ตอนที่ 4 สมแล้วที่เป็นหัวหน้าเผ่า

“เฟิงซือจับตัวนางไว้”

คนถูกสั่งก้าวไปหยุดยืนบริเวณส่วนศีรษะตัวต้นเหตุความวุ่นวาย เขาย่อตัวลงจัดการจับแขนทั้งสองข้างกดลงกับพื้น แรงที่สะท้อนกลับมาทำเขานึกประหลาดใจ สตรีผู้หนึ่งไม่คิดว่าจะมีแรงมาพอดันมือเขากลับมา ชายหนุ่มถึงเพิ่มแรงกดมือลงไปมากขึ้น จากนั้นใช้หัวเข่ากดลงบนหัวไหล่ทั้งสองข้าง ก่อนจะมือทั้งสองข้างของอีกฝ่ายแนบพื้น

หัวคิ้วคนถูกเรียกว่าเฟิงซือขมวดเป็นปม หลุบตามองสำรวจใบหน้าอีกฝ่าย

“พวกเจ้าออกไปก่อน”

เหล่าคนที่รอฟังคำพูดนี้ต่างรีบก้าวออกจากกระโจมทันที ยกเว้นเพียงสตรีผู้หนึ่ง นัยน์ตานางทอประกายไม่น่าไว้ใจชั่วขณะยามมองตรงไปยังบุรุษบนร่างสตรี ก่อนจะถอนสายตาหันหน้าก้าวออกจากกระโจมไป

ภายในกระโจมจึงเหลือเพียงคนสองคนและหนึ่งตัวการ

หัวหน้าเผ่าก้าวเข้าไปใกล้ สำรวจสีหน้าและท่าทางของอีกฝ่าย ก่อนจะล้วงของบางอย่างออกมา ยัดเข้าใส่ปากเคี้ยว ๆ แล้วเป่าใส่คนบนพื้น

คนบนพื้นยังคงดิ้นรนขัดขืน ส่งเสียงดังจนพาทำให้รู้สึกวิงเวียน ถึงอย่างนั้นการกระทำของชายสูงวัยก็ยังดำเนินต่อไป ภายใต้การจับกดของเฟิงซือ

“ถึงผู้ใช้งานเอไออัจฉริยะหมายเลข 000246 ขณะนี้มีการก่อกวนเกิดขึ้นระหว่างกระบวนการหลอมรวมจิตวิญญาณและร่างกาย เพื่อป้องกันไม่ให้ทุกอย่างอยู่นอกเหนือการควบคุมของระบบจนส่งผลให้ผู้ใช้งานตกอยู่ในอันตราย ต่อจากนี้จะเริ่มทำการกระตุ้นและบรรเทาความเจ็บปวด ป้องกันการบุกรุกจากปัจจัยภายนอก”

สิ้นสุดเสียงความเจ็บปวดอันยากจะทานทนพลันทุเลาลง สีหน้าบิดเบี้ยว ร่างกายดิ้นพล่านเริ่มหยุดนิ่ง ก่อนจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม แม้ลมหายใจจะยังหนักหน่วง ทว่าร่างกายได้กลับมานอนนิ่งเช่นเดิมแล้ว

ต้าเกอได้เข้าจัดการทำให้ความเจ็บปวดลดน้อยลงโดยการกระตุ้นสารบางอย่างซึ่งคล้ายกับการฉีดยานอนหลับด้วยเกรงว่า หากยังปล่อยให้มีการแทรกแซงจากปัจจัยภายนอกจะส่งผลให้ผู้ใช้งานถูกรบกวนมากเกินไป

สองผู้มาใหม่เมื่อเห็นว่าอาการของนางไม่เหมือนคนกำลังถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าทำร้ายจึงหยุดการกระทำ เฟิงซือขยับตัวลุกขึ้นยืน จ้องหน้านางอีกครั้งก่อนหันหลังเดินออกจากกระโจม

“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางเพียงถูกบางอย่างรบกวนตอนนี้สงบลงมากแล้ว” หัวหน้าเผ่ากวาดตามองลูกเผ่าพลางเอ่ย หลังได้ยินคำยืนยันจากเขาผู้คนหน้ากระโจมต่างพากันถอนหายใจโล่งอก ใบหน้าเผยรอยยิ้ม

“ท่านหัวหน้าเผ่าขอบคุณท่านมาก!!”

“สมแล้วที่เป็นหัวหน้าเผ่า”

“ท่านหัวหน้าเผ่าสุดยอด!!”

หลังความกังวลผ่านพ้นไปทุกคนต่างเอ่ยเยินยอหัวหน้าเผ่าของตน คนถูกเยินยอเพียงยิ้มรับก่อนเอ่ยขึ้นมาอีกประโยค

“เอาละ ๆ พวกเจ้ากลับเข้าไปด้านในได้แล้ว หากเกิดเรื่องเช่นนี้อีกก็อย่าได้แตกตื่นไป ส่งคนไปเรียกข้าเหมือนคราวนี้ก็พอ”

“เข้าใจแล้ว”

พวกเขาต่างพยักหน้าเข้าใจก่อนจะทยอยเดินเข้าไปในกระโจม ทำเหมือนว่าเมื่อสักครู่ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น

“เฟิงซือเจ้าเป็นอันใด? เหตุใดถึงได้มองเข้าไปในกระโจม”

“ไม่มีอะไร” ชายหนุ่มเอ่ยตอบ “ข้าขอตัวก่อน” กล่าวจบก็เดินผละจากไปทันที

การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาทำหัวหน้าเผ่ารู้สึกผิดปกติ แต่หลังจากได้เห็นท่าทางเช่นเดิมจึงไม่ได้คิดอะไร

ชายสูงวัยหันหลังมองกระโจมอีกครั้ง เมื่อมั่นใจแล้วว่าความวุ่นวายสงบลงแล้วจริง ๆ จึงก้าวเดินจากไป แตกต่างจากคนในกระโจม

หลังพวกเขาเข้ามาแล้วพบว่าท่าทางของเยว่อิงเป็นปกติ จึงรีบผลักนางไปชิดกระโจม ปล่อยให้นอนห่างจากคนอื่น ๆ

คนทั้งหมดนั่งจ้องมองนางอยู่เช่นนั้นนานหลายเค่อ ต้องการดูให้แน่ใจว่านางจะไม่ตื่นลืมตาขึ้นมาก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วหลับไปทั้งอย่างนั้น