LOGIN"ฉันเป็นคนทำทำไมฉันจะไม่รู้""ชิ จงใจชัด ๆ เลย""เมื่อกี้ฉันห้ามแล้ว เธอจะกินเอง" ก็จริงเมื่อครู่เขาส่งสายตาให้ฉันตลอด ทว่าฉันเป็นคนรั้นจะกินเอง"เพื่อความสุขของลูกกับพี่ แม้เค็มฉันก็ยอม""เจ้าเล่ห์จริง ๆ" มือหนาขยี้หัวฉันด้วยความมันเขี้ยว แน่นอนว่าท่าทางฉันเมื่อกี้คือการออดอ้อนใส่เขาต่างหาก แต่ก็มี
"ผมคิดว่าเมื่อกี้เราทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม""อันนี้มันเค้กช็อกโกแลตหน้าไหม้หนิครับ" ฉันถึงทำกับหลุดขำพรืดในตอนที่ลูกชายสองคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกำลังจดจ้องเค้กก้อนแรกของพวกเขาสีหน้าขมวด ก่อนที่จะปรายตาไปมองคนเป็นพ่อพร้อมกัน พี่สงครามจึงกระแอมคอนิดหน่อยราวกับกำลังคิดคำตอบ"พ่อว่า…เตาอบที่บ้านน่าจะม
ห้าปีผ่านไป"นี่มันอะไรกันเนี่ย!" ฉันได้แต่อ้าปากค้างแล้วเหลือบมองคนสามคนที่กำลังทำอะไรบางอย่าง ไล่มองสามร่างต่างขนาดทีละคนก่อนที่จะหยุดที่คนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าเป็นตัวต้นเรื่อง"…" ไม่มีเสียงตอบรับจากใครสักคนที่อยู่ในครัว ตอนนี้ฉันกำลังเล็งผู้ชายสามคนที่กำลังพังห้องครัวของฉัน ไล่เรียงตั้งแต่หกขวบคาม
ท่อนเอ็นปูดนูนกำลังถูกฉันค่อย ๆ นั่งทับลงรูสวาท ความใหญ่โตเต็มที่กำลังทำให้กลีบดอกไม้ที่ฉ่ำเยิ้มแหวกออกจากกัน สุดท้ายมันก็เข้ามาในร่างกายของฉันสำเร็จ เอ็นร้อนแท่งใหญ่ทำให้ฉันต้องงอตัวไปข้างหน้า สอดประสานมือหนาของพี่สงครามแน่นเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ฉันตกลงไปคอหักจากโต๊ะทำงานตัวสูง"ซี๊ดดด~" ร่างสูงคราง
"เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามในขณะที่ฉันเพิ่งกลับเข้ามา วันนี้ฉันเบบี้และแม่บ้านอีกสองคนพากันออกไปตามหาเนื้อผ้าหายากเพื่อมาตัดชุดคนสำคัญ ทั้งบ้านจึงเหลือแค่พี่สงครามคนเดียวที่เลี้ยงลูกเพราะป้าปิ่นลางาน แต่สิ่งที่เขาถามฉันว่าฉันควรเป็นคนถามเขามากกว่า เพราะใบหน้าคมดูเหนื่อยล้าต่างจากก่อนหน
ใช่…มันมาจากผมกับไอกวินที่ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียง เหมือนเพิ่งผ่านการสู้รบกับกองทัพข้าศึก ผมกับมันจึงมองหน้ากันอย่างโล่งใจ"งั้นผมไปนะครับนาย" กวินเอ่ย"มึงหยุด อยู่ในบ้านนี่แหละ ช่วยกูดูลูก""แต่นาย…" กวินมันเรียกผมเสียงเบาลง"มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอวะ""อยู่ก็อยู่ครับนาย" คามิลที่เริ่มได้กินนมก็เริ
"มาหาคุณสงครามค่ะ" สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจพาลูกมาที่บริษัทยักใหญ่เครือของ CRUISE เพราะตั้งใจจะมาขอบคุณเขาโดยที่ไม่รู้เลยว่าเขาจะยอมเจอฉันหรือเปล่าหลังจากที่รู้ว่าคริสไม่ใช่ลูกของเขา ร่างสูงก็หายไป ฉันทำใจไว้อยู่แล้วและวันนี้ก็ไม่ได้มาในฐานะที่ต้องการร้องขออะไรเลย เพียงแต่อยากขอบคุณเขาแค่นั้นจริง ๆ"ได
SONGKRAAM TALK "ผลตรวจครับนาย" มือหนาของกวินยื่นซองเอกสารให้ผม จนผมต้องละทิ้งทุกอย่างเพื่อมาเปิดดูผลตรวจที่ผมเอาเส้นผมของคริสมาลองตรวจดีเอ็นเอ เพราะผมไม่เชื่อว่าคริสไม่ใช่ลูกของผม เธออาจจะโกหกเพราะยังไม่ให้อภัยผมก็ได้"มึงแน่ใจใช่ไหมว่าเอามาถูกไอกวิน" หลังจากที่ก้มดูผลตรวจผมก็ต้องเงยหน้าไปถามความแน
"ครับแก้วตา ไว้ค่อยเจอลุงครามบ้านเบบี้ก็ได้""รีบไปเถอะ เดี๋ยวเราต้องรีบไปขึ้นเครื่องนะ" ฉันเหมือนคิดผิดที่ยอมให้ลูกได้เข้าใกล้เขา เพราะทุกอิริยาบถคริสดูคิดถึงเขาไปหมดเสียทุกอย่าง แม้แต่ตอนจะซื้อของฝากเขายังซื้อให้คุณลุงสงครามของเขาไว้เลย@คฤหาสน์ของพี่มังกร"เบบี้~" เสียงเล็กวิ่งเข้าหาเบบี้ที่ออกมา
เสียงคลื่นทะเลและลมอ่อน ๆ ในยามกลางคืนกำลังพัดผ่านมาปะทะหน้าฉันที่กำลังเดินเล่นอยู่ริมทะเล โดยเป็นความต้องการคริสอีกเช่นเคยที่ทั้งอ้อนและเขย่าแขนอยากให้ฉันพามา แต่ตอนนี้เจ้าตัวกลับหลับคอพับบนแผ่นหลังของชายหนุ่มร่างบึกบึนเสียแล้ว เพราะความต้องการของลูกที่อยากให้พี่สงครามมาด้วยฉันที่ตั้งท่าปฏิเสธหนักห







