เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่2 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-11 19:09:53แก้มหอมฟุบหน้าลงบนโต๊ะทำงานด้วยความเศร้าบวกกับความท้อแท้หมดกำลังใจ คิดวนไปวนมาว่าควรพอแค่นี้ดีไหมนะ นักเขียนเป็นอาชีพในฝันของฉันเลย แต่ก็ได้พยายามมาถึงที่สุดแล้วนี่น่า รึคงต้องปล่อยให้เป็นแค่ฝัน
แก้มหอมเงยหน้าดูรูปหน้าปกหนังสือในจอคอมพิวเตอร์ เอามือไปลูบหน้าพระเอกเบาๆ ที่หน้าจอ ดูสิพระเอกหล่อขนาดนี้ ทำไมนะทำไมนักอ่านถึงไม่ชอบผลงานฉันล่ะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ แก้มหอมคิดวนไปวนมาแล้วก็เผลอหลับไป ในขณะที่เธอหลับ กำไลที่ข้อมือของเธอ ก็เรืองแสง วาบ วาบ ขึ้น แก้มหอม แก้มหอม เธอคือนักเขียนที่เก่ง เธอทำได้ เธอทำได้ เธอทำได้ เธอทำได้ หนังสือเธอกำลังจะดัง แก้มหอมเธอเป็นนักเขียนที่ดี เธอทำได้ เธอทำได้เสียงนั้นก้องอยู่ในหัวแก้มหอมไม่หยุด พรึ่บ! แก้มหอม ลืมตาขึ้น ฉันยืนอยู่ที่ไหน ที่นี่ที่ไหน หมุนตัวมองไปรอบๆ ฉันมาที่นี่ได้ยังไงกัน ทำไมตึกนี้คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่ฉันไม่เคยมาที่นี่แน่ๆ แก้มหอมรีบหาโทรศัพท์มือถือในตัว โทรศัพท์ล่ะไม่มี กระเป๋าสตางค์ก็ไม่มี ฉันมาที่นี่ยังไงกันนะทำไมไม่มีอะไรติดตัวเลย แก้มหอมมองหารถแท็กซี่ และโบกแท็กซี่ แล้วขึ้นไปนั่งในแท็กซี่คันนั้น “คุณจะไปไหนครับ” “ไปลาดพร้าว101ค่ะ” “ที่ไหนนะครับ” “ลาดพร้าว101ค่ะ” “ผมไม่รู้จักสถานที่ ที่คุณพูดเลยนะครับ ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน” “นี่กรุงเทพนะคะ คุณจะไม่เคยได้ยินลาดพร้าวได้ยังไง” “กรุงเทพคือที่ไหนกันครับ” อะไรกัน นี่ฉันอยู่ต่างประเทศเหรอ รึว่าต่างจังหวัดกันนะ บ้าไปแล้ว แก้มหอมได้แต่ครุ่นคิดในใจ “คุณผู้หญิงครับ ถ้าคุณไม่รู้ว่าจะไปไหนก็ลงไปนะครับ เสียเวลาผม” คนขับแท็กซี่พูดน้ำเสียงเข้มขึ้นและสีหน้าท่าทางเสียงอารมณ์ แก้มหอม ลงมายืน งงๆ อยู่ข้างถนน นี่ฉันฝันอยู่ใช่ไหม แก้มหอมตบหน้าตัวเองแล้วก็หยิกแขนตัวเองแรงๆ “โอ๊ย! เจ็บจัง” ถ้าฝันทำไมถึงเจ็บล่ะ เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันเนี่ย แก้มหอมเดินไปเรื่อยๆ ตรงนั้นทำไมคนเยอะจัง เขาทำอะไรกัน เธอเลยรีบเดินเข้าไปดูเผื่อจะได้ถามผู้คนว่าที่นี่จังหวัดอะไรกันแน่ แก้มหอมเดินไป ชะเง้อดูกลุ่มผู้คนที่มุงดูอะไรกันอยู่ ถ่ายโฆษณาเหรอ นางเอกสวยจังทำไมถึงคุ้นๆ หน้าเธอจังเลยนะ แก้มหอมจะเดินผละออกมา เพราะคิดว่าจะเป็นการรบกวนการทำงานของพวกเขา “นี่เธอหยุดก่อน” แก้มหอมไม่ได้สนใจเพราะไม่รู้ว่าเสียงนั้นเรียกใคร “เธอนั่นแหละยัยนักเขียนหยุดเลยนะ” แก้มหอมชะงักเท้า หยุดกึก! แล้วค่อยๆ หันไปตามเสียง นางเอกโฆษณาคนนั้นกำลังเดินฝ่าผู้คนมาหาแก้มหอม แล้วเดินมาจับแขนแก้มหอมให้เดินตามเธอไป “คุณๆ รู้จักฉันด้วยเหรอ” “ใช่สิใครจะไม่รู้จักเธอ ยัยนักเขียนบ้า” “ห๊ะ!…ทะ ทำไมคุณมาด่าฉันล่ะ” “ไม่ให้ฉันด่าเธอแล้วจะให้ฉันไปด่าใคร” “ทำไมคะ” “ก็เพราะเธอไงเขียนให้ฉันมาเป็นนักแสดง ฉันไม่ได้อยากเป็นไงยัยโง่ เหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน ไปไหนมาไหนก็ลำบากมีแต่คนจ้องมอง เธอมันแย่เป็นนักเขียนเฮงซวย” แก้มหอม งง ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น “ที่นี่ที่ไหน” พูดออกไปเหมือนละเมอ “โลกของฉันไงโลกนิยายที่เธอสร้างขึ้นมาไงคุณนักเขียน เธอโผล่มาแบบนี้ก็ดีฉันจะได้คิดบัญชีกับเธอสักที” “ฉันผิดตรงไหนเหรอ ถ้าเธอเป็นตัวละครที่ฉันเขียนในนิยายจริงๆ ฉันก็เขียนให้เธอสวยมากเลยนะ ทำไมเธอถึงไม่พอใจล่ะ” “ฉันพอใจแต่ฉันไม่อยากเป็นดาราไงยัยบื้อ” “เธอก็ไปทำอย่างอื่นสิ” “ก็เธอเขียนให้ฉันเป็นแบบนี้ไงเธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ เธอกลับไปแก้ให้ฉันเลยนะ ฉันอยากเป็นแอร์โฮสเตส แล้วก็มีแฟนเป็นนักบิน” “ฉันจะแก้แบบนั้นไม่ได้ ถ้าแบบนั้นคือหมายถึงฉันต้องเขียนเรื่องใหม่เลยนะ เธออย่าเอาแต่ใจสิ เธอสวยมากเลยนะ พระเอกที่คู่กับเธอก็หล่อมาก” “น่ารำคาญสุดๆ ถ้าเธอเขียนไม่เก่งทีหลังเธอก็ไม่ต้องมาเขียนอีกนะ คุณนักเขียนแก้มหอมหน้าโง่ เขียนแบบนี้เธอไม่มีวันดังได้หรอก เขียนให้ฉันเป็นดาราที่เก่งแล้วก็ฉลาดกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้ ฉันอยากเป็นคนเก่ง นี่อะไร รอพระเอกมาช่วยอยู่นั่นแหละจะบ้าตาย” “อะไรวะเนี่ย ด่าเอาด่าเอาแล้วก็เดินไปเฉยเลย ที่นี่คือโลกนิยายของฉันจริงเหรอ บ้าไปแล้วไม่จริงหรอกฉันแค่ฝันไปรึไม่ก็มโน ฉันมโนเก่งสุดๆ อยู่แล้วนี่น่า เฮ้อ! หาทางกลับบ้านดีกว่า หิวแล้วด้วย ทำไมไม่มีอะไรติดตัวมาเลยนะ เงินก็ไม่มี แล้วจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไงกันนะ” แก้มหอมได้แต่บ่นพึมพำอยู่คนเดียว
บทล่าสุด
พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม บทที่84 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
ท่านพยักหน้าแล้วยิ้ม “พระแม่จัดสรร ให้เราได้มาเจอกัน” แก้มหอมยิ้มให้ท่าน เป็นที่เข้าใจซึ่งกันและกัน หนึ่งเดือนหลังงานแต่งของโลมากับแก้มหอม “ที่รักคุณแม่โทรมาชวนไปหาอะไรทานกันครับ” โลมาเดินมากอดภรรยาที่โต๊ะเขียนหนังสือ เกยคางบนไหล่เล็กของเธอ “ได้ค่ะ” “ที่รัก คำนั้นที่รักพิมพ์ผิด” “โอ๊ะ! จริงด้วย ขอบคุณค่ะ” แก้มหอมแก้คำผิดแล้ววางมือ เซฟงานแล้วหันมาจุ๊บแก้มเขา “ไปตอนนี้เลยใช่ไหมคะ แก้มขอไปเปลี่ยนชุดก่อน” “ครับ ที่รักชุดสบายๆ นะคุณแม่ชวนไปร้านโปรดของท่าน” แก้มหอมยิ้ม “ได้ค่ะ” ทั้งคู่ จอดรถเรียบร้อย แล้วก็เดินไปหาคุณแม่ตรงที่ท่านนัดหมายกันไว้ คุณกัญญาโบกมือให้แก้มหอมกับโลมา ทั้งคู่รีบเดินไปหาคุณพ่อคุณแม่ที่ยืนรออยู่ “โลมาหนูแก้มหอม คุณแม่เรานัดมากินก๋วยเตี๋ยวร้านโปรดของเขาน่ะ” คุณชนนทีพูดแล้วก็มองภรรยายิ้มๆ “ใช่จ้ะ ก่อนไปกินก๋วยเตี๋ยว เราไหว้พระแม่กันหน่อยดีกว่านะลูก นี่จ้ะแม่เตรียมพวงมาลัยที่สวยที่สุดมาสำหรับไหว้ขอบคุณพระแม่ให้หนูด้วยแก้มหอม” ท่านยิ้มให้แก้มหอม “ขอบคุณค่ะคุณแม่” แก้มหอมรับพวงมาลัยดอกไม้สีชมพูแสนสวยมาจากคุณแม่ของโลมา “ที่รักชุดคุณสีชมพูเข้ากับพวงมาลั
พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม บทที่83 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอมตอนพิเศษ (จบ)
@บ้านท่านรัฐมนตรีชนนที “พร้อมไหม” โลมาจับมือเล็กบีบเบาๆ แก้มหอมสูดลมหายใจลึกๆ “พร้อมค่ะ” โลมายิ้มให้เธอ แล้วพากันเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ของคุณพ่อเขา “ลูกชายมากันแล้ว” คุณกัญญาเอ่ยทักและยิ้มให้ทั้งคู่ “สวัสดีครับ / สวัสดีค่ะ” “นั่งก่อนลูก แม่ไปตามคุณให้นะ แป๊บเดียว” คุณกัญญาเดินออกไปจากห้องรับแขก แก้มหอมมองไปรอบๆ ห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่ แล้วยิ้มให้เขา “ยิ้มอะไรครับ” “ก็เพิ่งรู้ว่าแก้มมีแฟนรวยมาก แถมเป็นลูกชายรัฐมนตรี” “ก็คุณไม่เคยถามผมนะที่รัก” “ก็จริงค่ะ แต่แก้มตัดสินคุณที่หน้าตาไปแล้วค่ะ ไม่ได้คิดถึงเรื่องฐานะเลยด้วย” “หล่อมากแหละเนอะ” เขาพูดยิ้มๆ แก้มหอมย่นจมูกใส่เขา คุณพ่อกับคุณแม่เดินเข้ามาพอดี ทั้งคู่สวัสดีท่าน พร้อมกัน “นั่งเถอะลูก ตามสบายนะหนูแก้มหอม เป็นกันเองเหมือนอยู่บ้านตัวเองได้เลยลูก” แก้มหอมยิ้ม “ค่ะ” “หนูเรียกพ่อกับแม่ เหมือนที่โลมาเรียกได้เลยนะลูกนะ” ท่านรัฐมนตรีพูดด้วยความนึกเอ็นดูว่าที่ลูกสะใภ้ที่ดูยังมีความเกร็งอยู่มาก “ค่ะคุณพ่อ คุณแม่” คุณกัญญายิ้มให้ มองคนสวยของลูกชายด้วยสายตาที่อบอุ่น “วันนี้เป็นวันที่หนังสือหนูได้วางขายวันแรกใช่ไหมจ๊ะ”
พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม บทที่82 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
แก้มหอมรับช่อดอกไม้มือถือไว้ “สวยจังขอบคุณนะคะ แก้มคิดว่าคุณจะมาไม่ได้ซะแล้ว” “ต้องมาได้สิครับ เมื่อเช้าผมแค่แกล้งคุณเล่น คุณเป็นคนสำคัญของผมนะครับ วันนี้เป็นวันพิเศษของที่รักของผม จะพลาดได้ยังไงละครับ” แก้มหอมยิ้มหวานให้เขา “น่ารักจังเลยนะคะ แก้มเซ็นให้นะคะ แล้วทำไมสี่เล่มคะ” “ด้านนอกเหลืออยู่แค่นี้ ถ้ามีเยอะกว่านี้ก็จะเหมาให้หมดเลยครับ “คุณเซ็นให้คุณแม่ผมหนึ่งเล่มนะครับ ท่านบอกว่าอยากอ่านหนังสือของว่าที่ลูกสะใภ้หน่อย เสร็จงานแล้วขอให้พาไปเจอด้วยได้ไหมครับ” “ได้ค่ะ แล้วที่เหลือของใครบ้างคะ” “ของคุณแยมส้มกับของคุณมัดหมี่ แล้วก็ของสามีคุณหนึ่งเล่มครับ” “พูดอะไรของคุณน่ะ อายคนอื่นเขา” แก้มหอมต่อว่าเขาเสร็จแล้วก็ มองซ้ายมองขวา แล้วก็เจอสายตาหลายคู่ ที่พากันหันมามองเธอกับเขาด้วยความสนใจ และแก้มหอมก็พอจะเข้าใจได้ว่าเพราะอะไร เพราะทุกคน มองหน้าเขาแล้วก็มองที่ปกหนังสือแล้วยิ้ม “ที่รักเซ็นให้สามีคุณรึยัง” “เรียบร้อยค่ะ” แก้มหอมยื่นหนังสือให้เขา โลมาเปิดดู เธอเขียนว่า มอบให้พระเอกตัวจริงของแก้มหอม ลงชื่อนามปากกา แก้มหอม เขายิ้มออกมาเมื่ออ่านครบทุกประโยค “ผมไปยืนรอตรงนั้นนะครับ
พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม บทที่81 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอมตอนพิเศษ ขอแต่งงาน
หนึ่งเดือนต่อมา “ที่รักวันนี้แก้มเปิดตัวหนังสือนะคะ คุณพอจะว่างไปได้ไหมคะ” “ผมยังไม่แน่ใจเลยที่รัก ว่าจะปลีกตัวไปได้ไหม ขอโทษนะครับ” โลมาจูบผมนุ่ม “อยากให้คุณไปด้วยจัง” แก้มหอมเงยหน้ามองสบตาเขาส่งสายตาออดอ้อน “ผมก็อยากไป ถ้ามีเวลาจะรีบไปเลยดีไหม แต่บอกคุณไว้ก่อนว่าอาจจะไม่ได้ อย่างอนนะครับ” “ค่ะ ไม่งอนหรอกแก้มเข้าใจ” จุ๊บ เธอจุ๊บแก้มเขา แล้วก็จูงมือกันมาที่รถ โลมาขับรถไปส่งแก้มหอมที่สถานที่จัดงาน ที่บริษัทJCจัดขึ้น เพื่อเปิดตัวหนังสือของแก้มหอม แล้วก็เปิดตัวซีรีส์ด้วย แก้มหอมลงจากรถโบกมือบ๊ายบายและยิ้มให้เขา เธอเดินเข้าไปในงาน แอบเศร้านิดหนึ่งเมื่อคิดว่าเขาอาจจะมาไม่ได้ “คุณแก้มหอม เชิญทางนี้ค่ะ” ทีมงานพาเธอไปนั่งรอในห้องพักรวมกับนักเขียนของอีกสี่เรื่อง และไม่นานงานก็เริ่มขึ้น มันยิ่งใหญ่จนแก้มหอมดีใจจนน้ำตาซึม ปลื้มใจจนแทบกลั้นน้ำตาแห้งความสุข ความสำเร็จเอาไว้ไม่อยู่ “คุณนักเขียนฮึบไว้นะคะ เดี๋ยวไม่สวย” ผู้อำนวยการของบริษัทJCโอบไหล่แก้มหอม เอ่ยพูดเบาๆ แล้วก็ยิ้มให้ อย่างเข้าใจถึงความรู้สึกของเธอ “คุณเก่งมากเลยนะคะ” “ขอบคุณผู้อำนวยการด้วยนะคะ ที่ชอบผมงานของฉัน และทำให้
พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม บทที่80 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
ก๊อกๆ “ที่รักผมมาแล้ว” แก้มหอมเปิดประตู รับถุงผ้าที่คนตัวโตยื่นมาให้ แล้วก็รีบแต่งตัว เดินออกมา “มาหอมแก้มหน่อยสิ” แก้มหอมเดินเข้าไปใกล้เขา เขย่งเท้าจุ๊บแก้มเขา แล้วก็โดนเขาหอมคืนไปหลายฟอด “ผมไปอาบน้ำก่อน คุณจะกินผมไม้ไหม เมื่อกี้ป้าแมวถาม ป้าแมวจะเอาขึ้นมาให้” “เดี๋ยวแก้มลงไปเอามาเองค่ะ คุณโลมาไปอาบน้ำเถอะค่ะ” แก้มหอมรีบเดินลงไปชั้นล่าง กลับขึ้นมาพร้อมกับจานใส่ขนมแล้วก็ผลไม้ เธอเอาไปวางตรงระเบียง และนั่งเล่นตรงนั้นรอเขา โลมาแต่งตัวเสร็จเดินตามออกมา ดึงคนตัวเล็กให้ลุกจากเก้าอี้ และเขานั่งลงไปแทนแล้วจับเอวลงกดนั่งลงบนตักเขา แก้มหอมจุ๊บปากเขา “เดี๋ยวก่อนกลับเข้าไปในห้องคุณอย่าลืมดึงกระดาษที่เขียนขู่เมียคุณออกด้วยนะคะ เดี๋ยวช่างที่เข้ามาทุบรั่วบ้านจะขำกัน” โลมาหัวเราะ “ไม่ดึงออกให้หรอก คนอื่นจะได้รู้กันให้หมดว่าเมียผมดื้อแค่ไหน” “อื้อ! ไม่แกล้งสิคะ แก้มอายคนอื่น” “งั้นจุ๊บอีก เดี๋ยวดึงออกให้” จุ๊บๆๆ จุ๊บ “พอไหม” คนตัวเล็กกว่าเงยหน้าถามมองเขาตาแป๋ว “เมนหมดผมจองตรงนี้ไว้นะที่รัก ท่านี้เลยคุณขย่ม” “คุณหมอเข้าเรื่องตลอดเลยนะคะ” “อีกกี่วัน” “จะถามทำไมบ่อยๆ ละคะ” “ผ่าไฟแ
พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม บทที่79 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม ได้ท็อปซีเคร็ต
แก้มหอมนั่งรอคุณหมอของเธออยู่ที่บ้านของเขา โดยมีเจ้าเหมียวคอยนั่งอยู่ใกล้ๆ ไม่ห่าง และพาพี่น้องของมันมาด้วย ป้าแมวเอาขนมมาเสิร์ฟให้เธอ “คุณหนูให้ป้าตั้งโต๊ะเลยไหมคะ” “รอคุณโลมาก่อนดีกว่าค่ะ” ป้าแมวยิ้มแล้วก็เดินกลับเข้าไปในครัว สักพักเสียงรถของเขาเข้ามาจอดในบ้าน ไม่นานคนตัวโตก็เดินเข้ามา แก้มหอมยิ้มทักทายเขา โลมารีบเดินมานั่งลงใกล้ๆ คนตัวเล็กด้วยใบหน้าที่เกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มดีใจ “หิวไหมคะ” “หิวสิหิวมากเลยด้วย ไปกันเลยไหม” เขาพูดแกล้งเธอเล่นไปอีกความหมาย “คุณหมอแก้มถามคือหมายถึงหิวข้าวค่ะ” “อ้าว! เหรอน่าผิดหวังจัง ใครมันจะไปหิวข้าวอะไรนักหนาล่ะ ก็กินอยู่ทุกวัน” เขาแกล้งพูดโอดโอยไปตามประสา แก้มหอมหัวเราะ โผเข้าไปกอดเขาแน่น “เมนยังไม่หมดเลยค่ะ งอแงไปได้คุณน่ะ” “หึ! มาดีกับผมแบบนี้ แปลว่ากลัวที่ผมขู่เหรอ ไม่ต้องห่วงผมทุบแน่กำแพงน่ะ ผมโทรคุยกับเพื่อนแล้วให้มาจัดการให้ และจัดสวนใหม่ให้ด้วย” แก้มหอมเงยหน้ามองเขา “ไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย” โลมามองสบตาเธอเป็นคำถาม “วันนี้แก้มไปเจอคุณหมอพีท กับคุณแยมส้มมาค่ะ คุยเรื่องคุณ สองคนยืนยันเสียงแข็งให้คุณเลยนะคะ จ่ายไปเยอะไหมคะ”
