บทที่ 9

“ไม่พบ” เจียงเหยาจิงเปิดประตูห้องทำงานแล้วพูดว่า “ขอกาแฟให้ผมสักแก้วสิ”

พูดจบเขาก็เดินไปที่โต๊ะ

“คุณกู่บอกว่าถ้าคุณไม่ไปพบเขาวันนี้ เขาจะไม่ยอมกลับนะคะ”

เจียงเหยาจิงหันไปมองเลขา

เลขาพลันก้มหน้าลงทันที

“งั้นก็ไปพามาเถอะ” เขานั่งลงแล้วยื่นมือไปปลดกระดุมสูท

ไม่นานเลขาก็เข้ามาพร้อมกาแฟในมือและกู่ฮ่วย

กู่ฮ่วยเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ “คุณไปหาผู้หญิงคนนั้นมาจากที่ไหน?”

เจียงเหยาจิงหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาแล้วสั่งให้เลขาออกไปข้างนอก หลังจากพูดจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองกู่ฮ่วย

“คุณดูที่เธอทิ้งรอยเอาไว้ให้ผมสิ?” กู่ฮ่วยชี้ไปที่คอของเขา บนคอมีรอยแผลที่เห็นได้ชัด อีกทั้งข้อมือของเขาก็พันผ้ากอซด้วย “อีกนิดเดียวเอ็นขาด”

สายตาของเจียงเหยาจิงมองข้ามอาการบาดเจ็บของกู่ฮ่วย ในใจเขากลับรู้สึกมีความสุข

เขาแกล้งถามว่า “ไปทำเอาท่าไหนล่ะครับ?”

กู่ฮ่วยยังคงหวาดผวา “ผู้หญิงคนนั้นพกมีดมาด้วย? ฝีมือของเธอน่าทึ่งมาก ผมไปโรงพยาบาลแล้วหมอบอกว่าอีกนิดเดียวจะโดนเส้นเลือดใหญ่ ไม่ทันได้เสวยสุข แต่ผมดันเกือบตายซะงั้น ผมก็เลยอยากถามคุณว่า คุณไปเจอผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง?”

เจียงเหยาจิงอารมณ์ดีเมื่อได้ยินว่าเขาไม่ได้ล่วงเกินซ่งหยุนหยุน เขาค่อย ๆ เอนตัวไปพิงเก้าอี้ แล้วพูดด้วยสีหน้าเย็นชาเช่นเคย “จะหาเธอไปทำไม?”

“แก้แค้นสินะ”

กู่ฮ่วยถูกเอาเปรียบแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน?

เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับงาน และชีวิตของซ่งหยุนหยุนเลย เขาไม่รู้จริง ๆ

“ถ้าอยากแก้แค้น คุณก็หาเองได้สิ”

กู่ฮ่วย “...”

“ช่างมันเถอะ ผมจะหาทางเอง อย่าให้เจอนะ ผมจะหักมือเธอก่อนเป็นอันดับแรก ดูซิว่าเธอยังจะกล้าใช้มีดกับผมอีกไหม!”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงคับแค้นใจ

ในโรงพยาบาล เมื่อซ่งหยุนหยุนออกมาจากห้องตรวจ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกหนาวสั่น

ใครสาปแช่งเธอ?

“หมอซ่ง คืนนี้สองทุ่มจะมีงานเลี้ยงอำลาหมอเฉิน จัดที่โรงแรมเฉิงถิง แถว ๆ โซนบี อย่าลืมมานะคะ”

เพื่อนร่วมงานเห็นซ่งหยุนหยุนจึงเตือนเธอ

ซ่งหยุนหยุนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวแล้วตอบด้วยเสียงไม่เต็มใจไป

เมื่อคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเฉินเหวินเหยียนและเจียงเหยาจิง

ในใจก็เริ่มชา

เวลาสองทุ่ม ซ่งหยุนหยุนก็มาถึงงานเลี้ยงอำลา

ขณะที่เธอกำลังจะเข้าไปในงาน เธอก็หันไปเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ที่หน้าประตู

เฉินเหวินเหยียนลงจากรถ ตามด้วยเจียงเหยาจิงอย่างใกล้ชิด

เธอจึงรีบซ่อนตัวอยู่หลังเสา

เธอแอบมองศีรษะที่โผล่ออกมาช้า ๆ ทั้งสองยืนด้วยกันและดูเข้ากันได้ดีมาก เจียงเหยาจิงชอบเฉินเหวินเหยียนมากขนาดที่ยอมมาร่วมงานด้วย

วันนี้แทบทุกคนในโรงพยาบาลมาร่วมงานเลี้ยงอำลาเหรอ?

“ขอบคุณที่มาวันนี้นะคะ” เฉินเหวินเหยียนแต่งหน้าและแต่งตัวสวยงามหรูหรามาก เธอพูดด้วยท่าทีเขินอาย

เจียงเหยาจิงกล่าว “ก็เราเป็นเพื่อนกันหนิ”

เขาเต็มใจมาร่วมงานแบบนี้เพียงเพราะความสัมพันธ์ในคืนนั้น

เฉินเหวินเหยียนต้องการสนิทกับเขาให้มากขึ้น แต่สิ่งที่เธอพูดกลายเป็นอุปสรรคของทั้งสองคน เธอจึงทำได้แค่รักษาศักดิ์ศรีของตัวเองแล้วพูดว่า “เข้าไปข้างในกันเถอะ”

หลังจากที่พวกเขาเดินไป ซ่งหยุนหยุนก็ออกมาจากข้างหลังเสา

เธอรู้สึกขยะแขยงที่ต้องเผชิญหน้ากับเจียงเหยาจิง หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว เธอก็ตัดสินใจโทรหาเฉินเหวินเหยียนเพื่ออธิบายว่าเธอมีเรื่องด่วนไม่สามารถไปร่วมงานได้

แต่ขณะที่เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาและกำลังจะกดหมายเลข ก็มีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเดินเข้ามาเรียก “หมอซ่ง”

เฉินเหวินเหยียนหันกลับมามอง

มือของซ่งหยุนหยุนที่ถือโทรศัพท์ด้วยท่าทีแข็งทื่อเผลอไปกดปุ่มโทรออกโดยไม่ได้ตั้งใจ กว่าจะรู้ตัวโทรศัพท์ของเฉินเหวินเหยียนก็ดังขึ้นแล้ว

เธอรีบวางสายทันที มุมปากกระตุก “ขอโทษที ฉันกดผิด”

เสียงนั้นฟังแล้วคุ้นเคย เจียงเหยาจิงหันกลับมา เขาเห็นซ่งหยุนหยุนยืนอยู่ไม่ไกล ในมือถือโทรศัพท์ด้วยท่าทางที่ค่อนข้างตลก

คิ้วของเขายกขึ้นโดยไม่ตั้งใจ

ผู้หญิงคนนี้เป็นหมอที่โรงพยาบาลเหรินอ้ายด้วยเหรอ?

เฉินเหวินเหยียนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ฉันไม่ได้สนใจค่ะ”

ขณะที่พูด เธอก็ขยับเข้าใกล้เจียงเหยาจิงมากขึ้น

ตามคำขอของเจียงเหยาจิง ซ่งหยุนหยุนไม่สามารถแสดงตัวเป็นภรรยาของเขาต่อที่สาธารณะได้ ดังนั้นเธอจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขา

“คุณคนนี้ เป็นแฟนของเธอเหรอ?” เธอยิ้ม หัวนัยน์ตาทั้งคู่สดใสและเปล่งประกายราวกับสายน้ำ

เฉินเหวินเหยียนไม่ได้อธิบาย จึงทำให้เธอเข้าใจผิดคิดว่ามันเป็นเรื่องจริง

เจียงเหยาจิงตั้งใจไม่ปฏิเสธ เพราะเขาอยากเห็นปฏิกิริยาของซ่งหยุนหยุน สายตาของเขาจ้องมองเธอ

ซ่งหยุนหยุนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะชมว่า “คุณสองเหมาะสมกันดีนะคะ ช่างเป็นคู่ที่สวรรค์สรรสร้าง”

ไม่รู้ทำไม ทันทีที่เจียงเหยาจิงเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ เขากลับอยากจะฉีกเป็นชิ้น ๆ!

ซ่งหยุนหยุนรู้ว่าเจียงเหยาจิงอารมณ์ร้ายแค่ไหน เธอจึงชิ่งหนีไปก่อน “ฉันไม่รบกวนพวกคุณแล้ว ไปก่อนนะคะ”

เธอคว้าเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งเรียกเธอ แล้วเดินเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว

หลังจากแยกกันไประยะหนึ่ง เพื่อนร่วมงานก็กระซิบว่า “ผู้ชายคนนั้นเป็นเจ้าของเทียนจู กรุ๊ป ทั้งหนุ่ม ทั้งมีความสามารถ ฉันล่ะอิจฉาหมอเฉินจริง ๆ เลย เธอโชคดีมากที่ได้คบกับผู้ชายแบบนี้”

ซ่งหยุนหยุนไม่ตอบโต้ใด ๆ

เพื่อนร่วมงานกล่าวเสริม “โลกนี้จะมีผู้ชายที่สมบูรณ์แบบแบบนี้ได้ยังไงกันนะ? ทั้งรวย หล่อ แถมหุ่นยัง...”

“เธอรู้ได้ไงว่าสมบูรณ์แบบ? ​​บางทีเขาอาจจะเป็นคนนิสัยไม่ดีก็ได้” ซ่งหยุนหยุนอดคิดเรื่องที่เขาเกือบจะบีบคอเธอจนตายไม่ได้ การที่เธอบอกว่าเขานิสัยไม่ดีสำหรับเขาแล้วล้วนเป็นคำชม

เพื่อนร่วมงานอดหัวเราะไม่ได้

ต้องบอกว่าเฉินเหวินเหยียนค่อนข้างมีเกียรติ แม้แต่ผู้อำนวยการก็ยังมาร่วมงาน รวมถึงทุกคนในโรงพยาบาลด้วย โต๊ะทั้งหมดในโซนบีถูกยึดไปหมดแล้ว

“หมอซ่ง เชิญนั่งที่โต๊ะนี้ครับ”

ซ่งหยุนหยุนกำลังจะเดินไปที่โต๊ะมุมห้อง แต่ถูกผู้อำนวยการเรียกไว้

เธอหันกลับไปมอง เห็นเจียงเหยาจิงกำลังจ้องเธออยู่

เธอยิ้มให้ผู้อำนวยการทันทีแล้วพูดว่า “ฉัน...”

“มาเถอะ” ผู้อำนวยการดึงเธอนั่งลงทันที

เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องนั่งโต๊ะนี้ แต่กลับเหมือนนั่งอยู่บนเข็ม

เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

“หมอซ่งกับหมอเฉินเป็นเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนร่วมงานกัน หมอเฉินกำลังจะไปโรงพยาบาลกลางเร็ว ๆ นี้ คุณควรจะดื่มอวยพรให้เธอนะครับ” ผู้อำนวยการแตะซ่งหยุนหยุน

“เธอไม่ดื่มเหล้าครับ”

จู่ ๆ เจียงเหยาจิงก็พูดขึ้น

ทุกคนต่างตกตะลึงว่าเจียงเหยาจิงรู้ได้อย่างไรว่าเธอดื่มหรือไม่ดื่มเหล้า?

ซ่งหยุนหยุนเองก็ประหลาดใจเหมือนกัน ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น เธอก็สบตากับเจียงเหยาจิงที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

เธอกำมืออยู่ใต้โต๊ะแน่น

เขาต้องการจะทำอะไร!???

เฉินเหวินเหยียนสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจ เพราะคิดว่าตัวเองหูฝาด

“อาชีพของเราอาจจะไม่เหมาะกับการดื่มเหล้า หมอซ่งกับฉันมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเสมอมา ถึงฉันจะจากไป แต่ฉันก็จะคิดถึงเธอนะ” เฉินเหวินเหยียนยิ้มเล็ก ๆ ตั้งแต่ต้น ยิ่งแสดงท่าทางสุภาพ

จู่ ๆ โทรศัพท์ของเจียงเหยาจิงดังขึ้นทันที เขาหยิบขึ้นมาดู

ไม่รู้ว่าปลายสายพูดว่าอะไร ได้ยินแค่เขาพูดว่าเข้าใจแล้ว และวางสายทันที

ทันทีที่เขาวางโทรศัพท์ลง โทรศัพท์มือถือของซ่งหยุนหยุนก็ดังขึ้นเหมือนกัน เธอกดปุ่มรับสาย เสียงพ่อบ้านเฉียนก็ดังขึ้น “คุณผู้หญิงครับ กรุณามาที่บ้านเก่าหน่อยเถอะครับ นายท่านอยากพบคุณเดี๋ยวนี้”

ซ่งหยุนหยุนตอบ “ค่ะ”

เธอวางสายแล้วพูดกับเฉินเหวินเหยียนว่า “พอดีฉันมีธุระด่วน ต้องไปก่อน งั้นฉันขอเปลี่ยนจากเหล้าเป็นชานะ ฉันขอให้เธอเจอแต่สิ่งดี ๆ นะ”

พูดจบเธอก็หยิบชาบนโต๊ะดื่ม

เธอลุกขึ้นยืน ในขณะเดียวกันสายตาของเจียงเหยาจิงกำลังจ้องเธออยู่ เขากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ “บังเอิญจังเลยนะครับ ผมก็มีเรื่องด่วนเหมือนกัน คุณจะไปพร้อมผมเลยไหมครับ?”

ซ่งหยุนหยุน “...”

ไม่รู้เพราะอะไร เขารู้สึกไม่พอใจที่เห็นซ่งหยุนหยุนแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

เขาอยากรู้ว่าเธอจะแกล้งทำได้นานแค่ไหน

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ซ่งหยุนหยุน