บทที่ 4 ไม่รักดี

“พี่กล้าไม่ไปไม่ได้เหรอคะ” คนแรกที่ทราบข่าวรีบมาหากันถึงบ้าน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยคำถามที่มันทำให้คนฟังรู้สึกลำบากใจ

            “ไม่ได้จริงๆ ครับคุณแหวน” ไม่ว่ายังไง สิ่งนี้ก็ถือเป็นสิ่งที่เขากับแม่ได้ตัดสินใจไปแล้ว และเขาจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ

            ทั้งหมดนี้เพียงเพราะแค่ว่าเขาต้องการให้แม่มีชีวิตที่ดีขึ้นเท่านั้น      อย่างน้อยๆ จากนี้ต่อไปท่านจะได้ไม่ต้องก้มหัวให้ใครอีก นั่นต่างหากคือสิ่งที่เขาต้องการให้มันเกิดขึ้น แม่เหนื่อยมามากแล้ว   คงถึงเวลาแล้วที่ท่านจะได้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสุขสบายเสียที

            “แบบนี้ก็เท่ากับว่าต่อไปแหวนก็จะไม่ได้เจอพี่กล้าอีกแล้วเหรอคะ แล้วใครจะคอยปกป้องแหวนจากนัง...เอ่อ จากเรย์ละคะ!”

            “คุณแหวนยังมีคุณท่านทั้งสองนะครับ และผมเชื่อว่าพวกท่านจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำร้ายคุณแหวนได้อย่างแน่นอน” ชื่อของใครบางคนที่ได้ยินนั้นทำให้เขาค่อนข้างรู้สึกถึงลางร้ายบางอย่างที่กำลังใกล้เข้ามา  คนที่คงไม่มีวันยอมรับเรื่องนี้ง่ายๆ แน่

            “จริงเหรอคะ ที่เขาว่าน้าตรีกำลังจะไปจากที่นี่! เรื่องจริงเหรอคะ!” ก่อนที่ทุกสิ่งจะเป็นไปอย่างที่คิด เมื่อร่างบอบบางของใครบางคนวิ่งเข้ามาในบ้าน พร้อมๆ กับคำถามหนึ่งที่ดังขึ้น แน่นอนว่าคำถามที่มาพร้อมน้ำตาของคนตรงหน้านั้น ทำเอาจิตรีถึงกลับพูดอะไรไม่ออกเมื่อได้เห็นสุดท้ายนางก็ได้แต่คว้าคุณหนูผู้น่าสงสารเข้ามากอด พร้อมกับค่อยๆ เล่าความจริงให้อีกฝ่ายได้รับรู้ด้วยตัวเอง

            “น้าตรีให้เรย์ไปด้วยนะคะ! ให้เรย์ไปด้วยนะ!” จนเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว อินทุอรก็ไม่รีรอเลยที่จะขอติดตามอีกฝ่ายไปด้วย  เธอไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว นับวันบ้านที่เธออยู่ก็ยิ่งร้อนราวกับไฟสุมความสุขที่เคยมีมาตลอดก็ค่อยๆ ลดน้อยถดถอยลงไปเรื่อยๆ

หากคนตรงหน้ามาทิ้งเธอไปอีกคน ชีวิตที่เหลือของเธอก็คงไร้ซึ่งความสุขอย่างไม่ต้องสงสัยเลย!

            “คุณเรย์!”

            “ถ้าน้าตรีไม่อยู่ แล้วใครจะคอยปลอบเรย์ละคะ ไม่เอานะ! ยังไงเรย์ไม่ให้น้าตรีไป!” เธอรักคนตรงหน้าไม่ต่างจากแม่แท้ๆ หากท่านทิ้งเธอไปตอนนี้   ชีวิตเธอจะเหลืออะไรไว้เป็นที่พึ่งทางใจได้อีก

            มีแม่...ก็รักแต่พี่ชาย

มีพ่อก็เอาแต่หลงเมียใหม่กับลูกคนเล็กที่ใกล้จะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่เดือนนี้แล้ว หากคนตรงหน้านี้ทิ้งเธอไปอีก ชีวิตของเธอนับจากนี้ คงไม่หลงเหลือความสุขให้ได้สัมผัสอีก

            “หยุดเอาแต่ใจตัวเองสักที!” เป็นกล้าตะวันที่ตวาดขึ้นก่อนจะหันไปบอกมารดาด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป…

”แม่เข้าไปเก็บของต่อเถอะครับ เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง” จิตรีมีท่าทีลังเลอยู่ไม่น้อย แต่สุดท้ายก็ยอมหมุนตัวจากไป การกระทำนั้นเองที่มันทำให้อีกคนทนไม่ไหว

            “ไม่เอา! เรย์ไม่ให้น้าตรีไป ถ้าน้าตรีไปเรย์จะโกรธ! จะไม่รักน้าตรีแล้ว”  คำกล่าวนั้นทำให้ใจคนฟังใจแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ในเมื่อกล้าตะวันตัดสินใจไปแล้วว่าจะไปจากที่นี่ ทุกอย่างก็ต้องเป็นไปตามนั้น ไม่มีใครเปลี่ยนใจลูกชายนางได้ สุดท้ายนางก็ได้แต่หวังว่าคุณหนูตัวน้อยจะเข้าใจในสักวัน ถึงเหตุผลที่ว่าทำไมนางกับลูกจำเป็นต้องไปจากเธอไปจากที่นี่!

            “คุณกลับไปได้แล้ว!”

เสียงเข้มของกล้าตะวันตวาดขึ้นอีกหน ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนีทันทีที่คนปากร้ายตวัดสายตามาจ้องมองกันอย่างคาดโทษ

            “น้าตรีใจร้าย เรย์จะไม่รักน้าตรีอีกแล้ว! ไม่รักแล้ว!” สิ้นเสียงร่างเล็กก็พาตัวเองวิ่งออกไป

 โดยหารู้ไม่ว่าภาพนั้นตกอยู่ในสายตาของสองแม่ลูกตลอดเวลา โดยเฉพาะจิตรี ที่ทั้งรักและห่วงอีกฝ่ายมาก มากชนิดที่ว่านางนึกภาพไม่ออกเลยว่าอินทุอรจะมีชีวิตอยู่อย่างไรนับจากนี้  ทั้งหมดนี้เองที่มันกำลังทำให้นางรู้สึกเป็นห่วง

            “แม่ใจไม่ดีเลยกล้า...” ความเป็นกังวลนี้เองที่มันทำให้นางต้องหันไปสบตาลูกชายอีกครั้ง    เผื่อว่าอีกฝ่ายนั้นจะเกิดเปลี่ยนใจ

            “เขาต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ต่อไปให้ได้ครับแม่ เราอยู่กับเขาไปทั้งชีวิตไม่ได้ แม่อย่าคิดมากเลยนะครับ” ถึงอย่างนั้นก็เถอะ นางก็อดใจหายไม่ได้อยู่ดี ถึงอีกฝ่ายจะไม่ใช่ลูก แต่นางก็เลี้ยงมาเองกับมือ รักเสียยิ่งกว่าลูก     อยู่ๆ จะให้ทิ้งไปแบบนี้ใครบ้างจะไม่ใจหาย

            จิตรีไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า แม่สามีที่ล่วงลับไปแล้วนั้นจะอยู่ใกล้กันแค่เอื้อมมือถึงขนาดนี้

จนกระทั่งเมื่อรถตู้คันหรูที่นั่งมาจอดสนิทลงที่บ้านไม้สักหลังใหญ่หลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ในกลาง ‘ไร่ชวนชม’  ไร่ชาขนาดใหญ่ที่นับจากนี้ไป มันจะตกเป็นของกล้าตะวันลูกชายนาง ตามที่พินัยกรรมได้ระบุเอาไว้อย่างชัดเจน 

 ซึ่งเรื่องนี้นางเองก็เพิ่งจะรู้จากคำบอกเล่าของคนสนิทของท่าน ว่าคุณย่าของกล้าตะวันนั้นไม่ได้นิ่งดูดายต่อการมีอยู่ของครอบครัวนางเลยสักนิด ท่านสั่งให้คนติดตามดูนางกับครอบครัวอย่างลับๆ แม้แต่งานศพของสามี ก็ยังให้คนขับรถพาไปร่ำลาเขาด้วยตัวเอง แม้จะทำได้เพียงยืนร่ำไห้อยู่ห่างๆ เท่านั้น

            “ผมจัดการเรื่องโรงเรียนใหม่ให้แล้วครับ ส่วนเรื่องภายในไร่ ถ้าคุณกล้ายังไม่พร้อม…”

            “พร้อมครับ ถึงผมจะไม่รู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหน แต่ก็จะพยายามให้เต็มที่”

คำตอบนั้นทำให้ปรีชาถึงกลับลอบยิ้มภายในใจ ดูได้จากสายตาแน่วแน่ของคนตรงหน้าแล้ว เขากล้าพูดได้เต็มปากเลยว่ากล้าตะวันคนนี้นี่แหละ ที่จะเข้ามาเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งภายในไร่ให้ดีขึ้น แม้ตัวจะเป็นเด็ก  แต่ความคิดความอ่านนั้นเอาเรื่องมากทีเดียว

            “ถ้างั้นวันนี้เริ่มจากการเที่ยวชมไร่ก่อนก็แล้วกันนะครับ” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนจะปล่อยให้ปรีชาเดินนำไปที่รถคันใหญ่ จากนั้นทั้งคู่ก็พากันหายเข้าไปในไร่ตลอดทั้งวันจนผู้เป็นแม่เริ่มเป็นห่วง กระทั่งเมื่อเห็นอีกฝ่าย กลับมาอย่างปลอดภัยในช่วงหัวค่ำถึงค่อยโล่งอก

            “เป็นยังไงบ้างลูก”  ถามไปแล้วก็อดเป็นห่วงลูกชายไม่ได้ ด้วยรู้ดีทีเดียวว่างานไร่งานสวนไม่ใช่เรื่องง่าย และหลายๆ สิ่งที่กล้าตะวันกำลังจะได้รับต่อจากนี้นั้น ก็น่าจะถือเป็นงานหนักสำหรับลูกชายของนางมากทีเดียว

            “สนุกดีครับแม่ ทุกๆ คนก็ดีกับผมมากด้วย” คิดมาถึงตรงนี้ ใจเจ้ากรรมก็อดที่จะเปรียบเทียบกับอีกสถานที่ขึ้นมาไม่ได้ แม้เจ้าของที่นั่นจะเมตตาเขากับแม่อยู่มาก แต่ผู้คนรอบข้างนั้นกลับเป็นอีกแบบ และเพราะเหตุผลนี้เองมันเลยทำให้เขาตัดสินใจพาแม่มาที่นี่ มาเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ ในสถานที่ที่เป็นของเขาอย่างแท้จริง!

            เขาเองก็ไม่รู้หรอกว่านับจากนี้จะมีเรื่องยากๆ สักกี่เรื่องให้จัดการ แต่ในเมื่อเขาได้ตัดสินใจไปแล้ว  ก็ต้องทำทุกอย่างให้ดีที่สุด

            ผู้เป็นย่าที่จากไปจะได้ไม่ผิดหวัง…

            ที่ตัดสินใจยกทุกสิ่งทุกอย่างให้เขา     เป็นคนสานต่อแบบนี้