Masuk"ไอริสชอบให้พ่ออุ้ม" ฮาเซลหันกลับมาส่งยิ้มให้และจูบลงบนหน้าผาก"ต่อให้ลูกไม่ชอบลูกก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เพราะพ่อจะอุ้มอย่างเดียวเลย" คนติดลูกแบบเขายังจะกล้าพูดว่าลูกชอบให้อุ้ม"แล้วตื่นมาทำไม เคทเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะทำไมไม่นอน" เขาเป็นสามีที่เข้าใจถึงการเลี้ยงลูกได้อย่างดีจริง ๆ"ก็ไม่อยากนอนคนเดียวเ
หลายเดือนต่อมาคฤหาสน์หลังใหญ่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเราทั้งคู่ เพียบพร้อมไปด้วยผู้ดูแลมากมาย แต่ต่อให้ทั้งบ้านจะหลังใหญ่โตมากแค่ไหน ฮาเซลก็ไม่เคยห่างจากฉันเลย"ไม่ทำงานได้ไหม" ฮาเซลถามคำนี้กับฉันทุกวัน เพราะฉันเอาแต่วุ่นวายกับคอลเลคชั่นสุดท้ายก่อนจะพักเพื่อเตรียมตัวคลอด"ขอแค่คอลเลคชั่นนี้เอง ฉันตั้งใจทำ
ณ สุสานประจำเมืองดอกบลูบอนเน็ทพลิ้วไหวตามแรงลม ดอกไม้แห่งความเศร้า การบอกลา ความเสียใจปนเหงา ความหมายของมันยังลึกซึ้งมากกว่านั้น 'แม้จะเจ็บปวด แต่จะขอจดจำเอาไว้ไม่ลืมเลือน' แม้ความหมายของมันจะเศร้าโศก แต่ความงามของดอกไม้กับชโลมใจของผู้มาเยือนได้อย่างน่าตกตะลึงกระถางดอกฮิกันบานะหรือพลับพลึงสีแดง
"ทั้งสองเป็นคู่ที่เหมาะสมกันที่สุด" คำพูดของคิงทำให้ฉันยิ้มกว้างออกมา มือของฮาเซลเอื้อมมากุมมือฉันไว้"แน่อยู่แล้วค่ะ ฮาเซลเขาเฝ้าของเขามาตั้งแต่เด็ก" ฉันรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาเมื่อได้ยินสิ่งที่ควีนพูดแต่ก่อนที่จะได้คำแซวมากกว่านี้ อาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟ เมื่ออาหารถูกวางลงตรงหน้าฉันก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นเ
"จะไปตายไหนก็ไป" พูดจบก็เดินตรงไปทางลิฟต์ทันที โดยคนโดนไล่ก็ยังไม่สำนึก เพราะเขารู้ดีว่าเรื่องแค่นี้ไม่สามารถทำให้มาร์ชินโกรธได้ก็แค่โดนด่าปกติแบบทุก ๆ วัน"ขอบคุณครับบอส" (เคท)"ฮัลโหล ๆ หมุนหน่อย~" เฮเลนพูดใส่โทรศัพท์เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้เป็นนาย ชิงช้าขนาดใหญ่กลางสวนสนุกก็เริ่มทำงาน ร่างของหญิ
(มาร์ชิน)(หลังจากที่โทมัสให้ของขวัญกับเคท)คอนโดใจกลางเมืองติ้ง!ตึก ตึก ตึก !เสียงฝีเท้าดังไปตามทางเดินตรงยังห้องพักของตัวเอง ร่างสูงกำกุญแจรถในมือแน่น ตอนนี้เขาคิดอยู่อย่างเดียวคือต้องออกไปเมืองนี้ให้เร็วที่สุดแม้ในใจจะอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งที่ตัวเองทำผิดพลาด แต่เงินจำนวนมหาศาลที่ไม่ว่ายั
"ฉันรู้ว่าเธอกำลังเสียใจแต่ช่วยตั้งสติหน่อย" ฉันเสียใจจนสติแตก ฮาเซลกำลังโกรธจนถึงขีดสุด เมื่อต่างฝ่ายต่างร้อนผลที่ตามมามันต้องไม่เป็นเรื่องดีอยู่แล้ว"ฮือ!" ตอนนี้ฉันสู้หน้าใครไม่ได้ ฉันไม่กล้าแม้แต่จะกลับไปที่เพนท์เฮ้าส์ ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา ฉันมันบ้า...และโง่ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางบา
"พูดออกไปแล้วไง! ที่ทั้งสองคนต้องตายก็เพราะพ่อเธอฆ่าเมียตัวเอง ทั้ง ๆ ที่มีครอบครัวแล้วก็ยังจะเข้าไปยุ่งกับพระองค์ ควีนมาเรียเกือบฆ่าตัวตายเพราะผิดหวังในตัวเพื่อนรัก เพราะแม่เธอนั่นแหละทำให้เราถูกตราหน้าว่าตระกูลสกปรก! ที่เขาพาเธอมาที่นี่บ่อย ๆ ตอนเด็กก็เพราะ มะ! ปล่อยฉันนะ!" เธอพูดยาวเหยียด พูดในสิ
"ออกไปจากห้องทำงานของฉัน!" เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินคุณปู่ไล่ใครแบบนี้ เพราะท่านจะเป็นคนที่ใจดีมาก ไม่เคยดุหรือด่าใครจริงจัง"ปฏิกิริยาแบบนี้คืออะไรคะ" แทนที่เธอจะกลัว แต่ยังคงยืนยิ้มด้วยสีหน้าประหลาดใจ"ออกไป!" ยิ่งปู่เสียงดัง เธอก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้นก่อนจะปาดสายตามองมาทางฉันที่ยืนมองทั้งคู่ด้วยความสง
ณ ห้องทำงานประจำตัวเลขาธิการ"ได้ข่าวว่าจัดการเกรซี่มาเหรอ" ปู่ถามขึ้นหลังจากที่เรียกให้ฉันมาหาแต่เช้า"ใช่ปู่ ยัยนั่นย้ายเข้าไปอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์แล้วด้วยนะ""พยายามอยู่ให้ห่างแล้วกันนะ คนพวกนั้นไม่ควรเข้ามาใกล้หลานของปู่เลย" เมื่อได้ยินน้ำเสียงและสายตาแห่งความเป็นห่วงทำให้ฉันรีบเดินเข้าไปกอดปู่ทันท







