ログイン"ฉันเป็นคนทำทำไมฉันจะไม่รู้""ชิ จงใจชัด ๆ เลย""เมื่อกี้ฉันห้ามแล้ว เธอจะกินเอง" ก็จริงเมื่อครู่เขาส่งสายตาให้ฉันตลอด ทว่าฉันเป็นคนรั้นจะกินเอง"เพื่อความสุขของลูกกับพี่ แม้เค็มฉันก็ยอม""เจ้าเล่ห์จริง ๆ" มือหนาขยี้หัวฉันด้วยความมันเขี้ยว แน่นอนว่าท่าทางฉันเมื่อกี้คือการออดอ้อนใส่เขาต่างหาก แต่ก็มี
"ผมคิดว่าเมื่อกี้เราทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม""อันนี้มันเค้กช็อกโกแลตหน้าไหม้หนิครับ" ฉันถึงทำกับหลุดขำพรืดในตอนที่ลูกชายสองคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกำลังจดจ้องเค้กก้อนแรกของพวกเขาสีหน้าขมวด ก่อนที่จะปรายตาไปมองคนเป็นพ่อพร้อมกัน พี่สงครามจึงกระแอมคอนิดหน่อยราวกับกำลังคิดคำตอบ"พ่อว่า…เตาอบที่บ้านน่าจะม
ห้าปีผ่านไป"นี่มันอะไรกันเนี่ย!" ฉันได้แต่อ้าปากค้างแล้วเหลือบมองคนสามคนที่กำลังทำอะไรบางอย่าง ไล่มองสามร่างต่างขนาดทีละคนก่อนที่จะหยุดที่คนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าเป็นตัวต้นเรื่อง"…" ไม่มีเสียงตอบรับจากใครสักคนที่อยู่ในครัว ตอนนี้ฉันกำลังเล็งผู้ชายสามคนที่กำลังพังห้องครัวของฉัน ไล่เรียงตั้งแต่หกขวบคาม
ท่อนเอ็นปูดนูนกำลังถูกฉันค่อย ๆ นั่งทับลงรูสวาท ความใหญ่โตเต็มที่กำลังทำให้กลีบดอกไม้ที่ฉ่ำเยิ้มแหวกออกจากกัน สุดท้ายมันก็เข้ามาในร่างกายของฉันสำเร็จ เอ็นร้อนแท่งใหญ่ทำให้ฉันต้องงอตัวไปข้างหน้า สอดประสานมือหนาของพี่สงครามแน่นเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ฉันตกลงไปคอหักจากโต๊ะทำงานตัวสูง"ซี๊ดดด~" ร่างสูงคราง
"เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามในขณะที่ฉันเพิ่งกลับเข้ามา วันนี้ฉันเบบี้และแม่บ้านอีกสองคนพากันออกไปตามหาเนื้อผ้าหายากเพื่อมาตัดชุดคนสำคัญ ทั้งบ้านจึงเหลือแค่พี่สงครามคนเดียวที่เลี้ยงลูกเพราะป้าปิ่นลางาน แต่สิ่งที่เขาถามฉันว่าฉันควรเป็นคนถามเขามากกว่า เพราะใบหน้าคมดูเหนื่อยล้าต่างจากก่อนหน
ใช่…มันมาจากผมกับไอกวินที่ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียง เหมือนเพิ่งผ่านการสู้รบกับกองทัพข้าศึก ผมกับมันจึงมองหน้ากันอย่างโล่งใจ"งั้นผมไปนะครับนาย" กวินเอ่ย"มึงหยุด อยู่ในบ้านนี่แหละ ช่วยกูดูลูก""แต่นาย…" กวินมันเรียกผมเสียงเบาลง"มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอวะ""อยู่ก็อยู่ครับนาย" คามิลที่เริ่มได้กินนมก็เริ
สองวันผ่านไปสองวันแล้วที่ผมยังหาเธอไม่เจอ ถึงจะใช้มือดีตามสืบแค่ไหนก็เงียบกริบ ไม่มีแม้กระทั่งร่องรอยของเธอเลยสักนิด เป็นสองวันที่ผมทรมานออกตามหารอฟังข่าวจนผมนอนไม่หลับเลยสักนาทีเดียว ทว่าวันนี้ก็เหมือนมีอะไรที่จะเป็นข่าวดีสำหรับผมแล้ว ผมกำลังมุ่งตรงไปที่คอนโดของเบบี้เพื่อนของแก้วตา ผมคิดว่าเธอต้อง
"ทำไมยังไม่กลับมาอีกวะ!" ผมสบถขึ้นเสียงดังจากที่นั่งรอบนโซฟากลางบ้านนานหลายชั่วโมง ตอนนี้เป็นเวลาตีสามก็ยังไม่เห็นทีท่าว่าคนตัวเล็กจะกลับมา ทั้งที่ผมนั่งรอเธอตั้งแต่บ่ายสามคิดว่ากลับมาแล้วจะได้เจอเธอแต่ก็กลับว่างเปล่า"คุณหนูทานอะไรก่อนไหมคะ ป้าทำอะไรให้ทาน" ป้าปิ่นเดินเข้ามาด้วยใบหน้าไม่สู้ดี ก่อนท
SONGKRAAM TALK หนึ่งวันที่แล้ว ผ่านมาวันหนึ่งแล้วไอกวินก็ยังหาคงบงการไอสามตัวนั้นไม่ได้สักที ตอนนี้ผมอยากรู้แทบบ้าว่าใครเป็นคนลงมือทำ แล้วคนทำมันต้องการอะไร แต่ถึงจะเหตุผลอะไรก็ช่าง ถ้าผมเจอตัวมันต้องไม่ตายดีที่บังอาจมาทำร้ายคนของผมในเขตของผมแบบนี้ครืดดดดด!ประตูห้องถูกเปิดออกในขณะที่ผมกำลังวุ่นว
"เอาตัวจริงของเธอมาคุยกับฉันดีกว่า" ฉันเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก เป็นแบบนี้สิ ค่อยน่าหายอึดอัดใจเสียหน่อย ฉันปั้นหน้าแบบมันไม่เป็นหรอก"กว่าจะรู้ตัวก็โง่ตั้งนาน ทำไมแกไม่ตาย ๆ ไปตั้งแต่เข้าโรงพยาบาลครั้งนั้นนะ" มุมปากเล็กเหยียดยิ้มแล้วมองมาที่ฉัน เธอเปลี่ยนเป็นคนละคนไม่เหลือคราบน้ำใสคนเดิมที่ฉันเคยรู







