หงส์เหินเหนือดารา

เมื่อปลุกเร้าจนสตรีใต้ร่างเริ่มโอนอ่อนและเปียกชื้น จ้าวเฟยหรงก็ไม่อาจอดทนรอได้อีกต่อไป ความปวดร้าวที่แกนกลางกายหนุ่มมันตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เขาจัดการปลดชุดเกราะและอาภรณ์ท่อนล่างของตนเองออก เผยให้เห็นความเป็นชายที่ผงาดง้ำและร้อนระอุราวกับแท่งเหล็กเผาไฟแม่ทัพหนุ่ม แทรกกายเข้าหว่างเรียวขาเสลา จับเรียวขางามทั้งสองข้างแยกออกกว้าง ซินเยว่เบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงที่กำลังจดจ่ออยู่ตรงปากทางรักที่ยังไม่เคยมีผู้ใดกล้ำกราย“มะ... ไม่เอา... ข้ากลัว ฮือ...” นางส่ายหน้าไปมา น้ำตาไหลอาบแก้มจ้าวเฟยหรงโน้มตัวลงมาจูบซับน้ำตาที่หางตาให้นางอย่างแผ่วเบา แม้ฤทธิ์ยาจะทำให้เขาคลุ้มคลั่ง แต่จิตใต้สำนึกส่วนลึกก็ยังรับรู้ว่านางคือสตรีบริสุทธิ์“อดทนหน่อย... ข้าจะพยายามไม่ให้เจ้าเจ็บมาก... ซินเยว่” สิ้นคำกล่าว เขาก็ดันสะโพกสอบส่งความแข็งแกร่งทะลวงผ่านปราการด่านแรกและพรหมจรรย์ของนางเข้าไปจนสุดทาง“กรี๊ดดดดด! เจ็บ! เอาออกไป ข้าเจ็บ!”ซินเยว่หวีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ร่างกายเกร็งสะท้านไปทุกสัดส่วน หยาดโลหิตสีแดงสดไหลซึมออกมาแต้มรอยด่างดวงบนพื้นกระดานไม้ จ้าวเฟยหรง

ความทรงจำในค่ำคืนที่ผ่านมาไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับฝันร้าย... บุรุษชุดดำผู้บ้าคลั่ง การถูกย่ำยีอย่างป่าเถื่อน และความรัญจวนใจที่น่าละอายที่ร่างกายของนางตอบสนองเขาไป“ฮึก... สวรรค์ ทำไมท่านถึงใจร้ายกับข้าเช่นนี้”ซินเยว่กอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม นางเป็นเพียงหมอหญิงกำพร้าที่พยายามดิ้นรนเปิดโรงหมอเลี้ยงชีพ แต่กลับต้องมาสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดให้กับบุรุษที่เกรียงไกรเกินจะเอื้อมถึง ขณะที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก สายตาของนางก็เหลือบไปเห็น ‘ป้ายหยกสีดำสนิท’ และถุงเงินที่วางอยู่ข้างหมอน มือเล็กที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบป้ายหยกขึ้นมาดู สัญลักษณ์ตัวอักษร ‘จ้าว’ ที่สลักอยู่บนนั้น ทำให้นางเบิกตากว้างในเมืองหลวงต้าหยางแห่งนี้ ผู้ที่มีสิทธิ์พกป้ายหยกสีดำสลักอักษรนี้ มีเพียงตระกูลเดียว... ‘จ้าวเฟยหรง... แม่ทัพทมิฬมือขวาของอ๋องปีศาจ!’“ทะ... ท่านแม่ทัพจ้าวงั้น” ซินเยว่กำป้ายหยกในมือแน่น ความรู้สึกเกลียดชังและหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาในอก เขาคือบุรุษที่ได้ชื่อว่าโหดเหี้ยมและเย็นชาที่สุดในแผ่นดิน สังหารศัตรูโดยไม่กะพริบตา แล้วบุรุษเช่นนั้นหรือที่ย่ำยีนางเมื่อคืน!“เอาเงินมาทิ้งไว้... คงคิดว่าข

ยามจื่อ ณ จวนเสนาบดีกรมกลาโหม หวังฉี จวนหลังใหญ่โตโอ่อ่าสว่างไสวไปด้วยแสงโคมไฟ ทว่ายิ่งลึกเข้าไปในเขตเรือนหลัง บรรยากาศกลับยิ่งเงียบเหงาและวังเวง เฮ่อเหลียนเร้นกายอยู่บนหลังคาเรือนหลัก อำพรางลมหายใจและตัวตนอย่างแนบเนียน สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรี สอดส่องหาห้องหนังสือของเสนาบดีชั่ว ทว่าในขณะที่เขากำลังจะเคลื่อนกายข้ามไปยังอีกเรือนหนึ่ง เสียงตวาดด่าทอก็ดังแว่วมาจากลานหินด้านล่าง“นังหญิงไร้ค่า! แต่งเข้ามาห้าปี ท้องของเจ้าก็ยังว่างเปล่า ไร้บุตรสืบสกุลให้ข้า! แล้วยังมีหน้ามาห้ามไม่ให้ข้าไปรับอนุภรรยาคนที่สี่เข้าจวนอีกงั้นหรือ!” ร่างของบุรุษวัยกลางคนพุงพลุ้ยสวมชุดขุนนางชั้นสูง กำลังตวัดฝ่ามือตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของสตรีผู้หนึ่งอย่างแรงจนนางล้มกองลงกับพื้น“โอ๊ย!” สตรีนางนั้นคือ ‘เสิ่นอวี้’ ฮูหยินเอกแห่งจวนเสนาบดี นางเป็นสตรีวัยเบญจเพสที่งดงามหยาดย้อย ทรวดทรงองเอวอวบอิ่มสมบูรณ์แบบเย้ายวนใจ ทว่าแววตาของนางกลับหม่นหมองและเต็มไปด้วยความอมทุกข์ ผิวพรรณขาวเนียนมีรอยเขียวช้ำประปรายจากการถูกทุบตี“ท่านพี่... ข้าเพียงแค่เตือนท่าน อนุคนที่ท่านจะรับเข้ามา เป็นเพียงบุตรีของพ่อค้า ข้าเกรงว่าจะทำให

“สุนัขจรจัดตัวนี้แหละ ที่ฝังรากลึกอยู่ในตัวเจ้าทั้งคืนจนเจ้าครางเรียกชื่อมันไม่หยุด!”จ้าวเฟยหรงคำรามชิดใบหู ก่อนจะก้มหน้าลงประกบจูบริมฝีปากบางอย่างป่าเถื่อนและลงทัณฑ์ เขาบดขยี้กลีบปากของนางอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปพัวพันตักตวงความหวานที่เขาโหยหามาตลอดทั้งวัน“อื้อออ! ปล่อย...”ซินเยว่พยายามผลักไส ทว่าเรี่ยวแรงของนางมีหรือจะสู้แม่ทัพเจนศึกได้ ชายหนุ่มรั้งท้ายทอยของนางไว้แน่น ป้อนจูบแสนเร่าร้อนจนนางแทบขาดอากาศหายใจ ร่างกายบอบบางอ่อนยวบลงบนอ้อมแขนของเขา พิษราคะที่ตกค้างอยู่ในตัวของชายหนุ่มดูเหมือนจะแผ่ซ่านผ่านรสจูบ ทำให้นางรู้สึกปั่นป่วนและร้อนรุ่มขึ้นมาอีกคราเมื่อถอนริมฝีปากออก ซินเยว่ก็หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ“ท่านมันเลวทราม... รังแกสตรีไม่มีทางสู้”“ข้าเพียงมารับยาถอนพิษของข้า...” เฟยหรงกระซิบเสียงแหบพร่า นัยน์ตาเริ่มปรากฏสีแดงจางๆ อีกครั้ง“พิษในกายข้ายังไม่หมด... มันเรียกร้องหาเพียงเจ้า ซินเยว่... ร่างกายของข้ากำลังจะระเบิดเพราะความต้องการที่มีต่อเจ้า” ไม่รอให้นางได้ประท้วง แม่ทัพหนุ่มจัดการรวบตัวนางอุ้มขึ้นนั่งบนโต๊ะปรุงยาไม

ยามซวี (19.00 - 20.59 น.) ณ พระที่นั่งไท่เหอ วังหลวงแคว้นต้าหยางค่ำคืนนี้พระราชวังหลวงสว่างไสวไปด้วยแสงโคมไฟนับหมื่นดวง งานเลี้ยงเฉลิมฉลองชัยชนะและต้อนรับคณะทูตถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตระการตา เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ ฮูหยิน และคุณหนูในห้องหอต่างแต่งกายด้วยอาภรณ์หรูหราประชันโฉมกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงดนตรีบรรเลงครึกครื้น นางรำกรีดกรายร่ายรำอยู่กลางท้องพระโรง ทว่าภายใต้ความรื่นเริงและกลิ่นสุราเลิศรส กลับมีคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ‘เสนาบดีหวังฉี’ เดินเชิดหน้าเข้ามาในงานด้วยท่าทางผยอง โดยมี ‘เสิ่นอวี้’ฮูหยินเอกเดินตามหลังมาอย่างเงียบๆ วันนี้นางสวมชุดกระโปรงสีม่วงเข้มปักดิ้นเงิน งดงามขับผิวขาวผ่อง แม้ใบหน้าจะถูกแต่งแต้มอย่างประณีตเพื่อปกปิดรอยช้ำจางๆ แต่แววตาของนางกลับไม่ได้หม่นหมองหวาดกลัวเหมือนเช่นเคย มันซ่อนความเด็ดเดี่ยวและรอคอยบางสิ่งเอาไว้ที่มุมมืดบนขื่อหลังคาของท้องพระโรง ‘เฮ่อเหลียน’ ในชุดองครักษ์เงากลืนไปกับความมืด สายตาดุดันดั่งนักล่าของเขากวาดมองไปรอบงาน ก่อนจะหยุดลงที่เรือนร่างอรชรของเสิ่นอวี้ เมื่อเช้านี้ นางได้ลอบนำ ‘จดหมายลับ’ ที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดม