หงส์เหินเหนือดารา

“ยามจื่อ (23.00 - 00.59 น.)”....ค่ำคืนนี้ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงแคว้นต้าหยางมืดมิดไร้แสงดาวและจันทรา   มีเพียงพายุฝนโหมกระหน่ำและเสียงอสนีบาตฟาดเปรี้ยงดังกึกก้องไปทั่วสารทิศ  สายฝนเม็ดใหญ่สาดซัดลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับสวรรค์กำลังพิโรธ

ณ ท้ายซอยเปลี่ยวอันเงียบสงบ ห่างไกลจากความวุ่นวายของย่านการค้า มีเรือนไม้หลังเล็กๆ ซึ่งเปิดเป็น  ‘โรงหมอสกุลหลิน’  แสงตะเกียงน้ำมันดวงเล็กๆ ภายในห้องปรุงยายังคงส่องสว่างวูบวาบตามแรงลมที่พัดลอดช่องหน้าต่างเข้ามา  ‘หลินซินเยว่’  หมอหญิงเจ้าของเรือนในวัยยี่สิบหนาว  ผู้มีใบหน้างดงามหมดจดดั่งหยกชั้นดี  ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดราวกับหิมะแรก และมีกลิ่นหอมของสมุนไพรติดกายอยู่เป็นนิจ  นางกำลังนั่งบดยาอยู่หน้าเตาเหล็กเล็กๆ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์แบบเรียบง่ายไม่อาจปิดบังทรวดทรงองเอวที่โค้งเว้าเย้ายวนของสตรีเพศได้เลย

“ปัง!! “จู่ๆ บานประตูไม้ของโรงหมอก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างรุนแรงจนบานพับแทบหลุดกระเด็น!

หลินซินเยว่สะดุ้งสุดตัว  มือที่จับสากบดยาร่วงหล่นลงพื้น  นางผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตระหนก เมื่อแสงสายฟ้าสว่างวาบขึ้นด้านนอก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่กำยำของบุรุษผู้หนึ่งยืนโอนเอนอยู่ตรงกรอบประตู  บุรุษผู้นั้นสวมชุดเกราะอ่อนสีดำสนิทที่ขาดวิ่นและเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนผสมกับหยาดโลหิตสีเข้ม   เส้นผมสีหมึกยาวสยายแนบไปกับใบหน้าหล่อเหลาคมคายทว่าดุดันราวกับเทพปีศาจ   สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาคมกริบคู่นั้น... มันไม่ได้เป็นสีนิลตามปกติ แต่มันแดงก่ำราวกับโลหิตที่กำลังเดือดพล่าน!

“ทะ... ท่านเป็นใคร! บุกเข้ามาในโรงหมอยามวิกาลเช่นนี้ต้องการสิ่งใด!”  หลินซินเยว่ถอยร่นไปด้านหลัง มือเรียวคว้าผงสมุนไพรขึ้นมาถือไว้เพื่อป้องกันตัวหากว่าเกิดเหตุการรณ์ไม่คาดฝัน  ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินโซเซเข้ามาภายในห้อง กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่ร้อนระอุแผ่ซ่านออกมากดดันจนนางแทบหายใจไม่ออก  เขากัดกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ราวกับกำลังอดกลั้นต่อความเจ็บปวดบางอย่างที่แสนสาหัส

“ช่วย... ข้า...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าหลุดลอดไรฟันออกมา ก่อนที่ร่างกำยำนั้นจะทรุดฮวบลงกับพื้นไม้กระดานเสียงดังสนั่น

ด้วยสัญชาตญาณของหมอ  ความหวาดกลัวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยหน้าที่ที่มิอาจทนดูคนตายไปต่อหน้าต่อตาได้  หลินซินเยว่ถลันเข้าไปประคองร่างของบุรุษแปลกหน้าทันที

“คุณชาย! ท่านบาดเจ็บตรงที่ใด!”

ทันทีที่มือบางสัมผัสโดนท่อนแขนแกร่ง นางก็ต้องสะดุ้งเฮือก เพราะอุณหภูมิร่างกายของเขาร้อนจัดราวกับเตาไฟที่กำลังลุกไหม้ ผิวหนังของเขาแดงก่ำ ลมหายใจที่พ่นออกมาหอบถี่และสัมผัสได้ถึงไอร้อนรุนแรง   หลินซินเยว่รีบจับชีพจรที่ข้อมือหนาเพื่อตรวจดูอาการ แต่เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสชีพจร ดวงตากลมโตของนางก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด!

ชีพจรเต้นรัวเร็วและปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง  โลหิตในกายไหลเวียนย้อนกลับ นี่ไม่ใช่พิษบาดแผลธรรมดา แต่มันคือ...  ‘พิษราคะกลืนวิญญาณ’ ยาปลุกกำหนัดสายพันธุ์พิสดารและรุนแรงที่สุดในแผ่นดิน!  ผู้ที่ถูกพิษนี้จะมีอุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นเรื่อยๆ หากไม่ได้รับการปลดปล่อยด้วยการเสพสังวาสกับสตรี  ธาตุไฟจะแตกซ่านและโลหิตจะระเบิดออกเจ็ดทวารจนสิ้นใจภายในสองชั่วยาม!

“สวรรค์... ใครกันที่โหดเหี้ยมใช้วิธีสกปรกเช่นนี้ลอบทำร้ายท่าน”  ซินเยว่พึมพำหน้าซีดเผือด นางรู้ดีว่าพิษนี้ไม่มียาถอน นอกจากต้องใช้ ‘สตรี’ เป็นยาแก้!  บุรุษตรงหน้านี้คือ ‘จ้าวเฟยหรง’ แม่ทัพทมิฬผู้กุมอำนาจทหารแดนใต้  มือขวาของชินอ๋อง

หยางหลง เขาถูกศัตรูลอบวางยาในสุราขณะเดินทางกลับเมืองหลวง แม้จะสังหารศัตรูจนหมดสิ้น แต่พิษก็แล่นเข้าสู่หัวใจจนต้องหนีตายเตลิดเข้ามาในซอยเปลี่ยวแห่งนี้

“สตรี... ข้าต้องการ...”

จ้าวเฟยหรงคำรามในลำคอด้วยความทรมาน สติสัมปชัญญะที่พยายามกดข่มเอาไว้กำลังจะขาดผึง เมื่อกลิ่นหอมละมุนของดอก

มู่หลานที่แผ่ออกมาจากเรือนร่างของสตรีตรงหน้าลอยมากระทบจมูก  มันเปรียบเสมือนน้ำมันชั้นดีที่สาดลงบนกองไฟแห่งตัณหา!

“คะ... คุณชาย ท่านตั้งสติก่อน! ข้าเป็นหมอ ข้าจะฝังเข็มสกัดจุดให้ท่าน เพื่อชะลอการไหลเวียนของโลหิต ท่านรอเดี๋ยว ข้าจะไปหยิบเข็มเงิน...”  ซินเยว่พยายามจะลุกขึ้นยืน ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้ขยับตัว ท่อนแขนแกร่งราวกับคีมเหล็กก็ตวัดหมับเข้าที่เอวบาง ก่อนจะกระชากร่างของนางให้ล้มลงไปทาบทับอยู่บนแผงอกกว้างของเขาอย่างแรง!

“ว้าย!”

หลินซินเยว่หวีดร้องด้วยความตกใจ  สองมือเล็กพยายามดันแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามออก แต่ก็เหมือนมดที่พยายามผลักภูเขา จ้าวเฟยหรงพลิกตัวขึ้นคร่อมทาบทับร่างบอบบางของนางเอาไว้กับพื้นกระดานไม้อย่างรวดเร็ว  ดวงตาคมกริบที่บัดนี้แดงก่ำไปด้วยไฟราคะจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริกของสตรีใต้ร่าง  ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผิวแก้มเนียน

“ข้าทนไม่ไหวแล้ว... ได้โปรดเป็นยาถอนพิษให้ข้า... เถิดแม่นาง”

“อย่านะ! ปล่อยข้า! ข้าเป็นหมอ ไม่ใช่นางคณิกา! อื้อออ!”

คำประท้วงของซินเยว่ถูกกลืนหายไปในลำคอ  เมื่อริมฝีปากหยักลึกและร้อนจัดของจ้าวเฟยหรงทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงร้องของนางอย่างดุดันและป่าเถื่อน!   มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่เป็นจูบที่เกิดจากการปล้นสะดมและหิวกระหาย

แม่ทัพหนุ่มบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างเอาแต่ใจ ฟันคมขบเม้มกลีบปากล่างของนางจนได้รสเค็มปร่าของเลือดเ  ความเจ็บแปลบทำให้ซินเยว่เผลอ เผยอริมฝีปากขึ้นด้วยความเจ็บปวด  เปิดโอกาสให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย

“อืม...” จ้าวเฟยหรงครางในลำคอด้วยความพึงพอใจ รสชาติความหวานและกลิ่นกายหอมละมุนของนางช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจากพิษร้าย  ทว่ามันกลับยิ่งสุมไฟราคะให้ลุกโชนและทวีคูณความรุนแรงขึ้น  มือหนาหยาบกร้านจากการจับดาบ เลื่อนลงมาตามเรือนร่างโค้งเว้า ออกแรงเพียงนิด อาภรณ์สีขาวบางเบาของหมอหญิงก็ถูกฉีกขาดดัง แคว่ก ! เผยให้เห็นเอี๊ยมตัวในสีแดงสดที่ขับเน้นผิวขาวผ่องราวกับหิมะให้ดูเย้ายวนจนแทบคลั่ง

“อ๊ะ! ปล่อยนะ... คุณชาย ได้โปรด...”

 ซินเยว่ดิ้นรนสุดชีวิต น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลอเบ้า มือเล็กพยายามทุบตีแผงอกแกร่ง แต่มันกลับไร้ผล

“ข้าชื่อจ้าวเฟยหรง... จำชื่อของสามีเจ้าเอาไว้ให้ดี”   เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า ก่อนจะซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวเนียน ริมฝีปากร้อนขบเม้มและดูดดึงผิวอ่อนนุ่มจนเกิดรอยรักสีกุหลาบแดงช้ำไปทั่วบริเวณ   สองมือหนารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของนางตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างที่เหลือก็จัดการปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายของนางออกอย่างรวดเร็ว

หน้าอกอวบอิ่มสล้างที่ถูกซ่อนเร้นมาตลอดบัดนี้ปรากฏแก่สายตาของแม่ทัพทมิฬ  ยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อ

ชูชันท้าทายสายตา จ้าวเฟยหรงไม่รอช้า เขาก้มลงครอบครองความอวบอิ่มนั้นด้วยริมฝีปากทันที  ลิ้นร้อนตวัดเลียและดูดดึงอย่างตะกละตะกลาม ราวกับทารกที่หิวกระหาย

“อ๊า! ยะ... อย่า... ข้าเจ็บ...”

ซินเยว่เชิดหน้าขึ้น หอบหายใจถี่กระชั้น  ความเจ็บปวดจากการถูกรุกรานอย่างหนักหน่วงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิวที่นางไม่เคยพานพบมาก่อน  พิษราคะในตัวของเขาเหมือนจะแผ่ซ่านผ่านลมหายใจและการสัมผัส ทำให้ร่างกายของนางเริ่มร้อนรุ่มและอ่อนระทวยตามไปด้วย