เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอมีสามีใหม่

บทนำ เพราะอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝันทำให้ผู้อาวุโสตระกูลหลินอย่างหลินเจี้ยน ได้พบกับเหตุการณ์เข้าช่วยเหลือคนใหญ่คนโตเข้า ด้วยทักษะการแพทย์ที่พอมีติดตัวบ้างของเขา และเมื่อทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ทางนั้นก็ได้รับปากว่าหากตระกูลหลินสายหลักมีบุตรสาวหรือหลานสาวที่ถึงวัยปักปิ่นแล้วก็ให้ตบแต่งเข้าตระกูลเติ้งหรือจวนกั๋วกงในฐานะภรรยาเอกได้ ทว่าในยามนั้นตระกูลหลินกลับไม่มีใครที่พอจะใช้การได้สักคน กล่าวคือ ผู้เฒ่าหลินนั้นมีบุตรชายเพียงคนเดียว นั่นก็คือ หลินจวงสิง และเมื่อเขาแต่งงานกับเผิงหว่าน บุตรสาวของสหายตระกูลขุนนางขั้นห้าเช่นเดียวกันกับเขา แต่แม้จะผ่านไปหลายปีทั้งคู่ก็ไม่มีข่าวดีเสียที ทว่าพวกเขาก็ไม่เคยละความพยายาม ยิ่งได้มีสัญญาที่ราวกับสวรรค์ประทานให้เช่นนี้พวกเขายิ่งต้องพยายามมากขึ้น เพราะนี่เป็นโอกาสดีมากที่จะได้เกี่ยวดองกับตระกูลกั๋วกงที่มากอำนาจในแคว้น ด้วยเป็นตระกูลเดิมของฮองเฮาในปัจจุบัน หากผู้ใดได้เข้าไปเกี่ยวดองด้วย ลาภยศและวาสนาที่ยิ่งใหญ่ต่าง ๆ จะหนีไปไหนเสีย แต่แล้วเวลาผันผ่านไปจนถึงห้าปีพวกเขาก็ยังไม่มีวี่แววของความมงคล ผู้เฒ่าหลินจึงได้ยื่นข้อเสนอลับ ๆ กับบุตรชายให้รับอนุเพิ่ม ทว่า

ตอนที่ [1]เหมือนเดิมแต่ไม่เหมือนเดิม ‘หลินซวงเยี่ยน พวกเราหย่ากันเถิด’‘คนที่ข้ารักและมีใจให้มาตลอดคือเย่เออร์ มิใช่คนหน้าด้านแย่งของที่ไม่ใช่ของตนเช่นเจ้า!!’วาจากรีดแทงหัวใจเหล่านั้นดังสะท้อนก้องกังวานซ้ำไปซ้ำมาความเจ็บปวดราวกับอวัยวะภายในถูกไฟแผดเผายังคงแจ่มชัด รสชาติฝาดเฝื่อนและกลิ่นคาวของโลหิตที่ทะลักออกจากริมฝีปากยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายลิ้น ภาพใบหน้าเย็นชาของบุรุษที่นางรักสุดหัวใจ ทุ่มเทแรงกายแรงใจดูแลรักษาจนเขาสามารถก้าวขึ้นเป็นถึงจ้วงหยวน และรอยยิ้มเย้ยหยันของน้องสาวผู้แสนดีที่ซุกซบอยู่บนอกกว้างของเขา... ภาพเหล่านั้นยังคงสลักลึกอยู่ในห้วงสุดท้ายของลมหายใจเฮือก!!ร่างบอบบางบนเตียงไม้ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างแรง หลินซวงเยี่ยนหอบหายใจโกยเอาอากาศเข้าปอดราวกับคนเพิ่งจมน้ำ มือเรียวเล็กยกขึ้นกุมลำคอและหน้าอกของตนเองโดยสัญชาตญาณ ทว่าสัมผัสที่ได้รับกลับไม่ใช่ของเหลวข้นหนืดสีแดงฉาน และไม่มีความเจ็บปวดใด ๆ หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อยแปลก…ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อปรับให้เข้ากับแสงแดดอ่อน ๆ ที่สาดส่องเข้ามาผ่านบานหน้าต่าง นางกวาดสายตามองไปรอบกาย ห้องนอนขนาดกลางที่คุ้นเคย เครื่องเรือนไม

ตอนที่ [2]เหมือนกัน สองเท้าย่างก้าวไปตามระเบียงทางเดินที่ทอดยาวมุ่งหน้าสู่โถงรับรองเรือนหน้า หลินซวงเยี่ยนเดินด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้างดงามหมดจดประดับด้วยความเรียบเฉย ทว่าภายใต้แขนเสื้อกว้าง นิ้วเรียวเล็กกำลังคลึง ‘ยาลูกกลอน’ เม็ดหนึ่งเอาไว้เบา ๆนี่คือแผนการที่นางเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าชาตินี้นางไม่มีวันยอมก้มหน้าแต่งงานกับเย่เจิ้งเคอ บุรุษสารเลวผู้นั้นอีกเป็นอันขาด ทว่าการจะปฏิเสธบิดามารดาบุญธรรมอย่างโจ่งแจ้งย่อมเป็นไปไม่ได้ พวกเขาต้องหาทางมัดมือนางขึ้นเกี้ยวส่งไปตระกูลเย่อย่างแน่นอนอีกอย่างเดิมทีหลินซวงเยี่ยนคนเก่านั้นเป็นเด็กที่เชื่อฟัง ไม่มีปากเสียง เรียบร้อย ให้ทำอะไรก็ทำ ให้เป็นอย่างไรก็เป็น แม้กระทั่งให้อยู่แต่เรือนหลังห้ามออกไปไหนโดยไม่ได้รับอนุญาตก็น้อมรับทั้งที่ตัวตนจริง ๆ ของนางนั้น มิใช่คนเรียบร้อย ซ้ำยังชอบออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกดังนั้น ทันทีที่นางถูกเรียกตัวไปตกลงเรื่องงานแต่ง นางจะแสร้งทำเป็นกตัญญูและตอบตกลงไปก่อน เพื่อให้พวกเขายกภูเขาออกจากอก จากนั้นเมื่อกลับถึงเรือน นางจะกลืนยาลูกกลอนเม็ดนี้ลงไปยาเม็ดนี้คือ ‘ยาตรึงวิญญาณ’ ที่นางแอบปรุงขึ้นมาเองด้วยวิชาแพทย์ที่

ตอนที่ [3]แต่งงานวันเดียวกันหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วจวนตระกูลหลินในยามนี้ถูกประดับประดาไปด้วยผ้าแพรสีแดงมงคลตั้งแต่หน้าประตูจวนจรดเรือนหลัง โคมไฟสีแดงสว่างไสวถูกแขวนไว้ทุกระเบียงทางเดิน บ่าวรับใช้เดินขวักไขว่ทำงานกันอย่างขันแข็ง วันนี้คือวันมงคลที่บุตรสาวทั้งสองของจวนเจ้ากรมขุนนางจะออกเรือนไปพร้อม ๆ กัน ซึ่งการแต่งงานพร้อมกันนี้เป็นความตั้งใจอย่างแรงกล้าของหลินซีเย่เดิมทีหากเป็นในชาติก่อน การที่นางต้องลดตัวลงไปแต่งงานกับบัณฑิตยากจน ซ้ำยังรู้เต็มอกว่าวันแต่งงานเจ้าบ่าวไม่อาจมารับหน้าจวนได้เพราะไม่ได้สติ งานแต่งนี้สมควรจะต้องถูกจัดขึ้นอย่างเงียบเชียบที่สุด เพื่อไม่ให้เป็นที่ขบขันของชาวเมืองทว่าชาตินี้นางคือผู้ที่ล่วงรู้อนาคต หลินซีเย่จึงจงใจรบเร้าบิดามารดาให้จัดงานแต่งของนางในวันเดียวกับหลินซวงเยี่ยน เพราะนี่คือการประกาศตนอย่างสง่าผ่าเผยนางต้องการให้ทุกคนในเมืองหลวงเป็นพยานว่านาง หลินซีเย่ ยอมสละความสุขสบายเพื่อไปดูแลสามีที่ล้มป่วยด้วยความรักอันบริสุทธิ์ใจ และเมื่อวันข้างหน้าที่เย่เจิ้งเคอฟื้นขึ้นมาและสอบได้เป็นจ้วงหยวน นางก็จะกลายเป็นฮูหยินจ้วงหยวนที่ทุกคนต้องสรรเสริญเยินยอ

ตอนที่ [4]ทางเดินใหม่ก็ไม่ง่ายภายในเกี้ยวไม้จันทน์หอมที่สั่นไหวไปตามจังหวะการก้าวเดินของคนหาม หลินซวงเยี่ยนเอนหลังพิงหมอนอิงนุ่มฟู เปลือกตาบางปิดลงช้า ๆ เพื่อพักสายตา ทว่าภายในหัวกลับกำลังประมวลผลและวางแผนการรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในจวนเติ้งกั๋วกงอย่างรัดกุมนางไม่รู้เลยว่าจวนเติ้งกั๋วกงเป็นสถานที่เช่นไร และยิ่งไม่รู้ว่า เติ้งเซี่ยหนาน หรือกั๋วกงซื่อจื่อผู้นั้นมีนิสัยใจคอเป็นอย่างไร ที่ผ่านมานางไม่เคยพบหน้าเขา ซ้ำยังไม่เคยสนใจที่จะสืบเสาะเรื่องราวของเขาเลยแม้แต่น้อยเหตุผลก็ง่ายนิดเดียว เพราะในชาติก่อน สายตาและหัวใจของนาง มืดบอดและมีไว้เพื่อบุรุษที่ชื่อว่าเย่เจิ้งเคอเพียงผู้เดียวหากถามว่านางไปตกหลุมรักบุรุษผู้นั้นได้อย่างไร คงต้องย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ในตอนที่เย่เจิ้งเคอและบิดาของเขาเดินทางมาที่จวนตระกูลหลิน เพื่อขอพบท่านปู่วันนั้นนางแอบมองอยู่หลังฉากกั้น ได้ยินเย่เจิ้งเคอวัยเยาว์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและแววตาที่มุ่งมั่น ว่าเขาจะเข้าเรียนในสำนักศึกษา จะตั้งใจสอบเป็นขุนนางเพื่อพิสูจน์ตนเองว่าคู่ควรกับตระกูลหลินตามสัญญาความมุ่งมั่นและไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาของเขา ทำให้นางที่