บทที่3 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม

ที่นี่คือโลกของนิยายของฉันจริงๆ เหรอ ถ้ามันจริงแล้วฉันต้องทำยังไงต่อ งั้นฉันก็จะได้เจอพระเอกที่ตัวเองเขียนด้วยนะสิ “โอ๊ะโอ! ก็ดีนะเนี่ย หล่อๆ ทั้งนั้น อยากเจอๆ ว่าแต่หิวอะ ในนิยายของฉัน ไม่มีร้านอาหารเลยงั้นเหรอ จำได้ว่ามีนะทุกเรื่องเลย ลองเดินดูไปเรื่อยๆ ละกัน” ตาก็มองหาร้านอาหาร เพราะหิวมาก

“โอ๊ะ! นั่นไง” แก้มหอมรีบเดินข้ามถนนไปที่ร้านอาหารร้านแรกที่เจอทันที รีบเปิดประตูเข้าไปในร้าน

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ไม่ทราบว่า มากี่ท่านค่ะ” พนักงานเอ่ยทักทาย

“คนเดียวค่ะ”

“งั้นเชิญทางนี้ค่ะ”

แก้มหอมเดินนำพนักงานเข้าไปในร้านและหาโต๊ะนั่ง รับเมนูมาเปิดเลือกสั่งอาหาร “น่ากินจัง เอาอันนี่ค่ะ แล้วก็อันนี้ แล้วก็อันนี้ด้วย” สั่งอาหารเสร็จรีบยื่นเมนูคืนให้พนักงานแล้วก็ส่งยิ้มให้

“รอสักครูนะคะ”

สักพักอาหารมาจัดเสิร์ฟ

“ว้าว! น่ากินสุดๆ กินแล้วนะ อืม…อร่อยชะมัด” แก้มหอมที่หิวมาก กินทุกอย่างหมดเกลี้ยง

“อืม! อร่อยสุดๆ ไปเลย อิ่มมากเลยด้วย” แต่ฉันไม่มีเงินจะทำยังไงดี แก้มหอมหันไปมองพนักงานนิดหนึ่ง พนักงานส่งยิ้มให้ ทำไงดีจะวิ่งหนีออกไปจากร้านเลยดีไหม เอาไงดีๆ แก้มหอม เป็นนักเขียนแต่ไม่ได้แปลว่าต้องกินแล้วไม่มีจ่ายแบบนี้นี่น่า แบบนี้มันทุเรศเกินไปแล้วนะ

“คุณลูกค้าจะรับอะไรเพิ่มไหมคะ” พนักงานเดินมาสอบถาม เพราะเห็นว่าเธอหันไปมอง

“คือ..ฉัน คือว่า ตอนนี้ฉันไม่มีเงินค่ะ คือ…คือฉันไม่ได้ตั้งใจจะไม่จ่ายนะคะ แต่ฉันไม่รู้ว่าฉันมาที่นี่ได้ยังไง และฉันไม่มีอะไรติดตัวมาเลย ถ้าฉันจะกลับมาจ่ายทีหลังได้ไหมคะ ฉันไม่ใช่คนไม่ดีนะคะ ไม่ใช่พวกชักดาบอะไรพวกนั้นนะคะ”

พนักงานมองแก้มหอมนิ่ง แล้วก็เดินไปพูดอะไรสักอย่างกับพนักงานอีกคน และไม่นาน

“ใครที่มากินร้านฉันแล้วบอกว่าไม่มีเงินจ่าย” เชฟปลาวาฬเดินออกมาจากด้านหลังร้าน

พนักงานทุกคนชี้มาทางแก้มหอม เขามองจ้องมาที่แก้มหอมแล้วเดินเข้ามาใกล้ๆ

“คือ…คุณ ฟังฉันก่อนนะคะ อย่าเพิ่งโกรธ คือฉันจะรีบมาจ่ายให้ แต่วันนี้ฉันไม่มีจริงๆ ฉันไม่ได้คิดจะเบี้ยวจริงๆ นะคะ” แก้มหอมได้แต่ก้มหน้าอธิบายเขา

“เธอนี่เอง ยัยนักเขียนเพี้ยน”

“เอ๊ะ!” แก้มหอมเงยหน้ามองหน้าเขาชัดๆ นี่มันเชฟปลาวาฬ พระเอกเรื่องใหม่ของฉันนี่ แต่ฉันยังไม่ได้เปิดเรื่องนี้นี่น่า แล้วทำไมเขาอยู่ที่นี่ล่ะ ถ้าที่นี่คือโลกนิยายของฉัน ต้องไม่มีเขาสิ ฉันจำได้ว่ายังไม่ได้อัปเดตเปิดเรื่องเลยนะ

“ทำไมมองแบบนั้น คือเธอจำฉันไม่ได้เหรอคุณนักเขียน”

“ฉันจำได้ แค่แปลกใจว่าทำไมคุณอยู่นี่”

“เธอเป็นนักเขียน แต่มาถามพระเอกที่เธอเขียนขึ้นมาเนี่ยนะ เพี้ยนจริงๆ”

แก้มหอมมองเขาอย่างไม่พอใจ ปากร้ายชะมัด ฉันเขียนให้เขาเป็นแบบนี้งั้นเหรอ “ก็ฉันจำได้ว่าฉันยังไม่ได้เปิดเรื่องคุณนะ”

“เธอเปิดเรื่องฉันแล้ว เปิดแล้วก็ไม่ได้เขียนอะไรต่อ ปล่อยให้ฉันเป็นเชฟ อยู่ในครัวอยู่แบบนี้ เจอก็ดีแล้วจะได้ถามว่าเธอจะเขียนให้ฉันเป็นยังไงต่อ ลองพูดมาซิ ถ้าไปในทางที่ฉันพอใจ เรื่องค่าอาหารฉันอาจจะปล่อยผ่านก็ได้”

เปิดเรื่องแล้วงั้นเหรอ จำไม่ได้เลยแฮะ แปลกจัง

“ว่าไง รึเธอจะเขียนให้ฉันเป็นไอ้บื้อยอมนางเอกอีกเรื่อง เหมือนพระเอกห่วยๆ ที่ผ่านมาของเธออีกล่ะ คุณนักเขียนแก้มใส”

“คือฉัน จำพล็อตเรื่องไม่ได้ ฉันทำหาย แล้วฉันก็ชื่อแก้มหอม ไม่ใช่แก้มใส”

“ห๊ะ! เธอจะดองฉันให้อยู่ในครัวตลอดไปไม่ได้นะ ยัยแก้มป่อง”

“นี่คุณฉันชื่อแก้มหอม”

“ก็เห็นกินเยอะ” เขายิ้มเอานิ้วจิ้มแก้มตัวเองล้อเธอ “ตกลงยังไงอย่าเอาแต่นิ่ง จะเขียนเรื่องฉันยังไงต่อ”

“ขอเวลาคิดก่อนสิ ฉันจะด้นสดเอาแล้วกัน คุณไม่ต้องห่วงหรอกฉันเขียนจบทุกเรื่องอยู่แล้ว ไม่เคยดองงาน”

“เขียนบ้าๆ บอๆ อะนะ ไม่เอาด้วยหรอก”

“นี่คุณ มาว่าฉันทำไม ในเมื่อคุณเป็นพระเอกในจินตนาการของฉันนะ ฉันมโนให้คุณหล่อขนาดนี้ทำไมยังไม่พอใจอีก”

“พอใจกับความซื่อบื้ออะนะ ไม่ไหวมั้ง แบบนั้นเธอค่อยไปหาพระเอกในชีวิตจริงเถอะ แล้วดูสภาพนางเอกที่ยัดเยียดมาให้ฉันอีก ไม่ใช่ไทป์เลยพูดตรงๆ ขอสาวสวยเซ็กซี่หน่อยไม่ได้เหรอ น่ารักใสๆ เอามาให้ทำไมน่าเบื่อ”

โอ๊ย! ฉันจะบ้า พระแม่คะ ที่หนูขอให้หนูได้แฟนหล่อหน้าตาดีเหมือนพระเอกนิยายของตัวเอง หนูขอยกเลิกทันไหมคะ พระแม่ ไม่ไหว