พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม

“พระแม่คะ ท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์ วันนี้หนูจะเปิดนิยายเรื่องใหม่ของให้เรื่องนี้แมสด้วยนะคะ….ไม่เอาสิแมสเดี๋ยวพระแม่ไม่เข้าใจ เอาใหม่นะคะ ขอให้นิยายหนูดังได้ตีพิมพ์ยอดขายทะลุล้านเล่นไปเลยค่ะ เอาแบบนั้นดีกว่านะคะพระแม่”

“หนูขออีกข้อนะคะ พระแม่ช่วยส่งผู้ชายหล่อๆ เหมือนพระเอกนิยายของหนู มาเป็นเนื้อคู่ให้หนูสักคนด้วยนะคะ ถ้าได้ตามคำขอ หนูจะใส่ชุดสีชมพูสวยๆ แล้วนำพวงมาลัยสวยๆ มาถวายอีกนะคะพระแม่”

“สบายใจจัง งานนี้สายมูก็ต้องมาแล้ว แก้มหอม เอ๊ยปังแน่ๆ รีบกลับบ้านไปเขียนนิยายต่อดีกว่า” แก้มหอมที่รู้สึกสบายใจและได้พลังเพิ่มขึ้นมาเต็มเปี่ยม ตั้งใจรีบกลับบ้านไปเปิดเรื่องใหม่

“….”

“หนูคนสวย ช่วยซื้อของยายหน่อยสิ” คุณยายที่นั่งขายของอยู่บนพื้นเรียกแก้มหอม

แก้มหอมเห็นแล้วก็รู้สึกสงสารเลยเดินเข้าไปย่อตัวนั่งลง “คุณยายขายอะไรคะ”

“ของเก่าทั้งนั้นเลยหนูคนสวย เลือกเอาไปสักชิ้นสิยายขายถูกๆ”

แก้มหอม มองดูว่าจะช่วยคุณยายซื้ออะไรดี มีกำไลอันหนึ่งส่องประกายวิบวับเข้าตาเธอ “หนูเลือกกำไลอันนี้ก็ได้ค่ะ สวยดี”

“เลือกได้ดีมากเลยหนู ลองใส่ดูสิ” คุณยายยื่นกำไลสีทองให้

แก้มหอมรับกำไลมาดูใกล้ๆ สวยดี เธอลองสวมดูพอดีเลยแฮะ สวยจัง

“เหมาะกับหนูมากนะใส่แล้วหนูจะสมหวังทุกอย่างเชื่อยายสิ” คุณยายยิ้มท่าทางใจดี

“เหรอคะ ดีจังค่ะ ราคาเท่าไหร่คะคุณยายหนูจะช่วยซื้อค่ะ” แก้มหอมยิ้มให้คุณยาย

“สองร้อยก็พอจ้ะ”

“นี่ค่ะคุณยาย” เธอยื่นธนบัตรให้คุณยาย

“ขอบใจนะหนูโชคดีนะ ขอให้หนูสมหวังทุกอย่างเลย”

แก้มหอมยิ้มให้คุณยาย มองกำไลในมือ สวยดีชอบจัง

แก้มหอมกลับถึงบ้าน รีบไปนั่งที่ประจำคือโต๊ะเขียนหนังสือ เปิดคอมพิวเตอร์ เอาละนะ พร้อมแล้ว เปิดเรื่องใหม่กัน เริ่มเลย

ชื่อเรื่อง สูตรรักครบรส

EP1 ...

“เอ๊ะ พล็อตเรื่องฉันละ เอ๊ะ เอาไปไว้ที่ไหนเนี่ย ฉันเขียนไว้แล้วนะ ตายจริงอยู่ไหน สะมงสมอง ใครมาหยิบไปรึเปล่า แก้มหอมเอ๊ย!” เธอหาสมุดที่จดพล็อตเรื่องของตัวเองไม่เจอ ได้แต่บ่นอยู่คนเดียว

ช่างเหอะ มันอยู่ในหัวฉันหมดแล้ว ฉลาดๆ อย่างฉันด้นสดไปเลย มาเริ่มเลย

ครืดดด ครืดดด

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ “เฮ้อ! ใครโทรอีกล่ะ” แก้มหอมรีบหยิบโทรศัพท์มาดู ปิงปิง รีบกดรับสายเพื่อน

“ฮัลโหลปิงปิง แกมีอะไรฉันกำลังจะเปิดนิยายเรื่องใหม่”

“แก้มหอมเอาจริงๆ แกจะเขียนนิยายอย่างเดียวตลอดเลยเหรอ หางานทำดีไหม แล้วนิยายค่อยเขียนเป็นอาชีพเสริมเอา แกเขียนนิยายมานานมากแล้วนะ ฉันเข้าใจว่าแกรักการเขียน แต่แกจะอยู่หอพักเล็กๆ เพราะประหยัดไปแบบนี้ตลอดเลยงั้นเหรอ”

“ปิงปิงเรื่องนี้ต้องปัง แกอยากฟังไหม ฉันจะเล่าพล็อตย่อๆ ให้ฟัง”

“หยุดเลยยัยแก้มหอม ฉันไม่อยาก”

“เฮ้ย! แกเพื่อนฉันนะ”

“แกน่ะ ต้องฟังฉันก่อนแก้มหอม ฉันมีเรื่องอยากมาระบายกับแก ฉันทุกข์ใจอยู่นะโว้ย”

“โอเคๆ ว่ามาปิงปิง”

“ฉันทะเลาะกับไอ้ม่อนมันจะเลิกกับฉัน มันห้ามฉันใส่กระโปรงสั่น แกว่ามันเอาแต่ใจเกินไปรึเปล่าว่ะ”

“เออ อะไรวะแค่ใส่กระโปรงสั้นจะเลิก ไอ้ม่อนมันไม่มีเหตุผลเลย ปิงปิงแกเลิกกับมันเลย”

“แต่ฉันไม่อยากเลิกนี่น่า ฉันจะทำยังไงดีแก้มหอม”

“งั้นแกก็ใส่กระโปรงยาวไงปิงปิงตามใจม่อนมันหน่อย”

“แต่ฉันมีขาที่สวยมากเลยนะ ฉันอยากโชว์ขาสวยๆ ของฉันอ่ะแก้มหอม”

“เวรกรรม” เฮ้อ! แก้มหอมถอนหายใจ

“แกถอนหายใจฉันได้ยินนะ แกรำคาญฉันเหรอยัยแก้มหอม”

“เออรำคาญทั้งแกทั้งไอ้ม่อนเลย เสียเวลาเขียนนิยายของฉันหมด”

“นี่แกเห็นนิยายสำคัญว่าฉันแล้วเหรอยัยแก้มหอม”

“ปิงปิงแกไปง้อไอ้ม่อนไปเดี๋ยวมันก็หายงอน”

“ก็ได้ฉันไม่กวนแกก็ได้ ชิ! ไปเขียนนิยายของแกเถอะ แค่นี้นะ”

“เออ! วางสายไปเลย”

ปิงปิงวางสายไปแล้ว

แก้มหอมได้แต่นั่งทบทวนคำพูดของเพื่อน จริงของปิงปิงมันนะ ฉันเขียนนิยายมาสองปีแล้วมีนิยายเยอะพอสมควร แต่ไม่มีเรื่องไหนที่ประสบความสำเร็จเลย เฮ้อ! ฉันควรกินลูกท้อแล้วสินะ ผลงานฉันคงยังดีไม่พอจริงๆ ฝีมือฉันคงไม่ดี รึไม่ก็ฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อเขียนนิยาย เศร้าจัง ก็ฉันชอบนี่น่า ยังไม่อยากเลิกเขียน