《ปลอมตัว..มาป่วนใจองค์ชายจอมเจ้าเล่ห์》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

บทที่ 1: รับมือจิ้งจอกเจ้าเล่ห์สัมผัสจากปลายนิ้วหนาที่เชยคางของนางอยู่นั้นเย็นเยียบ ทว่าสายตาที่จ้องมองมากลับร้อนแรงคล้ายจะแผดเผาหน้ากากที่นางสวมอยู่ให้มลายสิ้น เซี่ยอวิ๋นซี พยายามควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอที่สุด นางรู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่หมูในอวยที่จะหลอกได้ง่ายๆ แต่ในเมื่อก้าวเท้าเข้าสู่ถ้ำสิงห์แล้ว หากไม่สู้จนตัวตายก็มีแต่ต้องยอมตกเป็นเหยื่อ"เหตุใดจึงเงียบไปเล่า? หรือว่าเจ้าถูกความรูปงามของเปิ่นหวังทำให้ตกตะลึงจนน้ำท่วมปากไปแล้ว" หลี่เฟยหลง เอ่ยกลั้วหัวเราะ พลางปล่อยมือจากคางมนแล้วทิ้งตัวลงพิงหมอนขวานในท่าทางเกียจคร้านเช่นเดิม"หามิได้ขอรับ... บ่าวเพียงแต่เกรงกลัวในบารมีขององค์ชาย จนมิกล้าเอ่ยปากวาจาใดที่อาจระคายเคืองพระกรรณ" อวิ๋นซีรีบก้มหน้าลง ท่าทางลนลานเล็กน้อยนั้นคือการแสดงที่นางฝึกฝนมาอย่างดี"หึ... ปากหวานเสียด้วย" องค์ชายเก้าปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าออก "กงกงบอกว่าเจ้าหน้าตาหมดจด แต่ข้าว่าเจ้าดูเหมือน 'สตรี' มากกว่าบุรุษเสียอีกนะเสี่ยวซี เจ้ามั่นใจนะว่าไม่ได้เข้าผิดกอง? กรมวังไม่ได้ส่งเจ้าไปอยู่ฝ่ายนางกำนัลแน่นะ?"คำถามนั้นเปรียบเสมือนศรแหลมที่ปักกลางเป้า อวิ๋นซีหัวใจเต้นโคร

บทที่ 3: เล่ห์ซ้อนเล่ห์... ใต้เงาพระสนมเอกกลิ่นธูปหอมชั้นเลิศที่ลอยนำมาก่อนตัวทำให้ เซี่ยอวิ๋นซี เย็นสันหลังวาบ นางจำกลิ่นนี้ได้ดี มันคือกลิ่นดอกมหาหงส์ผสมไม้จันทน์ที่ พระสนมเอกซูเฟย โปรดปรานเป็นที่สุด และเป็นกลิ่นเดียวกับที่นางเคยได้กลิ่นในคืนที่จวนแม่ทัพถูกบุกทำลาย!"เฟยหลง! เจ้าทำตัวเหลวไหลขึ้นทุกวันแล้วนะ" เสียงของซูเฟยทรงอำนาจและจิกกัดอยู่ในที"ถวายพระพรเสด็จแม่... ฮึก... ทรงมาแต่หัววันเชียวพะยะค่ะ" หลี่เฟยหลง เอ่ยเสียงอ้อแอ้ พลางซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ของอวิ๋นซีหนักขึ้นไปอีก จนนางได้กลิ่นสุราผสมกลิ่นอายบุรุษเพศจากตัวเขาอย่างชัดเจน "ดูสิ... ขันทีคนใหม่ของข้า... นวดเก่งนักพะยะค่ะ"ซูเฟยเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า หางตาที่กรีดอายไลน์เนอร์จนคมปราบปัดมองมาที่อวิ๋นซีอย่างเหยียดหยาม "หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราเกินขันทีทั่วไป... นี่เจ้าไปคว้ามาจากซ่องโจรที่ไหนอีกเล่า? ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เกรงใจพระพักตร์ฝ่าบาทบ้าง""โธ่... เสด็จแม่" เฟยหลงแสร้งทำเป็นประคองตัวลุกขึ้น แต่กลับดึงร่างของอวิ๋นซีให้ลุกขึ้นตามไปด้วยในลักษณะที่นางต้องกึ่งกอดกึ่งพยุงเขาไว้ "เสี่ยวซีคนนี้มีดีกว่าที่ท่านคิดนะพะยะค

บทที่ 5: ค่ำคืนแห่งความลับ และสัมผัสที่ไม่ได้ตั้งใจจันทร์นวลกระจ่างฟ้าทอแสงลงมายังตำหนักกงหรงที่ดูเงียบสงบ แต่ภายในห้องทรงอักษร บรรยากาศกลับตึงเครียดอย่างประหลาด เซี่ยอวิ๋นซี ในชุดขันทีสีเข้มยืนมอง หลี่เฟยหลง ที่กำลังเปลี่ยนจากฉลองพระองค์สีม่วงหรูหรา มาเป็นชุดรัดกุมสีดำสนิทราวกับนิลกาลภาพบุรุษหนุ่มที่กำลังมัดสายรัดเอวอย่างคล่องแคล่ว เผยให้เห็นช่วงไหล่กว้างและสัดส่วนที่สมบูรณ์แบบ ทำให้นางต้องรีบเบือนหน้าหนี"จะยืนเหม่ออีกนานไหมเสี่ยวซี? หรือว่าชุดของเปิ่นหวังมันรัดรูปจนเจ้าละสายตาไม่ได้?" เสียงทุ้มเอ่ยหยอกเย้าอย่างรู้ทัน"บ่าวเพียงแต่สงสัยว่า... เหตุใดเราต้องลอบเข้าไปในคลังตำราหลวงยามวิกาล ในเมื่อฝ่าบาททรงประทานอนุญาตให้บ่าวเข้าออกได้ตามใจชอบแล้วพะยะค่ะ?" อวิ๋นซีถามพลางจัดระเบียบเสื้อผ้าของตนเองเฟยหลงหยุดมือแล้วหันมาจ้องหน้านาง แววตาจิ้งจอกหายไปเหลือเพียงความเยือกเย็น "เจ้าคิดว่า 'ของจริง' จะถูกวางไว้บนชั้นให้เจ้าหยิบง่ายๆ หรือไง? บันทึกคดีตระกูลเซี่ยที่เจ้าอยากเห็นน่ะ ถูกเก็บไว้ใน 'ชั้นลับใต้ดิน' ซึ่งมีเพียงฮ่องเต้และหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรเท่านั้นที่มีกุญแจ"หัวใจของอวิ๋นซีกระตุกว

บทที่ 7: ก้าวเข้าสู่ถ้ำเสือ... จวนอัครเสนาบดีหลี่แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้แกะสลัก ทอดเงายาวลงบนพื้นห้องบรรทมที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นอายของเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อคืน เซี่ยอวิ๋นซี ขยับกายลุกขึ้นจากพรมขนสัตว์ด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก นางลอบมองกองฟืนที่ยังคงวางซ้อนกันอยู่ใต้เตาผิง คัมภีร์ด้ายดำซ่อนอยู่ในนั้น... ความลับที่อาจทำให้คนตระกูลหลี่พินาศ และอาจทำให้หัวของนางหลุดจากบ่าได้ทุกเมื่อ"ตื่นแล้วก็นั่งบื้ออยู่ทำไม? มาสวมฉลองพระองค์ให้เปิ่นหวังได้แล้ว"เสียงทุ้มต่ำของ หลี่เฟยหลง ดังมาจากหลังม่านบังตา เขาเดินออกมาในสภาพกึ่งเปลือยท่อนบน อวดแผ่นหลังกว้างที่มีรอยถลอกจางๆ จากอุบัติเหตุในคลังตำราใต้ดิน อวิ๋นซีรีบก้มหน้าลงพยายามไม่จดจ้องที่มัดกล้ามเนื้ออันสมบูรณ์แบบนั้น"ขอรับองค์ชาย... บ่าวจะรีบเดี๋ยวนี้"นางเดินเข้าไปหยิบฉลองพระองค์สีน้ำเงินเข้มปักลายพยัคฆ์คาบแก้วขึ้นมาประคองไว้ มือเรียวบางพยายามสวมเสื้อให้เขาอย่างระมัดระวัง ทว่าระยะห่างที่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของบุรุษเพศ ทำให้มือนางสั่นอย่างห้ามไม่ได้"มือสั่นเช่นนี้... เมื่อคืนเจ้านวดข้าหนักไป หรือว

บทที่ 9: เดิมพันด้วยชีวิต... ท่ามกลางศัตรูเสียงดาบปะทะกันดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วหอคอยทิศประจิม เซี่ยอวิ๋นซี ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างแคบๆ ความมืดของร่องระบายน้ำเบื้องล่างดูเหมือนหนทางรอดเพียงอย่างเดียว แต่นางกลับไม่อาจขยับขาออกไปได้ ภาพแผ่นหลังของ หลี่เฟยหลง ที่ยืนตระหง่านเผชิญหน้ากับทหารนับสิบเพียงลำพังเพื่อเปิดทางให้นางนั้น ติดตาตรึงใจจนความแค้นที่มีอยู่เริ่มสั่นคลอนหากเขาเป็นคนลงนามสังหารครอบครัวข้าจริง... เหตุใดเขาถึงต้องเอาชีวิตมาทิ้งเพื่อข้าที่นี่?"จับมันมาให้ได้! ใครปลิดชีพผู้บุกรุกได้ ข้ามีรางวัลอย่างงาม!" เสียงของ หลี่มู่เฉิน ตะโกนสั่งการอย่างเหี้ยมเกลี้ยมอวิ๋นซีมองเห็นเฟยหลงวาดลวดลายกระบี่อย่างดุดัน ท่วงท่าของเขาไม่ได้ดูอ่อนแอเหมือนองค์ชายเจ้าสำราญที่นางเคยรู้จัก ทุกท่วงท่าแฝงไปด้วยพลังทำลายล้าง ทว่าคนเพียงคนเดียวหรือจะต้านทานคนนับร้อยได้ตลอดลอดฝั่งกึก!ลูกศรดอกหนึ่งพุ่งถากต้นแขนของเฟยหลงจนเลือดสีแดงฉานซึมออกมาเปื้อนฉลองพระองค์สีดำ อวิ๋นซีใจหายวาบ นางตัดสินใจทิ้งโอกาสที่จะหนีเพียงลำพัง มือเรียวบางเอื้อมไปที่กลไกรูปหัวมังกรที่ซ่อนอยู่ข้างหน้าต่าง... กลไกที่นางสังเกตเห็นตั้งแ