-8- ขึ้นห้อง nc

-8- ขึ้นห้อง nc

“หยุด อา หยุดก่อน ไม่ได้”

เธอคว้ามือเขาไว้บีบแน่นเบี่ยงหน้าออกเป็นผลให้ริมฝีปากอีธานไถลลงซอกคอ ขบเม้มดูดเนื้อนิ่มขืนแรงคนร่างเล็ก ขยับปลายนิ้วสอดเข้าจนพบสิ่งที่ต้องการ

“อ่อนนุ่ม และ เปียก”

เสียงทุ้มกระเส่าแรง อีธานสูดดมกลิ่นหอมหวาน เนื้อสาว แล้วจูบสัมผัสลาดไหล่เลื่อนจนถึงสายเสื้อเส้นเล็กประดับด้วยมุก ลูบนิ้วผ่านรอยแยกก่อนปล่อยร่างของเธอฉับพลัน ถอยห่าง แล้วหอบหายใจ

“ขึ้นห้อง”

“อะไรนะ ท่านประธาน อย่าเพิ่ง”

ซินเดียตัวปลิวตามแรงดึงจากคนร่างสูงใหญ่ตรงหน้า เขาคว้าข้อแขนดึงกึ่งลากผ่านหน้าเคาน์เตอร์บาร์ แทรกคนด้วยความเร็วทั้งใช้มือปัดแหวกทางไม่สนใครหน้าไหน

อาการรีบเร่งของอีธานยิ่งทำให้ซินเดียประหวั่นใจ เอี้ยวหน้ากลับไปหาตัวช่วยแต่ดูเหมือนว่าเพื่อนรักที่ชะเง้อคอมองตามจะค่อยลับหายไกลออกไปทุกที กระทั่งหลุดพ้นประตูทางออก

“คุณจะพาฉันไปไหน ไม่นะ ฉันจะไม่นอนกับคุณ”

“ทำไมล่ะ เดียร์ติดหนี้ผมอยู่”

“หนี้? หนี้อะไรกัน”

เสียงหวานร้อนรนเอ่ยถามแล้วพลันหยุดชะงักเมื่อมองเห็นผู้ชายอีกคน ที่เธอคาดว่าเป็นผู้ช่วย วางคีย์การ์ดบนมือสีเข้มของอีธานแล้วร่างของเธอก็ปลิวลอยอีกครั้งตามแรงฉุดเข้าไปในลิฟต์

ติ๊ง! ครืนนน!

ประตูลิฟต์ยังไม่ทันปิดสนิทดีเมื่ออีธานดันจนเธอชิดผนังแล้วโน้มตัวบดบัดสายตา กดบดเบียดริมฝีปากเร่าร้อนด้วยไฟปรารถนาเริงโลด หางตาซินเดียเห็นดวงหน้าผู้ช่วยอีธานยกยิ้มก่อนถูกบดบังด้วยประตูลิฟต์

มือสีเข้มควานกดเลขชั้นพัลวัน กายแกร่งด้านล่างแข็งขึงรวดเร็วตั้งแต่อยู่ในผับ เขารั้งร่างระหงยกขึ้นดึงออกจากผนังบดจูบหนักหน่วงจนเธอร่างแอ่นโค้ง ดึงผมเธอตรึงไว้

ติ๊ง!!

ซินเดียถูกปล่อยเป็นอิสระอีกครั้งหอบหายใจกระชั้นแล้วพลันถูกดึงจนแทบขาขวิด

“เดี๋ยวก่อน อีธาน”

“ในที่สุดก็จำชื่อผมได้เสียที”

“คุณบอกว่าฉันติดหนี้ คืออะไร”

“เดี๋ยวก็รู้”

มือเล็กบิดขืนตัวตลอดโถงทางเดินทอดยาว สีหน้าเริ่มเปลี่ยนสีเมื่อเขาหยุดลงแล้วปัดคีย์การ์ด ผลักประตูออกอย่างแรง

ปัง!!

คนร่างโตกว่าเดินหน้าดันคนร่างเล็กชิดผนังห้องเสียบคีย์การ์ดไม่ละริมฝีปากออก เลื่อนมือลงช้อนต้นขาขึ้นทั้งสองข้างจนเธอต้องโอบลำแขนรัดรอบท้ายทายหนาไว้ยึดเป็นหลัก

ดวงหน้าหวานแหงนเงยจากแรงบดขยี้ แล้วพลันถูกอุ้มลอยพาเดินก่อนรู้ตัวอีกครั้งเมื่อแผ่นหลังกระทบฟูก อีธานตามติดทาบทับรวบมือขึ้นสูง

ไล้ข้อนิ้วบนไหลาปร้าเชื่องช้าขึ้นสู่ลำคอก่อนวกลงไปด้านขวารั้งสายเสื้อลงทีละน้อย

“คุณทิ้งเงินไว้ให้ผม”

“แล้วยังไง อืม...คุยกันให้รู้เรื่องก่อน”

เขาตวัดตามองก่อนหลุบลงมองมือตัวเองที่ตอนนี้เลื่อนมาถึงตรงกลางใกล้เนินทรวง ใกล้คอเสื้อใช้นิ้วเขี่ยเปิดออก นัยน์ตาเข้มข้นล้ำลึกยามนิ้วสัมผัสผิวนุ่มขาวนวล เนื้อผ้าซาตินเรียบลื่นและเลื่อนหลุดอย่างง่ายดายเพียงเขาปัดออกพ้นทาง

บราซิลิโคนสีเนื้อปิดเพียงจุกส่วนหัวไม่ใหญ่มากนัก เขาเลื่อนสบตาคนใต้ร่างขณะดึงออก

“คุณทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นผู้ชายขายตัว”

“ว่ายังไงนะ! อืม  อย่าเพิ่งใช้ลิ้น!”

อีธานเพ่งมองยอดหัวสีสด ป้านเล็กดั่งที่จำได้ตั้งชันรับสัมผัสยามเขาตวัดลงหนึ่งครึ่ง

“ถ้าไม่ใช้ลิ้น แล้วจะรู้ได้ยังไงว่ารสชาติเหมือนเดิมหรือเปล่า อืมม”

เขาตวัดลงปาดรอบอีกครั้งแล้วเลื่อนไปอีกข้างเพื่อใช้ปากงับแผ่นซิลิโคนดึงขึ้น ส่งรอยยิ้มชั่วร้ายให้ก่อนพ่นแผ่นซิลิโคนทิ้ง

“ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น ฉันนึกว่าคุณ คุณ..”

“คุณใช้ผม เดียร์ ให้ผมสอนคุณ เปิดซิงแล้วชิงหนี ทิ้งผมไว้บนเตียงพร้อมเงินสิบดอลลาร์”

“ไม่นะ คือ สิบดอลลาร์! ฉันทิ้งไว้มากกว่านั้น”

“สิบดอล เดียร์ ผมยังพับเก็บไว้ในกระเป๋า ไว้เตือนใจว่าอย่าได้ไว้ใจผู้หญิงสวยแสบ”

นิ้วชี้เขาพบหัวยอดสีชมพูอ่อนคลึงวนยามตรึงเธอไว้ด้วยสายตาเข้มข้น เลื่อนนิ้วหัวแม่มือประสานกันบีบยอดอ่อนจนตั้งชันแข็ง

“อ่า อีธาน อืออ”

“ถอดเสื้อให้ผม ทำเหมือนเมื่อสี่ปีก่อน”

น้ำเสียงทุ้มจัดต่ำลงดั่งเส้นสายของเสียงเบส นิ้วร่ายมนต์ราวเธอคือเครื่องดนตรี แตะแผ่ว บางคราวลงหนัก บี้ขยี้ก่อนวน แล้วเคล้นกอบขึ้นส่งเข้าปากในที่สุด ครอบครองยอดหัวทั้งหมดดูดกลืนหิวกระหาย

ร่างระหงสิ้นแรงได้แต่บิดเร่า ดวงตาหรี่ปรือเบี่ยงศีรษะไปทางหัวเตียง มองเห็นกล่องถุงยางที่เขาเตรียมไว้พลันสติกลับคืนมา ในขณะที่ชายร่างโตด้านบนท่วมท้นด้วยไฟรักมอดไหม้ต้องการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคนทั้งคู่โดยไว

ร่างสูงใหญ่ยืดกายขึ้นสูงไม่รอซินเดียถอดให้ แกะกระดุมทีละเม็ดก้มศีรษะลงมองร่างงดงามเปลือยครึ่งท่อนจากฝีมือเขา หญิงสาวที่โตเต็มที่ อวบอิ่มมากกว่าเดิม แดงระเรื่อทั่วร่างโดยเฉพาะหัวนม มุมปากหยักยิ้ม เขาจะทำรอยอีก ประทับเธอไว้ ตรึงเธอด้วยสัมผัส กลิ่น และความสุขสม

ผิดไปจากคนร่างเล็กที่นอนนิ่งใต้ร่าง เธอเริ่มหาค้นทางเอาตัวรอดจากชายร่างโต สายตามุ่งมั่นกระหายในร่างเธอทำใจหญิงสาวหวาดหวั่น

“อีธาน ฉะ ฉันขอถอดให้นะคะ”

มือแกร่งชะงักหยุดเมื่อถึงกระดุมเม็ดสุดท้าย เงยหน้ามองซินเดีย เธอลุกขึ้นคุกเข่าแล้ว กำลังโน้มลำตัวลงมาเข้าหากลางกายกำยำของเขา

นิ้วเล็กเรียวเย็บเฉียบยามแตะต้องผิวกายแกร่งเนียนเรียบ ปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายออก ซินเดียยืดกายลุกยืน ดึงเสื้อออกจากไหล่กว้าง แล้วส่งมือลงปลดเข็มขัดแบรนด์ดัง

ตุบ!

เสียงหัวเข็มขัดรูปตัวเอชสีเงินกระทบพื้นห้องปูด้วยพรมหนานุ่ม ซินเดียขยับตัวแนบชิดกายแกร่ง แหงนดวงหน้าเงยขึ้นส่งมือปลดตะขอกางเกงรูดซิปแล้วเลื่อนลง เคลื่อนร่างระหงคุกเข่ากับพื้นห้องเพื่อถอดทุกสิ่งออกจากลำตัวหนาตรงหน้า

ผึง!

ดวงหน้าหวานแทบผงะยามเอ็นยักษ์ดีดตัว แต่สะกดกลั้นไว้ยิ้มอ่อนหวานเลื่อนกางเกงออกจากเท้า แล้วหยิบเข็มขัดขึ้นมา

“อีธาน ชอบแบบนี้ไหม...ขัดขืน”

อีธานค่อยคลี่ยิ้มนึกถึงคืนนั้น เขาทำเช่นนี้กับเธอเช่นกัน ‘ขัดขืน’

“ที่จริง ไม่ชอบ ชอบเป็นผู้นำมากกว่า”

ซินเดียยืดร่างขึ้นยืนตรงหน้าคนร่างโต ส่งรอยยิ้มยั่วเย้าขณะใช้เข็มขัดฟาดเบา ๆ ไปตามอกแกร่ง รอยสักอกซ้ายกระเพื่อมตามแรงหัวเราะ

“อย่าเล่นมากเลยเดียร์ จะเจ็บตัวเอานะ”

“ชิ ทำไมไม่ลองดูล่ะ ขัดขืน แล้วเดียร์จะเป็นฝ่ายควบขับ ขี่เจ้ามังกรตัวนี้”