로그인เมื่อสาวแม่พระที่แอบซ่อนความหื่นไว้ เผลอหลุดปากพูดกับหนุ่มแบดบอยเพื่อนร่วมสาขาเพราะเมา "หล่อจัง.. แขนก็ล่ำ... หุ่นก็ดี... แล้วตรงนั้นจะขนาดไหนนะ..."
더 보기เสียงเบสหนักๆ จากลำโพงของร้านเหล้าหลังมหาวิทยาลัยดังกระหึ่มจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบนพื้นไม้ แสงไฟนีออนสีแดงสลับน้ำเงินสาดส่องไปทั่วบริเวณที่อัดแน่นไปด้วยนักศึกษา
คืนนี้เป็นคืนวันศุกร์ และเป็นปาร์ตี้ฉลองส่งมินิโปรเจกต์แรกของเทอมของสาขาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม หรือจริงๆ ก็แค่หาเรื่องจัดปาร์ตี้เพื่อดื่มเหล้าสังสรรค์กันมากกว่า โต๊ะยาวหลายตัวถูกนำมาต่อกันจนเกือบเต็มโซนกลางร้าน บนโต๊ะเต็มไปด้วยขวดเบียร์ แก้วช็อต และกับแกล้มที่พร่องไปกว่าครึ่ง
“เอ้า! ชนโว้ยยย พวกเรา!”
เสียงตะโกนโหวกเหวกของเพื่อนในสาขาดังขึ้น พร้อมกับแก้วหลายสิบใบที่ยื่นมาชนกันตรงกลางโต๊ะ
‘มันเดย์’ หญิงสาวร่างเล็กเจ้าของฉายา ‘แม่พระ’ ประจำรุ่น นั่งอยู่ตรงกลางวงล้อมของเพื่อนๆ วันนี้เธอสวมเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขายาว ดูเรียบร้อยและน่ารักเหมือนเคย ริมฝีปากบางระบายยิ้มละมุนรับคำทักทายจากทุกคน แต่ภายใต้รอยยิ้มแสนหวานและการพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่ายนั้น... ใครจะรู้ว่ามันเดย์กำลังรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมน้ำตาย
ความอึดอัดก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจของเธอมาตลอดหลายปี การเกิดมาเป็นลูกสาวของข้าราชการระดับสูงและผู้อำนวยการโรงเรียน ทำให้ชีวิตของเธอถูกตีกรอบด้วยคำว่า ‘ความสมบูรณ์แบบ’ อย่างแน่นหนา ห้ามกลับดึก ห้ามทำตัวเหลวไหล ต้องเป็นที่พึ่งพาของเพื่อนๆ ต้องเป็นเด็กดีที่คอยกู้หน้าให้ตระกูล
แม้แต่ในชีวิตมหา’ลัย เธอก็ยังต้องรับบท ‘แม่พระ’ ที่คอยจดเลกเชอร์ คอยตามงานให้เพื่อนในกลุ่ม คอยยิ้มรับปัญหาของคนอื่นทั้งที่ตัวเองเหนื่อยแทบขาดใจ เธออยากจะตะโกนด่าคนที่เอาเปรียบ อยากจะแต่งตัวเปรี้ยวๆ อยากจะทำตัวไร้สาระแบบไม่ต้องสนโลกบ้าง แต่เกราะแห่งความคาดหวังมันหนักอึ้งเกินกว่าที่เธอจะสลัดหลุด
“มันเดย์ มึงเพิ่งชนไปแก้วเดียวเองนะเว้ย แก้วนี้ต้องหมดดิวะ” จอย เพื่อนสาวคนสนิทในเอกยื่นแก้วเหล้าชงเข้มๆ มาจ่อตรงหน้า
มันเดย์มองของเหลวสีอำพันในแก้ว... บางที คืนนี้เธออาจจะแค่ต้องการอะไรสักอย่างมาทุบทำลายกรอบบ้าๆ นี่ทิ้งชั่วคราว
“เอาสิ” มันเดย์รับแก้วมาถือไว้ หลับตาปี๋ แล้วกระดกพรวดเดียวจนหมดแก้ว
“เชดดดด! ใจสู้เว้ยยย! นานๆ ทีแม่พระจะปล่อยผีเว้ยพวกเรา!” เพื่อนทั้งโต๊ะตบมือโห่ร้องด้วยความสะใจ
แก้วแรกผ่านไป แก้วที่สองและสามก็ตามมาอย่างรวดเร็วเมื่อเพื่อนๆ เริ่มคะยั้นคะยอ ความร้อนวูบวาบไหลทะลักลงไปในช่องท้องและตีตื้นขึ้นมาที่สมองในเวลาอันรวดเร็ว สติสัมปชัญญะของมันเดย์เริ่มเลือนราง ขีดจำกัดความอดทนที่เคยมีเริ่มพังทลายลง
เธอท้าวคางกับโต๊ะ กวาดสายตาเบลอๆ มองไปรอบร้าน ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะเล็กๆ มุมสุดของร้าน
‘โซน’
แบดบอยประจำสาขา ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าตาดีพอๆ กับความเสเพล วันนี้เขาสวมเสื้อยืดสีดำสนิทที่ขับให้รอยสักบริเวณท่อนแขนดูโดดเด่น โซนนั่งไขว่ห้างกระดกเบียร์ขวดเล็กเข้าปากด้วยท่าทางเบื่อโลก ไม่สนใจจะเข้ามาสุงสิงกับเพื่อนในสาขาที่กำลังเฮฮากันอยู่เลยแม้แต่น้อย
ภาพของผู้ชายที่ใช้ชีวิตตามอำเภอใจ อยากโดดเรียนก็โดด ไม่แคร์กฎเกณฑ์ ไม่แคร์สายตาใคร ทำให้ความอิจฉาปนความหงุดหงิดในใจของคนเมาพุ่งปรี๊ด!
‘งานกลุ่มก็ไม่ช่วยทำ เลกเชอร์ก็ไม่เคยจด ตอนสอบก็เอาแต่หลับ แล้วทำไมถึงมานั่งเก๊กหล่อสบายใจเฉิบอยู่ตรงนี้ได้วะ ในขณะที่ฉันต้องมานั่งปวดหัวตามเช็ดตามล้างให้พวกนายเนี่ยนะ!’
ไวเท่าความคิด มันเดย์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนเพื่อนที่นั่งข้างๆ สะดุ้ง
“เห้ย มันเดย์ มึงจะไปไหน จะไปห้องน้ำเหรอ ให้กูพาไปป่าว” จอยร้องทักเมื่อเห็นเพื่อนเดินเซนิดๆ
“ไม่ต้อง ฉันจะไปจัดการตัวปัญหา”
มันเดย์สะบัดมือ ปฏิเสธความช่วยเหลือ แล้วสาวเท้าเดินฝ่าฝูงชนตรงดิ่งไปยังมุมมืดของร้านทันที
เสียงพูดคุยเฮฮาของกลุ่มเพื่อนร่วมเอกค่อยๆ เงียบลงเมื่อเห็นทิศทางที่แม่พระประจำสาขากำลังมุ่งหน้าไป หลายคนวางแก้วเหล้าลงและเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
“เชี่ย... นั่นมันเดย์จะเดินไปโต๊ะไอ้โซนเหรอวะ” เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งกระซิบเสียงหลง
“เอาจริงดิ! ไอ้โซนแม่งดุอย่างกับหมาคลั่ง ไปยุ่งกับมันตอนนี้มีหวังโดนด่าเปิงแน่”
สายตาหลายสิบคู่จับจ้องไปที่แผ่นหลังเล็กๆ ที่กำลังเดินฝ่าดงนักศึกษา คนรอบข้างที่เห็นท่าทีขึงขังของมันเดย์ต่างพากันแหวกทางให้ราวกับรู้ว่ากำลังจะมีพายุลูกใหญ่ก่อตัวขึ้น บรรยากาศรอบโต๊ะของโซนที่เคยไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ บัดนี้กำลังถูกคุกคามโดยผู้หญิงที่ดูไม่มีพิษมีภัยที่สุดในคณะ
โซนรามในลำคอ รสจูบที่เคยดื้อรั้นของมันเดย์ถูกช่วงชิงคืนโดยสมบูรณ์ ชายหนุ่มช้อนร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย มันเดย์ร้องอุทานเบา ๆ ด้วยความเสียวไส้แต่อ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดเธอไว้อย่างแน่นหนากลับทำให้รู้สึกปลอดภัย โซนก้าวเท้ายาว ๆ ตรงดิ่งเข้าไปในห้องนอน ทิ้งร่างของเธอลงบนเตียงหนานุ่ม ก่อนจะตามลงไปนอนทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้เรือนร่างกำยำมือหนาหยาบกร้านทว่าช่ำชองเริ่มทำหน้าที่ทำลายพันธนาการ โซนจัดการถอดเสื้อยืดสีขาวของมันเดย์ออกพ้นทาง เผยให้เห็นเรือนร่างเนียนสว่าง ผิวขาวจัดของเธอตัดกับบราเซียสีครีมเรียบ ๆ โซนใช้สายตามองสแกนความงดงามตรงหน้า นัยน์ตาเข้มขึ้นด้วยไฟราคะ“โซน... ฉัน...” มันเดย์เอ่ยเสียงสั่น พยายามจะยกมือปิดหน้าอกด้วยความอาย“ไม่ต้องปิด...” โซนกระซิบเสียงพร่า จัดการปลดตะขอบราเซียออกแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี ยอดอกสีชมพูระเรื่อชูชันต่อหน้าเขา ชายหนุ่มก้มลงครอบครองความนุ่มหยุ่นนั้นด้วยโพรงปากอุ่นจัด ปลายลิ้นตวัดรัวสลับกับการดูดดึงอย่างใจเย็นในตอนแรก ราวกับต้องการสั่งสอนและนำพาให้สาวบริสุทธิ์ได้เรียนรู้รสชาติของความเสียวซ่าน“อ๊า... โซน... อื้ออ”
เสียงคีย์การ์ดดัง ‘ติ๊ด’ ก่อนที่บานประตูห้องคอนโดของมันเดย์จะถูกผลักเปิดออกทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาข้างใน บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ห้องพักขนาดกำลังดีถูกจัดระเบียบไว้อย่างไร้ที่ติ ผนังห้องโทนสีขาวสะอาดตา ชั้นหนังสือเรียงตามหมวดหมู่และขนาดอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นอายอ่อน ๆ ของน้ำมันหอมระเหยรสลาเวนเดอร์ลอยอบอวลชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย ทุกอย่างในห้องนี้ดูสะอาด บริสุทธิ์ และงดงาม... ซึ่งมันช่างขัดแย้งกับกระแสความร้อนรุ่มและเจตนาอันดิบเถื่อนของคนสองคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาอย่างสิ้นเชิงปัง!โซนใช้เท้าดันประตูให้ปิดลงพร้อมกับกดล็อกทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องมีเพียงแสงไฟจากตึกภายนอกที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามา ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาคว้าเอวบางของมันเดย์แล้วดันร่างเล็กไปชิดกับบานประตูไม้ด้านหลัง ท่อนแขนแกร่งเท้าลงกับประตู กักขังเธอไว้ในอาณัติ ก่อนจะก้มใบหน้าคมลงมาประกบริมฝีปากบดจูบเธอทันที“อื้อ...”มันเดย์หลุดเสียงครางประท้วงในลำคอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจในตอนแรก สัมผัสจากริมฝีปากหยักของโซนนั้นร้อนแรงและจู่โจมจนเธอตั้งตัวไม่ทัน เรียวลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้ามาตักตวงค
โซนเตรียมตัวถอยห่าง รอคอยเสียงกรี๊ด หรือฝ่ามือเล็กๆ ที่จะฟาดลงมาบนหน้าเขาด้วยความตกใจแต่ผิดคาด!มันเดย์ไม่ได้กรี๊ด ไม่ได้หน้าแดงแล้ววิ่งหนีไปอย่างที่เขาคิด เธอยืนนิ่ง นัยน์ตากลมโตสบตากับเขาในระยะประชิด ภายในหัวสมองที่มึนงงของเธอกำลังเกิดการต่อสู้กันอย่างหนักระหว่าง ‘ตรรกะความถูกต้อง’ กับ ‘ความหื่นที่ซ่อนเร้น’‘เขาเป็นผู้ชายเสเพลนะมันเดย์...’ เสียงของนางฟ้าในหัวเอ่ยเตือน‘แต่เขาหล่อนะ หุ่นก็แซ่บ รอยสักก็เท่...’ เสียงของปีศาจเถียงกลับ‘นี่มันผิดผีนะ!’‘ผิดผีอะไรล่ะ โตป่านนี้แล้วยังไม่เคยมีแฟนเลย ประสบการณ์เป็นศูนย์! ลองกับเพื่อนร่วมสาขานี่แหละปลอดภัยสุด หล่อ ล่ำ รู้จักหัวนอนปลายเท้า ไม่โดนหลอกไปฆ่าหมกป่าแน่นอน แถมไม่ต้องไปนั่งสแกนหาผู้ชายในทินเดอร์ให้เสียเวลาด้วย วิน-วินเห็นๆ!’ตรรกะสุดพิลึกพิลั่นของคนเมาทำงานเสร็จสิ้นภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาทีมันเดย์ช้อนตาขึ้นมองแบดบอยตรงหน้า ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานที่โซนไม่เคยเห็นมาก่อน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาสติของคนฟังแทบหลุดกระเจิง“ได้จริงๆ เหรอ...”“...”“งั้น... ไปทำกันที่ไหนดี ห้องฉันไหม?”คราวนี้เป็นโซนที่ถึงกับใบ้กิน เขาอ้าปากค้าง จ้องมองใบห
ประตูเหล็กด้านหลังร้านถูกผลักออกอย่างแรงก่อนจะปิดกระแทกตามหลัง เสียงเบสหนักๆ และความวุ่นวายภายในร้านถูกตัดขาดออกไปเกือบหมด เหลือเพียงเสียงเพลงที่ดังอู้อี้ลอดผ่านกำแพงออกมา อากาศเย็นเยียบของยามค่ำคืนปะทะเข้ากับผิวหน้า แต่ไม่อาจดับความร้อนรุ่มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายของมันเดย์ได้เลยโซนออกแรงเหวี่ยงร่างเล็กของแม่พระประจำสาขาไปชนกับกำแพงอิฐเปลือยด้านหลังร้าน ไม่ได้รุนแรงจนเธอเจ็บ แต่ก็หนักแน่นพอที่จะทำให้คนที่กำลังเมาแอ๋ถึงกับเสียหลักพิงกำแพงไปอย่างหมดทางสู้ชายหนุ่มก้าวตามเข้ามาประชิดตัว ยกท่อนแขนแกร่งขึ้นยันกำแพงอิฐเอาไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติของเขาระหว่างวงแขน แสงไฟสลัวสีส้มจากเสาไฟริมถนนส่องกระทบเสี้ยวหน้าคมคายของแบดบอยประจำรุ่น นัยน์ตาคมดุจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และกลิ่นบุหรี่จางๆ สไตล์ผู้ชายเสเพลรดรินอยู่เหนือจมูกรั้น“ฟังฉันให้ดีนะมันเดย์...” โซนกดเสียงต่ำ พยายามข่มอารมณ์คุกรุ่น “เลิกทำตัวเป็นแม่พระ เลิกจุ้นจ้านกับชีวิตฉัน แล้วก็เลิกทำตัวน่ารำคาญสักที เธอไม่ใช่แม่ฉัน ไม่ต้องมาสั่งสอน!”คำขู่ที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวคว