บทที่ 6

เจ้าเอยถอดบราออกจากตัว แถมเดินเอาไปส่งให้เขากับมือ แล้วยิ้มหวานให้คนตัวโต พายุยื่นมือไปรับถึงกับมือสั่นรีบเอายัดไว้ที่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง มองเจ้าเอย อย่างคาดโทษเอาไว้ก่อน

พายุร้องจบไปแล้ว และบอกแฟนคลับ “ผมขออนุญาตใส่บรา เอ๊ย! ใส่เสื้อ” เขาเล่นมุกกับคนดู

“คัพอะไรกันบ้างครับนี้” นาทีตบมุขต่อ “จะคืนเจ้าของยังไงถูกครับ”

สตาฟขึ้นมาตามเก็บบราลงจากเวที

หลังเล่นจบ พายุรอจัดการเจ้าเอยเต็มที่เลย

“ผิงเอยกลับก่อนนะ” ฉันรีบขอตัวกลับ กะว่าจะหนีกลับเพราะไม่อยากเจอพี่พายุ

“กลับพร้อมกันเจ้าเอย ผิงไปหาพี่นาทีก่อนแป๊บเดียว”

“ผิงผิงเอยไม่ได้ใส่บรา”

ผิงผิงหัวเราะเพื่อน “แล้วใครใช่ให้ถอดไปให้พี่พายุละ ไปขอคืนสิ”

“ไม่เอาใครจะกล้าไปขอคืน” เจ้าเอยทำหน้ายู่ใส่เพื่อน

พายุเดินตรงมาหาตัวแสบที่ยืนกอดอกอยู่ ผิงผิงไปหานาทีสิ” ปากเขาพูดกับผิงผิงแต่ตามองเจ้าเอยไม่วางตา คล้อยหลังผิงผิง พายุจับแขนเจ้าเอยให้เดินตามเขาไป

“พี่พายุทำอะไร” เขาดึงฉันจนมาถึงรถเขา และเปิดประตูรถยัดฉันเข้าไปในรถ

“โอ๊ย! เจ็บนะ”

พายุขึ้นมานั่งที่ประจำคนขับ ดึงบราลูกไม้เซ็กซี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ส่งคืนให้ฉัน “ใส่ซะ”

เจ้าเอยรับมาถือไว้

“ใส่สิ”

“พี่จะให้เอยใส่ยังไง”

“ถอดได้ ใส่ไม่ได้” เขาตั้งใจกวน แถมจ้องที่หน้าอกโนบราของเธออย่างตั้งใจ

“จ้องทำไมหันไปนะ”

พายุยิ้มแถมดึงบราจากมือเธอกลับไปยัดใส่กระเป๋ากางเกงเขาเหมือนเดิม อยากแกล้งเด็กดื้อต่อ

“พี่ทำอะไร”

“ก็ให้พี่ไม่ใช่เหรอเปลี่ยนใจไม่คืนแล้ว”

เจ้าเอยยกแขนเรียวขึ้นมากอดอก มองเขาอย่างไม่พอใจ

พายุยิ้ม สตาร์ทรถ ออกรถทันที

“พี่พายุจะไปไหน”

เขาไม่ตอบ

“พี่พายุ” ฉันตะโกนด้วยทนกับความกวนของเขาไม่ไหว

“ตะโกนทำไมหนวกหูเสียงดัง ไปเอากันไงโวยวายทำไม”

“จอดรถนะ”

“ไม่อยากเหรอ”

“ไม่”

“โกหก หึ! หัวนมชี้ตั้งขนาดนั้นนะไม่อยาก” เขาหัวเราะเยาะเธอ

“คนบ้าหยาบคาย”

พายุหัวเราะชอบใจ

“พี่พายุพาเอยกลับเดี๋ยวนี้นะ”

“กลับอะไรเจ้าเอยเรายั่วเองนะ”

ฉันยั่วเขางั้นเหรอ ฉันแค่อยากแกล้งเฉยๆ ก็สาวๆคนอื่นทำกันเยอะแยะ พอฉันทำบ้างทำไมเป็นยั่วได้ล่ะ

“พี่พายุจอดรถ”

“ทำไมอยากเอากันในรถเหรอ ก็ดีมันดีพี่ชอบนะ เดี๋ยวหาที่เหมาะๆ ก่อน”

“พี่พูดบ้าอะไร”

“เอากันในรถไงอยากลองใช้ไหมใส่กระโปรงมาด้วยเหมาะเลย”

เจ้าเอยเงียบอยากจะร้องไห้กับคำพูดหยาบคายของเขา เป็นบ้าอะไรเนี่ย

ครึดด ครึดด

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์เธอ “ไม่ต้องรับนะเจ้าเอย”

“อย่ามาสั่งเอย”

เขาคว้าโทรศัพท์จากมือฉัน เขาทำแบบนั้นทำรถเซเป้ไปนิดหนึ่ง เจ้าเอยตกใจ

“พี่ทำอะไรมันอันตราย”

เขาดูมือถือเธอว่าใครโทรมา พีเจ ไอ้นักร้องหน้าหล่อที่ขอเบอร์เธอในร้าน เธอแมมเบอร์เขาแล้วด้วยงั้นเหรอ

พายุหักพวงมาลัยเข้าข้างทางจอดรถ เขากดตัดสาย พีเจ แล้วกดเบอร์โทรเขาเข้าเครื่องเธอ เธอไม่มีเบอร์เขาในเครื่อง พายุเริ่มฉุนหนัก มองคนตัวเล็ก เขากดเบอร์ในเครื่องเธอ

“เจ้าเอยแมมเบอร์พี่ ว่าที่รัก เดี๋ยวนี้”

เจ้าเอยมองหน้าเขา “ไม่ค่ะทำไมเอยต้องทำ”

“แล้วกับพีเจแมมเบอร์มันไว้ทำไม”

“ก็เขาหล่อดี”

พายุกัดกรามกรอด มองหน้าคนตัวเล็ก ที่มองเขากลับอย่างท้าทาย

พายุออกรถ ขับเร็วราวกับชื่อเขา เจ้าเอยตกใจ “พี่พายุขับรถเร็วเกินไปแล้วนะ”

“เพราะใครละ”

เจ้าเอยเงียบ ไม่อยากพูดอะไรอีก กลัวเขาจะอารมณ์เสียแล้วขับรถเร็วขึ้นมาอีก

สักพักพายุเลี้ยวรถเข้ามาที่บ้านเขา จับคนตัวเล็กอุ้มขึ้นพาดบ่า มือใหญ่ฟาดลงที่ก้นเธอ

เพี๊ยะ!

“โอ๊ยเจ็บนะ”

“พี่พายุทำบ้าอะไร ทำแบบนี้ได้ยังไง”

“แบบนี้แหละเลือดจะได้เลี้ยงสมองบ้าง” พายุเข้ามาในบ้าน

สายฟ้ามองสองคน งงๆ “ชอบแนวนี้กันเหรอเบาๆเสียงกันด้วยล่ะ”

“อุดหูสิวะสายฟ้า”

สายฟ้าส่งยิ้มล้อพี่ชาย

พูดเสร็จก็แบกเจ้าเอยขึ้นมาชั้นสองของบ้าน แล้วโยนคนตัวเล็กลงบนเตียง

“โอ๊ยเจ็บนะ”

เขาถอดเสื้อ ทำท่าจะถอดกางเกง

“หยุดนะ”

“หยุดทำไม”

“พี่ห้ามทำนะเอยไม่เต็มใจ”

เขายิ้มเยาะเธอ “เด็กน้อยไม่เต็มใจงั้นเหรอ หลอกตัวเองทำไมเจ้าเอย”

“ถ้าพี่ทำโดยที่เอยไม่เต็มใจ พี่ต้องรับผิดชอบนะ”

“หึ! งั้นเหรอ จะปล่อยท้องเหรอ ที่จะให้รับผิดชอบน่ะ” พายุหยิบบราของเธอมาสูดดม “ยั่วให้อยากแล้วจะมาให้รับผิดชอบอะไรละเจ้าเอย”

“เอยไม่ได้ยั่วสักหน่อย”

“เราชอบพี่ไม่ใช่เหรอ”

“แต่พี่ บอกว่าไม่ชอบซ้ำไม่ใช่เหรอ” ฉันรีบพูดแย้งขึ้นมา

“ถ้าอยากก็ทำได้ไม่ติดหรอกซ้ำให้ได้ สำหรับเราคนเดียว แล้วเราก็เป็นคนชวนด้วย” พายุพูดหน้าตาเฉย

“เอยชวนตอนไหน”

“แล้วจะมาถอดบราให้พี่ทำไมบนเวที ไม่รู้เหรอมันหมายความว่าไง”

“ไม่รู้ ก็เห็นสาวๆ ทำกันเยอะแยะ”

พายุยิ้มร้ายใส่เธอ “เขาเรียกให้ท่านะเจ้าเอยถอดแล้วมาส่งให้กับมือขนาดนั้น”

“ก็แค่แกล้งเล่นทำไมต้องคิดเยอะ” เจ้าเอยพูดเสียงเบา

“ถ้าไม่อยากทำก็แล้วแต่ ไม่ชอบฝืนใจใครเหมือนกัน แต่นอนนี่แหละดึกแล้ว พรุ่งนี้วันหยุดไม่ต้องไปเรียน ตื่นสายได้เลย อาบน้ำไหม” เขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูกับเสื้อคลุมอาบน้ำมาให้

เจ้าเอยเอื้อมมือไปรับ และรีบเดินเข้าห้องน้ำไปเขาเป็นบ้าแน่ๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ฉันแอบคิด

ฉันออกมาจากห้องน้ำ เขาส่งเสื้อยืดของเขามาให้ฉัน

“ใส่นี่นอนก็แล้วกันนะ”

ในมือเขามีบราของฉันถืออยู่แต่ไม่ยอมส่งให้ฉันสักที

“ขอบราคืนด้วยได้ไหมคะ”

“ตอนนอนไม่ต้องใส่หรอก” พูดเสร็จเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

“….”

เจ้าเอยนั่งอยู่ที่ปลายเตียง รอเขาออกมาจากห้องน้ำ เพราะฉันไม่รู้ว่าเขาจะให้ฉันนอนตรงไหน

สักพักพายุออกมาจากห้องน้ำ มองเจ้าเอยที่ยังนั่งอยู่ปลายเตียง

“พี่จะให้เอยนอนตรงไหนคะ”

“ก็นอนนี่แหละ”

“แล้วพี่ละคะ”

“ก็นอนด้วยกัน ทำไมไม่เคยนอนรึไง”

“บ้านนี้ไม่มีห้องนอนแขกเหรอคะ”

“มีแต่ไม่ได้ทำความสะอาด แล้วพี่ก็ไม่ใช่พระเอกที่จะเสียสละไปนอนบนพื้นรึอะไรแบบนั้นแน่ นอนไปเถอะน่าถ้าบอกว่าไม่ทำก็ไม่ทำ ไม่ต้องห่วง”

เจ้าเอยขึ้นไปนอนบนเตียง ห่มผ้าเรียบร้อย พายุออกมาจากห้องแต่งตัวเขาไม่ใส่เสื้อ เดินมานั่งลงพิงหลังกับหัวเตียง เปิดโทรศัพท์อ่านอะไรสักอย่างแล้วก็เปิดคลิปเสียง

“พี่พายุลูก ว่างวันไหนนัดมาด้วยคุณมี้จะได้โทรหา คุณมี้คิดถึงจังเลย ดูแลสายฟ้าด้วยนะ แล้วอย่าขับรถเร็วล่ะ คิดถึงลูกนะจ๊ะ”

เจ้าเอยนอนฟังเงียบๆ ฉันอยากจะฟ้องคุณมี้ของเขาจังเลยว่า เขาเพิ่งขับรถเร็วมากๆ เลยวันนี้ ทำฉันตกใจด้วย

“เจ้าเอยหลับรึยัง”

“ใกล้หลับแล้วค่ะ”

“กอดพี่ได้นะถ้านอนไม่หลับ”

เจ้าเอยพลิกตัวหันหลังให้เขา

พายุอยากจะฟาดก้นเธออีกซักที เล่นตัวจริ๊งแม่คุณ

เช้าวันต่อมา

เมื่อคืนเจ้าเอยเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ตื่นเช้ามาอุ่นดีจังหลับเต็มอิ่มดีจัง เจ้าเอยขยับตัว “เอ๊ะ” แก้มฉันแนบอยู่กับหน้าอกแกร่ง ฉันเงยหน้าขึ้นมอง พี่พายุตื่นแล้วเขานอนหนุนแขนตัวเองมองฉันอยู่

“….”

เจ้าเอยทั้งกอดทั้งก่ายเขา ซุกตัวอยู่ตรงหน้าอกเขา แถมเสื้อยืดที่ใส่ก็ถลกขึ้นมาจนเห็นแก้มก้น ฉันอายแทบจะมุดที่นอนหนี ขยับออกจากตัวเขาเอาผ้าห่มมาปิดหน้า

พายุแอบยิ้ม เธอคงหนาวเมื่อคืนฝนตกหนัก ตอนนี้ก็ยังตกอยู่เลย

“เจ้าเอยข้างนอกฝนตกหนักเลย เราไม่ต้องรีบกลับหรอกนะ รอฝนหยุดก่อน”

“อืม ก็ได้ค่ะ”

พายุลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไป ออกมาจากห้องน้ำเข้าไปหาเสื้อกันหนาวของเขาให้เธอ

“เจ้าเอยใส่เสื้อนี่นะถ้าหนาว”

“ค่ะ”

พายุเดินลงมาด้านล่าง เขาจะออกไปWalmart

“พี่พายุฝนตกหนักพี่จะออกไปไหน” สายฟ้าเรียกถาม

“ไปซื้อของหน่อย นายจะไปด้วยไหม”

“ไปก็ได้” สองคนออกไปซื้อของด้วยกัน

🌧️🌧️⚡️⚡️🌧️🌧️