บทที่5

ฉันเลิกสนใจเขาแล้วหันกลับมาปั่นงานต่อให้เสร็จ เพราะมีงานอื่นรออยู่ไหนจะงานเอกสารของชมรมอีก จนเวลาล่วงเลยไปจนถึงสี่ทุ่ม เมื่อสมองยังคงทำงานอยู่ท้องของฉันเลยส่งเสียงประท้วงด้วยความหิว ขอลุกขึ้นไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วยมากินง่ายๆ หน่อยแล้วกัน แต่แล้วฉันก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องเพราะหันไปเห็นเขานอนหันหลังให้ฉันอยู่ จึงค่อยๆ ชะโงกหน้าไปดูใกล้ๆ เห็นว่าเขานอนหลับสนิทพร้อมกับลมหายใจดังสม่ำเสมอ มิหน่าละ! เงียบเชียว

พรึ่บ!

"ว้าย"

"น้องกาย ปล่อยนะ"

ฟอด

"หอมจัง"

ทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้นะ! จากที่ฉันตั้งใจจะปลุกเขาให้รีบตื่นเพื่อจะได้รีบกลับเพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว กลายเป็นเขากระตุกแขนฉันลงมาให้อยู่ในอ้อมกอดได้อย่างง่ายดายจะบอกว่าเขาละเมอก็เหมือนจะไม่ใช่จะบอกว่าเขาตั้งใจมันก็ไม่เชิง เพราะเวลานี้เขายังคงหลับตาอยู่หลังจากบ่นพรึมพรำคนเดียวเบาเบา ฉันเลยถือโอกาสนี้นอนมองใบหน้าคมๆ นี้สักหน่อย ริมฝีปากสีชมพูเข้มได้รูป จมูกเป็นสันสวยเหมือนทำมาเลย ขนตางอนยาวเป็นแพร คิ้วเข้มแต่เรียงตัวสวยกำลังดี นี่มันลูกรักพระเจ้าชัดชัด น่าอิจฉาชะมัดเลย

"อ๊ะ"

ตึก ตึก ตึก

ไม่รู้ว่าตอนนี้เสียงหัวใจที่ดังให้ได้ยินเป็นของใครกันแน่มันดังมาจากข้างในใจฉันหรือเป็นเสียงหัวใจของเขา นอนมองเขาอยู่นานก็ไม่มีวี่แววหรือสัญญาณว่าเขาจะตื่นและดูเหมือนว่าจะกำลังฝันดีอยู่แน่แน่เพราะมีรอยยิ้มบางเบาปรากฎให้ได้เห็น งั้นฉันขอพักสายตาสักสิบนาทีแล้วกันค่อยตื่นขึ้นมาปลุกเขาใหม่อีกรอบและทำงานต่อด้วย

อันที่จริงผมรู้สึกตัวตั้งแต่จมูกได้กลิ่นหอมหอมเหมือนแป้งเด็กค่อยๆ ลอยเข้ามาใกล้ๆ ผมแล้ว เพียงแต่แค่อยากจะรู้ว่าเธอจะทำอะไรต่อจากนี้เลยเนียนหลับจนได้แกล้งทำเป็นละเมอดึงเธอลงมานอนกอดอยู่อย่างนี้ ตอนที่เธอใช้นิ้วเรียวเล็กลากไปตามใบหน้าตั้งแต่ริมฝีปาก จมูก ลูบที่เปลือกตาอย่างแผ่วเบา จับขนคิ้วผมเล่นเหมือนกำลังนับเส้น ทำผมขนลุกซู่ไปหมดเลยกระชับกอดเธอให้แน่นขึ้นเอาขาแกร่งขึ้นมาก่ายสะโพกมนเอาไว้เหมือนกอดก่ายหมอนข้างใบโปรดเพื่อระงับอารมณ์ที่มันกำลังเริ่มก่อตัวขึ้น แต่ดูเหมือนมันจะยิ่งพลุ่งพล่านมากกว่าเดิม จนผมต้องท่องภาวนาอยู่ในใจพยายามควบคุมสติตัวเองให้ได้นิ่งที่สุด

"ยุบหนอ พองหนอ"

"ยุบหนอ พองหนอ"

"ยุบหนอ พองหนอ"

จนได้เสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่กระทบลงผิวต้นคอเบาเบาบ่งบอกว่าเป็นเธอที่กำลังหลับสนิทแทนผม คงเป็นเพราะเหนื่อยมาทั้งวันไหนจะเรียนตั้งแต่เช้า เดินไปเดินกลับระหว่างคณะเธอกับคณะผม เดินช้อปปิ้งอีกเป็นชั่วโมง แถมยังต้องมานั่งทำรายงานต่ออีก ผมจึงค่อยๆ ขยับตัวออกมาเบาเบาแล้วช้อนตัวขึ้นมาในท่าเจ้าสาวถือวิสาสะเดินไปเปิดประตูห้องนอนสีชมพูโดยหันหลังใช้ไหล่ดันประตูให้เปิดกว้าง พาเธอไปส่งบนเตียงนุ่มที่เต็มไปด้วยตุ๊กตากระต่ายสีเขา ก่อนจะหันซ้ายหันขวาจนเห็นโทนเนอร์และสำลีสำหรับเช็ดเครื่องสำอางเลยจัดการเดินไปหยิบมาหย่อนสะโพกลงข้างๆ ค่อยๆ เทโทนเนอร์ลงบนสำลีเช็ดทำความสะอาดใบหน้าใสเบาเบาจนหมด และเดินไปหาผ้าขนหนูมาชุบน้ำเช็ดตามกรอบหน้าลำคอขาวและแขนเรียวเล็กทั้งสองข้างเธอจะได้นอนหลับสบายขึ้น

"จุ๊บ ฝันดีคับพี่ลูกพีชของกาย"

ก่อนจะส่งข้อความและโลเคชั่นหาเพื่อนรักอย่างไอ้นายให้ช่วยมารับผมกลับไปส่งที่คอนโดที ทำเอามันส่งข้อความเสียงมาด่าผมชุดใหญ่เพราะผมไปปลุกมันที่กำลังจะเข้านอน ผมได้แต่ตีมึนใส่มันไปกำลังจะเข้านอนของไอ้นายก็คือกำลังจะเข้าไปแคสเกมส์นี่แหละ ผมเลยจ่ายค่าเสียเวลาเป็นแรร์ไอเท็มในเกมส์ให้ไปหนึ่งตัว ทำเอาไอ้เพื่อนหน้าเลือดขับรถมารับผมในสิบนาทีต่อมา

"มึงมาทำอะไรแถวนี้วะ"

"คอนโดใหม่?"

"ไม่ แต่อาจจะย้ายมา"

"แฮพพิรุธสุดสุด"

"ยุ่งเหมือนกันนะมึงอะ"

"ไม่อยากให้กูยุ่ง มึงไม่ควรให้กูมารับนะ"

"นายรู้ โลกรู้ เผื่อมึงลืม"

"อืม กูพลาด"

...วันนี้ผมตื่นเช้าเป็นพิเศษเลยมาวิ่งออกกำลังกายที่สวนสาธารณะข้างคอนโดให้ได้เหงื่อสักหน่อย ก่อนจะเตรียมตัวพาเธอเอารถไปทำสีใหม่ในช่วงบ่าย จนมาเจอร้านน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ที่อยู่ข้างทางทำให้ผมอดคิดถึงใครบางคนไม่ได้ เช้าเช้าอย่างนี้ถ้าได้นั่งกินน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ด้วยกันน่าจะอร่อยมากแน่แน่ จะตื่นหรือยังนะ

"ลุงครับ เอาน้ำเต้าหู้ไม่หวานสองถุง"

"ซาลาเปาทอดกับปาท่องโก๋อย่างละสิบบาทครับ"

"รอเดี๋ยวนะพ่อหนุ่ม"

"ครับ"

ระหว่างรอคุณลุงหยิบปาท่องโก๋กับซาลาเปาทอดใส่ถุงให้ผม ผมก็ยืนยืดเส้นรอไปด้วยและกดเรียกรถมอเตอร์ไซต์ผ่านแอพลิเคชั่นสีเขียวปักหมุดปลายทางเป็นคอนโดของเธอ เหงื่อจะได้แห้งพอดีเมื่อไปถึง เธอจะได้กินน้ำเต้าหู้ร้อนๆ อร่อยๆ เลยด้วย โดยไม่ลืมที่จะโทรไปบอกให้เธอลงมารอรับที่ล็อบบี้ทำเอาเธอบ่นงุ้งงิ้งด้วยน้ำเสียงงัวเงียเหมือนยังไม่ตื่นดี จนผมมาถึงในเจ็ดนาทีต่อมา ก็เห็นเธอในชุดนอนลายการ์ตูนสีชมพูนั่งรออยู่ก่อนแล้วเลยรีบตรงไปหาแล้วเดินเข้าลิฟต์พร้อมกันกับเธอ

"ทำไมลงมาชุดนี้"

"ก็ลูกพีชพึ่งตื่น"

"แปรงฟันยัง"

"อย่าพูดสิ"

"หึ"

"หืมหอมจัง หิวเลยอะ"

"อืม กำลังร้อนๆ เลย"

"ไปวิ่งมาหรอ"

"อืม รู้ได้ไง เหม็นเหงื่อ?"

"ไม่นะ ไม่เหม็น"

ผมแทบหยุดหายใจทันทีในตอนที่เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ทำจมูกฟึดฟัดอยู่ตรงแถวเสื้อกีฬาของผม ถึงผมจะเป็นคนไม่มีกลิ่นตัวแต่ลองได้มาใกล้กันขนาดนี้ในลิฟต์แคบแคบแบบนี้ผมก็แอบเสียความมั่นใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน พอเข้ามาถึงห้องปุ๊บเธอก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำปั๊บ 'หึ' คงยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟันจริงๆ สินะ