9

“บอกแล้วว่าอ่านก่อนเซ็นนะครับ เรื่องมันยาว คงเล่าไม่หมดในวันเดียว”

“ว่าแล้วเชียว ดาวว่า... ดาวไม่เคยจูบใครเลยนะ ไม่มีทางที่ดาวจะจูบคุณก่อน”

“แต่ก็ทำไปแล้ว เหมือนคนขาดสติ” ในคำเหน็บนั้นยังมีความชื่นชมแอบแฝง กระทั่งในแววตาระรื่น เขานั่งอยู่ใกล้กันกับเธอ ส่งยิ้มหวานให้อยู่เรื่อย

“ลูกน้องคุณรู้เรื่องนี้?”

ชายหนุ่มพยักหน้าบอก “รู้... แค่อัฟซามาร์คัส พ่อครัว ลุงคนขับรถที่บ้าน มีเพิ่มมาอีกหนึ่ง หวังว่าน้องดาวจะไม่บอกเรื่องนี้กับนาดีนหรือคนนอกนะครับ”

“ไม่พูดหรอกค่ะ ถึงพูดไปก็ไม่มีใครเชื่อแน่ ๆ แต่ว่าคุณกำลังจะบอกว่าสัญญาที่เซ็นคือดาวต้องมอบชีวิตให้คุณ... อย่างนั้นหรือคะ?”

“ก็ไม่ใช่คนเดียว คุณสำคัญต่อลิ่วล้อของผมด้วย”

ตรึงใจดันเพิ่งจะรู้ว่าอีพี่คนนี้ไม่คบหา ไม่น่าญาติดีด้วยเลย และเขาหลอกเธอ! เจตนาเข้าหาเธอด้วยจุดประสงค์แอบแฝง ขณะที่เธอพยายามรวบรวมสติให้ดี หลุบตามองเจ้าตัวขาแหลมยาวสีดำสนิทจอมเจ้าเล่ห์บนหน้าตักแกร่ง ตัวเดียวกับที่เธอเคยเจอ ปลายนิ้วชี้ไปอย่างเคียดแค้น

“ไอ้เจ้าตัวนั้นมันเจาะนิ้วดาว ไม่ได้ตั้งใจเซ็นเลยนะ!”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ทุกอย่างมีราคาต้องจ่าย น้องจะไม่เสียอะไรฟรี ๆ ในการทำสัญญา... กับปีศาจ” ปลายเสียงแผ่วเบาลง เมื่อเอ่ยถึงคำนิยามของคนบ้านเขา หญิงสาวเพียงกลอกตาไปมาด้วยความคิดเข้าข้างตัวเอง

“ดาวว่าคุณพันวาก็... ไม่เหมือนปีศาจเลยนะคะ คุณเป็นเจ้านายดาว ดาวเป็นลูกน้อง เป็นพนักงานลูกจ้างคุณ กินเงินเดือนของบริษัทคุณ”

“แค่ตาเห็นไม่ได้แปลว่าจะไม่เป็น เรื่องงานส่วนงาน ผมพอจะแยกออก แล้วผมไม่มีวันทำร้ายรุ่นน้องโดยเฉพาะน้องดาว รับรองเรื่องความปลอดภัยได้ครับ”

พอได้รับรอยยิ้มไร้พิษภัย หญิงสาวที่นั่งทำตาขวางจึงยอมอ่อนลงฟังเหตุผลของเขา

“แปลกดีนะ ระบบทุนนิยมมันกลืนกินทุกสรรพสิ่งไปหมด แม้แต่ปีศาจที่เดินอยู่บนโลกยังต้องมีอาชีพเพื่อความอยู่รอด เราเหยียบเดินบนพื้นดินเดียวกัน แค่ต่างจุดประสงค์ ส่วนตัวผมก็แค่...” เขาเงียบไปก่อนยอมสารภาพ “หิวครับ หิวมากจริง ๆ เกือบตายแล้วถ้าไม่ได้จูบน้องดาว”

            ใบหน้านวลแดงก่ำแค่ภาพปากติดปากผุดเข้ามาในหัว แน่นอนว่าเธอไม่ได้รังเกียจเขายังต้องยอมรับว่าดี มันเป็นจูบแรกที่ให้ความรู้สึกดีมาก ๆ จนเผลอลูกริมฝีปากตัวเองหลายครั้งอย่างประหม่าอาย ประกอบกับการที่เขาเล่าให้เธอฟังว่าไอเล็ก ๆ มันคืออะไร ซึ่งทีแรกเธอคงไม่เชื่อ แต่พอเห็นแมงมุมเต็มรถเท่านั้นแหละ

“แต่การเซ็นสัญญาโดยอีกฝ่ายไม่รู้เรื่อง ดาวว่ามันไม่แฟร์นะคะ”

“จะให้อธิบายยังไงดีล่ะ มันเป็นความปรารถนาลึก ๆ ในใจ เจ้าพวกนี้รับรู้ได้ มันจึงเลือกเฟ้นคนที่เหมาะสม”

“หมายความว่าคุณไม่รู้เรื่อง?”

“ก็ไม่เชิง...” รอยยิ้มตรงมุมปากปรากฏขึ้น ขณะสบแววตาคู่สวยไร้เดียงสาฉายประกายวาววับปรารถนา “แต่ผมรู้ว่าคุณต้องการอะไร มันไม่ใช่ความปรารถนาเพื่อตัวของคุณเองแต่เป็นครอบครัวใช่ไหม แม่ น้องชาย พี่ชาย คุณอยากให้พวกเขามีความสุขเท่านั้นเอง แล้วจะต้องเหนื่อยทำไม?”

ได้ยินเท่านั้น ตรึงใจคงยอมเขาสักครั้ง เธออยากรู้ว่าทั้งหมดนี่เป็นเรื่องจริงไหมแล้วเธอก็มีสิ่งที่อยากได้ จริงอย่างที่เขาพูดทุกอย่าง ที่เหลือก็แค่ต้องลองเชื่อ ถึงค่อนข้างยากสักหน่อย

“แล้วดาว... ต้องจูบคุณพันวาอีกหรือคะ?”

“ไม่รู้เหมือนกันนะครับ ผมยังไม่เคยเซ็นสัญญากับใคร”

“ทำไมมาเซ็นกับดาวล่ะ? ดาวว่ามันแปลก ๆ...”

ทั้งที่เขาให้คำตอบไปแล้วว่ามันเกี่ยวกับแมงมุม ชายหนุ่มจึงแค่นหัวเราะออกมาเพราะเห็นอยู่ว่าเธออยากได้ยินอีกอย่าง ซึ่งเขาไม่ใช่คนเหนียมอายที่จะพูดความจริง

“ถูกใจครับ น้องเป็นคนสวยหุ่นดี พูดจาฉะฉาน เอาการเอางานเหมือนตัวผมตอนแม่สอนงานเรื่องเสื้อผ้าใหม่ ๆ เลยนะ ผมคิดว่าน้องดาวมีความคิดดี... ใฝ่เรียนรู้... สำคัญที่สุดคือยิ้มสวย เหมือนโลกทั้งใบเป็นสีขาว ยิ้มเหมือนนางฟ้า”

อีตาบ้า! มาชมอะไรขนาดนี้เล่า!?

แก้มร้อนผ่าวยิ่งกลายเป็นสีแดงมากขึ้นไปอีก จากไม่พอใจเขาในทีแรกพอโดนชมหนักเธอก็หลงระเริง ใบหน้าหวานเมินหนีไปอีกทาง มือกำแน่นบนหน้าตักด้วยท่าทีเหมือนโกรธ แต่แท้จริงแล้วเธอคงโกรธไม่ลง

“สัญญาอยู่ไหนคะ? ดาวขออ่านอีกรอบ คนเซ็นกับเจ้าของสัญญาควรต้องถือคนละฉบับนะ”

“อืม... ฟังดูเป็นความคิดที่ดีครับ แลกหมูแลกแมว แฟร์ ๆ” ไหวไหล่ตอบ ทว่าเจ้าพวกที่ได้ยินดันไม่พอใจเรื่องกระดาษใบนั้น จึงปรากฏตัวออกมา ชายหนุ่มส่ายหน้าไปรอบ ๆ ถาม “สัญญาอยู่ไหน? มีใครเห็นรึเปล่า... เราควรให้เธอเก็บไว้ชุดนึงไหม?”

ทั้งบนโซฟาบนหน้าตักเจ้าของนับได้เป็นสิบตัว อีกยี่สิบตัวและมากขึ้นอีก แล้วพวกมันก็เริ่มสร้างกองทัพแมงมุมขนาดย่อมเพื่อปรึกษากันเรื่องสัญญา ส่วนคู่สัญญานั้นเบิกตากว้างอ้าปากหวีดร้องลั่น

“กรี๊ดดดดดดดดด!”

--------------------------------------

            เจ้าของแมงมุมรีบทำให้พวกมันหายไปก่อนที่เธอจะกลัวไปมากกว่านี้ เขาพูดคุยกับเธอให้ใจเย็นลง บอกว่าพวกมันไม่มีวันทำร้ายเธอ ค่อยกลับไปหาเธออีกทีในตอนเช้า เปิดประตูจากห้องนอนในห้องสูทกว้างขวางที่เชื่อมติดกัน เมื่อเลขานุการเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้เปลี่ยนเป็นเดรสเข้ารูปคอสี่เหลี่ยม กระเป๋า รองเท้า แม้แต่ชุดชั้นในก็นำมาตามที่บอก ซักรีดพับเก็บไว้ในซองพลาสติกมิดชิด ดูตั้งใจทำงาน ไม่ต้องให้เจ้านายตำหนิ ขณะอุ้มของทั้งหมดไปแขวนวางไว้ในตู้เสื้อผ้าไม้ฝังติดผนังของโรงแรม ตาคมมองเดรสตัวเล็กเข้ารูป ตรงช่วงเอวขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือด้วยจิตใจอ่อนยวบหวั่นไหว

            ก็ตัวเล็กเอวบางเท่านี้ เป็นสาวซ่อนรูปกว่าที่คิดแฮะ

            คิดพลางยกปลายนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ปิดตาลงนึกถึงเรื่องเมื่อวาน ราวกับว่าริมฝีปากเคลือบลิปสติกหวานอาบยาเสพติด อาหารจานโปรดเพิ่งทานอิ่มเมื่อไม่กี่นาที และเขาก็อยากจะลิ้มชิมรสชาติแสนหวานนั้นอีก

            แล้วจะได้กินอีกไหมนะ? เมื่อไร...