พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม

พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม

last updateLast Updated : 2026-01-11
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
84Chapters
2.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อคุณนักเขียนแก้มหอมหลุดเข้าไปอยู่ในนิยายของตัวเอง และโดนพระเอกนางเอกที่เธอสร้างเขาขึ้นมา ไม่พอใจในบทบาทที่เธอเขียนให้พวกเขา และพากันต่อว่าเธอสาระพัด บอกว่าเธอไม่มีวันเป็นนักเขียนที่ดีได้หรอก 💞แก้มหอม💞 สาวสวยที่คิดเสมอว่าตัวเองเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ ในการเขียน เธอมีอาชีพเป็นนักเขียนนิยาย และคิดว่าเธอจะประสบความสำเร็จในอาชีพนี้ให้ได้ 🐬โลมา ศ.พน.ชโลทร ทรัพย์สมุทร อาจารย์แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านประสาทศัลยศาสตร์ ผู้ชายที่เพียบพร้อม เมื่อโลกมันกลมและพาทั้งคู่มาเจอกัน และที่แปลกไปกว่านั้น คือ พระเอกที่อยู่หน้าปกนิยายของคุณนักเขียนแก้มหอม ดันมาหน้าเหมือน คุณหมอโลมาอย่างกับคน คนเดียวกัน เรื่องราววุ่นๆ ของคุณนักเขียนแก้มหอมจะเป็นยังไงต่อ โปรดติดตามกันได้เลยนะคะ

View More

Chapter 1

บทที่1 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม

The moment I heard the truth, my heart trembled violently.

Over the past month, Lena Shaw had been beaten up or falsely accused countless times.

I had tried my best to help her avoid harm, but there were always moments I failed.

Unable to endure it any longer, I suggested that we should transfer schools.

At the time, Lena had just been splashed with ice water, her delicate face pale and pitiful, and she helplessly grabbed my hand.

“Harry, I don’t want to go to a strange place alone.”

Lena and I had been childhood friends—we had gone to and from school together since nursery, and that had never changed for more than 10 years.

Besides, I had secretly admired her in my heart.

So in a moment of impulse, I promised her, “Don’t be afraid. Wherever you go, I’ll go with you.”

But until now, I finally learned that everything she did had been a carefully staged act just to drive me away.

I couldn’t help but wonder—did Lena hate me that much?

The voices in the private room continued, “Harry’s truly devoted to you. You’re sending him to another school now—aren’t you afraid he’ll fall for someone else?”

“Him?”

Lena let out a mocking laugh, as if she had heard the funniest joke on earth.

“For me, he even dared step in to stop a group beating. Even when he got bruised and battered, he never took a single step back. You think he’d stop loving me?”

Someone muttered quietly, “But what if? Harry doesn’t seem like someone easy to mess with.”

Lena’s tone was lazy. “There are plenty of pretty girls at First High School. Have you ever seen him spare any of them a glance?”

Her tone inevitably carried contempt.

“All he ever did was follow me around. Even a lapdog wasn’t as clingy as him.”

Sharp, grating laughter erupted in the private room, like a slap across my face.

I wanted to leave, but my feet felt rooted to the floor, forcing me to listen—and hurt.

Someone clicked their tongue in amazement.

“This is the first time I’ve seen someone personally push away a man who liked her. Respect, girl.”

“But if you didn’t like how clingy Harry is, couldn’t you have just told him? He doesn’t seem like the type who would keep pestering you.”

Lena clicked her tongue in annoyance. “Harry is too stubborn. If I said it outright, it wouldn’t be that easy to make him leave.”

Then her tone shifted. “Besides, Michael always felt inferior and sad when he saw him. He only got better when I stayed by his side. For Michael’s sake, this is the only thing I can do. Harry will just have to suffer for a while.”

The moment she said that, everyone immediately understood.

Lena decided to pretend she was being bullied exactly one week after Michael transferred to First High School.

Someone laughed and scolded Lena, “You little fox—he’s only just came to our school and you already have a liking for him?”

“But Michael really was handsome, with a really gentle personality. It’s normal for a girl to be attracted to him. Unlike Harry—cold and stern, always keeping people a thousand miles away. No matter how handsome he is, it doesn’t help.”

Their wild commentary about me surged like waves, one after another.

And the Lena I had secretly loved for years didn’t stop them, didn’t refute them—she even agreed occasionally.

I stood outside the door, my heart sinking deep into an endless abyss—empty, heavy, and suffocating.

For a moment, I wanted to open the door and demand answers from Lena.

Ask her why she lied to me.

Ask her whether she ever felt even a moment of guilt or softness watching me get beaten while protecting her.

Ask her if she ever thought about our more than 10 years of friendship before doing all this.

But in the end, my mother’s voice echoed in my ears. ‘Don’t do unnecessary things.’

A person wouldn’t change overnight.

I turned around and left that private room.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
84 Chapters
บทที่1 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
“พระแม่คะ ท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์ วันนี้หนูจะเปิดนิยายเรื่องใหม่ของให้เรื่องนี้แมสด้วยนะคะ….ไม่เอาสิแมสเดี๋ยวพระแม่ไม่เข้าใจ เอาใหม่นะคะ ขอให้นิยายหนูดังได้ตีพิมพ์ยอดขายทะลุล้านเล่นไปเลยค่ะ เอาแบบนั้นดีกว่านะคะพระแม่” “หนูขออีกข้อนะคะ พระแม่ช่วยส่งผู้ชายหล่อๆ เหมือนพระเอกนิยายของหนู มาเป็นเนื้อคู่ให้หนูสักคนด้วยนะคะ ถ้าได้ตามคำขอ หนูจะใส่ชุดสีชมพูสวยๆ แล้วนำพวงมาลัยสวยๆ มาถวายอีกนะคะพระแม่” “สบายใจจัง งานนี้สายมูก็ต้องมาแล้ว แก้มหอม เอ๊ยปังแน่ๆ รีบกลับบ้านไปเขียนนิยายต่อดีกว่า” แก้มหอมที่รู้สึกสบายใจและได้พลังเพิ่มขึ้นมาเต็มเปี่ยม ตั้งใจรีบกลับบ้านไปเปิดเรื่องใหม่ “….” “หนูคนสวย ช่วยซื้อของยายหน่อยสิ” คุณยายที่นั่งขายของอยู่บนพื้นเรียกแก้มหอม แก้มหอมเห็นแล้วก็รู้สึกสงสารเลยเดินเข้าไปย่อตัวนั่งลง “คุณยายขายอะไรคะ” “ของเก่าทั้งนั้นเลยหนูคนสวย เลือกเอาไปสักชิ้นสิยายขายถูกๆ” แก้มหอม มองดูว่าจะช่วยคุณยายซื้ออะไรดี มีกำไลอันหนึ่งส่องประกายวิบวับเข้าตาเธอ “หนูเลือกกำไลอันนี้ก็ได้ค่ะ สวยดี” “เลือกได้ดีมากเลยหนู ลองใส่ดูสิ” คุณยายยื่นกำไลสีทองให้ แก้มหอมรับกำไลมาดูใกล้ๆ สวยดี เธอลองสวมด
Read more
บทที่2 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
แก้มหอมฟุบหน้าลงบนโต๊ะทำงานด้วยความเศร้าบวกกับความท้อแท้หมดกำลังใจ คิดวนไปวนมาว่าควรพอแค่นี้ดีไหมนะ นักเขียนเป็นอาชีพในฝันของฉันเลย แต่ก็ได้พยายามมาถึงที่สุดแล้วนี่น่า รึคงต้องปล่อยให้เป็นแค่ฝัน แก้มหอมเงยหน้าดูรูปหน้าปกหนังสือในจอคอมพิวเตอร์ เอามือไปลูบหน้าพระเอกเบาๆ ที่หน้าจอ ดูสิพระเอกหล่อขนาดนี้ ทำไมนะทำไมนักอ่านถึงไม่ชอบผลงานฉันล่ะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ แก้มหอมคิดวนไปวนมาแล้วก็เผลอหลับไป ในขณะที่เธอหลับ กำไลที่ข้อมือของเธอ ก็เรืองแสง วาบ วาบ ขึ้น แก้มหอม แก้มหอม เธอคือนักเขียนที่เก่ง เธอทำได้ เธอทำได้ เธอทำได้ เธอทำได้ หนังสือเธอกำลังจะดัง แก้มหอมเธอเป็นนักเขียนที่ดี เธอทำได้ เธอทำได้เสียงนั้นก้องอยู่ในหัวแก้มหอมไม่หยุด พรึ่บ! แก้มหอม ลืมตาขึ้น ฉันยืนอยู่ที่ไหน ที่นี่ที่ไหน หมุนตัวมองไปรอบๆ ฉันมาที่นี่ได้ยังไงกัน ทำไมตึกนี้คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่ฉันไม่เคยมาที่นี่แน่ๆ แก้มหอมรีบหาโทรศัพท์มือถือในตัว โทรศัพท์ล่ะไม่มี กระเป๋าสตางค์ก็ไม่มี ฉันมาที่นี่ยังไงกันนะทำไมไม่มีอะไรติดตัวเลย แก้มหอมมองหารถแท็กซี่ และโบกแท็กซี่ แล้วขึ้นไปนั่งในแท็กซี่คันนั้น “คุณจะไปไหนครับ” “ไปล
Read more
บทที่3 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
ที่นี่คือโลกของนิยายของฉันจริงๆ เหรอ ถ้ามันจริงแล้วฉันต้องทำยังไงต่อ งั้นฉันก็จะได้เจอพระเอกที่ตัวเองเขียนด้วยนะสิ “โอ๊ะโอ! ก็ดีนะเนี่ย หล่อๆ ทั้งนั้น อยากเจอๆ ว่าแต่หิวอะ ในนิยายของฉัน ไม่มีร้านอาหารเลยงั้นเหรอ จำได้ว่ามีนะทุกเรื่องเลย ลองเดินดูไปเรื่อยๆ ละกัน” ตาก็มองหาร้านอาหาร เพราะหิวมาก “โอ๊ะ! นั่นไง” แก้มหอมรีบเดินข้ามถนนไปที่ร้านอาหารร้านแรกที่เจอทันที รีบเปิดประตูเข้าไปในร้าน “สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ไม่ทราบว่า มากี่ท่านค่ะ” พนักงานเอ่ยทักทาย “คนเดียวค่ะ” “งั้นเชิญทางนี้ค่ะ” แก้มหอมเดินนำพนักงานเข้าไปในร้านและหาโต๊ะนั่ง รับเมนูมาเปิดเลือกสั่งอาหาร “น่ากินจัง เอาอันนี่ค่ะ แล้วก็อันนี้ แล้วก็อันนี้ด้วย” สั่งอาหารเสร็จรีบยื่นเมนูคืนให้พนักงานแล้วก็ส่งยิ้มให้ “รอสักครูนะคะ” สักพักอาหารมาจัดเสิร์ฟ “ว้าว! น่ากินสุดๆ กินแล้วนะ อืม…อร่อยชะมัด” แก้มหอมที่หิวมาก กินทุกอย่างหมดเกลี้ยง “อืม! อร่อยสุดๆ ไปเลย อิ่มมากเลยด้วย” แต่ฉันไม่มีเงินจะทำยังไงดี แก้มหอมหันไปมองพนักงานนิดหนึ่ง พนักงานส่งยิ้มให้ ทำไงดีจะวิ่งหนีออกไปจากร้านเลยดีไหม เอาไงดีๆ แก้มหอม เป็นนักเขียนแต่ไม่ได้แปลว่าต้อง
Read more
บทที่4 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
ติ๊ด….ติ๊ด….ติ๊ด… “ที่นี่ที่ไหน” แก้มหอมค่อยๆ กะพริบตาปรับแสง และมองสำรวจไปรอบๆ โรงพยาบาลงั้นเหรอ และเริ่มขยับตัว “คุณ พื้นแล้วเหรอคะ อย่าเพิ่งลุกนะคะ คุณสลบไปสามวัน อย่าเพิ่งขยับตัวเยอะนะคะ ฉันจะไปตามคุณหมอ” คุณพยาบาลวิ่งออกไปจากห้อง ไม่นานพยาบาลคนเดิมเดินกลับมาพร้อมคุณหมอ “คนไข้รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ มึนหัวรึเปล่า รึเจ็บตรงไหนบ้างครับ” แก้มหอมจ้องใบหน้าหล่อเหลาของคุณหมออย่างรู้สึกงง ทั้งสถานการณ์ แล้วก็ผู้คน ตกลงฉันเป็นอะไรแล้วอยู่ที่ไหนกันแน่ และที่น่าตกใจมากไปกว่านั้นคือ คุณหมอที่ยืนอยู่ข้างเตียงฉัน คือคุณเชฟปลาวาฬพระเอกนิยายคนใหม่ของฉัน นี่ฉันยังอยู่ในโลกแห่งนิยายของตัวเองงั้นเหรอ “คุณปลาวาฬ” ฉันลองเอ่ยเรียกเขา “คนไข้พูดว่าอะไรนะครับ” “ฉันเรียกคุณค่ะ คุณปลาวาฬ” “เอ่อ! คนไข้คะ คุณหมอชื่อว่าคุณหมอโลมานะคะ ไม่ใช่ปลาวาฬ” คุณพยาบาลพูดด้วยสีหน้างงๆ “จะไม่ใช่ได้ยังไงละคะ เขาคือคุณปลาวาฬพระเอกนิยายของฉัน ทำไมฉันจะจำเขาไม่ได้ ฉันเป็นคนส่งเรฟให้คุณนักวาดเองกับมือเลยนะคะ” ฉันพูดแล้วก็จ้องใบหน้าหล่อเหลาของเขาต่อ “เอาเถอะครับ คุณเพิ่งฟื้น ขอหมอตรวจคุณหน่อยดีกว่าครับ” โลมาตร
Read more
บทที่5 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
แก้มหอมหลับไปด้วยฤทธิ์ยา แล้วตื่นมาอีกครั้ง เจอปิงปิงนั่งอยู่ข้างๆ เตียง “แก้มหอมแกเป็นไงบ้าง” ปิงปิงจับมือเพื่อนบีบเบาๆ รู้สึกเป็นห่วงเพื่อนมากๆ และรีบมาหาทันทีที่ทางโรงพยาบาลแจ้งไปบอกว่าแก้มหอมฟื้นแล้ว “ฉันเป็นอะไรไปเหรอปิงปิง คุณหมอบอกฉันว่าฉันสลบไปสามวันแล้ว” “ก็ใช่ไง ฉันไปเจอแกที่ห้องสลบอยู่ ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น ฉันเลยเรียกรถพยาบาล” “งั้นเหรอ” “แกจำอะไรไม่ได้เลยเหรอแก้มหอม” “ฉันพยายามคิดนะ วันนั้นฉันวางโทรศัพท์จากแก ฉันก็เหมือนจะฟุบหลับไปที่โต๊ะเขียนหนังสือแค่นั้น เลยนะปิงปิง แล้วฉันจะสลบทำไม ฉันแค่หลับไป” “หลับไปสามวันนี่นะแก้มหอม ไม่ปกติแล้ว นี่ถ้าฉันไม่ทะเลาะกับม่อนแล้วไปหาแก แกจะเป็นยังไง แกทำงานงานหนักไปรึเปล่าแก้มหอม พักผ่อนน้อย เขียนหนังสือดึกดื่น” “คงจะเป็นแบบนั้น แต่มีเรื่องแปลมากเลยนะ ปิงปิง” “อะไรเหรอ” ปิงปิง มองสบตาเพื่อนรอฟัง “ไม่รู้ว่าฉันเพ้อไปเองรีเปล่านะปิงปิง แกรับฟังฉันหน่อยนะ” ปิงปิง พยักหน้า “ตอนที่ฉันหลับไป แล้วเหมือนฉันวาร์ปไปโผล่ที่ในนิยายของตัวเอง ในนั้นมีนางเอก แล้วก็พระเอกนิยายของฉันอยู่ที่นั่น คนที่เจอฉัน มาพูดกับฉันด้วย แต่ที่น่าแปลกไปกว่า
Read more
บทที่6 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
ฉันมองปิงปิงแล้วทำหน้าเศร้า “ฉันหาไม่เจอ ไม่รู้ทำหายไปไหน เรื่องนี้คงต้องด้นสดร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วล่ะปิงปิง” “ไม่เป็นไร แกทำได้ แต่เอาไว้ก่อนเถอะนะ ตอนนี้แกพักผ่อนให้เต็มที่ก่อน บอกนักอ่านไปก็ได้ว่าแกป่วย ไว้หายดีก่อน” ปิงปิงรีบเตือนเพราะกลัวเพื่อนกังวลเรื่องงานเขียนจนเกินไป แก้มหอมพยักหน้า แล้วก็นอนลง ก๊อกๆ “อาหารมาเสิร์ฟค่ะ แล้วก็นี่ยานะคะ” คุณพยาบาลคนเดิมเดินเข้ามา “ขอบคุณค่ะ” แก้มหอมขยับตัวลุกขึ้นนั่ง “แก้มหอม นิยายเรื่องใหม่ของแกชื่อว่าอะไรนะ ฉันไม่ทันอ่านชื่อเมื่อกี้” ปิงปิงเอ่ยถาม “เรื่องสูตรรักครบรส ทำไมเหรอ” “เปล่าฉันจะช่วยแชร์นิยาย ให้แกไงคนอ่านจะได้เยอะๆ ไงคะคุณนักเขียนแก้มหอม” “เอ๊ะ! ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่ฉันติดตามคุณนักเขียนแก้มหอมอยู่นะคะ อ่านนิยายนามปากกานี้ทุกเรื่องเลยค่ะ ดีใจจังเลยค่ะที่ได้เจอคุณ ฉันเป็นแฟนคลับคุณเลยนะคะ นี่ค่ะฉันคือแอคเคาท์นี้ค่ะ ฉันตามคอมเมนต์นิยายคุณทุกตอนเลยนะคะ” คุณพยาบาลเปิดโทรศัพท์ให้แก้มหอมดูด้วยความตื่นเต้น แก้มหอมยิ้มให้เธอ “ขอบคุณที่ติดตามนะคะ” “ฉันชอบงานเขียนคุณมากเลยนะคะ เรื่องล่าสุดที่คุณเปิดเรื่องไว้ ฉัน
Read more
บทที่7 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
เช้าวันต่อมา คุณหมอโลมา มาตรวจแก้มหอมตั้งแต่เช้า เขาบอกว่าผลตรวจจะออกวันนี้ อาการอย่างอื่นก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ถ้าไม่มีอะไรพรุ่งนี้ฉันจะได้ออกจากโรงพยาบาล ฉันที่ยังไม่หายสงสัย เอาแต่จ้องมองหน้าหล่อเหลาของเขา แทบจะไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไรบ้าง เขาหล่อมาก หล่อเหมือนพระเอกของฉัน เรฟมโนของฉันเป็นจริงได้ยังไงกันนะ “คุณ…คุณแก้มหอม” โลมาก้มลงอ่านชื่อเธอแล้วเรียก เพราะเห็นเธอเอาแต่จ้องหน้าเขา แล้วก็ขมวดคิ้ว “คะ?” “ฟังผมอยู่รึเปล่าครับ” “ฟังค่ะ” แก้มหอมยิ้มให้เขา “มีคำถามไหมครับ” “ค่ะมี คุณหมอมีพี่น้องที่เป็นผู้ชายบ้างไหมคะ” โลมามองสบตาสวยนิ่ง “ผมไม่ตอบเรื่องส่วนตัวกับคนไข้ครับ” แล้วเขาก็เดินออกไปเลย คุณพยาบาล แยมส้มยิ้มเจื่อนๆ ให้แก้มหอมแล้วก็เดินตามคุณหมอโลมาออกไปจากห้อง “ดุไปได้ ถามแค่นี้” แก้มหอมย่นจมูกใส่เขาตามหลัง ช่วงบ่าย หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ แก้มหอมรู้สึกเบื่อแล้วก็อยากเดินเล่นด้วย ยืดเส้นยืดสายหน่อย เลยขออนุญาตคุณพยาบาลออกมาเดินนอกห้อง แก้มหอมเดินไปสั่งนมอุ่นๆ มาดื่มแล้วก็เดินไปหาที่นั่งในสวนพักผ่อนของโรงพยาบาล “อาการดีจังเลย ลมเย็นๆ เขียนนิยายสักหน่อยดีกว
Read more
บทที่8 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
แก้มหอมมองสบตาเขา “ได้ค่ะ แต่เรื่องส่วนตัวฉันไม่ตอบนะคะ” ก็เขาพูดแบบนั้นกับฉันก่อนเองนะ “คุณต้องตอบ เพราะถ้าผมไม่ได้รับการอธิบายที่ชัดเจน ผมไม่ยอมแน่” โลมามองสบสวยนิ่ง “พระเอกบนปกนิยายของคุณ เป็นใคร” แก้มหอมอึ้งไปนิดหนึ่งเลยกับคำถาม เขาเห็นแล้วเหรอ เอาไงดีตอบไงดีล่ะแก้มหอม เขาต้องคิดว่าฉันแอบเอารูปเขาไปวาดแน่ๆ “อย่าบอกนะว่าบังเอิญ ฟังไม่ขึ้นนะคุณนักเขียน” โลมาเห็นสีหน้าแววตาที่เหมือนโดนจับได้ของเธอแล้วเลยรีบพูดดักคอ “แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ นะคะ ฉันไม่เคยรู้จักคุณหมอมาก่อน จะมีรูปคุณหมอได้ยังไงละคะ ฉันบรีฟนักวาดไปตามความคิดของฉัน ที่ได้วางบุคลิกบทบาทของตัวละครเอาไว้ก่อนแล้วด้วย ตาแบบนี้ จมูกประมาณนี้ ผมสีนี้ สูงเท่านี้ อาชีพอะไร หุ่นแบบไหน แล้วก็นิสัยใจคอ” แก้มหอมอธิบายเขายาวเหยียดและหวังว่าเขาจะเข้าใจ “ผมไม่สน แต่ประเด็นคือออกมาเป็นหน้าผมได้ยังไง” แก้มหอมได้แต่นิ่ง มองสบตาเขา “ฉันพูดเรื่องจริงนะ” “เชื่อยากจังนะ โลกนี้มันมีเรื่องบังเอิญได้ก็จริง แต่มันจะบังเอิญอะไรขนาดนี้ล่ะว่าไหมคุณนักเขียน” “ก็ใช่ไงคะ ฉันก็งง ตอนที่ฉันฟื้นมาเจอหน้าคุณหมอ ฉันยังเรียกคุณหมอว่าเชฟปลาวาฬพระเ
Read more
บทที่9 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
วันต่อมา “เฮ้อ! ได้ออกจากโรงพยาบาลสักที ดีจังจะได้เริ่มลุยเขียนเรื่องคุณเชฟปลาวาฬของฉันสักที” แก้มหอมยิ้มกับตัวเองอย่างรู้สึกอารมณ์ดี ก๊อกๆ ใครกันปิงปิงก็เพิ่งกลับไปหลังจากมาส่ง แก้มหอมรีบเดินไปส่องตาแมวที่ประตู คุณป้าเจ้าของหอพักนี่น่า มีอะไร รีบเปิดประตูห้องเพราะรู้จักคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี แก้มหอมพักอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เรียนมหาลัยแล้ว แกร็ก! “คุณป้ามีอะไรรึเปล่าคะ” เธอยิ้มให้แล้วก็สอบถาม “หนูแก้มหอมหายดีแล้วใช่ไหมจ๊ะ” “ค่ะคุณป้าหนูไม่ได้เป็นอะไรแล้วค่ะ” “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว วันนั้นป้าตกอกตกใจหมดเลย ข้างห้องหนูก็ตกใจ ป้าเลยไม่ค่อยสบายใจที่มีรถพยาบาลเสียงดังลั่นมาจอดที่หอ ใจไม่ค่อยดีเลยนะหนู ป้าแก่แล้วน่ะ” “ขอโทษที่ทำให้ไม่สบายใจนะคะคุณป้า” “อืม! หนูน่ะมีเพื่อนที่จะคอยมาอยู่เป็นเพื่อนได้บ้างไหมล่ะ เกิดหนูไม่สบายเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาอีกมันจะอันตราย วันนั้นดีนะที่เพื่อนหนูมาหาพอดี ชวนเขามาอยู่เป็นเพื่อนสิจ๊ะ” “ปิงปิงเพื่อนหนู มีแฟนค่ะคุณป้า จะให้เขาย้ายมาอยู่ที่นี่ ห้องใกล้ๆ กัน แต่หอคุณป้าก็เป็นหอหญิง” แก้มหอมอธิบายยิ้มให้ป้าเจ้าของหอ “งั้นทำไงดี ป้าไม่สบายใจ ถ้าหนูเป็
Read more
บทที่10 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม
“ก็จริงนะ งั้นแกว่างวันไหนไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ” “ได้ ฉันวางสายก่อนนะแก้มหอม ไว้ฉันโทรนัดแกอีกครั้งว่าจะไปได้วันไหน” “โอเค” แก้มหอมวางสายจากปิงปิงแล้วก็มานั่งคิดทบทวนถึงบ้านคุณตา ที่ท่านได้ยกให้ บ้านคุณตาก็สวยดี เป็นที่ดินแปลงใหญ่ พอตอนหลังคุณตาก็แบ่งขายที่ดินที่ติดกับบ้าน ฉันชอบนะบรรยากาศดี แต่ถ้าให้ไปอยู่คนเดียวคงไม่ไหวเพราะแถวนั้นบ้านคนมีน้อยมาก เปลี่ยวถนนมืด ฉันก็เลยปล่อยบ้านหลังนั้นทิ้งร้างไว้แบบนั้น หลายปีมากแล้วที่ไม่ได้เข้าไป ไปดูสักหน่อยก็ดีนะ สามวันต่อมา แก้มหอมกับปิงปิง มายืนอยู่ที่หน้าบ้านคุณตา “รกมากเลยปิงปิง ฉันทิ้งมานานเอง หนูขอโทษนะคะคุณตา” “ไม่เป็นไรถ้าแกจะมาอยู่ ฉันกับม่อนจะมาช่วยทำความสะอาดเอง” “มาเห็นแบบนี้ ฉันตัดสินใจแล้วแหละว่ามาอยู่บ้านคุณตาดีกว่า แถวนี้ก็ไม่ได้เปลี่ยวเหมือนเมื่อก่อนแล้วด้วย ฉันจะได้ประหยัดเรื่องค่าเช่าไป” “อืม! ฉันเห็นด้วย มีบ้านใกล้ๆ ด้วยไม่น่ากลัวแล้วแก ว่าแต่บ้านใครกันนะหลังโคตรใหญ่เลย” แก้มหอมยิ้มกับปิงปิง “นั้นสิบ้านสวยจัง ว่าแต่กลับไปตั้งหลักก่อนเถอะ ต้องจ้างคนทำความสะอาด แล้วก็ถางหญ้าที่รกๆ ออกให้หมด และต้องรีบทำก่อนให้เสร็
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status