Beyond FWB รักล้ำเส้น

เสียงเบสหนักๆ จากลำโพงของร้านเหล้าหลังมหาวิทยาลัยดังกระหึ่มจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบนพื้นไม้ แสงไฟนีออนสีแดงสลับน้ำเงินสาดส่องไปทั่วบริเวณที่อัดแน่นไปด้วยนักศึกษา

คืนนี้เป็นคืนวันศุกร์ และเป็นปาร์ตี้ฉลองส่งมินิโปรเจกต์แรกของเทอมของสาขาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม หรือจริงๆ ก็แค่หาเรื่องจัดปาร์ตี้เพื่อดื่มเหล้าสังสรรค์กันมากกว่า โต๊ะยาวหลายตัวถูกนำมาต่อกันจนเกือบเต็มโซนกลางร้าน บนโต๊ะเต็มไปด้วยขวดเบียร์ แก้วช็อต และกับแกล้มที่พร่องไปกว่าครึ่ง

“เอ้า! ชนโว้ยยย พวกเรา!”

เสียงตะโกนโหวกเหวกของเพื่อนในสาขาดังขึ้น พร้อมกับแก้วหลายสิบใบที่ยื่นมาชนกันตรงกลางโต๊ะ

‘มันเดย์’ หญิงสาวร่างเล็กเจ้าของฉายา ‘แม่พระ’ ประจำรุ่น นั่งอยู่ตรงกลางวงล้อมของเพื่อนๆ วันนี้เธอสวมเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขายาว ดูเรียบร้อยและน่ารักเหมือนเคย ริมฝีปากบางระบายยิ้มละมุนรับคำทักทายจากทุกคน แต่ภายใต้รอยยิ้มแสนหวานและการพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่ายนั้น... ใครจะรู้ว่ามันเดย์กำลังรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมน้ำตาย

ความอึดอัดก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจของเธอมาตลอดหลายปี การเกิดมาเป็นลูกสาวของข้าราชการระดับสูงและผู้อำนวยการโรงเรียน ทำให้ชีวิตของเธอถูกตีกรอบด้วยคำว่า ‘ความสมบูรณ์แบบ’ อย่างแน่นหนา ห้ามกลับดึก ห้ามทำตัวเหลวไหล ต้องเป็นที่พึ่งพาของเพื่อนๆ ต้องเป็นเด็กดีที่คอยกู้หน้าให้ตระกูล

แม้แต่ในชีวิตมหา’ลัย เธอก็ยังต้องรับบท ‘แม่พระ’ ที่คอยจดเลกเชอร์ คอยตามงานให้เพื่อนในกลุ่ม คอยยิ้มรับปัญหาของคนอื่นทั้งที่ตัวเองเหนื่อยแทบขาดใจ เธออยากจะตะโกนด่าคนที่เอาเปรียบ อยากจะแต่งตัวเปรี้ยวๆ อยากจะทำตัวไร้สาระแบบไม่ต้องสนโลกบ้าง แต่เกราะแห่งความคาดหวังมันหนักอึ้งเกินกว่าที่เธอจะสลัดหลุด

“มันเดย์ มึงเพิ่งชนไปแก้วเดียวเองนะเว้ย แก้วนี้ต้องหมดดิวะ” จอย เพื่อนสาวคนสนิทในเอกยื่นแก้วเหล้าชงเข้มๆ มาจ่อตรงหน้า

มันเดย์มองของเหลวสีอำพันในแก้ว... บางที คืนนี้เธออาจจะแค่ต้องการอะไรสักอย่างมาทุบทำลายกรอบบ้าๆ นี่ทิ้งชั่วคราว

“เอาสิ” มันเดย์รับแก้วมาถือไว้ หลับตาปี๋ แล้วกระดกพรวดเดียวจนหมดแก้ว

“เชดดดด! ใจสู้เว้ยยย! นานๆ ทีแม่พระจะปล่อยผีเว้ยพวกเรา!” เพื่อนทั้งโต๊ะตบมือโห่ร้องด้วยความสะใจ

แก้วแรกผ่านไป แก้วที่สองและสามก็ตามมาอย่างรวดเร็วเมื่อเพื่อนๆ เริ่มคะยั้นคะยอ ความร้อนวูบวาบไหลทะลักลงไปในช่องท้องและตีตื้นขึ้นมาที่สมองในเวลาอันรวดเร็ว สติสัมปชัญญะของมันเดย์เริ่มเลือนราง ขีดจำกัดความอดทนที่เคยมีเริ่มพังทลายลง

เธอท้าวคางกับโต๊ะ กวาดสายตาเบลอๆ มองไปรอบร้าน ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะเล็กๆ มุมสุดของร้าน

‘โซน’

แบดบอยประจำสาขา ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าตาดีพอๆ กับความเสเพล วันนี้เขาสวมเสื้อยืดสีดำสนิทที่ขับให้รอยสักบริเวณท่อนแขนดูโดดเด่น โซนนั่งไขว่ห้างกระดกเบียร์ขวดเล็กเข้าปากด้วยท่าทางเบื่อโลก ไม่สนใจจะเข้ามาสุงสิงกับเพื่อนในสาขาที่กำลังเฮฮากันอยู่เลยแม้แต่น้อย

ภาพของผู้ชายที่ใช้ชีวิตตามอำเภอใจ อยากโดดเรียนก็โดด ไม่แคร์กฎเกณฑ์ ไม่แคร์สายตาใคร ทำให้ความอิจฉาปนความหงุดหงิดในใจของคนเมาพุ่งปรี๊ด!

‘งานกลุ่มก็ไม่ช่วยทำ เลกเชอร์ก็ไม่เคยจด ตอนสอบก็เอาแต่หลับ แล้วทำไมถึงมานั่งเก๊กหล่อสบายใจเฉิบอยู่ตรงนี้ได้วะ ในขณะที่ฉันต้องมานั่งปวดหัวตามเช็ดตามล้างให้พวกนายเนี่ยนะ!’

ไวเท่าความคิด มันเดย์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนเพื่อนที่นั่งข้างๆ สะดุ้ง

“เห้ย มันเดย์ มึงจะไปไหน จะไปห้องน้ำเหรอ ให้กูพาไปป่าว” จอยร้องทักเมื่อเห็นเพื่อนเดินเซนิดๆ

“ไม่ต้อง ฉันจะไปจัดการตัวปัญหา”

มันเดย์สะบัดมือ ปฏิเสธความช่วยเหลือ แล้วสาวเท้าเดินฝ่าฝูงชนตรงดิ่งไปยังมุมมืดของร้านทันที

เสียงพูดคุยเฮฮาของกลุ่มเพื่อนร่วมเอกค่อยๆ เงียบลงเมื่อเห็นทิศทางที่แม่พระประจำสาขากำลังมุ่งหน้าไป หลายคนวางแก้วเหล้าลงและเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

“เชี่ย... นั่นมันเดย์จะเดินไปโต๊ะไอ้โซนเหรอวะ” เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งกระซิบเสียงหลง

“เอาจริงดิ! ไอ้โซนแม่งดุอย่างกับหมาคลั่ง ไปยุ่งกับมันตอนนี้มีหวังโดนด่าเปิงแน่”

สายตาหลายสิบคู่จับจ้องไปที่แผ่นหลังเล็กๆ ที่กำลังเดินฝ่าดงนักศึกษา คนรอบข้างที่เห็นท่าทีขึงขังของมันเดย์ต่างพากันแหวกทางให้ราวกับรู้ว่ากำลังจะมีพายุลูกใหญ่ก่อตัวขึ้น บรรยากาศรอบโต๊ะของโซนที่เคยไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ บัดนี้กำลังถูกคุกคามโดยผู้หญิงที่ดูไม่มีพิษมีภัยที่สุดในคณะ