in love all right เสิร์ฟรักชุดใหญ่

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังกึกก้องไปตามจังหวะการลงน้ำหนักของหญิงสาวรูปร่างผอมเพรียว ในชุดกระโปรงและเสื้อสูทสีเข้มบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า ในขณะนี้เจ้าของร่างสะโอดสะองกำลังหัวหมุนแค่ไหน

            เอื้อมดารายกมือเรียวทัดปอยผมที่ร่วงหล่นลงมาคลอเคลียใบหน้าให้นึกรำคาญใจ เธออยากจะตะโกนออกมาดัง ๆ เหลือเกินว่า ทั้งบริษัทนี้มีเธอทำงานอยู่คนเดียวหรืออย่างไร ทำไมคนอื่นดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจหรืองานยุ่งเท่าเธอเลยสักนิด

            “คุณดาวคะ ท่านประธานเรียกค่ะ” เอื้อมดาราที่กำลังก่นด่าโชคชะตาตัวเองต้องรีบหันกลับไปหาเจ้าของเสียง เธอจำได้ดีว่าเด็กคนนี้คือนักศึกษาฝึกงาน หรือผู้ช่วยของเลขาหน้าห้องคุณหญิงน้ำเพชร ประธานบริษัทคนปัจจุบันนั่นเอง

            “เดี๋ยวพี่ไป ขอบใจมากพิพิมพ์”

“คุณดาวดูเหนื่อย ๆ นะคะ”

เอื้อมดาราอยากจะกรีดร้อง ในที่สุดก็มีคนสังเกตสักทีว่าเธอเหนื่อยมากแค่ไหน ใบหน้าหวานใสมีเครื่องสำอางปาดทับอยู่บางเบาดูอิดโรยจนคนมองอย่างพิพิมพ์รู้สึกได้ แล้วทำไมเจ้านายของเธออย่างคุณหญิงน้ำเพชรถึงไม่เห็นกันเล่า!

            คิดไปก็ป่วยการ ขาเรียวสับเท้าไปยังคนที่กำลังนึกถึงอย่างรีบเร่าตามนิสัยของเลขาส่วนตัว ผู้ทำอะไรว่องไวและคล่องแคล่วอยู่เสมอ

            “ขออนุญาตค่ะคุณหญิง”

            เบื้องหน้าของเอื้อมดาราคือหญิงวัยกลางคน รูปร่างดีนั่งเหยียดหลังตรงดูสง่า กาลเวลาไม่สามารถพรากความสะสวยไปจากใบหน้าของเจ้านายเอื้อมดาราได้ คุณหญิงน้ำเพชรยังคงเค้าความสง่างาม สวยในแบบผู้ใหญ่อยู่เสมอ ไม่แปลกที่บางทีจะมีตาเฒ่าแก่ ๆ เข้ามาขายขนมจีบ

            “นั่งลงสิหนูดาว”

            “คะ?” คนถูกเชื้อเชิญให้นั่งเผลอหลุดปากออกไป ทว่าสายตาที่ได้รับกลับมาก็ยังคงความเรียบนิ่งไว้เช่นเดิม

            คุณหญิงน้ำเพชรทอดสายตามองเลขาส่วนตัวที่เพิ่งเข้ามาทำงานในตำแหน่งนี้ได้เพียงสามปีกว่า ทว่าฝีมือของเด็กตรงหน้ามีดีไม่แพ้คนผ่านงานมาเป็นสิบปีอย่างอดีตเลขาของหล่อนเลยสักนิด

            เอื้อมดาราคล่องตัวไปเสียทุกอย่าง ทำให้ทุกวันนี้หล่อนเบาแรงและเบาใจกับงานในบริษัทไปมากทีเดียว

            “ช่วงนี้โพรเจกต์เป็นอย่างไรบ้าง” หล่อนเอ่ยถามเลขาส่วนตัวด้วยน้ำเสียงทอดอ่อน ทำให้เอื้อมดาราผ่อนคลายอิริยาบถลงไปได้บ้าง

            “ดีค่ะ วันนี้ดาวเพิ่งเขียนรายงานเสร็จ เดี๋ยวดาวกลับไปเอามาให้คุณหญิงดูนะคะ”

            “ไม่ต้องหรอก”

หญิงวัยกลางคนขัดขึ้นเสียก่อนที่ร่างเพรียวจะได้ลุกจากเก้าอี้ ทำให้เอื้อมดาราต้องนั่งเหยียดหลังตรงประสานมือกันไว้บนหน้าตักเช่นเดิม ในใจก็รู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ เนื่องจากไม่เคยชินกับการต้องมานั่งเผชิญหน้ากับเจ้านายโดยไม่มีเรื่องงานเข้ามาเกี่ยว

“ที่ตามมาวันนี้แค่จะถามน่ะว่างานเป็นอย่างไรบ้าง ช่วงนี้เห็นเธอเครียด ๆ นะดาว หรือฉันใช้งานเธอหนักเกินไป”

“ไม่หรอกค่ะคุณหญิง...” เสียที่ไหนกันล่ะ เธอก็อยากจะตอบตามใจคิดเต็มแก่ แต่พอคิดถึงผลที่จะตามมา ทำให้กลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอแทบไม่ทัน!

คุณหญิงน้ำเพชรหลุดยิ้มออกมาโดยที่เอื้อมดาราไม่ทันได้เห็น ดูก็รู้ว่าเด็กสาวตรงหน้าหล่อนน่ะอิดโรยแค่ไหน เอื้อมดาราไม่เคยโอดโอยแม้งานจะหนักหนาสาหัส อีกทั้งงานที่เด็กคนนี้ทำออกมาก็ดีเสมอ สมแล้วที่หล่อนเลือกมาเองกับมือ

“เอาเป็นว่าพอจบโพรเจกต์นี้ฉันจะให้โควตาเธอพักร้อนยาว ๆ สักอาทิตย์นึงดีไหม”

“จริงหรือคะ! เอ่อ...ขอโทษค่ะ ดาวแค่ตกใจ แหะ ๆ” เอื้อมดาราแทบจะลุกขึ้นเต้นอยู่รอมร่อ เธอน่ะอยากหาวันลาเต็มแก่

“ดีใจขนาดนั้นเชียว”

“เปล่าค่า ดาวแค่คิดว่ากำลังจะขอวันลาอยู่พอดีเลย แต่กลัวว่าจะไม่มีคนช่วยคุณหญิงทำงาน”

“หึ ๆ เธอเนี่ยน้า เพลาเรื่องบ้างานลงบ้างก็ดีนะ” เอื้อมดารายิ้มรับคำหยอกเย้าของผู้เป็นเจ้านาย คุณหญิงน่ะ ดูดุแต่ใจดีอย่าบอกใครเรื่องนี้เอื้อมดารารู้ดีที่สุด

หลังจากกลับออกมาจากห้องของผู้บริหาร ตัวเธอก็ได้มีเวลาพักผ่อนกับเขาสักที ถึงแม้จะเป็นเวลาไม่กี่นาทีก็ตาม

“เอ้า ยัยดาว ไม่เจอหน้าแกหลายวันหายไปไหนมา” เสียงทักทายจากด้านหลัง ทำให้เอื้อมดาราที่กำลังจะลงลิฟต์ไปยังแคนทีนต้องหันกลับไปให้ความสนใจ

“เพื่อนรักกก แกจะไปเห็นฉันได้ไงมิทราบ อยู่คนละชั้นเลย อีกอย่างงานฉันกองจะท่วมหัวอยู่ทุกวัน”

“ฮิ ๆ บ้าบอแล้ว ทำงานจนเพี้ยนหรือไงเลขาท่านประธาน กับพนักงานฝ่ายบุคคลเนี่ยนะ”

“ฉันคงบ้าไปแล้วจริง ๆ ว่าแต่กินข้าวมายังกุล ฉันกำลังจะไปกินอะ หาเพื่อนพอดี” เอื้อมดาราหันมาชวนเพื่อนสนิทอย่างมีความหวัง

“จะขึ้นมาชวนนี่แหละ กะว่าถ้าไม่เจอแกฉันก็คงไปกินคนเดียว ว่าแต่แฟนแกล่ะ” พอพูดถึงแฟน เอื้อมดาราก็เพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ เธอและคนรักไม่ได้คุยกันมาจะหนึ่งสัปดาห์ได้แล้ว เหตุเพราะต่างฝ่ายต่างยุ่งวุ่นวายกับงานตัวเองนี่แหละ

“เดี๋ยวลองโทรชวน แต่ตอนนี้ลงลิฟต์ก่อน หิวไส้จะขาด”

สองเพื่อนซี้พากันลงไปยังศูนย์อาหารของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ เมื่อมาถึงมือเรียวก็รีบยกหูโทรศัพท์ต่อสายหาคนรักทันที ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาเป็นคำปฏิเสธ เอื้อมดาราทำเพียงยักไหล่เธอไม่ได้ซีเรียสเรื่องเล็กน้อยแบบนี้อยู่แล้ว

“สรุปยังไง ไม่มาหรือ”

“อือ เห็นว่าเคลียร์บัญชีโพรเจกต์ที่ฉันกำลังทำอยู่” กุลนิดาเหลือบมองเพื่อนด้วยแววตาเห็นใจ งานหนักทั้งคู่แบบนี้คงไม่ได้ใช้เวลาด้วยกันไปอีกนาน

“ช่วงนี้เป็นไงบ้างล่ะดาว ดูหน้าแกดิเหมือนคนไม่ได้นอนมาสิบวัน”

“อย่าให้ต้องพูด งานหนักมาก มาก มาก! แต่ฉันไหว ครั้งสุดท้ายที่หนักขนาดนี้ก็คงจะเป็นก่อนลูกชายคุณหญิงจะไปประจำที่อังกฤษ”

“เออ พูดถึงลูกชายคุณหญิง แกเคยเห็นหน้าเขาไหมอะ”

กุลนิดาเอ่ยถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น ทว่าเอื้อมดารากลับส่ายหน้ารัวเร็วกลับมา

“ใครจะไปเคยเห็น คุณหญิงบอกว่าคุณเขาไม่ออกสื่อ ไม่เปิดเผยตัว ขนาดตอนเรียนยังเปลี่ยนนามสกุลไม่ให้คนจับได้”

นึกถึงตรงนี้แล้วก็ขำ มีแต่คนอยากจะเป็นที่รู้จักทั้งนั้น ตระกูลพงงศ์ไพศาลมีอะไรน่าอายกัน รวยก็รวย ลูกชายคุณหญิงคงเป็นพวกติสต์แตกแน่นอน

“ยิ่งลึกลับยิ่งอยากค้นหาอะ เขาต้องหล่อมากแน่เลย”

“เพ้อเจ้อ แม้แต่ชื่อยังไม่รู้จัก ไปคาดเดาหน้าตาเขาซะแล้วหรือไงเพื่อนฉัน” เอื้อมดาราหัวเราะขันกับเพื่อนรักของตัวเอง ทว่าก็อดนึกถึงใบหน้าคนที่กำลังพูดถึงอยู่ไม่ได้เช่นกัน

“ขนาดฉันเป็นเลขาส่วนตัวคุณหญิงยังไม่เคยจะได้ยินชื่อลูกชายหลุดออกมาจากปากเขาเลย แต่เรื่องฝีมือการทำงานก็คงเก่งมากทีเดียว ไม่อย่างนั้นคุณหญิงไม่ส่งไปประจำที่สาขาอังกฤษหรอก”

“ก็จริง...”

เอื้อมดาราอยู่คุยกับเพื่อนรักต่ออีกไม่กี่ประโยคก็ต้องขอปลีกตัวออกมาจัดการงานของตัวเองต่อ หากช้าไปแม้นาทีเดียวมันจะผิดแพลนที่เธอวางไว้ งานล่าช้าให้เธอต้องมานั่งตามยิก ๆ อีก เหลือบมองนาฬิกาก็ได้แต่ถอนหายใจ เอาเถอะ เหลือแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็จะได้กลับบ้านแล้ว...

“กรไม่ต้องมาหาก็ได้ พักผ่อนไปเถอะค่ะ ดาวเหนื่อยด้วยวันนี้ลุยงานทั้งวัน” ระหว่างที่หญิงสาวนั่งเช็ดผมอยู่หน้ากระจก แฟนหนุ่มที่ทำงานก็ต่อสายมาหาจนเธอต้องพูดคุยอยู่นานสองนาน

“ดีค่ะ คุณก็พักเถอะ เห็นว่าวันนี้ทำบัญชีนี่”

[เอ่อ...ใช่ ๆ ถ้าอย่างนั้นก็ฝันดีนะดาว]

ดวงตาหวานใสจ้องมองเครื่องมือสื่อสารนิ่งงัน นี่เธอไม่เจอคนรักมากี่วันแล้วนะ ทำไมความรู้สึกคิดถึงมันถึงตีขึ้นมามากมายขนาดนี้ ทว่าในใจกลับสั่นสะท้านอย่างประหลาด โดยที่เอื้อมดาราเองก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าเกิดจากอะไร ทำได้เพียงสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปแล้วมาทิ้งตัวนอนบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าสะสม จึงทำให้หญิงสาวหลับไปอย่างง่ายดาย

ทว่าวันรุ่งขึ้นเธอกลับต้องเจองานยากอีกครั้ง เมื่อต้องเข้ามานั่งเผชิญหน้ากับคุณหญิงน้ำเพชรราวกับเหตุการณ์เดจาวู จะแตกต่างก็ตรงสิ่งที่เอื้อมดาราได้ฟังต่อจากนี้...

“ลูกชายฉันจะกลับมารับตำแหน่งประธานแทนฉันในสัปดาห์หน้า และฉันอยากให้เธอเป็นเลขาส่วนตัวของเขา เธอโอเคไหมดาว”

แล้วดาวเลือกอะไรได้ไหม เลือกที่จะไม่เป็นได้หรือเปล่า...