LOGINShare
บทที่ 1611
Latest chapter
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1611
เมื่อเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนแต่ยังคงแสร้งทำเป็นสงบนิ่งของเขา แววตาของหนิงซวงก็ยิ่งเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ประหนึ่งได้ค้นพบเรื่องราวที่น่าสนใจยิ่งนางกระโดดลงจากโขดหิน ขยับเข้าไปใกล้พลางเอียงคอพินิจพิเคราะห์เขา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาปนสงสัย “นี่ ถามจริง ๆ เถอะ ตอนที่หินถล่มลงมาเมื่อช่วงบ่าย จังหวะที่เจ้าพุ่งเข้าไปน่ะ รวดเร็วยิ่งนัก! ตอนนั้นในหัวคิดอะไรอยู่หรือ? หรือกลัวว่าหากคุณหนูของข้าได้รับบาดเจ็บ ท่านอ๋องจะถลกหนังเจ้าเสีย?” นางแสร้งถามเรื่องความเป็นความตายด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย เพื่อปกปิดความจริงที่ว่าในจังหวะนั้น หัวใจของนางแทบจะหยุดเต้นไปแล้วอิ๋งชีมองใบหน้าที่ขยับเข้ามาใกล้กะทันหัน ดวงตาที่เปี่ยมด้วยแววขี้เล่นคู่นั้นอยู่ชิดเพียงเอื้อม เขาได้กลิ่นอายสะอาดสะอ้านจาง ๆ ที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นต้นหญ้าและกลิ่นเหงื่อจากกายนาง ซึ่งแตกต่างจากความเย็นชาแข็งกระด้างรอบตัวเขาโดยสิ้นเชิง ลมหายใจของเขาชะงักไปชั่วครู่ หัวใจพลันกระตุกผิดจังหวะอย่างไม่อาจควบคุมเขาหลุบตาลง หลบเลี่ยงสายตาที่จ้องมองมาอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงยิ่งทุ้มต่ำกว่าเดิม: “การปกป้องท่านเจ้าสำนัก... คือสัญชาตญาณ”ยิ่งไปกว่านั้น
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1610
ราตรีกาลมืดมิดดุจน้ำหมึก ค่อย ๆ แผ่ซ่านย้อมโครงร่างอันน่าสะพรึงของช่องเขาเหยี่ยวร่วงจนเลือนรางกลุ่มคนพากันหาส่วนเว้าของหุบเขาที่ค่อนข้างลับตาและอับลมเพื่อหยุดพักชั่วคราวเปลวไฟจากกองไฟปะทุส่งเสียงเปรี๊ยะ ๆ ขับไล่ความหนาวเหน็บในยามค่ำคืนและเงาอึมครึมที่ปกคลุมใจคนไปได้บ้าง ทว่ากลับมิอาจปัดเป่าความเหนื่อยล้าและความระแวดระวังที่ตึงเครียดออกไปได้เลยคนส่วนใหญ่ต่างเอนกายพักผ่อน ทั้งชุดที่สวมใส่เพื่อเตรียมรับมือกับการหลบหนีที่ยากลำบากยิ่งกว่าในวันพรุ่งนี้ฉู่จืออี้เฝ้าอยู่ข้างกายเฉียวเนี่ยนที่หลับใหลไปเพราะอารมณ์ที่แปรปรวนอย่างหนักจนร่างกายรับไม่ไหว สายตาของเขาไม่ละไปจากนางแม้แต่ชั่วขณะเดียว ส่วนเซียวเหิงพิงโขดหินหลับตา โคจรลมปราณใบหน้าภายใต้แสงไฟยังคงซีดขาว ระหว่างคิ้วแฝงไปด้วยความโศกเศร้าที่สลัดไม่หลุด เซียวเหอกอดเกอซูอวิ๋นอยู่ข้าง ๆ ทว่าดวงตากลับคอยเหลือบมองเซียวเหิงเป็นระยะด้วยความกังวลยิ่งนักด้วยก่อนหน้านี้เฉียวเนี่ยนบอกว่าจะพาเซียวเหิงไปรักษาตัว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรเสี่ยวสวี่ต๋าภายใต้การดูแลของแม่นม หลับสนิทอย่างแสนหวาน บรรดาองครักษ์พยัคฆ์ผู้ทำหน
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1609
เมื่อเห็นเฉียวเนี่ยนร้องไห้จนหน้าตามอมแมมราวกับลูกแมวลาย พี่รององครักษ์พยัคฆ์ก็อดสรวลออกมามิได้ “ต้องยกความดีความชอบให้พี่ใหญ่กับเสี่ยวสวี่ต๋าที่หูตาไวและเฉลียวฉลาดพอ”เฉียวเนี่ยนได้ยินดังนั้นก็ชะงักด้วยความสงสัย นางเงยหน้าขึ้นมองฉู่จืออี้หากจะบอกว่าฉู่จืออี้รอบคอบว่องไว นางย่อมเข้าใจได้ แต่เหตุใดต้องกล่าวถึงเสี่ยวสวี่ต๋าด้วย?ฉู่จืออี้ยิ้มละไมพลางกล่าวว่า “เดิมทีพวกเราต้องเดินทางผ่านช่องเขาเหยี่ยวร่วงตั้งแต่วันที่สิบห้า ทว่าวันนั้นใจข้ากลับกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก ในใจเฝ้าแต่พะวงถึงเจ้า...”คำพูดนี้แม้จะเป็นความจริง แต่เมื่อต้องมาเอ่ยต่อหน้าธารกำนัล ต่อให้จงใจลดเสียงลงให้เบาที่สุด ฉู่จืออี้ก็ยังอดที่จะหน้าแดงซ่านไม่ได้เขาเหลือบมองเหล่าพี่น้ององครักษ์พยัคฆ์ที่ยืนส่งยิ้มหยอกเย้าอยู่ไม่ไกล ก่อนจะกระแอมไอทีหนึ่งแล้วกล่าวต่อ “อีกทั้งเสี่ยวสวี่ต๋ายังร้องไห้โยเยไม่ยอมหยุด ไม่ว่าแม่นมจะกล่อมอย่างไรก็ไม่สงบ ข้าจึงเสนอให้ตั้งค่ายพักแรมก่อน รอจนกว่าจะปลอบเจ้าตัวเล็กได้แล้วค่อยเดินทางต่อ”“จากนั้นจึงส่งพี่ห้าและพี่เจ็ดของเจ้าออกไปสำรวจ จนได้พบว่ามีคนวางกำลังซุ่มโจมตีอยู่บนเขามานานแล
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1608
โครมมม—!!!หินยักษ์ร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นกัมปนาท จนแผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ฝุ่นควันพวยพุ่งตลบอบอวลไปทั่วทุกทิศทาง!เมื่อม่านธุลีค่อย ๆ จางลง เฉียวเนี่ยนที่ร่างกายยังสั่นเทาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า คือใบหน้าที่นางจดจำได้ฝังลึกถึงกระดูก...คือฉู่จืออี้!เฉียวเนี่ยนถึงกับตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกกระทั่งฝ่ามือหนาที่แฝงไปด้วยไออุ่นทาบลงบนพวงแก้มของนางอย่างแผ่วเบา ในดวงตาคมลึกคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยที่แทบจะล้นปรี่ออกมา “เป็นอย่างไรบ้าง? บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”ในที่สุดเฉียวเนี่ยนก็พ้นจากอาการเหม่อลอยนางโผเข้าสู่อ้อมกอดของฉู่จืออี้ในทันที สองแขนโอบรัดเอวสอบที่กำยำของเขาไว้แน่น ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำเสียงนั้นสั่นเครือและขาดห้วง: “ข้าคิดไว้แล้ว... ข้าคิดไว้แล้วว่าท่านต้องไม่เป็นไร... ข้ากลัวแทบตาย... ข้าคิดว่าท่าน... ท่านจะ…”คำพูดหลังจากนั้นถูกกลืนหายไปในเสียงสะอื้นอันโศกเศร้า ราวกับนางต้องการระบายความหวาดกลัว ความสิ้นหวังและความเจ็บปวดที่สั่งสมมาตลอดการเดินทางครั้งนี้ออกมาให้หมดสิ้นเสียงร้องไห้ของนางทำให้
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1607
ผู้เฒ่าหาฟืนส่ายหน้าไปมา “เรื่องนี้ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร” เขาพยายามหวนนึกถึงเหตุการณ์ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างไม่มั่นใจนัก: “ดู... ดูเหมือนจะมีฮูหยินท่านหนึ่ง ครรภ์แก่ใกล้คลอด แล้วก็มีสาวใช้โอบอุ้มทารกคนหนึ่งอยู่ด้วย! เฮ้อ... ช่างน่าสงสารเหลือเกิน!”สตรีมีครรภ์! เกอซูอวิ๋น!สาวใช้... ย่อมต้องเป็นหนิงซวง!และเด็กคนนั้น ก็คือเสี่ยวสวีต๋า!ในหัวของเฉียวเนี่ยนราวกับมีเสียงระเบิดดังสนั่น ความหวังอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่พังทลายลงสิ้น! เป็นพวกเขาจริง ๆ... เป็นพวกเขาจริง ๆ ด้วย!“เป็นพวกเขา... เป็นพวกเขาจริง ๆ…” เฉียวเนี่ยนพึมพำกับตนเอง แววตาว่างเปล่าไร้จุดหมายทว่าในพริบตานั้น ร่างกายกลับมีเรี่ยวแรงมหาศาลขุมหนึ่งพุ่งพล่านขึ้นมา นางหมุนตัวกลับ พุ่งทะยานไปยังกองซากหินอาบเลือดกองใหญ่เหล่านั้นปานประหนึ่งคนเสียสติ!“ท่านเจ้าสำนัก! อย่าขอรับ!” อิ๋งชีตกใจสุดขีดรีบพุ่งตามไป “บนหน้าผาอาจมีหินร่วงหล่นมาได้ทุกเมื่อ อันตรายยิ่งนัก!”“ปล่อยข้า! ข้าต้องหาพวกเขาให้พบ! หากยังมีชีวิตต้องเห็นตัว หาก... หากต้องตาย ก็ต้องเห็นศพ!” น้ำเสียงของเฉียวเนี่ยนทั้งแหลมสูงและเปี่ยมด้วยความร้าวรานนางไม่อาจปล่อยให้พ
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1606
อีกด้านหนึ่ง เฉียวเนี่ยนและคณะเร่งอาชาควบตะบึงอย่างไม่หยุดหย่อนทั้งวันทั้งคืน จนกระทั่งม้าแทบจะล้มพับลงด้วยความเหนื่อยอ่อน ในที่สุดคนทั้งสามก็มาถึง ช่องเขาเหยี่ยวร่วงที่บัดนี้สภาพไม่ต่างจากซากปรักหักพังกลิ่นอายที่ชวนให้หวาดหวั่นอบอวลไปทั่วอากาศทั้งกลิ่นเหม็นไหม้ กลิ่นคาวเลือดเจือจาง และกลิ่นไอดินฉุนกึกอันเป็นเอกลักษณ์หลังขุนเขาถล่ม กลิ่นเหล่านี้ผสมปนเปกันจนกลายเป็นกลิ่นเหม็นคละคลุ้งที่อบอวลไปด้วย ไอแห่งความตาย พัดโชยมาตามลมภูเขาเป็นระลอกรถม้าหยุดลงอย่างซวนเซตรงปากทางเข้าช่องเขาภาพเบื้องหน้าทำให้ดวงใจของคนทั้งสามดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้งอันเย็นเยือก ประหนึ่งตกลงในถ้ำน้ำแข็ง ร่างกายทุกส่วนสัดพลันแข็งทื่อด้วยความตระหนก เส้นทางสายแคบที่เคยสัญจรได้ บัดนี้กลับถูกปิดตายเกือบทั้งหมดผนังหน้าผาสูงชันทั้งสองฟากฝั่งเต็มไปด้วยรอยครูดและรอยแหว่งวิ่นขนาดใหญ่ เห็นชัดว่าเพิ่งผ่านเหตุการณ์หินถล่มครั้งมโหฬารมาเศษหินน้อยใหญ่กองทับถมกันอยู่ในหุบเขา บ้างขนาดเท่าแท่นโม่ บ้างใหญ่โตราวกับหลังคาเรือน พวกมันซ้อนทับกันอย่างระเกะระกะ และบนก้อนหินเหล่านั้น... ยังมีคราบเลือดที่แห้งกรังจนกลายเป็นสีดำสนิทติดอย
You may also like
รักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว349.8K viewsรวมเรื่องสั้นเสียวๆจบในตอน เล่ม1
เหมือนแพ47.1K viewsคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่775.1K viewsเพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง60.1K viewsต้องห้ามรัก
SS.WONDER202 views99 วันก่อนหย่า
มาตานานา พิธุ1.4K viewsคลั่งรักมายบัดดี้
เจ้าเหมียวโอโจะ165 viewsรักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน
คุณฉม163 views
