เล่ห์ร้ายของชายชั่ว

"นึกว่าหลงทาง ไปซะนานเชียว" ชัยธวัชแซวเพื่อนรุ่นพี่ 

"ก็มัวแต่ถือของหนักอยู่น่ะ เลยฉี่ไม่ค่อยถนัด ฮ่าๆๆ" เขาพูดติดตลก 

บรรยากาศเริ่มเป็นกันเองเหมือนทั้งสองได้ย้อนกลับไปเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง ความหลังครั้งเก่าๆ ถูกรื้อฟื้นกลับมาพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงพูดคุยหัวเราะของสองชายดังขึ้นเรื่อยๆตามความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ที่เข้าไปผสมอยู่ในเลือด

"แหม ไม่อยากจะพูดเลย ตอนที่นายเมาหลับอยู่สนามหญ้าของปั๊มน้ำมัน หากันให้วุ่นเลยกว่าจะเจอ ฮ่าๆๆ" อนุเทพพูดไปหัวเราะไป 

"ก็พี่เองไม่ใช่เหรอที่บอกว่าจะดูแลผมเอง แต่ดันสลบไปก่อนผมซะนี่ ดีนะที่พี่ด้วงยังพอมีสติ" ชัยธวัชเสริม ทั้งคู่เห็นเป็นเรื่องตลกสนุกสนานในช่วงวัยเด็กรุ่น

"เออพี่ ว่าแต่พี่ด้วงเป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวแกบ้างมั้ย" อนุเทพเอ่อ ถามด้วยเสียงที่บอกให้รู้ว่าคนที่เขาถามถึงเป็นคนที่เขาไม่ค่อยชอบใจนัก และอยากได้ยินข่าวในทางไม่ดีมากกว่าข่าวดี

"มันก็โอเคนะ ล่าสุดได้ข่าวว่าทำงานอยู่การไฟฟ้าฝ่ายผลิต ตำแหน่งขึ้นไปถึงหัวหน้าฝ่ายแล้ว มันสบายดีแหละ อย่าห่วงมันเลย" อนุเทพตอบด้วยน้ำเสียงที่รู้ว่าต้องตอบยังไงเพื่อทำให้ชัยธวัชรู้สึกโอเค แล้วทั้งคู่ก็เงียบงันไป 

"เอ็งยังคิดถึงเรื่องนั้นอยู่เหรอวะ" อนุเทพถามออกไปเพื่อทำลายความเงียบ แต่น้ำเสียงเขาดูจริงจัง ทำเอาชัยธวัขต้องนิ่งไปพักใหญ่ๆ

"ถ้าเป็นพี่ พี่จะลืมมันลงเหรอครับ" ชัยธวัชตอบกลับด้วยเสียงในโทนและระดับเดียวกัน

"ผมรักและทะนุถนอมอ้อมาก พี่ก็รู้" คำพูดของชัยธวัขทำให้บรรยากาศเริ่มจะเครียดมากขึ้น ทำให้อนุเทพต้องลุกไปนั่งเก้าอี้ตัวข้างๆเขา ตบไหล่ปลอบอย่างที่เขาเคยทำตั้งแต่สมัยยังเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทสนมกัน

"ทำไมพี่จะไม่รู้ล่ะ พี่เองก็มีส่วนผิด แต่ถึงวันนี้ชัยกับอ้อก็ผ่านมันมาได้ และมีชีวิตที่ดี" เขาพูดแค่นั้นก็ต้องหยุดเพราะชัยธวัชพูดสวนขึ้นมา

"พี่ไม่รู้อะไร มันมีอะไรมากไปกว่านั้น" เขาพูดได้เพียงแค่นั้นก็หยุดไปเฉยๆ

"มา มาดื่มให้ลืมเรื่องนี้กันไปดีกว่า อย่าไปพูดถึงมันอีกเลย มีเรื่องอีกเยอะแยะที่ผมอยากคุยกับพี่" เขาตัดบทไปคุยเรื่องอื่น ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว โดยไม่สนใจว่าอนุเทพที่กำลังมองเขาอย่างพินิจวิเคราะห์ ก่อนยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเงียบๆ

เวลาผ่านไปนานแค่ไหน สองชายที่ที่คุยกันอย่างออกรสชาติคงจะไม่ได้สนใจ จนกระทั่ง ชลิดา เดินออกมาพร้อมกับยากันยุงที่จุดเรียบร้อย

"มืดแล้วนะคะ ยุงจะเยอะแล้วนะคะ" เธอวางยากันยุงไว้ในตำแหน่งที่คิดว่าเหมาะสมสำหรับคนทั้งคู่ ก่อนจะหันกลับมาถามสองชาย

"อยากได้อะไรเพิ่มมั้ยคะ ครัวจะปิดแล้วนะคะ" เธอถามติดตลก

"พี่ขอไวน์เพิ่มอีกหน่อยนะ พี่เทพเอาอะไรอีกมั้ย" ชัยธวัช บอกกับภรรยาก่อนหันไปถามอนุเทพ ด้วยเสียงของคนที่กำลังอยู่ในภาวะเมาหนัก

"รู้สึกว่า พี่ชัยจะเมามากแล้วนะคะ เอาชาร้อนหน่อยมั้ยคะ" ชลิดาเสนอสามี เพราะไม่อยากให้สามีเมาจนไม่มีสติ ซึ่งในขณะที่อนุเทพยังไม่มีอาการว่าจะเมามายสักเท่าไรนัก

"ไม่เป็นไรจ้ะ วันนี้พี่อยากดื่ม ดื่มกับคนคุ้นเคยให้ที่เต็มที่ ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอย่างนี้อีกมั้ย" ชัยธวัชบอกกับภรรยา โดยไม่ได้รับรู้ถึงความนัยที่ชลิดา ภรรยาของเขากำลังพยายามที่จะบอกกับเขา

"งั้นพี่ขอชาร้อนสักถ้วยแล้วกัน" อนุเทพบอกกับเธอ ทำให้เธอต้องแอบลอบถอนหายใจ คนที่เธออยากให้เมากลับเป็นคนที่ไม่อยากเมา

"ค่ะ งั้นรอสักครู่นะคะ" ชลิดา กลับเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้สองชายนั่งคุยกันต่อ

ชลิดา กลับออกไปพร้อมกับไวน์หนึ่งขวดและชาร้อน แต่พอเธอไปถึงโต๊ะ ชัยธวัขก็อยู่ในสภาพที่เมาจนประคองตัวไม่ไหวแล้ว ในขณะที่อนุเทพยังไม่มีอาการของคนเมาให้เธอเห็นเลยแม้แต่น้อย

"ชัยเขาเมามาก มีเรื่องระบายมากมาย ดูเหมือนเขามีอะไรในใจเยอะเลย" อนุเทพบอกกับชลิดา สายตาเขามองไปที่ชัยธวัชที่กำลังฟุบอยู่โต๊ะอย่างหมดสภาพ

"พี่เทพช่วยประคองเขาเข้าบ้านหน่อยนะคะ" ชลิดาจำต้องขอให้อนุเทพพาสามีเธอเข้าไปในบ้านอย่างไม่มีทางเลือก

ทั้งคู่ประคองชัยธวัขคนละข้าง เดินอย่างทุลักทุเลเข้าบ้าน พอเข้ามาถึงห้องนั่งเล่น ชลิดาก็มีอาการลังเล

"เอาพี่เขานอนบนโซฟาก่อนดีกว่าค่ะ อ้ออยากเช็ดตัวให้พี่เขาก่อน" เธอบอกกับอนุเทพ

"เอาเข้าไปห้องนอนไม่มีดีกว่าเหรอ" อนุเทพพูดขึ้น 

"ไม่ดีกว่าค่ะ อ้อว่าที่นี่เหมาะกว่า" เธอแย้ง และมีทีท่ากังวล

"วันนี้พี่เองก็คงขับรถกลับไม่ไหว พี่ขอค้างที่นี่ด้วยเลยก็แล้วกันนะ" อนุเทพพูดขึ้นโดยไม่ต้องขอเจ้าของบ้าน ทำเอาชลิดาใจหายวาบ

"เดี๋ยวพี่ช่วยไปเก็บโต๊ะข้างนอกนั่นให้" เขาพูดเสร็จก็เดินออกไปทันที โดยไม่รอฟังความเห็นของชลิดา ผู้เป็นเจ้าบ้านเลยแม้แต่น้อย ปล่อยให้เธอยืนมองตามตาปริบๆ 

ชลิดาจัดการเช็ดหน้าเช็ดตาชัยธวัช สามีของเธอด้วยความใส่ใจ เธอพยายามจัดท่าจัดทางให้สามีของเธอนอนได้อย่างสบายตัวที่สุด ในขณะที่อนุเทพทำหน้าที่จัดการกับโต๊ะสนามด้านนอกเพียงลำพัง

พอทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เธอก็เห็นอนุเทพนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารหน้าเคาน์เตอร์ ครัวญ๊่ปุ่น พร้อมกับแก้วไวน์สองแก้ว พอเขาเห็นเธอมองไปที่เขา เขาก็ชูแก้วไวน์ขึ้นพร้อมยิ้มให้เธออย่างมีความหมาย

"พี่ขอดื่มต่ออีกหน่อย ก่อนเข้านอน" เขายิ้มและพูดกับเธอเหมือนเป็นการขออนุญาตกลายๆ 

"พี่ไปใช้ห้องนอนที่เรือนรับรองนะคะ อ้อทำความสะอาดไว้แล้ว ตั้งแต่กลางวัน เผื่อเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น" เธอบอกกับเขาอย่างไม่วางใจ

"ได้สิ ยังไงพี่ก็ขอบใจอ้อมาก"

"เรื่องอะไรคะ" ชลิดาทำหน้าฉงน

"ก็เรื่องที่อ้อ ยอมให้พี่ค้างที่นี่ไง ถ้าอ้อไม่ยอม พี่คงต้องโดนจับเพราะเมาแล้วขับแน่เลย" อนุเทพตอบเธอด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงการขอบคุณอย่างจริงใจ ทำให้ชลิดารู้สึกวางใจเขาขึ้นมาบ้าง

"ไม่รู้เมื่อไหร่พี่จะได้มีโอกาสมาที่บ้านอ้ออีก ถ้าชัยเขาไม่ชวนพี่คงไม่มีโอกาสมาที่นี่อีกแล้ว" อนุเทพพูดเบาๆ กับตัวเอง แต่ดูเหมือนต้องการที่จะให้เธอได้ยิน 

"ไหน ก็จะไม่มีโอกาสมาที่นี่อีกแล้ว อ้อ มานั่งดื่มกับพี่สักแก้ว หน่อยมั้ย" 

"อย่าเลยค่ะ อ้อต้องขอโทษจริงๆ" ชลิดาไม่แน่ใจว่า สิ่งที่อนุเทพกำลังพูดเป็นความจริงมากน้อยเพียงใด อาจจะเป็นแค่อุบายให้เธอไปนั่งดื่มด้วยเพื่อหวังผลต่อจากนั้นก็เป็นได้ ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้หนักแน่นพอที่จะหักห้ามใจตัวเองได้หากมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

"ไม่เป็นไร พี่เข้าใจ น่าอิจฉาชัยมันจริงๆ มันมีเมียที่รักและภักดีกับมันซะจริงๆ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ก็เปลี่ยนใจเมียมันไม่ได้จริงๆ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย 

"พี่เองก็ต้องซื่อสัตย์กับเมียพี่ด้วยเหมือนกันนะ อ้อว่า พี่ลืมเรื่องในอดีตซะเถอะค่ะ" เธอพูดด้วน้ำเสียงจริงจัง สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของเขา ด้วยแววตาที่อ้อนวอนให้เขาเห็นใจ

"ได้สิ งั้น อ้อ มานั่งเป็นเพื่อนพี่สักพักได้มั้ย ไม่ต้องดื่มหรอก แค่เป็นเพื่อนคุย แค่เป็นเพื่อนคุยกับพี่สักพักแค่นั้น อ้อทำให้พี่ได้มั้ย" เขาอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่น่าเห็นใจ ทำเอาชลิดาใจอ่อน ประกอบกับเวลานี้ดูเหมือนว่าเขาคุยรู้เรื่อง เริ่มเข้าใจเธอจริงๆ

"แค่แป๊บเดียวนะ"

"แป๊บเดียว แค่คุย พี่สัญญา" เขายืนยัน