ตอนที่ 8 : ไร้เยื่อใย

“แม่ง! อยากท้องหรือไง”

เขาสบถเสียงดังคำแรกและหันมาพูดประโยคหลังกับเมเบล หญิงสาวส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาหวานซึ้งจ้องใบหน้าชายหนุ่มที่เธอชื่นชม

“แน่นอนว่าไม่ค่ะ” เอ่ยอย่างหนักแน่นจริงจัง

คีอัสชะงักไปแวบหนึ่ง หลังจากที่โวยวายใส่อารมณ์อย่างเกรี้ยวกราดไปแล้ว เขาพยายามอย่างหนักที่จะคัดกรองความจริงและความเท็จ

มันน่าเจ็บใจที่เขาจำเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ได้ ภาพมันเลือนรางจนจับอะไรใส่กันไม่ถูก

คีอัสสบตาหญิงสาว มีเพียงภาพเร่าร้อนที่เขาทำกับเธอในหลายๆ ท่วงท่าเท่านั้นที่ปรากฏขึ้นมา

นั่นมันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด!

ก่อนสายตาจะสังเกตผู้หญิงที่ชื่อเมเบลอย่างละเอียดถี่ถ้วน และภาพที่เขาพึ่งมองดูดีๆ ก็ทำให้แทบหยุดหายใจ

เชื่อเถอะว่าคีอัสถูกความสง่างามนิ่งเรียบของเมเบลหลอกเอาไว้ บดบังสายตาคมกริบได้ดีจนเขาพึ่งจะเห็นดวงตาบวมช้ำที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ปากบวมเจ่อจากฝีมือของเขา

ผ้าห่มหล่นร่วงไปกองที่เอวบาง เปิดเผยช่วงบนกายที่ส่วนใหญ่มีรอยจ้ำแดงเป็นเปื้อน รอยจูบและกัด ส่วนยอดของหน้าอกอวบอิ่มเห่อบวมแดงกว่าปกติที่ควรจะเป็น

ช่วงล่างตั้งแต่เอวลงไปที่เขาพึ่งถือวิสาสะอย่างแรงกล้าเปิดดูเมื่อครู่ มันก็มีรอยอยู่เยอะทีเดียว

ร่องรอยเหล่านั้นทำให้คีอัสสะอึก แม้ยังไม่แน่ใจในความผิดถูก แต่เมื่อคืนเขากระทำเธอหนักมากจริงๆ

“ฉันจะพาเธอไปล้างตัว”

ชายหนุ่มพูดขึ้น เสียงอ่อนลงแต่ก็ยังแฝงความระแวดระวังและยังคงหัวเสียอยู่มาก มันแทบจะเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้คีอัสหัวเสียที่สุดในชีวิตเลยกระมัง

“อ๊ะ!”

แขนแข็งแรงช้อนอุ้มหญิงสาวขึ้น ทั้งเนื้อตัวเปลือยเปล่า เมเบลกอดคอคีอัสไว้รวดเร็วและนิ่งเงียบ ปล่อยให้เขาทำตามใจ

บอกตามตรงว่าเธอฝืนตัวเองอย่างมากแล้วที่จะไม่หลับใหลเพราะพิษไข้ และคีอัสคงจะรู้จากการสัมผัสตัวเธอ ชายหนุ่มถึงได้ชะงักไปก่อนจะพาเดินเข้าห้องน้ำ

ตัวเมเบลร้อนมาก ลมหายใจที่เป่ารดคอของร่างสูงเองก็ร้อนผ่าวราวกับไฟ

“พะพี่คีอัส ปล่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวเมเบลทำเอง”

“อยู่เงียบๆ คิดว่าฉันอยากจับตัวเธอนักหรือไง”

“ถ้าอาบน้ำได้ช็อกตายพอดี” ประโยคหลังเขาพูดกับตัวเอง เป็นฝ่ายนั่งลงกับขอบอ่างและให้เมเบลนั่งตัก เปิดน้ำอุ่นและล้างเจาะจงในส่วนนั้นเบ ๆ มือหนาก็ลูบทำความสะอาดให้ด้วย

“อึก อ๊ะ”

เมเบลสะดุ้งเฮือกทุกครั้งที่นิ้วเรียวยาวสัมผัส พยายามอย่างมากที่จะไม่ร้องออกมา

“อดทนหน่อย เดี๋ยวก็เสร็จ”

คีอัสรู้วิธีดูแลผู้หญิงเป็นอย่างดีและถูกหลัก นั่นคือสิ่งที่เมเบลสัมผัสได้

เขารู้ว่าทำยังไงมันถึงจะปลอดภัยที่สุด และเมเบลเจ็บน้อยที่สุด พอช่วยเช็ดตัวให้เสร็จสิ้นเขาก็รีบพาออกมาข้างนอก ยื่นเสื้อคลุมอาบน้ำให้ใส่

“ฉันจะออกไปข้างนอก นอนพักซะ!”

เขาเอ่ยสั่งขณะรีบใส่เสื้อผ้าของตัวเอง มือหนาเสยผมลวกๆ และหยิบหน้ากากอนามัยขึ้นมาใส่ก่อนจะเดินกึ่งวิ่งออกไป

เมเบลไม่มีเรี่ยวแรงทำอะไรแล้ว หลังจากชายหนุ่มออกไป เธอกะว่าจะพักผ่อนต่อสักหน่อย ยังมีเวลาอยู่ก่อนที่จะถึงเวลาเช็คเอ้าท์ และเธอก็หลับไปทันทีในไม่กี่วินาทีต่อมา

“…เบล…เมเบล ตื่นสิ”

นอนไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ เมเบลก็ได้ยินชื่อตัวเองจากน้ำเสียงทุ้มที่เธอนึกชื่นชอบ

หญิงสาวกะพริบตาปริบและลืมตาขึ้น เห็นเป็นคีอัสที่กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับของในมือไม่น้อย

หนึ่งในนั้นเขายื่นให้เธอ

เมเบลลุกขึ้นนั่งและรับมาถือไว้ พอเปิดถุงออกก็พบว่าเป็นยาคุมฉุกเฉิน

“ขอบคุณค่ะ”

หญิงสาวตระหนักได้ในทันที ไม่ว่าคีอัสจะทำไปด้วยรู้สึกอย่างไร แต่เขามีความรอบคอบสูงมาก

“เหอะ!”

ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีอย่างไม่อาจรับคำขอบคุณจากเธอได้

“รีบกินสิ จะรอให้อสุจิมันเข้าไปปฏิสนธิกับเซลล์ไข่เสร็จก่อนหรือไง”

คีอัสกล่าวออกมาอย่างร้ายกาจ คำพูดจิกกัดเจ็บแสบ ภาพศิลปินหนุ่มมากความสามารถแทบจะพังครืนลงมา

คีอัสผู้นิ่งขรึม เก่งกาจ และมีรอยยิ้มบางประดับใบหน้า

ใครๆ ก็บอกว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่ผสมผสานอย่างลงตัวระหว่างนักปราชญ์กับนักรบ ใครจะรู้ตอนนี้เขาเหมือนเป็นนักโต้วาทีด้วย

เมเบลลอบถอนหายใจ ไม่พูดอะไรต่อจากนั้น ด้วยเขาคงยังไม่เชื่อและเธออ่อนล้าเต็มที

หญิงสาวอ่านฉลากการใช้งานก่อนจะกินมันเข้าไป

คีอัสรับแก้วน้ำกลับมาจากมือของเธอและเอาไปวางไว้ให้ เมเบลรู้ว่าความใส่ใจเล็กน้อยนี้อาจเป็นเพราะโดยพื้นฐานเขาใจดีและรู้วิธีดูแลคนอื่น แต่เธอก็อดประทับใจไม่ได้อยู่ดีและก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร โทรศัพท์รุ่นใหม่ราคาแพงของศิลปินคนดังก็สั่นขึ้น

“ฮัลโหลครับ…พี่ดาว มีอะไร”

[พี่มาหาที่ห้อง แต่ไม่รู้ว่าแกไม่อยู่ ไปนอนไหนอีกแล้วคีอัส] ปลายสายตอบกลับเสียงเข้ม

คีอัสแทบจะนึกออกว่าเธอทำหน้าอย่างไรตอนที่ถามเขา

คงไม่พ้นคิ้วขมวดมุ่นและทำหน้าดุเขม็ง

‘ดาวกระจาย’ ผู้จัดการส่วนตัวของเขาภายใต้สังกัดอาร์คานา เอ็นเตอร์เท็นเม้นท์ หญิงสาววัยกลางคนสามีหนึ่งลูกสอง ดุและเข้มงวดเป็นอย่างมาก แต่ทว่าเธอทำงานได้ดีและแทบจะเป็นคนเดียวที่เอาคีอัสอยู่

หมายถึงว่าคีอัสเคารพเธอในฐานะผู้จัดการของเขาน่ะนะ

“พี่ดาวมีอะไรครับ ด่วนไหม?”

[ถามแบบนี้อย่าบอกนะว่าลืม]

เถลไถลจนลืมหน้าที่การงานหมดแล้ว

[วันนี้มีถ่ายงานนะคีอัส พี่จะมารับแกเนี่ย]

“อ่า…เดี๋ยวผมไปเอง”

[เดี๋ยวนี้เลยด้วย แกสายไม่ได้ มันจะชนงานตอนเย็น]

“ทราบแล้วครับ ๆ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

[แล้วนี่แกไปนอนห้องสาวๆ อีกแล้วหรอ คราวนี้ไปพัวพันกับใครอีก นางเอกคนไหน? พี่บอกให้แกระวังไม่ใช่หรอ แล้วจะไปไหนทำไมไม่บอกพี่ก่อน แบบนี้เกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง…]

ติ๊ด!

คีอัสกดวางสาย ไม่รอให้เธอพูดจบ ยกมือขยี้หัวเบาๆ อย่างอารมณ์ไม่ดีอีกครั้ง

เขาลืมสนิทว่าวันนี้มีงาน จริงๆ ก็มีงานแทบทุกวัน แต่เพราะตื่นมากับในเหตุการณ์ฉุกเฉินแบบนั้น เขาก็ต้องโฟกัสกับสิ่งที่เกิดตรงหน้าก่อนจึงทำให้หลงลืมตารางงานไป

“เธอนอนพักที่นี่แล้วกัน ฉันจะกลับมาอีกทีตอนเย็น…หรืออาจจะดึก”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่คีอัส พี่ไปเถอะ…เมเบลโอเค”

“ฉันไมได้สนว่าเธอจะเป็นยังไง อย่าสำคัญตัวผิด”

เขาพูดตัดบทอย่างเย็นชา ไม่รอให้หญิงสาวพูดจบด้วยซ้ำ ใบหน้าเรียบตึงจ้องเธอเขม็ง

“เรายังเคลียร์กันไม่จบ และถ้าเธอยืนยันว่าบริสุทธิ์ใจจริง ๆ ก็อย่าคิดหนี” พูดส่งท้าย ก่อนจะหยิบของและเดินออกไปรวดเร็ว

ทิ้งเมเบลให้จมดิ่งกับความอัปยศและเจ็บปวด ทั้งร่างกายและจิตใจ อยากจะหนีไปให้พ้นๆ แต่ก็เพราะประโยคนั้นของเขา

เมเบลไม่มีเหตุผลต้องหนีด้วยซ้ำ

เธอคิดวนกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด จะเป็นอย่างไรหากเธอไม่ช่วยเขาไว้ หากเธอไม่เดินไปเข้าห้องน้ำ หรือหากเธอปฏิเสธเขายามค่ำคืนได้

มันจะดีกว่านี้ใช่ไหม

ทว่าคิดอย่างไรก็คงกลับไปแก้ไขในสิ่งที่เกิดไปแล้วไม่ได้

เมเบลรู้ว่าความคิดเหล่านี้มันคือการเริ่มโทษตัวเอง การตัดสินใจของเธอมีผลต่อเรื่องทั้งหมดแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด

หญิงสาวรู้ แต่ห้ามตัวเองไม่ได้

เธอจึงนอนคิดไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเผลอหลับไป