รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย

ตอนที่ 2. กลั่นแกล้ง ตั้งแต่วันที่คำว่า บอดี้การ์ด ถูกพูดออกมาจากปากของลูคัส บ้านทั้งหลังก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ลูซี่รู้สึกได้ทันที ไม่ใช่เพราะมีคนเดินตามไม่ใช่เพราะมีใครเฝ้ามอง แต่เพราะ “พื้นที่ส่วนตัว” ของเธอหายไป แม้จะอยู่ในบ้านของตัวเอง เธอก็ยังรู้สึกเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลาและต้นเหตุของทั้งหมด ก็คือผู้ชายที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากเธอเกินสามก้าวเสมอโจนาธาน....เขาไม่ได้พูด ไม่ได้ซัก ไม่ได้สั่ง แต่การที่เขา ‘อยู่ตรงนั้น’ มันทำให้เธอหงุดหงิดได้มากกว่าคำพูดใดๆเช้าวันแรกหลังจากคำสั่งของบิดา ลูซี่เดินลงมาชั้นล่างในชุดนักศึกษาที่สั้นเต่อ ผมยาวปล่อยสยายอย่างไม่คิดจะรวบ เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองดูดีแค่ไหน และก็จงใจให้เป็นแบบนั้นเธอไม่คิดจะทำตัวเรียบร้อย ไม่คิดจะเชื่อฟัง และยิ่งไม่คิดจะทำให้บอดี้การ์ดที่เธอไม่ต้องการทำงานง่ายขึ้นด้วย “รถพร้อมแล้วครับคุณหนู”เสียงเรียบๆดังขึ้นจากด้านหลัง ลูซี่ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองอย่างไม่พอใจ“ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะไป” เธอกล่าวอย่างหาเรื่อง โจนาธานพยักหน้าเล็กน้อย อย่างรับทราบ แต่ไม่รับเรื่อง “ครับ แต่คุณท่านกำชับให้ผมพาคุณหนูไปส่งมหาวิทยาลัย”“งั้นก็บอก

ตอนที่ 4. ตกอยู่ในอันตราย แสงไฟสีส้มอ่อนในร้านอาหารหรูสะท้อนบนแก้วไวน์สีใสสองแก้ว เสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ บรรเลงคลออยู่ด้านหลัง ลูซี่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยใบหน้าที่สวยน่ารักตามแบบฉบับของเธอ แต่วันนี้สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป นั่นก็คือบุคลิกผ่อนคลายกว่าที่เป็นมาตลอดทั้งวันของเธอ เดรสสีเข้มแนบลำตัวเผยให้เห็นผิวขาวเนียน ไหล่บางถูกเปิดอย่างตั้งใจ สายตาหลายคู่ในร้านแอบมองมาเป็นระยะ แต่หญิงสาวไม่สนใจเธอสนใจแค่คนตรงหน้าต้นกล้านั่งฝั่งตรงข้าม เสื้อเชิ้ตสีเข้มแขนพับขึ้นถึงข้อศอก นาฬิกาเรือนหรูสะท้อนแสงไฟ เขาดูมั่นใจ รู้ว่าตัวเองดูดี และรู้วิธีใช้มัน เพื่อดึงเสน่ห์ของตัวเองออกมาให้ผู้หญิงตรงหน้าสนใจ “ไม่คิดว่าน้องลูซี่จะยอมออกมาง่ายๆ แบบนี้นะครับ”เขาพูดยิ้มๆ พลางยกแก้วชนกับเธอเบาๆ ลูซี่ยกแก้วขึ้นจิบไวน์ รสขมฝาดแล่นผ่านลิ้น แต่ความรู้สึกกลับหวานอย่างน่าประหลาด“ก็อยู่บ้านมันน่าเบื่อค่ะ” เธอตอบตามจริงครึ่งหนึ่งอีกครึ่งหนึ่ง…เธอไม่อยากยอมรับว่า เธอแค่อยากเอาชนะโจนาธานและบิดาของตัวเอง อยากพิสูจน์ว่าเธอไม่จำเป็นต้องมีใครคอยควบคุมไม่จำเป็นต้องมีเงาของโจนาธานตามติด และไม่จำเป็นต้องกลับบ้านตามคำสั่งของใ

ตอนที่ 6. อย่าท้าทายผม ( จูบแรก ) ลูซี่ยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ มือเล็กกอดอก ใบหน้าตึงเครียด ดวงตาวาวโรจน์เหมือนคนที่กำลังรอเวลาปะทุ ส่วนโจนาธานยืนห่างออกไปไม่มาก หลังตรง สีหน้าเรียบ แต่เขากำลังระบายอารมณ์ด้วยการขบกรามแน่นเอาไว้อย่างตึงเครียดเช่นกัน “พอพ่อไม่อยู่ นายก็สบายใจแล้วสินะ” ลูซี่เปิดฉากเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงเย็นจัด“ในที่สุดก็ได้ควบคุมฉันเต็มที่”โจนาธานเงยหน้ามอง เงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ“ผมไม่ได้ต้องการควบคุม”“อย่ามาโกหก!” เธอเค้นหัวเราะ“นายสนุกจะตายที่ได้ฟ้องพ่อฉัน สนุกไหมล่ะ ได้เล่นบทพระเอกขี่ม้าขาว” คำพูดนั้นแทงลึกกว่าที่เธอคิดเธอควรขอบคุณ...ที่เขาไปช่วยเธอกำไว้ทัน ไม่ใช่มาพาลโกรธแบบนี้ “ถ้าผมไม่ไป คุณหนูจะเป็นยังไง” เสียงเขาเข้มขึ้นหลังจากอดทนมานาน “คุณหนูรู้ตัวไหมว่าตัวเองเกือบ.....“ “เกือบอะไร?” เธอก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบถามกลับ “เกือบมีอะไรกับเขาเหรอ?”โจนาธานชะงัก ไม่คิดว่าอีกคนจะยังทำหน้าตาเฉย ต่อสถานการณ์ที่อันตรายของตัวเองได้ เพียงเพราะว่าอยากเอาชนะเขา ลูซี่ยิ้ม ทั้งที่ดวงตาสั่นไหว ก่อนจะพูดออกไปอย่างใจกล้า หวังประชดว่า...“ใช่…ฉันอยากมีอะไรกับต้

ตอนที่ 8. งานประมูลเพชร @เช้าวันถัดมา อากาศในคฤหาสน์ไม่ได้เปลี่ยนไป แต่บางอย่างในใจของคนสองคน…เปลี่ยนแล้ว ลูซี่ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกประหลาด ไม่ใช่ฝันร้าย ไม่ใช่ฝันหวานแต่มันคือความรู้สึกที่ติดค้าง เหมือนมีบางอย่างยังไม่ได้พูด ยังไม่ได้เคลียร์และยิ่งพยายามไม่คิด มันก็ยิ่งชัดก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น“คุณหนูครับ” น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังทะลุกำแพงผ่านเข้ามา ลูซี่ชะงัก ก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วตอบกลับไปอย่างพยายามนิ่ง“มีอะไร”“คุณท่านให้ผมพาคุณหนูไปลองชุดครับ สำหรับงานประมูลคืนนี้”คำว่าคืนนี้ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นนิดหนึ่งไม่ใช่เพราะงาน แต่เพราะคำว่าพาไป หมายความว่าเธอจะได้ไปออกงาน ในขณะที่กำลังโดนกักบริเวณอยู่งั้นเหรอ.....“รู้แล้ว เดี๋ยวลงไป” เธอตอบสั้น ๆ ก่อนจะลุกจากเตียง หัวใจรู้สึกพองใจขึ้นมาเล็กน้อย ที่วันนี้จะได้ออกไปเปิดหูเปิดตา หน้ากระจกสะท้อนภาพหญิงสาวที่ดู…...ไม่เหมือนเดิม แววตาแข็งกร้าวน้อยลง ปากยังเม้มแน่น แต่ไม่กวนเหมือนเคยลูซี่ขมวดคิ้วกับตัวเอง รู้สึกไม่ชอบเลยที่ตัวเองเป็นแบบนี้@ร้านชุดราตรีหรู ร้านเสื้อผ้าชั้นสูงย่านใจกลางเมืองถูกปิดเป็นส่วนตัว กระจ

ตอนที่ 10. ที่หลบภัย เสียงคลื่นกระทบตัวเรือดังสม่ำเสมอ ทะเลในยามดึกมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่สะท้อนผิวน้ำเป็นทางยาวราวกับเส้นเงิน ลูซี่นั่งอยู่บนเบาะด้านหลังของรถ ก่อนจะถูกพาเปลี่ยนขึ้นเรือสปีดโบ๊ตอย่างเร่งรีบ ความเหนื่อย ความกลัว และความตกใจจากเหตุการณ์ก่อนหน้า ยังไม่ทันได้จางหายไปจากร่างกายของเธอเลยสักนิด“ไหนล่ะบ้าน”เสียงของเธอดังขึ้นเบาๆ แต่แฝงด้วยความไม่มั่นคง สายตากวาดมองไปรอบตัว มีเพียงน้ำทะเลกว้างใหญ่และโซนป่าทึบทะมึนเท่านั้นที่เธอมองเห็นในตอนนี้ เติ้ลที่ยืนอยู่ใกล้ๆ หันมาส่งยิ้มให้เล็กน้อย“ต้องนั่งเรือเข้าไปครับคุณหนู”คำตอบนั้นไม่ได้ช่วยให้เธอสบายใจขึ้นเลยสักนิด แสงไฟก็ไม่มี ทางตรงหน้าก็ไม่ใกล้เคียงว่าจะมีบ้านของผู้คนตั้งอยู่แต่อย่างใด โจนาธานก้าวขึ้นไปบนเรือก่อน เขาจับพวงมาลัยเอาไว้อย่างชำนาญ ราวกับคนที่ศึกษามันมาเป็นอย่างดี ร่างสูงยืนมั่นคงราวกับทะเลตรงหน้าไม่ใช่อุปสรรคอะไรทั้งนั้นเขาถูกลูคัสฝึกมาอย่างหนักตั้งแต่ยังเด็ก ไม่แปลกที่ร่างสูงจะสามารถทำได้ทุกอย่าง “ขึ้นมาเถอะครับ” เขาหันมาพูดกับเธอลูซี่กัดริมฝีปาก ก่อนจะก้าวขึ้นเรืออย่างไม่เต็มใจนัก เมื่อเรือออกตัว เสีย