บทที่ 3: เล่ห์ซ้อนเล่ห์... ใต้เงาพระสนมเอก

บทที่ 3: เล่ห์ซ้อนเล่ห์... ใต้เงาพระสนมเอก

กลิ่นธูปหอมชั้นเลิศที่ลอยนำมาก่อนตัวทำให้ เซี่ยอวิ๋นซี เย็นสันหลังวาบ นางจำกลิ่นนี้ได้ดี มันคือกลิ่นดอกมหาหงส์ผสมไม้จันทน์ที่ พระสนมเอกซูเฟย โปรดปรานเป็นที่สุด และเป็นกลิ่นเดียวกับที่นางเคยได้กลิ่นในคืนที่จวนแม่ทัพถูกบุกทำลาย!

"เฟยหลง! เจ้าทำตัวเหลวไหลขึ้นทุกวันแล้วนะ" เสียงของซูเฟยทรงอำนาจและจิกกัดอยู่ในที

"ถวายพระพรเสด็จแม่... ฮึก... ทรงมาแต่หัววันเชียวพะยะค่ะ" หลี่เฟยหลง เอ่ยเสียงอ้อแอ้ พลางซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ของอวิ๋นซีหนักขึ้นไปอีก จนนางได้กลิ่นสุราผสมกลิ่นอายบุรุษเพศจากตัวเขาอย่างชัดเจน "ดูสิ... ขันทีคนใหม่ของข้า... นวดเก่งนักพะยะค่ะ"

ซูเฟยเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า หางตาที่กรีดอายไลน์เนอร์จนคมปราบปัดมองมาที่อวิ๋นซีอย่างเหยียดหยาม "หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราเกินขันทีทั่วไป... นี่เจ้าไปคว้ามาจากซ่องโจรที่ไหนอีกเล่า? ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เกรงใจพระพักตร์ฝ่าบาทบ้าง"

"โธ่... เสด็จแม่" เฟยหลงแสร้งทำเป็นประคองตัวลุกขึ้น แต่กลับดึงร่างของอวิ๋นซีให้ลุกขึ้นตามไปด้วยในลักษณะที่นางต้องกึ่งกอดกึ่งพยุงเขาไว้ "เสี่ยวซีคนนี้มีดีกว่าที่ท่านคิดนะพะยะค่ะ... จริงไหมเสี่ยวซี? บอกเสด็จแม่สิว่าเจ้าทำอะไรได้บ้าง"

อวิ๋นซีรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง ก้มหน้าจนคางชิดอก "บ่าว... บ่าวเพียงแต่ปรนนิบัติรับใช้ตามแต่จะทรงบัญชาขอรับพระสนม"

"เงยหน้าขึ้นให้ข้าดูซิ!" ซูเฟยสั่งเสียงเฉียบ

หัวใจของอวิ๋นซีเต้นระรัวประหนึ่งกลองศึก หากนางเงยหน้าขึ้นตอนนี้ มีโอกาสสูงที่ซูเฟยจะจำเค้าโครงใบหน้าของนางได้ แม้นางจะพรางตาด้วยการแต่งแต้มไฝและปรับทรงคิ้วให้หนาขึ้น แต่ดวงตาของสตรีตระกูลเซี่ยนั้นโดดเด่นจนยากจะลืมเลือน

"เสี่ยวซี... เสด็จแม่สั่ง เจ้าก็เงยหน้าสิ" เฟยหลงเอ่ยเย้า แต่ในขณะเดียวกัน มือหนาของเขากลับแอบหยิกที่เอวของนางเบาๆ เป็นสัญญาณบางอย่าง

อวิ๋นซีตัดสินใจฉับพลัน นางแสร้งทำเป็นสลัดตัวออกจากอาการมึนเมาขององค์ชายเก้า แล้วทรุดกายลงคุกเข่าอย่างแรงจนหัวเข่ากระแทกพื้นเสียงดัง ปึก!

"บ่าวผิดไปแล้วขอรับ! บ่าวมิกล้าสบพระพักตร์หงส์ของพระสนม บ่าว... บ่าวสำลักกลิ่นเหล้าจนหน้ามืดไปหมดแล้วขอรับ!"

พูดจบนางก็แสร้งทำเป็นอาเจียนออกมา (โดยการใช้นิ้วล้วงคออย่างรวดเร็วที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ) จนตัวสั่นเทิ้ม ท่าทางที่ดูสกปรกและไร้มารยาทนั้นทำให้พระสนมเอกผู้รักความสะอาดถึงกับต้องสะบัดแขนเสื้อปิดจมูกแล้วถอยหลังไปหลายก้าว

"อี๋! ไอ้ขันทีชั้นต่ำ! กล้าดีอย่างไรมาสำลักของโสโครกต่อหน้าข้า!" ซูเฟยตวาดลั่น ใบหน้าที่เคยงดงามบิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจ

"ขออภัยขอรับ... อุ๊ก..." อวิ๋นซียังคงแสร้งทำท่าจะอาเจียนต่อ

"พอที! เฟยหลง ข้าเอาแกงบำรุงมาวางไว้ให้แล้ว กินเสียให้หมด แล้วพรุ่งนี้เช้าเจ้าต้องไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทที่ตำหนักคุนหนิง อย่าได้ไปในสภาพที่เหม็นสาบเหล้าเช่นนี้เชียวล่ะ!"

ซูเฟยรีบหมุนตัวเสด็จกลับทันทีราวกับกลัวว่าเชื้อโรคจะติดฉลองพระองค์ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมที่ยังคงอบอวลชวนอาเจียนของจริงสำหรับ      อวิ๋นซี

เมื่อหน้ากากหลุดลอย

ทันทีที่เสียงฝีเท้าของนางกำนัลและขันทีรับใช้ของซูเฟยจางหายไป ความเงียบก็น่าอึดอัดขึ้นมาทันที

ร่างที่เคยเมามายของหลี่เฟยหลงกลับมายืนหยัดได้อย่างมั่นคง สายตาจิ้งจอกของเขาจ้องมองลงมาที่อวิ๋นซีซึ่งยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาซับคราบเหล้าที่กระเด็นโดนมืออย่างใจเย็น

"การแสดงเมื่อครู่... ให้คะแนนเต็มสิบข้าควรให้เท่าไหร่ดีนะเสี่ยวซี?"

อวิ๋นซีค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เช็ดปากตนเองแล้วมองเขาด้วยสายตาราบเรียบ "บ่าวเพียงแต่ทำเพื่อให้พระสนมรีบเสด็จกลับ มิใช่เรื่องของการแสดงขอรับ"

"แต่เจ้าใจกล้ามากนะที่กล้า 'อ้วก' ต่อหน้าคนที่มีอำนาจที่สุดในวังหลังคนหนึ่ง" เฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้ พลางก้มลงมาจนใบหน้าเกือบชิด "เจ้ากลัวนางจะจำหน้าเจ้าได้... หรือเจ้ามีปมแค้นอะไรกับนางกันแน่?"

คำถามนั้นตรงจุดจนอวิ๋นซีเผลอเม้มริมฝีปาก "บ่าวบอกแล้วว่าบ่าวถูกคนตามล่า... คนที่ตามล่าบ่าวอาจจะเป็นคนของนางก็ได้ใครจะรู้ขอรับ"

"หึ... เจ้าเป็นคนโกหกที่ลื่นไหลเหมือนปลาไหลจริงๆ" เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะคว้าคอเสื้อของนางแล้วดึงให้ลุกขึ้น "แต่เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าช่วยข้าไล่ 'แมลงวันหัวเขียว' ตัวนั้นออกไปได้ ข้าจะถือว่าเจ้ามีประโยชน์"

เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง "จำไว้เสี่ยวซี ในวังนี้ทุกคนสวมหน้ากากเข้าหากัน แม้แต่ข้า... และแม้แต่เจ้า หากเจ้าอยากรอดชีวิต เจ้าต้องเป็นหน้ากากที่แนบเนียนที่สุด"

ห้องบรรทมยามวิกาล

ยามจื่อ (23.00 - 00.59 น.) อวิ๋นซีถูกบังคับให้จัดห้องบรรทมขององค์ชายเก้า นางพบว่าห้องของเขาไม่มีนางกำนัลรับใช้แม้แต่คนเดียว มีเพียงนางที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในเขต 'พื้นที่หวงห้าม' นี้

"เจ้า... นอนตรงนั้น" เฟยหลงชี้ไปที่พรมขนสัตว์นุ่มหนาที่ตั้งอยู่ข้างเตียงมังกรของเขา

"จะ... จะดีหรือขอรับองค์ชาย? บ่าวควรจะไปนอนที่ห้องพักขันที..."

"ข้าบอกแล้วไงว่า 24 ชั่วโมง" เขาเริ่มถอดฉลองพระองค์ชั้นนอกออก เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่มีรอยแผลเป็นจางๆ จากคมดาบ ซึ่งขัดกับภาพลักษณ์องค์ชายผู้อ่อนแออย่างสิ้นเชิง "หรือเจ้าอยากให้ข้าสงสัยใน 'ความเป็นชาย' ของเจ้า จนต้องพิสูจน์ด้วยการให้เจ้ามานอน 'บนเตียง' เดียวกับข้าแทน?"

อวิ๋นซีรีบทิ้งตัวลงนอนบนพรมทันที "บ่าวรักพรมผืนนี้มากขอรับ! นอนตรงนี้สบายที่สุดแล้ว!"

เสียงหัวเราะเบาๆ ของเฟยหลงดังขึ้น ก่อนที่แสงเทียนจะถูกดับลง ความมืดเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง เหลือเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา

ในความเงียบนั้น อวิ๋นซีไม่ได้หลับ นางจ้องมองแผ่นหลังของบุรุษบนเตียงพลางคิดถึงหยกครึ่งซีกที่พบในกล่อง... 'ภักดี' คำนั้นหมายถึงอะไร? และเขากำลังภักดีต่อใคร? ท่ามกลางความสงสัย นางเริ่มตระหนักว่า 'ความป่วน' ที่นางตั้งใจจะทำเพื่อสืบความลับ อาจจะกลายเป็นความวุ่นวายที่ผูกมัดนางไว้กับจิ้งจอกตัวนี้ตลอดไป

"เสี่ยวซี..." เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นท่ามกลางความมืด

"ขอรับองค์ชาย?"

"เจ้า... ห้ามแอบดูข้าตอนหลับล่ะ ข้ารู้ว่าข้ารูปงาม แต่ข้าไม่ชอบให้ใครล่วงเกินทางสายตา"

"บ่าวไม่ได้ดูขอรับ!" อวิ๋นซีรีบหลับตาลงทันควัน พร้อมกับใบหน้าที่ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

ไอ้องค์ชายบ้า! ใครเขาจะอยากดูท่านกัน!

---