บทที่10 มื้อเช้า

“ทำอะไรอยู่ครับนมหอมจัง” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยถามทันทีที่เข้ามาถึงห้องครัวของเรือนแสนรัก แม่อุ่นที่กำลังวุ่นอยู่กับข้าวต้มกุ้งตรงหน้าหันมองหน้าเจ้านายหนุ่มที่ตนอุ้มชูมาก่อนจะเอ่ยตอบ

“ก็ข้าวต้มกุ้งของโปรดคุณเสือไงค่ะ รออีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้วค่ะ”

“จริงเหรอครับดีจังเสือคิดถึงข้าวต้มกุ้งฝีมือนมที่สุดเลย” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกพร้อมทั้งออดอ้อนแม่นมเล็กๆ

“แหม่ถ้าจริงอย่างคุณเสือว่าทูนหัวคงอยู่ทานทุกมื้อแล้วค่ะ ไม่รีบร้อนออกไปปล่อยให้อาหารนมกินแห้วแบบนี้ตั้ง9ปีหรอกค่ะ” แม่อุ่นเอ่ยบอกอย่างแง่งอน

“นมครับต่อไปเสือจะทานอาหารนมทุกวันเลยหายงอนนะครับดีกันนะครับ” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกพร้อมยกนิ้วก้อยขึ้นมา แม่อุ่นหัวเราะร่าก่อนจะยกนิ้วก้อยมาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเจ้านายหนุ่ม      

“คุณนมขาข้าวต้มกุ้งจะไหม้แล้วค่ะ” แต้วเอ่ยแซวผู้อาวุโสกว่าที่เธอรักดั่งบุพการี แม่อุ่นหันมาตีแขนแต๋วก่อนจะหันมาบอกนายหนุ่ม       

“คุณเสือไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนนะคะทูนหัวเดี๋ยวก็เสร็จแล้วค่ะ”

“ครับนม ผมจะรอที่ศาลาริมน้ำนะครับ” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกก่อนจะเดินไปยังศาลาทรงแปดเหลี่ยมซึ่งตั้งอยู่ริมสระบัวขนาดใหญ่       พงศ์พยัคฆ์ยืนมองดอกบัวหลากหลายสายพันธุ์ที่บานสะพรั่งเต็มสระด้วยความเพลิดเพลินพลางนึกไปถึงหญิงสาวที่เขินอายจนวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไป

12ปีก่อน...

“ชอบดอกบัวเหรอหนูแพร” พงศ์พยัคฆ์นักศึกษาแพทย์ปี1วัย19เอ่ยถามเพื่อนรักของน้องสาวที่กำลังชื่นชมความงามของดอกบัวที่บานสะพรั่งเต็มสระอย่างเพลิดเพลินระหว่างรอพิมพ์พิชชาและปัญจวัตรที่อาสาลงไปเก็บเมล็ดบัวในสระมาให้แม่อุ่นทำขนม

“แพรชอบดอกบัวกับดอกกุหลาบขาวที่สุดเลยค่ะพี่เสือ” แพรวารินทร์วัย15ปีเอ่ยบอกแต่สายตายังจับจ้องที่สระบัวอย่างไม่คิดจะมองคนที่เธอคุยด้วย ทำให้เธอไม่มีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มและแววตาของพงศ์พยัคฆ์มองเธออย่างแสนรักและเอ็นดู

“ทำไมถึงชอบกุหลาบขาวล่ะ สีอื่นไม่ได้เหรอพี่ว่ามันก็สวยดีนี่” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยถามอย่างใคร่รู้

“สีอื่นก็สวยค่ะแต่กุหลาบขาวหมายถึงความรักที่บริสุทธิ์ แพรชอบความรักที่บริสุทธิ์ค่ะ” แพรวารินทร์เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มที่ทำให้พงศ์พยัคฆ์สายตาเบลอไปชั่วขณะก่อนจะเรียกสติกลับมาได้

“หนูแพรชอบกุหลาบขาว งั้นดีเลยพี่เพิ่งสั่งพันธุ์กุหลาบขาวมาพอดีว่าจะปลูกที่ไว้ในสวนหลังบ้านหนูแพรมาช่วยพี่ปลูกหน่อยสิครับยัยตัวแสบกับนายปัญจ์คงเก็บเมล็ดบัวกันอีกนาน” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกในใจนึกชื่นชมเพื่อนน้องสาวที่อายุแค่นี้แต่มีความคิดความอ่านมากกว่าคนรุ่นเขาเสียอีกและความคิดของเด็กสาวก็ไม่ค่อนไปทางแก่แดดแก่ลมเหมือนเด็กรุ่นเดียวกันคนอื่น

“ได้สิคะ ไปค่ะ” แพรวารินทร์เอ่ยรับคำก่อนจะเดินนำไปที่สวนหลังเรือนแสนรักโดยที่เจ้าบ้านอย่างพงศ์พยัคฆ์ไม่ต้องนำทางเพราะเธอมาที่นี่บ่อยจนรู้นอกรู้ในดีทุกซอกทุกมุม พงศ์พยัคฆ์ยิ้มเอ็นดูก่อนจะเดินตามไป เด็กหนุ่มและเด็กสาวช่วยกันปลูกกุหลาบขาวจำนวนสี่ห้าต้นอย่างมีความสุขโดยหารู้ไม่ว่ามีชายชรามีอายุสองคนยืนมองด้วยรอยยิ้มอยู่ในมุมนึงของสวนและเขาทั้งสองก็คือพ่อเลี้ยงพยัคฆ์และท่านสัตยะนั้นเอง     

 ความเอ็นดูแปรเปลี่ยนเป็นความรักเมื่อใดชายหนุ่มไม่รู้ รู้เพียงว่าตั้งแต่ปลูกดอกกุหลาบขาวด้วยกันคราวนั้นชายหนุ่มก็เฝ้ามองแพรวารินทร์ด้วยสายตารักใคร่และหวงแหนและอยากมองเด็กสาวคนนี้ตลอดเวลาถึงแม้จะดื้อนิดๆแสบหน่อยๆและอ่อนหวานบ้างในบางทีแต่นี่คือเสน่ห์ที่ทำให้เขาหลงรักเด็กสาวที่อายุเพียงสิบห้าปีเท่านั้น ตอนนี้มันคงถึงเวลาแล้วที่เขาจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าเขารักเธอแค่ไหนและถึงเวลาแล้วที่เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้หัวใจของเธอมา โดยที่เธอจะไม่คิดว่าเขาทำไปเพื่อแก้ไขแบบขอไปที เขาขอใช้วันนี้เป็นวันแรกแห่งการเริ่มต้นใหม่เพื่อลบความรู้สึกดี ๆ ที่เสียไปของแพรวารินทร์ที่เกิดจากการเข้าใจผิดของเขา

อีกฟากหนึ่ง

“อ้าวคุณหนูแพรลงมาพอดีเลย นมกำลังให้เด็กตั้งโต๊ะที่ศาลาริมน้ำอยู่พอดี” เสียงแม่อุ่นเรียกให้แพรวารินทร์ที่เดินลงจากบันไดหันไปมอง หลังจากที่เธอหนีอายเข้าไปในห้องน้ำหญิงสาวใช้เวลาเกือบสิบห้านาทีกว่าจะสงบสติได้หลังจากนั้นหญิงสาวจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวเพราะเช้าวันนี้เธอต้องไปพบลูกค้าแทนพิมพ์พิชชาเวลา09.00น.ตามคำสั่งของรณพีร์

“ทำไมต้องตั้งโต๊ะที่ศาลาริมน้ำล่ะคะ” แพรวารินทร์เอ่ยถามอย่างแปลกใจเพราะปกติหญิงสาวอยู่คนเดียวจึงให้จัดอาหารที่ห้องอาหาร

“คุณเสืออยากจะรับอาหารที่ศาลาริมน้ำน่ะค่ะ ไปค่ะเดี๋ยวนมเดินไปเป็นเพื่อน” แม่อุ่นเอ่ยบอกก่อนจะจับมือนายสาวไปตามเส้นทางที่พงศ์พยัคฆ์อยู่ แพรวารินทร์แทบจะกลั้นใจตายเมื่อรู้ว่าหมอหนุ่มยังอยู่ในบ้านเพราะคิดว่าหมอหนุ่มคงไปทำงานแล้วเหมือนทุกวันมัณฑนากรสาวจึงกล้าเดินออกมาจากห้องน้ำ

“มื้อเช้ามาแล้วค่ะคุณเสือ วันนี้นมทำข้าวต้มกุ้งคุณหนูแพรต้องทานเยอะๆนะคะคุณเสือด้วย  ทูนหัวของนมทั้งสองคนดูผอมไปนิดนมจะต้องขุนให้อ้วนกว่านี้แล้ว” แม่อุ่นเอ่ยบอกก่อนจะพามัณฑนากรสาวมานั่งตรงข้ามกับหมอหนุ่ม และแน่นอนนางต้องช่วยทูนหัวของนางทำคะแนนอยู่แล้วเพราะนางเองก็อยากจะเลี้ยงคุณหนูน้อย ๆเต็มแก่แล้ว

“ข้าวต้มกุ้งของนมอร่อยมากครับอีกสองสามวันเสือคงอ้วนแน่เลย  จริงสิแล้วเด็กหนุ่มคนนั้นใครครับที่ใส่ปุ๋ยกุหลาบขาวอยู่ที่สวนหลังบ้านน่ะ” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกก่อนจะถามถึงเด็กหนุ่มวัยประมาณ15-16ที่เจอตอนเดินไปตัดดอกกุหลาบขาวมาใส่แจกันเมื่อสิบนาทีก่อนนึกถึงเด็กหนุ่มแล้วก็ขำตอนที่พงศ์พยัคฆ์กำลังจะตัดดอกกุหลาบขาวแสนสวยเด็กหนุ่มวิ่งเข้ามาห้ามพร้อมบอกอีกว่ากุหลาบขาวแปลงน้อยนี้นายหญิงของบ้านหวงมากถ้าไม่จำเป็นจะไม่ให้ใครมาแตะต้องโดยที่เด็กหนุ่มหารู้ไม่ว่ากำลังห้ามเจ้าของกุหลาบตัดกุหลาบ

“อ๋อ เจ้าเอ็มนะเหรอค่ะลูกของหลานชายนมเองค่ะ  เจ้าโอบน่ะค่ะทูนหัวจำได้มั้ยพ่อกับแม่มันเลิกกันเจ้าโอบมันเลยมาฝากนมไว้เดือนก่อนนี้เองเพราะต้องไปทำงานทางใต้แม่มันก็แต่งงานใหม่น่ะค่ะ ช่วงนี้นมเห็นทูนหัวยุ่ง ๆ ก็เลยยังไม่ได้บอก” แม่อุ่นเอ่ยบอกและเล่าเรื่องราวของหลานชายให้ฟังอนาวีเป็นลูกชายของโอบอ้อมลูกชายของน้องสาวแท้ๆของแม่อุ่นที่จากไปเพราะอุบัติเหตุพร้อมสามีแม่อุ่นเลี้ยงดูโอบอ้อมมาพร้อมกับการเป็นแม่นมของพงศ์พยัคฆ์โอบอ้อมอายุมากกว่าพงศ์พยัคฆ์ถึง8ปีแต่ทั้งสองก็สนิทกันเหมือนเพื่อนรวมไปถึงปัญจวัตรด้วย

“ลูกพี่โอบนี่เอง  ถึงว่าสิหน้าตาคุ้นๆ พอดีเสือไปตัดดอกกุหลาบมาใส่แจกันอันนี้น่ะครับแต่เจ้าหนูบอกว่าคุณหนูแพรหวงมากห้ามตัดเด็ดขาด” พงศ์พยัคฆ์พูดไปยิ้มกวนหญิงสาวไป ชายหนุ่มรู้สึกดีไม่น้อยที่แพรวารินทร์ไม่ปล่อยปละละเลยสถานที่แห่งความทรงจำของเธอกับเขาให้เสื่อมโทรมไป

“นายเอ็มมั่วแล้ว  แพรไม่ได้หวงซะหน่อยแค่เห็นว่าเจ้าของบ้านไม่อยู่คนอื่นก็ไม่ควรจะตัดมันแค่นั้น” แพรวารินทร์เอ่ยบอกทั้งที่จริง ๆแล้วหญิงสาวหวงแปลงกุหลาบขาวนั้นจริง ๆ

“ค่ะไม่หวงเลยแค่เจ้าเอ็มเตะบอลไปถูกก็รีบวิ่งไปดูทันทีไม่หวงเลยสักนิด” แม่อุ่นเอ่ยแซวนายสาวอย่างเอ็นดูก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้

“จริงสินมว่าจะฝากขนมไปให้คุณหนูทรายงั้นนมไปจัดใส่กล่องก่อนนะคะ” แม่อุ่นเอ่ยบอกก่อนจะเดินเลี่ยงไปที่ครัวทิ้งให้สองสามีภรรยาทานอาหารเช้ามื้อแรกหลังจากแต่งงานกันมา

“หนูแพรครับแต่งตัวแบบนี้จะไปไหนครับ” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยถามหลังจากมองชุดของแพรวารินทร์ที่ดูเรียบสวยและคล่องตัว

“คุณพีร์ให้ไปพบลูกค้าแทนทรายค่ะ ทรายไปดูสถานที่แล้วแล้วก็ลองร่างแบบไปให้เขาดูแล้วแต่เขายังให้เพิ่มอีกนิดหน่อยยัยทรายร่างเสร็จแล้วแต่ยังไม่ส่งก็มาป่วยซะก่อน” แพรวารินทร์เอ่ยบอกพร้อมตักข้าวต้มกุ้งแสนอร่อยเข้าปากอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่จริง ๆแล้วในใจยังคงเขินอายกับเหตุการณ์เมื่อคืนและเมื่อเช้าอยู่

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งแล้วกัน” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกแต่กลับได้รับคำปฏิเสธ      

“ไม่ค่ะแพรนัดกับลูกค้าตอน9โมงคุณหมอจะสายเสียเปล่าๆ”

“วันนี้พี่มีธุระที่นิติเวชนิดหน่อยน่ะเลยลาที่โรงพยาบาลไว้แล้ว เข้าตอนไหนก็ได้ ให้พี่ไปส่งนะครับ แล้วเสร็จธุระเราจะได้ไปหาทราบพร้อมกัน” พงศ์พยัคฆ์ยังดึงดันจะไปส่งหญิงสาวให้ได้จนในที่สุดเธอก็ต้องยอมไปแต่โดยดีและเมื่อเธอยอมให้เขาไปส่งกุ้งตัวโตจากชามของหมอหนุ่มก็ถูกยกให้เป็นของรางวัลแก่เธอทันที

“ทานกุ้งเยอะๆครับกุ้งมีคอเลสเตอรอลชนิดดีมีประโยชน์ต่อร่างกายช่วยลดความเสี่ยงต่อการเกิดโรงหัวใจและกุ้งยังอุดมไปด้วยแร่ธาตุโบรตีน และคาร์โบไฮเดรตซึ่งช่วยให้ร่างกายแข็งแรงและสดชื่น” หมอหนุ่มเอ่ยบรรยายสรรพคุณของกุ้งก่อนจะตักขึ้นป้อนหญิงสาว แพรวารินทร์จำยอมอ้าปากรับกุ้งตัวโตที่ถูกแบ่งเป็นชิ้นเล็กๆแล้วเคี่ยวมันจนละเอียดแล้วกลืนลงท้องไปอย่างเขินอาย ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอเขินได้มากกว่าสองครั้งต่อวันทำไมเขาถึงมีอิทธิพลต่อหัวใจเธอได้ขนาดนี้ทำไมนะ หญิงสาวครุ่นคิดก่อนจะทานอาหารต่อโดยมีพงศ์พยัคฆ์ที่ดูจะเจริญทั้งอาหารร่างกายอาหารตาและยังมีอาหารใจเป็นของแถมจนกระทั้งมื้อเช้าแรกหลังแต่งงานจบลง