4.ครอบครัว

รถมินิคันเล็กขับเข้ามาจอดที่บ้านหลังเก่า อายุอานามก็ปาเข้าไปยี่สิบกว่าปีแล้ว ภายในบ้านมีเอสยูวีคันเก่าจอดอยู่อีกคัน ที่เป็นรถคันที่ผู้เป็นแม่ ซื้อเอาไว้ได้ไม่นาน ก่อนจะจากลาโลกนี้ไป

หญิงสาวในชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ถือถุงอาหารมื้อเย็นเข้ามาในบ้าน ก่อนจะยกมือไหว้ทำความเคารพ ผู้เป็นอดีตครู ที่ตอนนี้ เป็นแม่เลี้ยงของตัวเอง มาแล้วมาก กว่า สิบปี

"สวัสดีค่ะ แม่เอ"

คนที่เรียกชื่อตามคำว่าแม่ ยิ้มทักทายหญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้ม บึ้งตึง ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ที่คิดว่า พ่อม่ายรูปหล่อ จะมีทรัพย์สินพอตัว ไม่ใช่แค่พนักงานกินเงินเดือน ธรรมดา แบบนี้

"วันนี้ไม่หยุดงานเหรอ หนูมิ้นต์" ใบมิ้นต์ส่ายหน้า แล้วถอดรองเท้าที่หน้าบ้าน ก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน บ้านที่เคยอยู่มานาน ก่อนจะแยกออกไป ตอนเรียนมอปลาย หลังจากที่พ่อแต่งงาน ได้ไม่นาน ทรุดโทรมลงไปมาก

เด็กชายวัยสิบขวบ หันมามองพี่สาวร่วมบิดาเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปเล่นเกมส์คอมพิวเตอร์ โดยไม่ละสายตา

"คุณพ่อล่ะคะ" ลูกสาวถามหาพ่อของตัวเอง ที่ตอนนี้ กำลังรดน้ำต้นไม้หลังบ้าน

"รดน้ำต้นไม้ค่ะ น้องมิ้นต์ซื้ออะไรมาบ้างคะ แม่ไม่ได้เตรียมกับข้าวไว้เลย"

คนที่ไม่เคยมามือเปล่า วางถุงกับข้าวลงบนโต๊ะ แล้วเดินออกไปหาพ่อ ข้างหลังบ้าน

"พ่อขา หนูมาแล้ว" ลูกสาวกอดแผ่นหลังของพ่อ แล้วยกมือไหว้ แนบอก ชายวัยสี่สิบกว่าปี กอดไหล่ลูกสาวเอาไว้ แล้วยิ้มออกมา

"มาแล้ว ลูกพ่อ" ใบมิ้นต์เห็นรอยยิ้มของพ่อ แล้วก็พอใจแล้ว พ่อเลือกครูเอเข้ามาในชีวิต หลังจากคบหากันเพียงสามเดือน ก็ตั้งท้อง งานแต่งงานเล็กๆ จึงเกิดขึ้นมา หลังจากนั้น ไม่นาน ลูกสาวที่เคยเป็นที่หนึ่ง ก็ถูกลดทอนความสำคัญ

ลูกสาวที่สอบเข้ามอปลายได้ที่โรงเรียนชื่อดังใจกลางเมือง ย้ายออกไปอยู่คอนโดเพียงลำพัง โลกของใบมิ้นต์ เปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้น คุณตาคุณยาย เข้ามาดูแลทุกอย่างในชีวิตของหลานสาวกำพร้า และ มอบทุกอย่างที่เป็นของแม่ และของตัวเอง แก่หลานสาว ในวันเกิดครบรอบ 18ปี เสียงคุณตาคุณยายย้ำนักย้ำหนา ว่า ให้เก็บทรัพย์สินเอาไว้กับตัว พ่อของเธอมีเงินเดือน มากพอที่จะดูแลครอบครัวใหม่ของเขาแล้ว อย่าให้พ่อและแม่เอ รู้ว่า มิ้นต์ของยาย มีเงินในบัญชีมากน้อยเพียงใด

คอนโดมิเนียมที่พ่อและแม่เอ เคยมาเยี่ยมเมื่อตอนเรียน มอปลาย ถูกเช่าในนามของคุณตาคุณยาย ซึ่งเป็นผลดีกับครอบครัวของตัวเอง ที่ไม่ต้องรับผิดชอบลูกสาวคนโตอีกต่อไป รถมินิคันเล็ก ราคาหลายล้าน เป็นของขวัญ ราคาแพง ที่คุณตาคุณยาย มอบให้ ในวันสำเร็จการศึกษา ที่คนเป็นแม่เลี้ยง ไม่มีสิทธิ์เอ่ยปากอะไรทั้งนั้น

"หนู ซื้อปลาทอด กับ ขาหมูพะโล้มาค่ะ แล้วก็โอนเงินเดือนให้คุณพ่อแล้วนะคะ"

ลูกสาวกระซิบบอกผู้เป็นพ่อ เสียงเบา เงินสี่พันบาท ไม่ได้มากมายอะไร สำหรับเธอ แต่ก็มาก สำหรับพนักงานบริษัท กินเงินเดือน สองหมื่นบาท ที่ต้องจ่ายค่าน้ำมันรถ ต้องดูแลตัวเอง ในเมืองหลวงเช่นนี้

"ให้พ่อ แล้วเงินพอใช้เหรอลูก" ลูกสาวพยักหน้า

"พอค่ะ มิ้นต์ตัวนิดเดียว กินไม่จุ" ลูกสาวอ้อนพ่อ แล้วก็ยิ้มให้กัน

ผู้เป็นพ่อ มองสร้อยคอเส้นเล็ก ที่ตัวเอง และ แม่ของลูก ทำให้ลูกสาว ในวันเกิดครบรอบ 1ปี สร้อยทองเส้นบาง มีจี้รูปใบไม้ ด้านหลัง เลเซอร์เป็นตัวเอ็มเอาไว้ เป็นของขวัญที่พ่อและแม่ ตั้งใจจะมอบให้ลูกสาว ในวันที่อายุครบ18ปี

"พ่อยังจำได้เลย ว่าแม่ของหนู เค้าตื่นเต้นแค่ไหน ที่เห็นสร้อยเส้นนี้ พ่อยังบ่นว่า สร้อยจะใหญ่ไปไหม แต่พอเห็นลูกสวมแล้ว ก็รู้สึกว่า แม่ของหนู เลือกเก่ง"

ลูกสาวยิ้มกว้าง น้ำตาคลอ ใครต่อใคร อาจจะตำหนิพ่อ ที่พ่อ แต่งงานเร็ว และ ยอมให้เธอ ย้ายออกมา อยู่คนเดียว แต่ใบมิ้นต์รู้ว่า ในหัวใจของพ่อ เธอเป็นลูกสาว ลูกสาวที่ไม่มีใครมาแทนที่ได้เช่นกัน เพียงแต่ ความสำคัญ อาจจะลดลงไป ก็เท่านั้นเอง

"เอ้า จะคุยกันอีกนานไหม ลูกแชมป์หิวข้าวแล้ว"

เสียงแม่เอ ตะโกนเรียกให้เข้าบ้าน ลูกสาวลุกขึ้น กอดแขนผู้เป็นพ่อ เดินเข้าไปข้างใน

อาหารมื้อเย็น เป็นกับข้าวที่เธอเตรียมมา เงินเดือนของพ่อ ต้องเลี้ยงแม่เอ ที่ลาออกจากงานทันที หลังจากแต่งงาน ผู้เป็นพ่อ เป็นพนักงานกินเงินเดือน ส่วนแม่ของเธอ มีเงินจากที่บ้านคุณตาคุณยายคอยดูแล ทำให้ซื้อรถ ซื้อบ้าน ได้อย่างไม่ลำบากอะไร แม่เอ ไม่พอใจ ที่มาทราบภายหลัง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ไปมากกว่านี้ เพราะท้องลูกของพ่อแล้ว เช่นกัน

"น้องมิ้นต์ ปลายปีที่บริษัทเค้ามีโบนัสบ้างไหม พ่อเราเค้าได้ 2เดือน ก็เกือบแสน แม่ว่า จะพาน้องไปเที่ยวฮ่องกง"

ลูกสาวที่เพิ่งเรียนจบ ทำงานในตำแหน่งพนักงานบัญชีพยักหน้าเบาๆ

"ก็น่าจะได้ค่ะ แต่ก็คงไม่มาก" แม่เอยิ้มแล้วจับมือลูกสาวของสามีเอาไว้

"ถ้าอย่างนั้น น้องมิ้นต์ซื้อโต๊ะกินข้าวใหม่ให้พ่อหน่อยนะ ชุดนี้มันเก่ามากแล้ว"

คนเป็นพ่อส่ายหน้า แล้วดุภรรยาทันที

"คุณจะไปรบกวนอะไรลูก"

"คุณคะ เงินพิเศษได้มาแล้วก็ต้องทำให้พิเศษสิคะ หนูมิ้นต์เค้ามาทานข้าวด้วยทุกอาทิตย์ เค้าก็เห็นว่า โต๊ะมันเก่ามาก จริงไหมคะ"

"ได้ค่ะ สิ้นปี มิ้นต์ให้แม่เอ หนึ่งหมื่นนะคะ ค่าโต๊ะกินข้าว ถ้ามากกว่านี้ มิ้นต์ก็คงไม่มี"

"ขอบใจนะลูก น้องมิ้นต์" แม่เอยิ้มกว้างออกมา ได้มาหมื่น ก็ยังดี ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

ลูกสาวยิ้มให้พ่อ แล้วตักเนื้อหมูใส่จานให้พ่อ คล้ายกับจะบอกว่า ช่างเถอะค่ะ มิ้นต์พอมี ก็เท่านั้นเอง

รถมินิคันเล็กขับออกมาจากที่บ้าน ด้วยความรู้สึกสบายใจ หากตัดความจุ้นจ้านของแม่เอ ออกไป พ่อของเธอ ก็มีความสุขตามอัตภาพ มีคนคอยดูแลบ้าน เตรียมอาหาร ซักเสื้อผ้าให้ มีเพื่อนให้คุย หลังจากเหนื่อยงานกลับมา ในวันที่ไม่มีแม่แล้ว พ่อของเธอ ก็ต้องมีชีวิตของตัวเองเช่นกัน

เสียงโทรศัพท์โทรเข้ามาในช่วงค่ำวันเสาร์ คนที่ขับรถอยู่ กดรับสาย

"ฮัลโหล คุณหนู ออกมาจากแม่เลี้ยงใจยักษ์หรือยัง" รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัย ที่ทำงานด้วยกัน เอ่ยถาม เพราะรู้ตื้นลึกหนาบางดี

"ขับรถค่ะ เจ๊อยู่ไหน"

"เจ๊มาเที่ยว คลับหรู คุณหนูออกมาไหม มานั่งฟังเพลงเบาๆ ดูผู้ชายเป็นเพื่อนเจ๊หน่อย"

"ไม่ไปค่ะ หนูเหนื่อย" คนทำงาน6วันตอบอย่างไม่คิด

"คนสวยใจร้ายกับเจ๊ได้ไง" ผู้จัดการตัดพ้อ แล้วกดวางสายไป แต่ส่งพิกัดของตัวเองมาแทน

@ไม่มา งอนจริง @