FAZER LOGIN“เรียกว่าลับหรือไม่ข้าไม่แน่ใจ แต่ว่าครั้งนี้ข้าจะกำชับพวกเขาไม่ให้แพร่งพรายเรื่องของเราออกไปดีหรือไม่”หลงฮ้าวหน้าเปลี่ยนสีไปในทันที จากท่าทีระแวงกลายเป็นปั้นปึ่งแทน“อ้อ แท้จริงแล้วท่านก็อายที่จะมีตำนานเรื่องเล่ากับข้า เซียงฮวากับหลงฮ้าว ไม่ดีตรงไหนหรือ ข้าเสียใจนะ”เป็นอีกครั้งที่เขาทำให้ข้าอ้าปา
บทที่ ๑๕๒รักนิรันดร์พิธีรับตำแหน่งเทพบุปผาของข้าไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการอย่างที่ใครคิดไว้ ช่วงเช้าเข้ากล่าวคำสาบานต่อหน้าเทียนตี้และเทพเซียนชั้นสูงทั้งหลาย ตอนบ่ายกลับมาเลี้ยงฉลองที่แดนบุปผาไปจนถึงช่วงหัวค่ำ ไร้แววหลงฮ้าวเข้าร่วมแม้ข้าจะคิดไว้แล้วว่าเขาคงไม่เข้าร่วมงานด้วย แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ
หวงผิงมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ย้ำว่า ‘เล็กน้อย’ ไม่นานก็กลับมานิ่งไร้อารมณ์เช่นเดิม“หน้าตาที่คล้ายกับสามีของเพื่อนนี่ยิ่งมองยิ่งรู้สึกเหมือนเป็นบาปในจิตใจ ขอถามท่านเรื่องจินเกาฉายได้หรือไม่ ตอนนี้เขาไปอยู่ที่ใดแล้วเจ้าคะ”“เขายังไม่บรรลุระดับสิบ เดิมทีก็ไม่สามารถขึ้นมาเป็นเทพฝึกหัดได้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่
บทที่ ๑๕๑กุหลาบดำสระสัตบงกทั้งเก้าเกิดขึ้นมาได้เพราะพลังบริสุทธิ์จากเหล่าเทพเซียนในแดนบุปผาที่เทพบุปผาทุกรุ่นสะสมมาตลอดระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่งแต่เดิมสัตตบงกชควรให้ผลเป็นน้ำอมฤต ทุกห้าพันปีจะมีเพียงหยดเดียวเท่านั้น เป็นไปได้หรือที่สิ่งกำเนิดใหม่จะเปลี่ยนเป็นดวงวิญญาณแทนมิหนำซ้ำวิญญาณที่ว่านั้นยังค
จื่อเจี่ยนเฉิงเองก็อึกอักท่าทางแปลกไป ดูท่าเรื่องที่จะเล่าต่อจากนี้เขาคงรู้สึกว่ามันเกินไปที่จะพูด“มันกระดากปากจนพูดยากถึงเพียงนั้น!”เขาพยักหน้าตอบ ข้าจึงลองคาดเดาคำตอบอยู่ในใจ เมื่อพิจารณาถึงเหตุผลที่พอจะเป็นไปได้แล้ว หรือว่า…“พวกเขาเป็นแบบเว่ยอู๋เซียนกับหลานวั่งจีหรือไม่”“ใครอีกล่ะนั่น/พวกเขาเ
“ข้ามาให้กำลังใจเจ้า เริ่มรู้สึกหรือยังว่าหากเลือกข้าตั้งแต่แรก เจ้าก็จะไม่เป็นเช่นนี้”รอยยิ้มสุภาพแต่สายตาจิดกัดของเขาทำให้ข้าแอบกำหมัดไว้แน่น“เยาะเย้ยข้าหรือเจ้าคะ”“ข้าพูดความจริง”เพราะนี่คือความจริงข้าจึงถอนหายใจยาว แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นข้าก็ยังมั่นใจว่าตนเลือกไม่ผิด“ทำให้ท่านเทพต้องผิดหวังแล
บทที่ ๑๑๐ปล่อยเสือเข้าป่าเองสถานที่เก็บตัวไว้ฝึกวิชาแต่ละสายนั้นต่างกัน บ้างก็อยู่บนภูเขาสูง บ้างก็อยู่ในเหวลึกหรือไม่ก็มีเป็นมิติพิเศษสงวนไว้สำหรับคนในพรรค แต่ศาสตร์สายดำที่ฟ่างซงกำลังฝึกอยู่เป็นถ้ำร้างที่จอมมารเคยใช้เป็นที่สิงสถิตยามอยู่ในภพมนุษย์ ผู้ที่จะค้นพบสถานแห่งนี้ล้วนแล้วแต่เป็นมนุษย์ผู
บทที่ ๑๐๙ข่าวถึงหูข่าวลือจะเกิดได้ต้องมีมูล การที่ข่าวลือกระจายทั่วสารทิศย่อมเกิดจากมีตัวกระจายข่าว“นี่…ข้าเพิ่งมาจากห้องเครื่องเล็ก รู้หรือไม่ว่าข้าได้ข่าวอะไรจากคนทางนั้น”นางกำนัลภายในตำหนักบูรพาแอบกระซิบกระซาบสหายนางกำนัลระหว่างที่กำลังถูพื้น นางกำนัลทั่วไปไม่ได้ออกจากวังได้บ่อย ๆ เว้นแต่พ่อ
บทที่ ๑๐๘เพิ่งเริ่มต้นในเวลาเดียวกับที่สองพี่น้องพิสูจน์ความจริงนั้น อีกด้านหนึ่ง หมู่มวลไอดำมืดพวยพุ่งเข้าไปในห้องของประมุขพรรคมารจื่อถานโอบล้อมร่างหนาไว้ค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในร่างกายเขาก่อนที่จะหายไปพร้อมกับดวงตาสีแดงเลือดลืมขึ้น!จื่อหลีเฮยในยามนี้ไร้ความเป็นตัวเองขั้นสูงสุดแล้ว ไม่ใช่เพราะจื่
“ห้ามเปลี่ยนใจนะ”ไช่ฮั่วฮวาพยักหน้ายืนยัน เซียงฮวาจึงได้พาพี่สาวเคลื่อนกายจากตำหนักคุนหนิงไปอีกตำหนักหนึ่งลมจากทุกทิศตีแสกหน้าจนผมปลิวว่อน ยืนมองจากหลังคาจุดนี้ยังมองไม่ออกว่าเป็นตำหนักใดของวังหลวงแต่พอก้มลงไปมองด้านล่างเท่านั้น องครักษ์มากมายอยู่หน้าตำหนักบ่งบอกว่าเจ้าของตำหนักเป็นผู้ใด“อยู่ ๆ







