ตอนที่ 10 ชีวิตใหม่

ไร่พรรณิภา

พ่อเลี้ยงพัฒน์ธนาพาคริมามาที่ไร่พรรณิภา ชื่อไร่มาจากชื่อของภรรยาที่ล่วงลับของเขานั่นเอง เดิมทีพ่อเลี้ยงเป็นคนกรุงเทพฯ ได้มีโอกาสมาเที่ยวเชียงใหม่และได้มาพบรักกับพรรณิภาสาวเมืองเหนือ ทั้งสองแต่งงานกัน ลงหลักปักฐานอยู่ที่เชียงใหม่ พ่อเลี้ยงซื้อที่เพื่อทำไร่ส้ม จากนั้นก็ขยับขยายพื้นที่ออกไปจนปัจจุบันมีหลายพันไร่ นอกจากส้มแล้วยังมีผลไม้อื่นๆ อีกมากมาย เช่น องุ่น ลำไย ลิ้นจี่ ซึ่งล้วนแต่ให้ผลผลิตที่งดงามตลอดทุกปี และผลไม้จากไร่แห่งนี้กลายเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตน้ำผลไม้แบรนด์ดังซึ่งเป็นบริษัทของเทวินทร์ ลูกเขยของพ่อเลี้ยง พ่อของเทวินทร์เป็นเพื่อนรักกับเขา ซึ่งหลังจากที่เขาย้ายมาอยู่เชียงใหม่ เขาได้พาเพื่อนและครอบครัวมาเที่ยวที่ไร่ นั่นคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ของเทวินทร์ ลูกชายของเพื่อนรักและพิมพิกา ลูกสาวของเขา ที่นำมาสู่การแต่งงาน

“หนูครีมอยู่ที่นี่ได้ตามสบายเลยนะ..ไม่ต้องเกรงใจ ทำใจให้สบายดูแลตัวเองกับลูกในท้องให้ดี” พ่อเลี้ยงบอกกับหญิงสาวหลังจากที่เขาพาเธอมาที่บ้านไม้สักหลังเล็กกะทัดรัด เขาสร้างบ้านหลังนี้ตอนที่เขาแต่งงานกับพรรณิภา และใช้ชีวิตร่วมกันที่บ้านหลังนี้ แต่ตอนนี้เขาเอาไว้พักผ่อนหย่อนใจในยามค่ำคืน เพราะพื้นที่ตรงนี้เป็นพื้นที่ที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ทั้งหมดของไร่เพราะบ้านถูกสร้างอยู่บนเนินเขา สามารถมองเห็นดาวบนท้องฟ้าได้ชัดเจนที่สุด บ้านหลังนี้อยู่ห่างจากบ้านใหญ่ที่ชายชราอาศัยอยู่ประมาณสองกิโลเมตร

“ขอบคุณมากๆ นะคะ พ่อเลี้ยง ถ้าครีมไม่เจอพ่อเลี้ยง ครีมก็ไม่รู้ว่าชีวิตครีมจะเป็นอย่างไร”

 

“ไม่ต้องคิดมาก พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันต้องรีบไปดูท้ายไร่ที่เกิดเพลิงไหม้ก่อน”

“ค่ะ”

จากนั้นพ่อเลี้ยงพัฒน์ธนาก็เดินทางไปยังท้ายไร่ ส่วนคริมาก็จัดเสื้อผ้าใส่ตู้ ก่อนจะไปอาบน้ำและนอนหลับพักผ่อน

 

สามเดือนผ่านไป

คริมาเริ่มปรับตัวเข้ากับไร่พรรณิภาได้ หน้าท้องของเธอนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัดด้วยอายุครรภ์ยี่สิบสี่สัปดาห์แล้ว หญิงสาวเข้าไปช่วยงานพ่อเลี้ยงด้านการทำเอกสารต่างๆ เช่น งานบัญชี หรือเอกสารการจ่ายค่าแรงคนงาน ในส่วนของคนงานในไร่นั้นทุกคนต่างก็รักและเอ็นดูคริมาเหมือนลูกเหมือนหลาน แต่ก็ยังมีบางส่วนที่เข้าใจว่าคริมาเป็นเมียลับของพ่อเลี้ยง คริมาไม่ได้สนใจที่จะแก้ต่าง เธอคิดว่าพ่อเลี้ยงเป็นผู้มีพระคุณ เธออยากทำงานตอบแทนบุญคุณของพ่อเลี้ยงถึงแม้ว่าเธอจะทำอะไรได้ไม่มากก็ตาม เพราะเธอเองก็ยังเรียนไม่จบปริญญาตรี เธอมีแค่วุฒิมัธยมศึกษาตอนปลายเท่านั้น แต่หญิงสาวก็พยายามเรียนรู้ ใฝ่หาความรู้ใส่ตัวอยู่เสมอ และศึกษางานในไร่ทั้งหมด ตั้งแต่การเตรียมดิน การเพาะปลูก การดูแล การบำรุงรักษา การเก็บเกี่ยวผลไม้ต่างๆ รวมไปถึงการขนส่ง

ทางด้านอนาคิน หลังจากที่ชายหนุ่มเรียนจบปริญญาตรีแล้ว เขาเดินทางไปเรียนต่อปริญญาโทที่ประเทศอังกฤษทันที ส่วนพวกเพื่อนๆ ในกลุ่มต่างก็แยกย้ายกันไปเรียนคนละประเทศ แต่ก็ยังติดต่อกันอยู่เสมอ มีนัดเจอกันบ้างถ้ามีโอกาส

วันเวลาผ่านไปจนกระทั่ง คริมาใกล้ถึงกำหนดคลอด หญิงสาวตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้เห็นหน้าลูกสาว เธอรอคอยวันที่ลูกสาวของเธอจะได้ลืมตามาดูโลกด้วยความตื่นเต้นบวกกับความกลัว เพราะเธอยังไม่เคยคลอดลูก แต่พวกพี่ป้าน้าอาที่อยู่ในไร่ ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า มันเป็นความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของลูกผู้หญิง แต่มันเป็นความเจ็บปวดที่งดงาม เธอเองก็อยากสัมผัสความเจ็บปวดนั้นแล้วเหมือนกัน อยากรู้ว่ามันจะเจ็บจวนจะขาดใจเหมือนกับที่พ่อของลูกเธอทำให้เธอเจ็บปวดหรือไม่

และแล้ววันที่คริมารอคอยก็มาถึง เช้านี้เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเจ็บที่ท้องแล้วก็หายไป ทิ้งห่างไปประมาณสิบนาทีเธอก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง คริมารีบโทรหาพ่อเลี้ยงพัฒน์ธนา และไปหยิบตะกร้าสำหรับเตรียมคลอดที่เธอจัดเตรียมไว้แล้วก่อนหน้านี้ ไม่นานนักพ่อเลี้ยงพัฒน์ธนากับนายนพก็ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านพักของเธอ ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงพวกเขาก็มาถึงโรงพยาบาลประจำจังหวัดเชียงใหม่ ระหว่างทาง  คริมาร่ำร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดมาตลอดทาง คริมาถูกส่งตัวเข้าห้องคลอดทันที หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด ความกลัว ความอ้างว้างโดดเดี่ยว เธอเคยเห็นในละครที่นางเอกคลอดลูกและมีพระเอกอยู่ด้วยคอยจับมือนางเอก แต่เธอไม่มีใครเลย แม้กระทั่งพ่อ แม่ หรือญาติพี่น้อง เธอได้แต่ภาวนาให้ลูกน้อยของเธอคลอดออกมาอย่างปลอดภัย ในที่สุดเธอก็คลอดลูกน้อยออกมาได้สำเร็จ วินาทีแรกที่พยาบาลนำลูกของเธอมาแนบกับอกของเธอ ความรู้สึกรักและหวงแหนเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ น้ำตาแห่งความปีติยินดีของเธอไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว เธอรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดจนเจียนตายว่ามันเป็นอย่างไร แต่ทว่า..เธอดีใจได้ไม่นานนักหลังจากที่พยาบาลนำลูกของเธอไปที่ห้องพักสำหรับเด็กแรกคลอด ทั้งหมอและพยาบาลที่ทำคลอดให้เธอต่างก็วิ่งวุ่น เพียงชั่วครู่สติของเธอก็วูบดับไป โดยไม่รู้ว่าวินาทีแห่งความเป็นความตายได้เกิดขึ้นกับตัวเอง

“ใครเป็นญาติของคุณคริมาครับ?” เสียงของสูตินรีแพทย์เอ่ยขึ้นหลังจากที่เดินออกมาจากห้องคลอด

“ผมครับ” พ่อเลี้ยงพัฒน์ธนาบอกออกไป

“ตอนนี้คนไข้คลอดแล้วนะครับ เด็กปลอดภัย แต่ว่าแม่มีอาการตกเลือดหลังคลอดระยะเฉียบพลัน ซึ่งอาจจะเกิดอันตรายถึงชีวิตได้ ตอนนี้หมอกำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยชีวิตคนไข้”

“หมอต้องช่วยให้ได้นะครับ..หมอ ผมขอร้องจะเสียเงินเท่าไหร่ผมก็ยอม” พ่อเลี้ยงพัฒน์ธนาบอกกับหมอ ชายชรารู้สึกสงสารหญิงสาวยิ่งนัก อายุยังน้อยแถมต้องมาเจอกับเรื่องที่เลวร้ายไม่รู้กี่เรื่องต่อกี่เรื่อง ไหนจะลูกน้อยที่พึ่งจะลืมตามาดูโลกอีก ช่างน่าส่งสารเสียจริง

“หมอจะทำให้เต็มที่ที่สุดครับ ขอตัวก่อนนะครับ” พูดจบหมอก็รีบกลับเข้าไปในห้องทำคลอดทันที

ในที่สุดคริมาก็ผ่านวิกฤตินี้ไปได้อย่างปลอดภัย พ่อเลี้ยงพัฒน์ธนาถึงกับต้องกล่าวขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่ดลบันดาลให้หญิงสาวปลอดภัยและช่วยให้หลานสาวตัวน้อยไม่ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่วันแรกที่ลืมตามาดูโลก

หลังจากที่คริมาพักฟื้นที่โรงพยาบาลจนหายดีแล้ว หมอก็อนุญาตให้แม่และลูกกลับบ้านได้ เธอตั้งชื่อลูกสาวตัวน้อยว่า น้องเค้ก ส่วนชื่อจริงนั้นคริมาให้พ่อเลี้ยง   พัฒน์ธนาตั้งให้ ชื่อว่า เด็กหญิงอนาลิน มันช่างบังเอิญคล้ายกับชื่อของผู้ชายเลวๆ คนนั้น แต่ก็ดีเหมือนกัน เวลาที่เธอเรียกชื่อจริงของลูกเธอจะได้ไม่ลืมเรื่องเลวร้ายที่ผู้ชายคนนั้นทำกับเธอ

คริมาได้รับการสอนวิธีการเลี้ยงลูกจากคนงานในไร่ และเธอก็ค้นหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตมากพอสมควร เธอไม่ใช่ผู้หญิงสมัยใหม่ที่ไม่สนใจวิธีการเลี้ยงลูกแบบโบราณ คำสอนไหนที่เชื่อถือได้หรือสมเหตุสมผลเธอก็ปฏิบัติตาม ส่วนคำสอนไหนที่เธอเห็นว่ามันไม่สมควรเธอก็ละเว้นการปฏิบัติ

ลูกสาวของเธอเลี้ยงง่าย อารมณ์ดี ไม่งอแง ร้องไห้บ้างตามประสาเด็ก ที่สำคัญน้องเค้กเป็นที่รักของคนในไร่ด้วยหน้าตาที่น่ารักเหมือนกับตุ๊กตา ผิวขาวอมชมพู ตากลมโต จมูกรั้นนิดๆ ส่วนคุณตาพัฒน์ธนานั้นหลงหลานสาวหัวปักหัวปำ ชีวิตต่อจากนี้ของคริมาถือว่าเป็นชีวิตใหม่ที่พ่อเลี้ยงพัฒน์ธนามอบให้กับเธอและลูกน้อย