10

ดวงตางดงามใสกระจ่างจ้องมองความเขียวขจีตรงหน้า มองสัตว์ป่าน้อยใหญ่วิ่งวนไปมาในทุ่งกว้างอย่างอิสระ มีชีวิตชีวาและเปล่งประกาย แตกต่างจากโลกในยุคนี้ที่พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกแทนด้วยเทคโนโลยีมากมาย ทำให้พื้นที่สีเขียวร่มเย็นหายากเสียกว่าตึกสูงใหญ่“อิงอิงนอนไม่พออีกแล้ว ดูภาพเสมือนจริงรอบนี้จบแล้วต้องนอนแล้วนะ ห้ามทำงานหนักอีก ร่างกายอิงอิงไม่ไหวแล้ว”“ต้าเกอดุเหมือนพ่อ” หญิงสาวย่นจมูกเอ่ยออกไป ทั้งที่สายตายังไม่ยอมละห่างจากภาพตรงหน้าเธอชอบการวิจัย หมกมุ่นอยู่กับการวิจัยจนลืมเวลา ทำให้หลายครั้งเธอมักจะลืมดูแลตัวเองจนเป็นลมเป็นแล้งไป และงานวิจัยล่าสุดก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เธออดหลับอดนอนตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา หญิงสาวค้นคว้าเรื่องสัตว์ป่าในยุคโบราณอย่างเอาเป็นเอาตายพร้อมกับต้าเกอ พอการวิจัยเป็นไปด้วยดีแล้วได้มาเห็นภาพสัตว์ป่าน้อยใหญ่ด้วยตา จึงอดมองแล้วมองอีกไม่ได้เธอคิดว่า หากโลกไม่พังทลาย สิ่งมีชีวิตและธรรมชาติเหล่านี้ก็คงจะยังคงอยู่ ส่วนเธอคงได้สัมผัสทุกอย่างด้วยสองมือคู่นี้ ไม่ใช่สัมผัสผ่านภาพเสมือนเหมือนเช่นหลายปีที่ผ่านมาความคิดเยว่อิงล่องลอยไปพร้อมสายตามองตรงไปตรงหน้า มือข้างหนึ่ง

“เฟิงซือจับตัวนางไว้”คนถูกสั่งก้าวไปหยุดยืนบริเวณส่วนศีรษะตัวต้นเหตุความวุ่นวาย เขาย่อตัวลงจัดการจับแขนทั้งสองข้างกดลงกับพื้น แรงที่สะท้อนกลับมาทำเขานึกประหลาดใจ สตรีผู้หนึ่งไม่คิดว่าจะมีแรงมาพอดันมือเขากลับมา ชายหนุ่มถึงเพิ่มแรงกดมือลงไปมากขึ้น จากนั้นใช้หัวเข่ากดลงบนหัวไหล่ทั้งสองข้าง ก่อนจะมือทั้งสองข้างของอีกฝ่ายแนบพื้นหัวคิ้วคนถูกเรียกว่าเฟิงซือขมวดเป็นปม หลุบตามองสำรวจใบหน้าอีกฝ่าย“พวกเจ้าออกไปก่อน”เหล่าคนที่รอฟังคำพูดนี้ต่างรีบก้าวออกจากกระโจมทันที ยกเว้นเพียงสตรีผู้หนึ่ง นัยน์ตานางทอประกายไม่น่าไว้ใจชั่วขณะยามมองตรงไปยังบุรุษบนร่างสตรี ก่อนจะถอนสายตาหันหน้าก้าวออกจากกระโจมไปภายในกระโจมจึงเหลือเพียงคนสองคนและหนึ่งตัวการหัวหน้าเผ่าก้าวเข้าไปใกล้ สำรวจสีหน้าและท่าทางของอีกฝ่าย ก่อนจะล้วงของบางอย่างออกมา ยัดเข้าใส่ปากเคี้ยว ๆ แล้วเป่าใส่คนบนพื้นคนบนพื้นยังคงดิ้นรนขัดขืน ส่งเสียงดังจนพาทำให้รู้สึกวิงเวียน ถึงอย่างนั้นการกระทำของชายสูงวัยก็ยังดำเนินต่อไป ภายใต้การจับกดของเฟิงซือ“ถึงผู้ใช้งานเอไออัจฉริยะหมายเลข 000246 ขณะนี้มีการก่อกวนเกิดขึ้นระหว่างกระบวนการหลอมรวมจิตวิญญาณแ

นอกจากการแบ่งหน้าที่ออกเป็นสองกลุ่มแล้ว กลุ่มที่มีความสามารถมากกว่ายังมีชีวิตความเป็นอยู่ดีกว่าอีกกลุ่มหนึ่ง กลุ่มแรกมักจะมีกระโจมเป็นของตนเอง ส่วนจะเป็นกระโจมเล็กหรือใหญ่นั้นขึ้นอยู่กับระดับความแข็งแกร่ง นอกจากนี้ยังสามารถนำญาติหรือสามีภรรยาไปอยู่ในกระโจมเดียวกันได้ส่วนกลุ่มที่ไม่มีความสามารถจะต้องอยู่รวมกันในหนึ่งกระโจม แม้ตัวกระโจมจะใหญ่แต่เพราะจำนวนคนมากจึงอยู่อาศัยไม่สะดวกนัก นอกจากเรื่องกระโจมแล้ว คนที่สามารถออกไปล่าสัตว์ได้ยังได้ส่วนแบ่งเนื้อมากกว่าคนที่ไม่ได้ออกไปล่าสัตว์ หากวันใดกลุ่มล่าสัตว์ล่าสัตว์กลับมาได้ไม่มากนัก ในวันนั้นกลุ่มหาของป่าก็อาจจะไม่ได้ส่วนแบ่งเนื้อเพราะปริมาณเนื้อมีไม่เพียงพอเยว่อิงฟังคำอธิบายเกี่ยวกับโลกใบนี้จากต้าเกอพร้อมก้าวขาไปด้านหน้า ยิ่งออกห่างจากเผ่ามากเท่าไร ยิ่งรู้สึกได้ถึงความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ สิ่งที่เคยเห็นผ่านภาพเสมือนตอนนี้เธอได้มาเห็นด้วยตาตัวเองแล้วดวงตาหม่นแสงเล็กน้อยแปลเปลี่ยนเป็นประกายสดใส กวาดตามองสิ่งที่เคยเอาแต่จินตนาการนับพันนับหมื่นครั้ง ก่อนรอยยิ้มงดงามจะปรากฏบนใบหน้า หญิงสาวก้มหน้ามองต้นไม้ ดอกไม้ ใบหญ้า ยื่นมือออกไปสัมผัสด้วย

“เก็บแค่พอกินแล้วกลับกัน เพราะมีความเป็นไปได้ที่พรุ่งนี้อิงอิงอาจจะต้องออกไปหาของป่าพร้อมคนอื่น ๆ ”“อื้อ ได้สิ ทำตามที่ต้าเกอบอก” เธอพยักหน้าขึ้นลงเร็ว ๆ หันไปเก็บผลไม้ตรงหน้าด้วยสีหน้าระรื่น พลางฮึมฮัมเพลงไปด้วยอย่างมีความสุข“ด้านบนมีใบไม้ขนาดใหญ่ ตรวจดูแล้วไม่มีพิษนำมาใช้ห่อได้”“ขอบใจต้าเกอที่บอกนะ” เธอกล่าวขอบคุณยิ้ม ๆ เอื้อมมือไปเด็ดใบไม้มา จากนั้นพับทบเข้ากันให้เกิดหลุมตามที่ต้าเกอบอกแล้วจัดการเก็บบลูเบอร์รี่ใส่ลงไประหว่างที่หญิงสาวกำลังเก็บผลไม้อย่างตั้งใจ ไม่ไกลออกไปความเคลื่อนไหวหนึ่งกับกำลังขยับใกล้เข้ามา“เหมือนมีคนมาทางนี้ เป็นคนในเผ่า” เยว่อิงหูผึ่งให้คำว่าคนในเผ่า“อีกนานไหมกว่าจะถึงตรงนี้”“สองนาทีก็ถึงแล้ว” เธอพยักหน้าเข้าใจ เลิกฮัมเพลงแล้ว แต่มือยังไม่ยอมหยุดขยับ ยังคงเก็บบลูเบอร์รี่ต่อไปจนอีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้“เจ้ารู้ไหมว่าตนเองกำลังทำอันใดอยู่?” อีกฝ่ายเอ่ยถาม น้ำเสียงตวัดขึ้นเล็กน้อย หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน สายตาจ้องมองสตรีตรงหน้าซึ่งยังง่วนอยู่กับอะไรบางอย่าง“ข้าพูดกับเจ้าอยู่ เจ้าได้ยินหรือไม่?”“ข้าได้ยิน” ที่เยว่อิงไม่ตอบกลับไปทันที เพราะเธอกำลังสับสนกับสรรพน

“ไม่ใช่ ต้าเกอตรวจสอบดูแล้ว”นั้นสิ หากเป็นโลกเดิมจริงอารยธรรมจะต้องเจริญก้าวหน้ามากกว่านี้สิ คงไม่ล้าหลังแบบนี้“เจ้าเหม่ออันใดอยู่?” เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดความนึกคิดของเยว่อิง พอได้สติกลับมาถึงพึ่งรู้สึกตัวว่าตนยืนห่างจากอีกฝ่ายประมาณสองร้อยเมตรคนถูกถามยิ้มแห้งก้าวเร็ว ๆ เข้าใกล้อีกคนเธอไม่ตอบคำถามและเลือกที่จะยิ้มกลบเกลื่อน ไม่คิดว่าการมองไปทั่วและคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจะทำให้เธอหยุดเดินไปเสียดื้อ ๆคนถามเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่คิดเอ่ยตอบก็ไม่ถามย้ำ หันหลังเดินหน้าต่อ ทว่าการเดินนำหน้าในครั้งนี้เขาตั้งใจฟังเสียงฝีเท้าจากด้านหลังมากกว่าเดิมทั้งสองคนเดินทางด้วยความเงียบงันอยู่เช่นนั้นนานนับหนึ่งชั่วยามในที่สุดก็เดินกลับมาถึงเผ่าเสียที“เฟิงซือเจ้าออกไปเสียนาน มีปัญหาระหว่างเดินทางหรือ?” บุรุษผู้หนึ่งเอ่ยถาม คนถูกถามเหลือบตามองครู่หนึ่งขยับปากเอ่ย“ไม่มี”“แล้วเหตุใดไปเสียนาน? ไปตามคนอย่างเดียวคงไม่เสียเวลานานถึงขนาดนั้นยกเว้นเพียงแต่เจ้า...” กล่าวจบสายตาไม่น่าไว้ใจพลันเหลือบมองคนด้านหลังอีกฝ่ายมีผิวสีอ่อนมากกว่าคนในเผ่าคนอื่น ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตลอดหลายวันมานี้ไม่ได้ออกจากกระโจมหรืออย่