บทที่4

"ซื้ออะไรอีกมั้ย"

"บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป"

"อยากได้หลายๆ รสเลย จะได้ไม่เบื่อ"

"จะกินทุกวันเลยหรือไง"

"อืม กินคนเดียวสั่งเดลิเวอรี่แพงจะตาย"

"ไปกินด้วยได้นะ"

"..." 

"ไปจ่ายเงินกัน"

"หึ" 

ถ้าใครไม่เคยรู้จักเธอมาก่อนคงจะคิดว่าเธอตัวคนเดียวมีเงินให้ใช้อย่างจำกัด แต่ผมที่เคยรู้จักเธอมานานและคุณพ่อของผมก็เป็นเพื่อนกับคุณพ่อของเธอ ผมถึงรู้ว่าจริงๆ แล้วเธอคือคุณหนูทายาทธุรกิจร้อยล้าน ไม่จำเป็นต้องมาเดินเลือกสินค้าราคาโปรโมชั่นหรือตุนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเลยด้วยซ้ำ แต่เธอคนนี้ทำ ผมเลยได้แต่เข็นรถเข็นเดินตามเธอไป ช่วยเธอเลือกของไป แอบซ้อมทำหน้าที่แฟนไป เพราะอีกไม่นานคงได้ทำหน้าที่นั้นให้เธอจริงๆ

"ลูกค้ามีสมาชิกมั้ยคะ"

"ไม่มีค่ะ"

"ทั้งหมดสองพันห้าร้อยบาทยี่สิบห้าสตางค์ค่ะ"

"แสกนจ่ายครับ"

"เรียบร้อยครับ"

"อะ อ้าว"

"น้องกาย ขอเลขบัญชีหน่อยสิ"

"ลูกพีชจะโอนเงินคืน"

"หิวข้าว เลี้ยงข้าวหน่อย"

"ลูกพีชจะกลับไปต้มบะหมี่กิน"

"งั้นก็สองห่อละกัน"

"ห๊ะ" 

ผมทำเป็นเดินไม่รู้ไม่ชี้เดินถือถุงช้อปปิ้งเต็มสองมือตรงไปยังรถไฟฟ้าที่จอดชาร์ตแบตไว้อยู่ ก่อนจะใช้สายตาบังคับให้เธอเดินมาหยิบกุญแจรถของเธอในกระเป๋ากางเกงของผมไปกดปลดล็อค จังหวะนี้ทำผมใจคอไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ เพราะตอนที่เธอใจกล้าล้วงมือสวยสวยเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วจับจับคลำคลำใกล้แล้วใกล้อีก ไหนจะกลิ่นหอมหอมหน้าสวยสวยอยู่แค่คืบอีก ผมถึงกลับต้องยืนเกร็งจนเหงื่อตก ถ้าย้อนเวลาไปได้ผมจะไม่ตัดสินใจพลาดให้เธอทำอะไรอย่างนี้แน่นอน

กว่าเธอจะยอมให้ผมขับรถมาส่งที่คอนโดของเธอทำเอาผมต้องชักแม่น้ำทั้งห้าอ้างโน่นอ้างนี่จนต้องหยิบยกเรื่องรถมาพูดเธอถึงยอมเปิดแมพคอยบอกทางผม แถมยังคอยกำกับบังคับไม่ให้ผมขับเร็วจนเกินไป ถึงขนาดทำเสียงแม่แมวดุผมตลอดทางถ้าผมเผลอลืมตัวเหยียบคันเร่งตามความเคยชิน พอจอดรถเสร็จเธอก็รีบวิ่งมาช่วยเปิดท้ายรถเพื่อให้ผมหยิบถุงช้อปปิ้งสองถุงใหญ่ได้สะดวก ก่อนจะทำท่าทางงอแงที่ผมไม่ให้เธอช่วยถือเพราะเธออยากทำอะไรด้วยตัวเองเลยประชดโดยการเอากระเป๋าของเธอมาสะพายเข้าที่ไหล่แกร่ง แล้วเดินหัวเราะคิกคักตัวปลิวไปเปิดประตูให้ผมแทน

"หนักมั้ย ลูกพีชช่วยถือ"

"ไม่"

"อะ สะพายกระเป๋าลูกพีชด้วยอีกใบ"

"..."

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้ฉันไว้ใจเขาถึงขนาดปล่อยเขาถือของเดินตามเข้ามาถึงบนห้องส่วนตัว ห้องที่ไม่เคยมีใครได้เข้ามา แม้แต่อาลีกับไอติมก็ได้แค่มานั่งรอที่ล็อบบี้เท่านั้น พอเข้ามาถึงเขาก็เดินตรงเข้าไปในโซนห้องครัวจัดการเก็บของที่ซื้อมาเข้าที่ให้จนเรียบร้อยราวกับเป็นเจ้าของห้อง เพื่อไม่ให้น้อยหน้าฉันจึงรีบเดินเข้าไปทำหน้าที่เจ้าบ้านช่วยหาน้ำเย็นเย็นให้เขาคลายร้อน ก่อนจะปลีกตัวไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสามห่อสำหรับเราสองคน โดยไม่ลืมที่จะใส่ไข่ไก่คนละฟอง หมูเด้งและผักเพิ่มนิดหน่อยจะได้ดูมีสารอาหารขึ้นมาบ้างให้ไม่รู้สึกผิดจนเกินไป ส่วนเขาก็เดินไปทั้งรอที่โซฟาหน้าทีวี

"เสร็จแล้ว มากินกัน"

"อร่อยมั้ย"

"ก็เหมือนรสหมูสับ"

"..." 

"คือ?" 

"ต้องบอกว่าอร่อยสิ" 

"อืม อร่อย" 

"อะ น้องกายกดเลขบัญชีให้หน่อย"

"ไม่ เอาแบบนี้วันละชาม"

"ได้ยังไง ที่ซื้อมาตุนก็หมดหน่ะสิ"

"หมดก็ไปซื้อใหม่"

"งบหมด"

"ขี้งก"

ในเมื่อเขาอยากจะจ่ายฉันก็เลยเลิกคะยั้นคะยอเขา แล้วหันมาสนใจชามตรงหน้าแทน เราสองคนใช้เวลาไม่นานในการจัดการบะหมี่ตรงหน้า โดยที่เขากินจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่น้ำซุปสักหยด แสดงว่าฝีมือของฉันผ่านใช้ได้ และเป็นฉันที่ทำหน้าที่เก็บชามและนำไปล้างในฐานะเจ้าบ้าน หันมาอีกทีเขาก็นอนเหยียดขายาวเล่นมือถืออยู่บนโซฟาของฉันอย่างสบายใจ ทำฉันอดสงสัยไม่ได้จึงต้องเอ่ยปากถามเขาอย่างเสียมารยาทเพราะฉันต้องใช้ตรงนั้นนั่งทำโปรเจคต่อ แล้วนี่ก็เกือบสองทุ่มแล้วด้วย

"น้องกาย จะกลับยัง" 

"ไล่?" 

"ไม่ได้ไล่ แต่ลูกพีชมีงานต้องทำต่อ"

"ก็ทำสิ"

"ก็ลุกสิ"

"ตัวก็เล็ก ทำไมใช้ที่เยอะ"

"ห้องลูกพีช จะใช้ที่เยอะแค่ไหนก็ได้"

"หึ" 

แล้วผมก็ต้องขยับตัวลุกขึ้นนั่งให้เธอเลือกใช้พื้นที่ได้ตามที่ตัวเองต้องการ จนเธอเดินหอบงานมานั่งทำที่พื้นแล้วใช้หมอนอิงลายดอกไม้หวานแหววรองหลังพิงโซฟาเรียบร้อย ผมก็ล้มตัวนอนด้านหลังเธอหยิบมือถือมาเล่นเกมส์ต่อ คอยแอบมองเธอที่กำลังบ่นงุ้งงิ้งๆ อยู่คนเดียวเวลาใช้ความคิดจนตอนนี้คิ้วเรียวสวยผูกเป็นปมพันกันยุ่งไปหมด ผมเลยช่วยคลายเครียดให้เธอโดยการยื่นมือไปดึงผมเธอเล่นเบาเบา แต่เธอกลับหันมามองผมด้วยแววตาดูดุเหมือนแม่แมวพร้อมกับขู่ผมฟ่อฟ่อ ทำผมรนรานตกใจกลัวไปหมดได้แต่เถียงกลับไปเบาเบา แล้วตีหน้ามึนพลิกตัวหันหน้ามาอีกฝั่งนอนเล่นเกมส์ต่อทำเป็นไม่สนใจเธอที่นั่งจ้องผมอยู่อย่างนั้น

"นี่! อย่าเล่นผมนะ"

"อยากเล่น นิ่มดี" 

"ลูกพีชเป็นพี่นะ"

"ห้ามเล่นผม"

"ไม่ได้อยากให้เป็นพี่นี่"