ANMELDENเมื่อคุณหนูตกอับจำต้องยอมตกเป็น "ดอกเบี้ยมีชีวิต" เพื่อชดใช้หนี้ก้อนโตของพ่อ เธอจึงก้าวเข้าสู่โลกของโอนิกซ์เป็นของเล่นชิ้นโปรดของมาเฟียหนุ่มเจ้าของคาสิโนผู้ไร้หัวใจ แต่ยิ่งเขาพยายามขยี้เธอให้จมดินด้วยเล่ห์ร้ายและความเย่อหยิ่ง หัวใจดิบเถื่อนกลับพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนหวาน จนคนคุมเกมแบบเขาต้องกลายเป็นทาสรักของเธอเสียเอง
Mehr anzeigenโอนิกซ์อุ้มมุกดาออกมารับลมริมระเบียงจนคนตัวเล็กต้องแอบมองรอบๆ พื้นที่ว่ายังมีคนอยู่หรือเปล่าคนบ้าแบบเขาเธอกลัวเหลือเกินว่าจะทำอะไรบ้าๆ ตรงนี้จริงๆ เธอรับมือไม่ไหวหรอกนะ ขอร้องล่ะอย่าเกินเยียวยาเลย คำนี้เธอได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดออกมาสักคำ" นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไงข้างนอกนี่มันโล่งแจ้งนะใครๆ ก็มองเห็นกันหมดเลยสิ อย่ามาโรคจิตแถวนี้นะ " มุกดากระซิบเสียงสั่นด้วยความอับอาย หน้าแดงซ่านลามไปจนถึงใบหู แต่โอนิกซ์กลับก้มลงมาประกบจูบเธออย่างดูดดื่มอีกครั้งพร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นมากอบกุมอกอวบอิ่มที่มันทะลักออกมาให้เขาได้เห็นในคืนนี้อย่างไม่ตั้งใจ เขาบดจูบโดยใช้ลิ้นเกี่ยวพันหยอกล้อให้เธอคล้อยตามพร้อมกับมือหนาอีกข้างก็วัดไซส์ดอกบัวคู่งามของเธออย่างคนเอาแต่ใจกว่าจะละออกมาก็ทำเอาคนตัวเล็กแทบหมดเรี่ยวแรง" เธอดูเวลาด้วยว่าตอนนี้มันดึกแค่ไหนแล้ว ไม่มีใครกล้าแหงนมองเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของฉันหรอกคนสวยอีกอย่างต่อให้มีคนเห็นก็ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเอาชีวิตมาทิ้งกับฉันหรอกน่า " โอนิกซ์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นเขาวางร่างระหงลงยืนบนพื้นระเบียงช้าๆ แต่ทว่าแผ่นหลังบางของเธอกลับต้องแนบชิดติดกับกระจกใสเย็นเ
ไออุ่นจากลมหายใจร้อนผ่าวผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของมาเฟียหนุ่มทำให้สติสัมปชัญญะของมุกดาเตลิดเปิดเปิงไปไกลเกินกว่าจะดึงกลับมาได้ ริมฝีปากหนาที่บดขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจไม่ได้มีความปรานีเลยแม้แต่น้อยมันทั้งดุดันและเรียกร้องราวกับต้องการลงทัณฑ์ความอวดดีและดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้างของเธอ"อื้อ..." เสียงครางประท้วงในลำคอเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ความวาบหวามซ่านสยิววิ่งพล่านไปตามกระแสเลือดราวกับมีกระแสไฟฟ้านับพันโวลต์แล่นผ่าน ร่างกายระหงที่เคยขัดขืนและพยายามผลักไสบัดนี้กลับอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สองมือเรียวที่เคยทุบตีแผงอกกว้างแปรเปลี่ยนมาเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่นจนมันยับยู้ยี้ไปหมดเพื่อพยุงตัวไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเคาน์เตอร์ครัว โอนิกซ์รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้นได้อย่างชัดเจนมุมปากหยักกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ มือหนาที่รวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้เริ่มออกแรงลูบไล้ขึ้นมาตามแนวแผ่นหลังภายใต้ชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่ม สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยความช่ำชองปลุกปั่นให
ภายในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองแสงไฟสลัวจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบลงบนโต๊ะกระจกใสตัวยาวซึ่งมีเอกสารฉบับหนึ่งวางนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน มุกดานั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท ดวงตากลมโตคู่งามบวมช้ำจากการร้องไห้กวาดมองตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทุกบรรทัดทุกตัวอักษรที่ถูกพิมพ์ขึ้นอย่างเป็นทางการมันคือพันธนาการที่กำลังจะพรากอิสรภาพทั้งชีวิตของเธอ" สัญญาและข้อตกลงการเป็นนางบำเรอเฉพาะกิจ " ชื่อหัวข้อของสัญญาฉบับนั้นช่างบาดลึกหัวใจคุณหนูตกอับอย่างเธอเสียเหลือเกิน ข้างกายเธอคือร่างสูงใหญ่ของโอนิกซ์ที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันจางๆ มือหนาถือปากการาคาแพงหมุนเล่นไปมาอย่างใจเย็นราวกับแมตช์นี้เขาเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตูและไม่มีทางที่เหยื่อในกำมือจะดิ้นหลุดไปได้" อ่านจบหรือยังครับคุณหนู " เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด " หรือว่าตัวหนังสือมันเล็กไปจนสมองอันปราดเปรื่องของบัณฑิตเกียรตินิยมอย่างเธอประมวลผลไม่ทัน หืม? " มุกดากัดริมฝีปากอิ่มจ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ หน้าร้านรับซื้อของเก่าและเพชรพลอยใจกลางเมืองมุกดากำลังเดินออกมาด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างในมือถือซองเงินสดก้อนสุดท้ายที่ได้จากการขายแหวนเพชรวงโปรดของแม่ มันเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่เธอรักที่สุดแต่จำใจต้องตัดใจขายเพื่อเอาเงินไปโปะหนี้ก้อนแรกตามที่ปากสุนัขของพ่อขู่ไว้ แม้เธอจะรู้ดีว่าต่อให้เอาเงินก้อนนี้ไปให้พ่อก็คงเอาไปละลายทิ้งในบ่อนอยู่ดีแต่สำนึกความเป็นลูกมันค้ำคอจนเธอทำใจเมินเฉยไม่ได้ เธอได้แต่คิดท้อแท้ในใจว่าตั้งแต่แม่จากไปพ่อก็เปลี่ยนไปเธอเข้าใจนะว่าพ่อรักแม่มากอาจจะรับไม่ได้ที่แม่จากไปแต่เธอไม่ใช่ลูกสาวของพ่อหรือไงทำไมถึงไม่ดูแลเธอบ้างหรือต่อให้เธอจะเป็นคนดูแลพ่อก็เถอะแต่พ่อก็ไม่ควรเดินทางผิดจนทำให้เธอลำบากขนาดนี้ " ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ ลำพังเป็นนางแบบถ่ายแบบเสื้อผ้าก็ใช่ว่าจะไม่มีกินสักหน่อยธุรกิจของพ่อถึงแม้ว่ามันจะล้มละลายไปแล้วแต่ก็ไม่เคยสักครั้งที่ปล่อยให้พ่อลำบากทำไมพ่อถึงทำแบบนี้กับเธอกันนะ " มุกดาบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจดวงตากลมโตแดงก่ำจากการร้องไห้พลันนึกถึงความสุขของครอบครัวตั้งแต่เล็กจนโตก่อนหน้านี้ ตอนนั้น