Novel-novel oleh พลับพลึงดำ

“อูยย... ซี้ดดด... ป๋าขา...” รสรินไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป เธอแอ่นกายรับสัมผัสจากมือเขาอย่างโหยหา เกรียงไกรจับข้อเท้าทั้งสองของเธอแยกออกพับงอเข่าขึ้นจนโคกสวาทลอยเด่นขึ้นมา เขาก้มหน้าลงไปจนชิด สูดดมกลิ่นสาบสาวที่แสนคิดถึงเข้าเต็มปอดก่อนจะเริ่มต้นบทเพลงราคะที่รสรินถวิลหา ปลายลิ้นใหญ่หนาและร้อนระอุเริ่มกรีดลงไปตามรอยแยกของกลีบแคมสีสดที่บัดนี้อาบเยิ้มไปด้วยน้ำหวานแห่งกามารมณ์ที่เก็บกดมาเนิ่นนาน รสรินตัวกระตุกไหวทันทีที่สัมผัสเปียกชื้นนั้นแตะลงบนจุดอ่อนไหวที่สุด เกรียงไกรรู้ดีว่าจุดตายของเธออยู่ที่ลิ้น เขาเริ่มตวัดลิ้นซอกซอนเข้าไปในรอยแยกที่อวบฉ่ำ ควานหาน้ำหวานที่พรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายอผัว"

“หนูเมษ์… ลุงไม่ได้มีความสุขแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่หนูแต่งงานไป” ลุงชัชกระซิบเสียงแหบพร่า เมษาซบหน้าลงบนแผงอกของเขา เธอไม่สามารถพูดอะไรได้ เธอเพียงแค่รู้สึกถึงความอิ่มเอมใจที่ท่วมท้นอยู่ในอก "หนูก็กลับมาแล้วไงคะ... มาหาคนที่ทำให้หนูมีความสุข..." เมษากระซิบออดอ้้อน พวกเขาใช้เวลาพักผ่อนอยู่ด้วยกันในกระท่อมอีกสักพัก ก่อนที่จะค่อยๆ ลุกขึ้นแต่งตัว เมษามองไปยังกองฟางที่ยับยู่ยี่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสุขสม ผิดบาป และโหยหา

"โอ๊ย ซีด ข้างในอ้อพังหมดแล้วพี่ โอ๊ย ซีด" ภรรยาเขาหน้าหงายเชิด มือทั้งสองยันอกของฝ่ายชายไว้ เธอยกสะโพกขึ้นเพื่อลดแรงกระแทกของลึงค์แท่งยาวลำนั้น มันทำให้เขาเห็นแคมสีแดงสดอ้าอมแท่งเอ็นจนแทบปริ น้ำข้นขาวติดที่โคนลำแท่งของเขาคนนั้นเป็นฟองฟอดและขนสีดำของเขาเปียกลู่ยับเยิน ไรขนบางๆ บนเนินอูมใหญ่ของภรรยาเขาในเวลานี้ เปียกลู่ติดไปตามเนินที่อูมใหญ่ของอ้อ เม็ดเสียวสีแดงเข้มชี้เด่เห็นชัด มันเปียกเยิ้มแวววาวสะท้อนแสง เห็นชัดว่าอารมณ์ของเธอในตอนนี้ คงไม่มีอะไรดึงให้กลับมาได้แล้ว ชลิดา ภรรยาของเขา เป็นคนรักนวลสงวนตัวมาก ถึงขึ้นที่ว่าเกินไปด้วยซ้ำ ในช่วงที่อยู่กินกันมาตลอดระยะเวลาสี่ปีที่ เธอไม่เคยแสดงออกให้เขาเห็นเลยว่าจะเป็นคนที่ชอบเรื่องแบบนี้ ตรงกันข้างสิ่งที่เธอแสดงออกกับเขา มันมากจนทำให้เขาเองคิดไปว่า เธอคงไม่ชอบเรื่องบนเตียงเอาเสียเลย ยิ่งคำพูดคำจา หากเขาเผลอพูดคำหยาบเพียงเล็กๆ น้อย ยังโดนเธอตำหนิ ยิ่งคำพูดสื่อไปในทางเรื่องลามก ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่มีทางที่จะหลุดออกมาจากปากเธอได้

เมื่อชีวิตที่เคยอยู่ในกรอบของ ‘พิมพิกา’ เด็กสาวกุลสตรีผู้อ่อนต่อโลก ต้องสั่นคลอนเพียงเพราะได้เห็นภาพความเร่าร้อนที่เป็นดั่งจุดเริ่มต้นของความเสื่อมทลาย ภาพของ ‘เมธี’ ชายหนุ่มรุ่นใหญ่ผู้เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายและรอยสักมังกรที่แผ่นหลัง เขากลายเป็นปีศาจในจินตนาการที่ปลุกเร้าตัณหาในใจเธอให้ตื่นขึ้น จนเธอเผลอไผลก้าวเข้าสู่โลกของแสงสีที่ริมน้ำปิง ท่ามกลางความสับสนและราคะที่เริ่มครอบงำ... ‘คำสัญญา’ แสนบริสุทธิ์ที่เคยให้ไว้กับ ‘ชลธี’ แฟนหนุ่มผู้แสนดี กลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่รัดรึงใจ สัญญาที่ว่า “จะรักษากายและใจไว้เพื่อกันและกัน จนกว่าจะถึงวันที่เหมาะสม” เริ่มเลือนรางหายไปกับจังหวะดนตรีที่เร่าร้อนและแก้วเหล้าที่ระรินหยิบยื่นให้ ในขณะที่พิมพิกากำลังถลำลึกไปกับรสชาติหอมหวานของบาปที่เธอไม่เคยรู้จัก เธอต้องเลือกระหว่างความรักที่มั่นคงแต่จืดชืดตามคำสัญญา หรือจะยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้มอดไหม้ไปกับความใคร่ที่ไร้ขีดจำกัด "เพราะคำสัญญาที่ว่า 'จะรักเพียงเธอ' กำลังพ่ายแพ้ให้กับความเสียวซ่าน... ที่เขาปรนเปรอให้ไม่รู้จบ"

"โอ๊ย เมียถึงแล้ว โอ๊ย ๆ ๆ ออก ออก โอ๊ะ ๆ ๆ ๆ" ดาวอ้าปากหวอ กระตุกอย่างรุนแรง เธอถึงสวรรค์ไปแล้ว เมียรักของก้องถึงจุดสุดยอดในอาการที่รุนแรงแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ตั้งแต่อยู่กินกันมา ดาวไม่เคยแสดงออกได้อย่างรุนแรงขนาดนี้ให้เขาเห็นเลย ก้องเห็นลุงรงค์ ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ แกกระแทกส่งให้เมียรักของเขาเป็นระยะ ๆ ขณะที่เธอกำลังกระตุก นอนตาปรือเหมือนเติมเต็มให้เธอได้สุขสมสุดๆ อย่างที่เธอต้องการ แกโน้มตัวลงไปจูบปากสวยของดาว โดยเธอเองจูบตอบแก ดูดลิ้นกับแกอย่างไม่รังเกียจ มือทั้งสองของเธอประคองแก้มของแกไว้อย่างรักใคร่แกนักหนา แกดูดลิ้นของดาวเข้าไปเต็มกระพุ้งแก้ม เมียรักของเขาเองก็ไม่แพ้กัน เธอดูดลิ้นของแกกลับสลับไปมาอย่างเร่าร้อน "อูย เสียวอีกแล้ว ผัวขา" ดาวเสียงกระเส่าอ้อนแก หลังจากที่ทั้งคู่จูบกันนัวเนียอยู่พักหนึ่ง พูดเสร็จ ก้องเห็นเมียรัก พลิกตัวในท่าคลานสี่ขา หันสะโพกงอนงามมาให้แกด้วยอาการรีบเร่ง

นนท์ ยืนนิ่งราวกับถูกสาป สายตาของเขาจับจ้องผ่านช่องว่างเล็ก ๆ นั้นอย่างไม่กะพริบ ภาพที่เห็นตรงหน้ามันบีบหัวใจของเขาจนเจ็บปวดไปหมด ความโกรธแค้น ความเสียใจ และความอับอายมันปะปนกันอยู่ในอกจนแทบระเบิด แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ความตื่นเต้นอย่างรุนแรงที่แล่นปราดไปทั่วร่างของเขา เมียของเขา...กำลังถูกลุงแท้ ๆ ของเขาเอง...เอา! และพลอยก็ดูเหมือนจะเต็มใจเป็นอย่างยิ่ง เสียงครางกระเส่า เสียงซู้ดปาก และเสียงเนื้อกระทบกัน มันดังซัดเข้ามาในโสตประสาทของนนท์ราวกับเสียงฟ้าผ่า เขาเห็นใบหน้าของพลอยที่บิดเบี้ยวด้วยความสุขสมยามที่ลุงชูเลียช่องทางรักของเธอ เขาเห็นร่างกายของพลอยที่กระตุกเกร็งยามที่เธอถึงจุดสุดยอด เขาเห็นลีลาที่ช่ำชองของลุงชูที่ทำให้เมียของเขาส่งเสียงครางอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกอยากพังประตูเข้าไปฉีกร่างของทั้งคู่ให้เป็นชิ้น ๆ มันถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง แต่มันกลับถูกกลืนหายไปในความอยากรู้ที่มากกว่า “เกิดอะไรขึ้น? ทำไม? พวกเขาทำกันมานานแค่ไหนแล้ว? และทำไมพลอยถึงดูเต็มใจขนาดนี้?” คำถามเหล่านี้ตีรวนอยู่ในหัวของนนท์อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

จากคำสัญญาใสซื่อในวัยเยาว์ท่ามกลางทุ่งหญ้าและกลิ่นหอมของดอกพลับพลึงป่า ตะวัน และ น้ำค้าง เคยเชื่อว่าความรักคือโลกทั้งใบที่ขาวสะอาด แต่กรงล้อแห่งโชคชะตาและกิเลสในใจมนุษย์กลับหมุนวนพาชีวิตของน้ำค้างดิ่งลงสู่เส้นทางที่ยากจะหวนกลับ ด้วยความอยากลองเพียงชั่ววูบนำพาเธอเข้าสู่ ‘โลกโลกีย์’ ที่ร่านร้อนและเต็มไปด้วยราคี ยิ่งถลำลึก น้ำค้างยิ่งรู้สึกถึงความต่ำตมที่เกาะกินหัวใจ เธอเลือกที่จะหันหลังให้ตะวันทั้งที่รักเขาจนสุดลมหายใจ เพราะคำว่า ‘ไม่คู่ควร’ เธอจำยอมใช้ร่างกายแลกกับทุกสิ่งเพื่อแอบสนับสนุนและผลักดันให้ตะวันมีชีวิตที่รุ่งโรจน์ในหน้าที่การงาน แม้จะต้องเจ็บปวดเจียนตายเมื่อเห็นเขามีความสุขกับคนใหม่ที่เพียบพร้อมกว่า แต่สำหรับเธอ การได้รักโดยไม่หวังครอบครองคือความบริสุทธิ์เพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิตที่บิดเบี้ยวนี้

ณัฐชนนจ้องมองเห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องของภรรยาที่เกร็งตัวจนขึ้นลอนบางๆ เมื่อธาวินแยกเรียวขาสวยของเธอออกกว้าง เขาเห็น กลีบแคม สองข้างอวบอิ่มที่บัดนี้เผยออ้าออกช้าๆ น้ำหล่อลื่นใสบริสุทธิ์ไหลรินออกมาเคลือบผิวเนื้อสีหวานจนฉ่ำเยิ้ม ธาวินใช้ปลายนิ้วแหวกกลีบนุ่มนั้นออกกว้าง เผยให้เห็นร่องพรรณที่ร่อนฉ่าแดงระเรื่อ ลิ้นหนาของธาวินเริ่มตวัดเลียละเลงไปทั่วกลีบแคมและร่องหีอย่างนุ่มนวล จังหวะที่ลิ้นอุ่นๆ ลากผ่านรอยแยกที่เปียกชื้น วิรัญญาบิดกายเร่าด้วยความเสียวซ่าน กล้ามเนื้อต้นขาของเธอสั่นระริก ธาวินเริ่มไต่ระดับความเร็ว เขาใช้ปลายลิ้นรัวกระหน่ำใส่ ติ่งแตด เม็ดงามที่บวมเป่งจนมันสั่นระริกยั่วยวนพ้นกลีบเนื้อออกมา “อื๊อออ... พี่ธาขา... เลียตรงนั้นแรงๆ ค่ะ วิเงี่ยนจะตายอยู่แล้ว...” วิรัญญาครางระงม สายตาเธอจ้องเขม็งมาที่กระจก สบตากับความมืดที่สามีซ่อนตัวอยู่