LOGINShare
บทที่ 88
Latest chapter
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1598
ความมืดมิดอันไร้ขอบเขตแผ่อวลไปทั่วสารทิศ ความเจ็บปวดประดุจหนอนแทะกระดูกที่แผดเผาลึกถึง ไขกระดูกราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณของนางให้แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆเฉียวเนี่ยนรู้สึกราวกับจมดิ่งอยู่ในขุมนรกแห่งความทุกข์ทรมานนี้มานานนับศตวรรษ สติสัมปชัญญะยื้อยุดอยู่บนขอบเหวแห่งการพังทลายครั้งแล้วครั้งเล่าเนิ่นนานผ่านไป... ในที่สุดกระแสธารแห่งความเจ็บปวดที่แทบมอดไหม้ทุกสรรพสิ่งก็ค่อย ๆ ล่าถอยกลับไป แสงสว่างรำไรสายหนึ่งกระตุ้นเปลือกตาที่หนักอึ้ง เฉียวเนี่ยนพยายามฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากภาพตรงหน้าค่อย ๆ แปรเปลี่ยนจากพร่ามัวสู่ความชัดเจนสิ่งที่ปรากฏแก่สายตา มิใช่ถังโลหิตที่ชวนให้อึดอัดหรือกระท่อมร้างที่มืดสลัวอีกต่อไป แต่เป็นห้องพักแขกที่แม้จะเรียบง่ายทว่าสะอาดสะอ้าน แสงแดดสาดส่องผ่านกระดาษบุหน้าต่างเข้ามาให้ความรู้สึกอบอุ่นพลันสายตาของนางก็ปะทะเข้ากับดวงตาที่ลุ่มลึกประดุจสระน้ำคู่นั้นเซียวเหิงเขานั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยข้างเตียง ร่างกายโน้มมาข้างหน้าเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยังคงค้างอยู่ในอากาศคล้ายตั้งใจจะแตะหน้าผากนางใบหน้าของเขายังคงซีดเซียว ขอบตาคล้ำจัด ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความห่
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1597
มุมปากของนางพลันปรากฏรอยยิ้มขื่นขมขึ้นสายหนึ่งที่แท้แล้ว วิธีการขัดเกลาโลหิตให้กายาต้านร้อยพิษ กับเคล็ดวิชาสร้างมนุษย์กู่ กลับมีส่วนที่คล้ายคลึงกันจนน่าประหลาดใจเช่นนี้เอง!“ฮึก... ฮึก...” เฉียวเนี่ยนชักกระตุกด้วยความเจ็บปวดท่ามกลางโลหิตที่เหนียวข้น เหงื่อกาฬเย็นเยียบไหลโซมกายดั่งสายน้ำ ร่วงหล่นจากหน้าผากลงไปปะปนกับของเหลวที่ชวนสะอิดสะเอียนนั้นเล็บของนางจิกเกร็งลึกเข้าไปในฝ่ามือ หวังจะใช้ความเจ็บปวดเพียงน้อยนิดนี้เบี่ยงเบนความสนใจจากความทุกข์ทรมานมหาศาล ทว่ามันกลับไร้ผลสติสัมปชัญญะของนางล่องลอยอยู่ท่ามกลางกระแสคลั่งของความเจ็บปวด พร่าเลือนจนเกือบจะพังทลายลงทว่าในชั่วขณะที่ความทรมานพุ่งขึ้นถึงขีดสุดจนเกือบจะทำลายสติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้ายลงนั้น เฉียวเนี่ยนกลับนึกถึงหมู่บ้านเหอวานขึ้นมานึกถึงบ้านไม้หลังเรียบง่ายทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยไออุ่นหลังนั้น…แสงสายัณห์สาดทอผ่านกรอบหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เพียงครึ่ง ทาบทับลงบนโต๊ะไม้หยาบ ๆ และเตียงเตาจนกลายเป็นสีทองอร่ามที่ดูนวลตานางนั่งอยู่บนขอบเตียงเตา ร่างกายคลุมด้วยผ้าห่มผืนบางที่ซักจนเริ่มซีดขาว ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของข้าวที่หุงด้
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1596
หัวใจของเฉียวเนี่ยนบีบรัดอย่างรุนแรง สายตาพลันเหลือบมองเสี้ยวหน้าอันไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต ของเซียวเหิงอย่างไม่อาจหักห้าม“ข้าบอกแล้วว่าเขาไม่ใช่…” นางโต้แย้งไปตามสัญชาตญาณ ทว่าสุ้มเสียงกลับแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ “จะเป็นหรือไม่ล้วนไม่สำคัญ” แม่เฒ่าอากู่น่าเอ่ยขัดอย่างไม่แยแส “แต่ในใจเขามีเจ้า มิเช่นนั้น คงไม่ยอมเสี่ยงตายเพื่อช่วยเจ้า แม่เฒ่าผู้นี้เคยบอกแล้ว... ว่าเกลียดชังพวกคู่รักในใต้หล้านี้ที่สุด เดิมทีตั้งใจจะฆ่าพวกเจ้าทิ้งเสียให้สิ้นซาก! แต่เป็นเพราะเลือดในกายเจ้านั่นแหละที่ช่วยเจ้าไว้”นางต้องการโลหิตที่กายาต้านร้อยพิษในกายของเฉียวเนี่ยน เพื่อมาสานต่อการใหญ่ของตนให้สำเร็จ!เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาอันขุ่นมัวคู่นั้นก็ฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมา “แม่เฒ่าผู้นี้จะบอกเจ้าให้... ยามใดที่เจ้าถูกหลอมจนเป็นมนุษย์กู่แล้วไซร้ เลือดของเจ้าจักสามารถ สะกดพลังของ “กู่ร่วมชะตา” ในกายมันผู้นั้นได้ชั่วคราว!”รูม่านตาของเฉียวเนี่ยนหดเกร็งวูบ!สะกดกู่ร่วมชะตาได้งั้นหรือ?!สุ้มเสียงของแม่เฒ่าอากู่น่าราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกที่ ดังชัดเจนในโสตของนาง: “แม้จะมิอาจถอนรากถอนโคนได้... แต่อย่างน้อยก็ทำให้มันฟื้
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1595
ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมา ล้วนเจือไปด้วยลิ่มเลือดและความสิ้นหวังล้ำลึกจากก้นบึ้งดวงวิญญาณสิ้นเสียงคำราม แสงสว่างในดวงตาของเขาก็ดับวูบลง ราวกับเปลวเทียนต้องลม ศีรษะ พับตกกระแทกพื้นดินอย่างสิ้นแรง นิ่งงันไร้สุ้มเสียง ไม่รู้เป็นหรือตาย“เซียวเหิง!” หัวใจของเฉียวเนี่ยนพลันบีบรัดอย่างรุนแรง ทว่านางมิอาจต้านทานพลังของหนอนพิษในกายได้อีกต่อไป ภาพเบื้องหน้าพร่ามืด แล้วดิ่งลงสู่ความสลบไศลในที่สุดความมืดมิดอันไร้ขอบเขตประหนึ่งปลักตมเหนียวหนืดโอบล้อมสติสัมปชัญญะของเฉียวเนี่ยนไว้ นางรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่เหวลึกที่เย็นยะเยือกเสียดกระดูก ไม่อาจหายใจ และไม่อาจครุ่นคิดสิ่งใดได้เนิ่นนานเพียงใดไม่อาจรู้ อาจเพียงชั่วพริบตาหรือยาวนานนับชั่วกัปชั่วกัลป์ แสงสว่างรำไรและความหนาวเหน็บที่บาดลึกก็ฉุดกระชากนางขึ้นมาจากห้วงความสับสนทันทีที่สติกลับคืนมา อาการวิงเวียนอย่างรุนแรงและความอ่อนล้าที่แทรกซึมเข้ากระดูกก็โถมทับนางราวกระแสคลื่นนางพยายามลืมเปลือกตาที่หนักอึ้ง ภาพตรงหน้าพร่าเลือนอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นทว่าสิ่งที่เห็น กลับไม่ใช่พื้นดินเย็นเยียบในกระท่อมซอมซ่อหลังนั้น หากแต่เป็นสีแดงค
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1594
“ทะ... ทำไมกัน?” เฉียวเนี่ยนใช้เจตจำนงที่ยังหลงเหลืออยู่ เค้นคำถามที่แหบพร่าถึงขีดสุดออกมาจากริมฝีปากที่แทบจะขยับไม่ได้ ทุกถ้อยคำเจือปนไปด้วยฟองเลือด “ข้า... ข้ามีร่างพิสุทธิ์ต้านพิษร้อยจำพวกมิใช่หรือ...”เหตุใดจึงยังเสียทีได้อีก?!เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่เฒ่าอากู่น่าก็เผยรอยยิ้มหยันบนใบหน้าที่เหี่ยวย่นราวกับไม้ใกล้ฝั่งนางหลังค่อมพลางค่อย ๆ ก้าวขยับเข้าไปใกล้ สายตาขุ่นมัวจับจ้องที่เฉียวเนี่ยนอย่างเหนียวหนึบ ราวกับหนอนแมลงที่ชอนไชเข้าถึงกระดูก“กายาต้านร้อยพิษจำพวกอย่างนั้นรึ?” น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความตื่นเต้นที่ชวนให้ขนหัวลุก “หึหึ... แม่เฒ่าคนนี้ย่อมรู้อยู่แล้ว! โลหิตของเจ้าสำนักราชาโอสถทุกรุ่นคือของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า! ทั้งแก้พิษร้าย สลายสิ่งอัปมงคล นับเป็นโอสถทิพย์โดยแท้!”นางชี้นิ้วอันแห้งเหี่ยวไปยังเฉียวเนี่ยน ดวงตาเป็นประกายด้วยความบ้าคลั่ง: “ทว่า... เด็กน้อยเอ๋ย เจ้าหารู้ไม่ว่าสำหรับคนอย่างแม่เฒ่าที่หมกมุ่นกับวิถีกู่มาทั้งชีวิต... “โลหิตทิพย์” ที่กายาต้านร้อยพิษของพวกเจ้าน่ะ มิใช่อุปสรรคเลยสักนิด... แต่มันคือสุดยอดโอสถที่จะหล่อเลี้ยงหนอนพิษได้ดีที่สุดต่างหาก!
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1593
“ท่านเจ้าสำนัก!” เสียงคำรามด้วยความตระหนกแกมสิ้นหวังของอิ๋งชีดังระเบิดขึ้นพร้อมกัน เขาทะยานกายหมายจะทรงตัวให้มั่น ทว่าแขนกลับอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงราวกับเส้นหมี่ มือที่พยายามจะคว้ามีดสั้นข้างเอวตกลงอย่างเปล่าประโยชน์ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วจนไม่อาจค้ำจุนร่างกายได้อีกต่อไป เขาและเซียวเหิงที่แบกอยู่ล้มครืนลงกับพื้น ประหนึ่งขุนเขาถล่มทลายลงมา เสียงกระแทกนั้นหนักหน่วงและทึบตัน!สติสัมปชัญญะคล้ายจมดิ่งลงสู่หนองน้ำที่เหนียวหนืด เย็นเยียบ และไร้ก้นบึ้ง ร่างกายหนักอึ้งประหนึ่งรูปปั้นหิน แม้แต่การขยับเปลือกตาก็กลายเป็นเรื่องที่ไกลเกินเอื้อม มีเพียงความคิดที่ดิ้นรนอย่างไร้ผลในเหวลึกแห่งความสิ้นหวังเสียงฝีเท้าที่หนักอึ้ง ลากถู และเชื่องช้า ราวกับเสียงก้าวย่างของมัจจุราชดังขึ้นอย่างชัดเจนร่างที่ค่อมงอราวกับกิ่งไม้แห้งค่อย ๆ ขยับมาหยุดตรงหน้าพวกเขา บดบังแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวจากภายนอกประตูที่ลอดผ่านเข้ามาจนมิดแม่เฒ่าอากู่น่ายืนตระหง่านย้อนแสง ร่างทั้งร่างถูกปกคลุมด้วยเงามืดอันอัปมงคลรอยเหี่ยวย่นลึกบนใบหน้าในความสลัวดูราวกับหุบเหวแห่งนรก นางก้มมองคนทั้งสามที่นอนดิ้น
You may also like
เด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก55.9K viewsรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว349.3K viewsธุลีใจ
เอเวอลีน เอ็มเอ็ม48.5K viewsเรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C91.4K viewsพันธะร้ายนายโฮสต์สุดหล่อ
ปีศาจชอนซา120 viewsรักคืนรัง ในวันที่ใจพังทลาย
Dan-bi98 viewsเชลยทรายสีเพลิง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์423 viewsคลื่นใต้น้ำ
คันฉ่องส่องจันทร์478 views
