5

“ทำอะไรน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เด็กๆ ในหมู่บ้านกำลังเอาหินปาใส่มารดาของเธออยู่ ท่านก็ร้องว่าเจ็บๆ ดอกแก้วเลยเข้าไปผลักร่างของทุกคนจนล้ม ก่อนจะปกป้องมารดาเอาไว้

“นังดอกแก้วมีแม่เป็นนังบ้า นังดอกแก้วมีแม่สำส่อน แม่มันเป็นโสเภณี” ดอกแก้วถูกล้อเลียนแบบนี้บ่อยๆ อาจเพราะเด็กพวกนี้จำมาจากผู้ใหญ่อีกทีหนึ่ง

“แม่มึงสิบ้า!” ดอกแก้วเอาหินปาใส่เด็กๆ ในหมู่บ้าน ในนั้นรวมพิมพ์แก้วหลานสาวกำนันเพิ่มด้วย

“โอ๊ย!” พิมพ์แก้วร้องเสียงดัง ยกมือขึ้นกุมหัวตัวเอง แต่รู้สึกว่ามีอะไรเหนียวๆ ติดมือมาด้วย พอหงายมือออกดู ปรากฏว่าเป็นเลือด

“ละ... เลือด” พิมพ์แก้วร้องออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือด

“สมน้ำหน้า แกทำแม่ฉันเลือดไหลก่อน เห็นไหม”

“แกทำฉันเลือดไหล ฉันจะไปฟ้องพ่อกับแม่”

“เชิญขี่ม้าสามศอกไปฟ้องเลย ฉันไม่กลัวแกหรอก” เข้าตาจนดอกแก้วก็ไม่กลัวอะไรเหมือนกัน อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด

ความที่พิมพ์แก้วเป็นเด็กพอเห็นเลือด จึงร้องไห้ออกมา พิมพ์แก้ววิ่งไปฟ้องพ่อแม่และปู่หาว่าดอกแก้วปาหินใส่จนเลือดไหล

“แม่จันทราจะว่ายังไง หลานสาวของเธอทำหลานสาวของฉันเลือดตกยางออกเห็นไหม" กำนันเพิ่มเอ่ยถาม ไม่ชอบใจยิ่งนักที่เห็นว่าหลานสาวถูกทำร้ายจนเลือดตกยางออกขนาดนี้

พิมพ์แก้วนั่งอยู่ใกล้ๆ กับพิกุลผู้เป็นมารดา และกล้าผู้เป็นบิดา คอยร้องไห้ออดอ้อนเล่าให้ผู้ใหญ่ฟังว่าดอกแก้วเป็นคนทำให้ตัวเองเลือดออก

“จะถามทำไมคะคุณพ่อ นังเด็กสารเลวนี่ทำให้ลูกของกุลต้องเลือดตกยางออก จัดการมันเลยค่ะ กุลไม่ยอมหรอกนะคะ” พิกุลดึงบุตรสาวมากอด มองแผลที่ศีรษะของบุตรสาวแล้วหงุดหงิดใจไม่น้อย

“ดอกแก้วทำไมทำกับพิมพ์แก้วแบบนั้นล่ะจ๊ะ”

หมอจรินทร์เอ่ยถาม เพราะพิกุลพาลูกสาวมาทำแผลที่อนามัย โวยวายยกใหญ่ว่าดอกแก้วทำร้ายลูกตัวเองจนเลือดตกยางออก จริงๆ แล้วพิมพ์แก้วมีแผลแค่นิดเดียวเท่านั้น

“พิมพ์แก้วเอาหินปาใส่แม่ค่ะ แถมยังบอกว่าแม่เป็นนังบ้า เป็นโสเภณีแล้วก็สำส่อน สำส่อนคืออะไรเหรอคะอาหมอ”

ดอกแก้วสนิทกับหมอจรินทร์และพยาบาลนิตยาที่เป็นภรรยามาก จึงเอ่ยเรียกอีกฝ่ายว่าอาอย่างสนิทสนม ด้วยว่าสองคนผัวเมียใจดี ให้ขนม ให้เงิน แถมยังไปเยี่ยมเยียนเธอที่บ้านอยู่เสมอ

ยายบอกว่าสองผัวเมียอยากขอเธอไปเป็นลูก แต่ยายนั้นไม่ให้ แม้จะลำบากยากจน ก็อยากเลี้ยงด้วยตัวเอง เข้าใจว่าสองผัวเมียใจดี แต่การให้ลูกหลานไปอยู่กับคนอื่น ยายของเธอก็บอกว่าไม่สบายใจ ไม่รู้ว่าเขาจะใจดีไปตลอดไหม หากเขามีลูกเป็นของตัวเอง หรือเกิดวันหนึ่งไม่รักขึ้นมาเหมือนก่อน อาจจะทอดทิ้งหรือทำร้ายเอาได้

จันทราเป็นกังวล บอกว่าจะยากดีมีจน อยู่กับคนในครอบครัวยังไงก็ต้องให้ความรักและความใส่ใจมากกว่าคนนอก

ประโยคคำถามว่า “สำส่อน” หมายความว่าอย่างไร ทำให้ผู้ใหญ่มองหน้ากันอย่างกระอักกระอ่วนใจ

“เด็กๆ ก็แค่เล่นกัน แต่ดอกแก้วทำให้เพื่อนเลือดออกนะคะหมอ ยังไงก็ต้องทำโทษ” พิกุลไม่ยอม กล้าเองก็เห็นด้วย

“แต่พิมพ์แก้วก็ไปทำร้ายรังแกแม่ของดอกแก้วก่อนนะครับ แถมยังพูดจาไม่ดีอีกด้วย ประโยคพวกนั้นถ้าผู้ใหญ่ไม่พูดไม่บอกเด็ก เด็กตัวเท่านี้ก็คงเอาไปด่าพ่อล้อแม่ไม่ได้หรอกครับ”

“นี่หมอเข้าข้างนังเด็กเหลือขอนี่เหรอคะ” พิกุลโวยวายยกใหญ่

“พวกเราไม่ได้ข้างข้างนะคะ แต่เราในฐานะที่เป็นพ่อแม่ก็ควรที่จะอบรมสั่งสอนลูกว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูดไม่ใช่เหรอคะ” นิตยาเอ่ยขึ้นบ้าง

“หมอกับเมียไม่มีลูกเลยไม่เข้าใจ ฉันจะแจ้งความจับแกนังเด็กสารเลวนี่ ข้อหาทำร้ายร่างกาย คิดจะเป็นฆาตกรแต่เด็กเลยนะแก”

พิกุลตรงเข้าไปจะตบตีทำร้ายดอกแก้ว แต่นิตยากับหมอจรินทร์เข้าขวางเอาไว้

“พอเถอะครับ ผมว่าเลิกแล้วต่อกันจะดีกว่า เด็กๆ ทะเลาะกันแบบนี้ ไปแจ้งความตำรวจก็ไม่รับหรอกครับ แถมหนูพิมพ์แก้วก็ไม่ได้เป็นอะไรมากด้วย”

“ไม่ได้เป็นอะไรมาก คุณหมอพูดออกมาได้ยังไงคะ เลือดออกขนาดนี้”

“ผมว่าคุณหมอเข้าข้างดอกแก้วเกินไปหรือเปล่า”

กล้าเอ่ยขึ้น หากไม่มีสองคนผัวเมียนี่ เขาจัดการสั่งสอนดอกแก้วไปแล้ว

“ผมก็คิดว่ากำนันและครอบครัวเข้าข้างพิมพ์แก้วเกินไปเหมือนกันนะครับ เราเป็นผู้ใหญ่ต้องอบรมสั่งสอนเด็กตั้งแต่ยังเล็กๆ นะครับ ไม่ใช่ให้ท้าย ผิดก็ต้องบอกว่าไปตามผิด ถูกก็ต้องว่าไปตามถูก ถ้าให้ท้ายแบบนี้โตขึ้นจะไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดนะครับ จะอยู่ในสังคมได้ยังไง เพราะไม่เคยยอมรับว่าตัวเองผิด”

“โอ๊ย! หมอเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะนี่ พูดเรื่องอนาคตอันไกลโพ้นที่ยังมาไม่ถึง ลูกของฉันไม่ผิดค่ะ พิมพ์แก้วแกเป็นเด็กดี เด็กน่ารัก ไม่เคยดื้อกับพ่อกับแม่กับปู่เลย” พิกุลกอดรัดร่างบุตรสาวเอาไว้แน่น ตะโกนบอกทุกคนว่าลูกของฉันเป็นเด็กดี เป็นคนน่ารัก

“ใจเย็นๆ ก่อนนะครับคุณกุล” นิตยากับหมอจรินทร์พยายามบอกให้พิกุลสงบสติอารมณ์