ปลอมตัว..มาป่วนใจองค์ชายจอมเจ้าเล่ห์

บทนำ: ทิ้งคราบหงส์... สวมรอยขันที

ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาในยามเหมันต์ เสียงฟ้าคำรามกึกก้องประหนึ่งเสียงร่ำไห้ของสวรรค์ที่ไว้อาลัยให้กับความล่มสลายของตระกูลแม่ทัพใหญ่แห่งชายแดนเหนือ กลิ่นคาวเลือดที่เคยคละคลุ้งในจวนแม่ทัพเซี่ยถูกชะล้างหายไปสิ้น เหลือเพียงความเย็นเยียบที่กัดกินลึกเข้าไปถึงกระดูกของสตรีเพียงคนเดียวที่เหลือรอด

เซี่ยอวิ๋นซี จ้องมองใบหน้าของตนเองในกระจกทองเหลืองที่แตกร้าว ภาพสะท้อนนั้นไม่ใช่คุณหนูผู้สูงศักดิ์ในชุดแพรพรรณชั้นเลิศอีกต่อไป

แกรก... แกรก...

เสียงกรรไกรคมกริบตัดฉับลงบนเรือนผมสีดำขลับที่เคยยาวสลวยถึงกลางหลัง ปอยผมร่วงหล่นลงสู่พื้นดินเปียกชื้นราวกับปีกหงส์ที่หักสะบั้น มือเรียวบางที่เคยจับพู่กันเขียนกลอนสั่นระริกขณะที่นางบรรจงใช้ผ้าขาวพันรัดหน้าอกหน้าใจของตนไว้อย่างแน่นหนา จนความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นเข้าสู่หัวใจ

"ท่านพ่อ ท่านพี่... เลือดของพวกท่านจะไม่สูญเปล่า"

น้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบแก้มก่อนจะถูกปาดทิ้งอย่างรวดเร็ว บัดนี้ไม่มี 'เซี่ยอวิ๋นซี' อีกต่อไป มีเพียง 'เสี่ยวซี' เด็กหนุ่มหน้ามนผู้มีที่มาคลุมเครือที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่ 'กรงทอง' ที่เรียกว่าวังหลวง สถานที่ที่เป็นทั้งจุดเริ่มต้นของอำนาจและจุดจบของชีวิตคนมานับต่อนับ

ณ วังหลวง แคว้นต้าหลี่

กำแพงสีแดงชาดสูงตระหง่านดูราวกับจะกดทับทุกสรรพสิ่งให้จมลงดิน เสี่ยวซีในชุดขันทีฝึกหัดสีเทาเรียบง่ายก้มหน้าต่ำ เดินตามแถวของขันทีใหม่ผ่านประตูวังที่หนักอึ้ง เสียงกลไกของประตูที่ปิดลงดังก้องในโสตประสาทของนาง ประหนึ่งเสียงของโชคชะตาที่ขังนางไว้กับภารกิจล้างแค้น

"ฟังให้ดี! พวกเจ้าเข้ามาที่นี่เพื่อรับใช้เบื้องพระยุคลบาท ไม่ใช่เพื่อแสวงหาโชคลาภ ใครกล้าทำตัวสอดรู้สอดเห็น หัวของพวกเจ้าจะไม่อยู่บนบ่า!"

เสียงของขันทีอาวุโสดังแหลมเสียดหู แต่เสี่ยวซีไม่ได้สนใจนางกำลังทบทวน 'แผนที่วังหลวง' ที่จดจำมาจากตำราลับของบิดา เป้าหมายของนางคือการเข้าใกล้ 'ตราประทับลับ' ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในตำหนักทรงอักษร เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตระกูลเซี่ย

ทว่า... โชคชะตามักชอบเล่นตลกกับผู้ที่พยายามควบคุมมัน

"เจ้าชื่อเสี่ยวซีใช่หรือไม่?" ขันทีผู้ดูแลเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับใช้สายตาเจ้าเล่ห์สำรวจร่างโปร่งบางของนางตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ขอรับท่านกงกง" นางดัดเสียงให้ทุ้มต่ำและสั่นเครือราวกับเด็กหนุ่มที่กำลังหวาดกลัว

"ดียิ่ง... หน้าตาหมดจดเช่นนี้ ตำหนักกงหรงคงจะพอใจ องค์ชายเก้าเพิ่งจะขับไล่ขันทีคนเก่าออกไปเพราะรินสุราไม่ถูกใจเข้าพอดี เจ้าไปรายงานตัวที่นั่นเสียเดี๋ยวนี้!"

คำสั่งนั้นทำให้ฝีเท้าของอวิ๋นซีชะงักกึก

'ตำหนักกงหรง' สถานที่พำนักของ องค์ชายเก้า หลี่เฟยหลง หรือที่ผู้คนทั่วหล้าขนานนามว่า 'จิ้งจอกหิมะ' นางเคยได้ยินกิตติศัพท์ของเขามาบ้าง เขาคือเชื้อพระวงศ์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเสเพล เจ้าอารมณ์ และคาดเดาใจได้ยากที่สุด หากการเข้าใกล้มังกรคือเรื่องยาก การเข้าใกล้จิ้งจอกที่สวมรอยเป็นมังกรเช่นเขาก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าหาความตาย

ณ ศาลาหมื่นบุปผา

กลิ่นสุราหอมขจรขจายโชยมาตามลม พร้อมกับเสียงดีดพิณที่ฟังดูเกียจคร้าน ร่างสูงโปร่งในฉลองพระองค์สีม่วงเข้มปักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆานอนเอนกายอย่างสง่างามบนตั่งนุ่ม ดวงตาเรียวยาวดุจพญาเหยี่ยวหรี่ปรือลงคล้ายคนเมามาย แต่ภายในนัยน์ตาสีดำสนิทนั้นกลับฉายแววคมกล้าที่สามารถมองทะลุถึงก้นบึ้งของจิตใจคนได้

"คนใหม่มาแล้วหรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นโดยไม่ลืมตา

อวิ๋นซีในร่างเสี่ยวซีก้าวเท้าเข้าไปในศาลาอย่างระมัดระวัง นางคุกเข่าลงต่ำจนหน้าผากจรดพื้นเย็นเชียบ "บ่าวเสี่ยวซี ถวายพระพรองค์ชายเก้าขอรับ"

ความเงียบปกคลุมไปชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของบุรุษเบื้องหน้า เสี่ยวซีรู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องลงมาที่แผ่นหลังของนาง ราวกับนักล่าที่กำลังสำรวจเหยื่อ

"เงยหน้าขึ้น"

คำสั่งสั้นๆ ที่แฝงไปด้วยความขี้เล่นแต่บีบคั้นทำให้นางต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาพระองค์

ในวินาทีนั้นเองที่หลี่เฟยหลงยกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะหยั่งรู้ทุกสิ่ง และดูป่วนประสาทในเวลาเดียวกัน

"หน้าตาสะสวยเกินกว่าจะเป็นขันที... เสี่ยวซี เจ้ารู้ไหมว่าเปิ่นหวัง (ตัวข้า) เกลียดอะไรที่สุด?"

"บ่าว... มิบังอาจทราบขอรับ"

"เปิ่นหวังเกลียดพวก 'หัวขโมย'..." เขาเว้นจังหวะพร้อมขยับกายเข้ามาใกล้จนนางได้กลิ่นจันทน์หอมจางๆ จากตัวเขา "โดยเฉพาะพวกที่คิดจะมาขโมย 'ความลับ' ของเปิ่นหวัง"

หัวใจของเซี่ยอวิ๋นซีกระตุกวูบ มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่น

เขาพูดถึงอะไร? หรือเขาจะรู้แล้ว?

แต่ก่อนที่นางจะทันได้ตั้งตัว มือเรียวหนาขององค์ชายเก้าก็เชยคางนางขึ้น แรงบีบนั้นไม่หนักแต่เน้นย้ำถึงอำนาจที่เหนือกว่า

"มาเป็นขันทีของเปิ่นหวังต้องอดทนหน่อยนะ... เพราะข้าชอบเล่นสนุกกับของเล่นใหม่เสียด้วยสิ"

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของมหากาพย์การชิงไหวชิงพริบ ที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าของวังหลวงแคว้นต้าหลี่ไปตลอดกาล!